เส้นสายนิดหน่อยระดับร้อยล้าน

Chinese

第288章 亿点点人脉

Thai

ตอนที่ 288 เส้นสายมหาศาล

Chinese

就这样，时间一点一滴地开始流逝，可令人感到迷惑的是，在之后长达半个小时的等待时间里，那个说要帮他们找行李的前台服务生再也没有出现。

Thai

และแล้ว เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปทีละนิด ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกงุนงงก็คือ ในช่วงเวลาที่รอคอยนานถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น พนักงานต้อนรับที่บอกว่าจะไปช่วยตามหากระเป๋าเดินทางให้กลับไม่โผล่มาอีกเลย

Chinese

不久之后，一位名叫卞强的大堂经理闻讯赶来，说是要帮他们处理这件事。

Thai

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้จัดการล็อบบี้คนหนึ่งนามว่าเปี้ยนเฉียงก็รีบรุดมาหลังทราบเรื่อง โดยบอกว่าจะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้

Chinese

结果车轱辘话说了一圈之后，众人才明白这位卞经理究竟要表达的是什么，他的意思很简单，就是不承认寄存的行李数量是十五件，反而言之凿凿地说他们就存了十三件。

Thai

แต่หลังจากพูดจาวกไปวนมาอยู่ครู่ใหญ่ ทุกคนถึงได้เข้าใจว่าสิ่งที่ผู้จัดการเปี้ยนคนนี้ต้องการจะสื่อคืออะไร ความหมายของเขาง่ายมาก นั่นคือไม่ยอมรับว่าจำนวนกระเป๋าเดินทางที่ฝากไว้มีสิบห้าใบ แถมยังยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าพวกเขาฝากไว้เพียงสิบสามใบเท่านั้น

Chinese

因为凭条上并没有写清楚行李数量，只写了保管金额。

Thai

เพราะบนใบรับฝากไม่ได้ระบุจำนวนกระเป๋าเดินทางไว้อย่างชัดเจน เขียนไว้แค่จำนวนเงินค่ารับฝากเท่านั้น

Chinese

“实在抱歉，影响了大家入住的心情，我们可以把保管费退还回去，可以吗？”

Thai

“ต้องขออภัยจริงๆ ครับที่ทำให้เสียอารมณ์ในการเข้าพัก ทางเราสามารถคืนค่ารับฝากสัมภาระให้ได้ พอจะได้ไหมครับ”

Chinese

可以吗？可以你妈。

Thai

ได้ไหมงั้นเหรอ ได้กับแม่แกสิ

Chinese

208的众人都要笑了，两个行李加起来的价值将近三万块，你把三百块退回来就可以当做没发生过？

Thai

ทุกคนในทีม 208 แทบจะหัวเราะออกมา กระเป๋าสองใบรวมมูลค่าเกือบสามหมื่นหยวน คุณคืนเงินสามร้อยหยวนมาแล้วจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างนั้นเหรอ

Chinese

“卞经理，如果我们寄存的行李真的只有十三件，您为什么要把钱退给我们？您的话有点自相矛盾吧？”

Thai

“ผู้จัดการเปี้ยนคะ ถ้ากระเป๋าที่เราฝากไว้มีแค่สิบสามใบจริงๆ ทำไมคุณต้องคืนเงินให้พวกเราด้วยล่ะ คำพูดของคุณมันย้อนแย้งในตัวเองไปหน่อยไหมคะ”

Chinese

魏兰兰直接就找到了华点，一句话就给他呛了回去。

Thai

เว่ยหลานหลานจับจุดสำคัญได้ในทันทีและตอกกลับไปหนึ่งประโยค

Chinese

这位卞经理脸色一变，心说他们明明一个个的都年轻的像是愚蠢而清澈的大学生，没想到一点坑都不踩，着实让他有点始料未及。

Thai

ผู้จัดการเปี้ยนคนนี้สีหน้าเปลี่ยนไปทันที พลางคิดในใจว่าคนพวกนี้ดูยังไงก็เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยหน้าละอ่อนที่ดูใสซื่อและไร้เดียงสาแท้ๆ นึกไม่ถึงว่าจะไม่ยอมตกหลุมพรางเลยสักนิด ช่างเกินความคาดหมายของเขาจริงๆ

Chinese

他怎么会知道，在江勤这么狗的老板底下工作，像这样的坑对他们来说着实是太低端了。

Thai

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าการทำงานภายใต้เจ้านายที่เขี้ยวลากดินอย่างเจียงฉิน หลุมพรางแค่นี้นับว่าระดับต่ำเกินไปสำหรับพวกเขามาก

Chinese

“不管你们同不同意退费吧，反正我们确实只接收了十三件行李。”

Thai

“ไม่ว่าพวกคุณจะยินยอมให้คืนเงินหรือไม่ แต่ทางเราได้รับฝากกระเป๋าเดินทางไว้แค่สิบสามใบจริงๆ ครับ”

Chinese

苏奈的眉心忍不住一皱：“刚才那个服务生呢，他刚才已经确认是十五件了，还说要帮我们去找的啊。”

Thai

ซูไน่อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “แล้วพนักงานคนเมื่อกี้ล่ะคะ เมื่อกี้เขายืนยันแล้วว่ามีสิบห้าใบ แถมยังบอกว่าจะไปช่วยพวกเราตามหาไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“不好意思小姐，我们这里有五十多个服务生，您知道他叫什么吗？我马上把他叫过来问问。”

Thai

“ขออภัยด้วยครับคุณผู้หญิง ที่นี่เรามีพนักงานมากกว่าห้าสิบคน คุณพอจะทราบชื่อเขาไหมครับ ผมจะได้เรียกเขามาสอบถามเดี๋ยวนี้เลย”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

魏兰兰听完一愣，立马就懂了，那个服务生第二次进员工通道其实是去躲起来了，为的就是假装不在，以便于经理矢口否认他们寄存了十五件行李。

Thai

เว่ยหลานหลานได้ฟังก็ชะงักไปและเข้าใจได้ในทันที พนักงานคนนั้นที่เดินเข้าช่องทางพนักงานไปเป็นครั้งที่สอง ความจริงแล้วคือแอบไปหลบอยู่ เพื่อแกล้งทำเป็นไม่อยู่ ผู้จัดการจะได้ปฏิเสธเสียงแข็งว่าพวกเขาไม่ได้ฝากกระเป๋าไว้สิบห้าใบ

Chinese

“那个服务生叫赵佳乐。”

Thai

“พนักงานคนนั้นชื่อจ้าวเจียเล่อ”

Chinese

一直没说话的江勤忽然开口；“佳节的佳，快乐的乐。”

Thai

เจียงฉินที่เงียบมาตลอดจู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น “เจียที่แปลว่างดงาม เล่อที่แปลว่าความสุข”

Chinese

经理瞬间一愣，完全没想到他们真的能说出赵佳乐的名字，语塞半晌才开口：“额……其实我也是最近新来的，服务生还认不全，您知道他工号多少吗？我用对讲机帮伱们叫人。”

Thai

ผู้จัดการชะงักไปชั่วขณะ นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะพูดชื่อของจ้าวเจียเล่อออกมาได้จริงๆ ถึงกับอึกอักไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยปาก “เอ่อ… ความจริงผมเองก็เพิ่งย้ายมาใหม่ ยังจำพนักงานได้ไม่หมดเลยครับ คุณทราบไหมครับว่ารหัสพนักงานของเขาคือเบอร์อะไร ผมจะได้ใช้วิทยุสื่อสารเรียกคนให้”

Chinese

江勤笑了：“谁会记得一个酒店前台的工号？再说了，记得工号就能查到我们的行李了？”

Thai

เจียงฉินหัวเราะ “ใครจะไปจำรหัสพนักงานต้อนรับของโรงแรมได้ อีกอย่าง จำรหัสพนักงานได้แล้วจะตามหากระเป๋าเดินทางของพวกเราเจอเหรอ”

Chinese

“应该可以的先生，但您如果记不得工号就麻烦了，因为我们这边有很多暑假来短期兼职的临时工。”

Thai

“น่าจะได้ครับคุณผู้ชาย แต่ถ้าคุณจำรหัสพนักงานไม่ได้ก็คงจะลำบากหน่อย เพราะทางเรามีพนักงานพาร์ตไทม์ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนอยู่เยอะมากครับ”

Chinese

“既然你这么说，那我迫于无奈只能想起来了，他的工号是AC050031，叫吧。”

Thai

“ในเมื่อนายพูดแบบนี้ ฉันก็คงต้องจำใจนึกให้ออกแล้วล่ะ รหัสพนักงานของเขาคือ เอซี050031 เรียกมาสิ”

Chinese

大堂经理：“……”

Thai

ผู้จัดการล็อบบี้ “…”

Chinese

半晌之后，卞经理拿着对讲机说了一顿，那个消失的服务生才重新出现，但他说行李寄存的时候不是他对接的，他什么都不知道。

Thai

ครู่ใหญ่ต่อมา ผู้จัดการเปี้ยนจึงหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูดคุยอยู่พักหนึ่ง พนักงานที่หายตัวไปคนนั้นถึงได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แต่เขากลับบอกว่าตอนรับฝากกระเป๋าเดินทางไม่ใช่ตนเองเป็นคนรับเรื่อง เขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

Chinese

其实他说的倒也是事实，因为酒店是上下午分班制的，上午帮忙寄存行李的服务生确实不是他。

Thai

อันที่จริงสิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริง เพราะโรงแรมแบ่งกะการทำงานเป็นช่วงเช้ากับช่วงบ่าย พนักงานที่ช่วยรับฝากกระเป๋าเดินทางเมื่อช่วงเช้าไม่ใช่เขาจริงๆ

Chinese

“你既然不知道有多少件行李，那你去找什么找？”

Thai

“ในเมื่อนายไม่รู้ว่ามีกระเป๋ากี่ใบ แล้วนายจะไปตามหาทำไม”

Chinese

名叫赵佳乐的服务生低下头：“我只是去保管室转了一圈，并没有确认是十五件行李。”

Thai

พนักงานที่ชื่อจ้าวเจียเล่อก้มหน้าลง “ผมแค่เดินไปดูที่ห้องเก็บสัมภาระรอบหนึ่ง ไม่ได้ยืนยันว่ามีกระเป๋าสิบห้าใบสักหน่อยครับ”

Chinese

江勤都要烦死了：“别哔哔了，查监控吧，烦死了。”

Thai

เจียงฉินรำคาญจะแย่อยู่แล้ว “เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว ไปเช็กกล้องวงจรปิด น่ารำคาญชะมัด”

Chinese

“我们的监控……”

Thai

“กล้องวงจรปิดของพวกเรา…”

Chinese

“你们的监控坏了？”江勤站起身，从他手里拽走了对讲机，“那就先报警再看，你自己选。”

Thai

“กล้องวงจรปิดของพวกนายเสียเหรอ” เจียงฉินลุกขึ้นยืนแล้วดึงวิทยุสื่อสารมาจากมือของเขา “งั้นก็แจ้งตำรวจก่อนแล้วค่อยดู นายเลือกเอาเอง”

Chinese

卞经理抿了下嘴角：“客人请这边走，我带你们去。”

Thai

ผู้จัดการเปี้ยนเม้มมุมปาก “เชิญลูกค้าทางนี้ครับ ผมจะพาไป”

Chinese

于是，208的众人跟着卞经理移步监控室，查看了今天的上午的监控画面，最终确认，行李确实是有十五件。

Thai

ดังนั้น ทุกคนในทีม 208 จึงเดินตามผู้จัดการเปี้ยนไปยังห้องควบคุมกล้องวงจรปิด ตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดเมื่อช่วงเช้าของวันนี้ และในที่สุดก็ยืนยันได้ว่า กระเป๋าเดินทางมีสิบห้าใบจริงๆ

Chinese

卞经理的脸色有点难看，没想到真能拍的那么清晰，而江勤也不愿意再啰嗦了，直接就让魏兰兰报了警。

Thai

สีหน้าของผู้จัดการเปี้ยนดูย่ำแย่ลงเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะบันทึกภาพได้ชัดเจนขนาดนี้ ส่วนเจียงฉินก็ไม่อยากจะเสียเวลาพูดมากอีก จึงสั่งให้เว่ยหลานหลานโทรแจ้งตำรวจทันที

Chinese

等警察赶到之后，姓卞的经理态度明显好了不少，也承认是酒店工作不当，并表示一定会帮他们找到行李，但什么时候能找到，他们说不敢保证。

Thai

พอยืนรอจนตำรวจมาถึง ท่าทีของผู้จัดการแซ่เปี้ยนก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังยอมรับว่าเป็นการบกพร่องในการทำงานของทางโรงแรม พร้อมกับบอกว่าจะช่วยตามหากระเป๋าเดินทางให้ได้อย่างแน่นอน แต่ว่าจะหาเจอเมื่อไรนั้น พวกเขากลับบอกว่าไม่กล้ารับประกัน

Chinese

“我们接下来还有很多事要忙，没时间等你们找，既然行李是你们酒店丢失的，那就先按照原价赔偿吧，等行李找到之后，我们再把钱退还给你们。”

Thai

“พวกเรายังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ ไม่มีเวลามารอพวกคุณตามหาหรอก ในเมื่อกระเป๋าหายไปที่โรงแรมของคุณ งั้นก็ชดใช้ตามราคาจริงมาก่อนสิ พอกระเป๋าหาเจอแล้ว พวกเราค่อยคืนเงินให้พวกคุณ”

Chinese

江勤瞧竖起手指，比出个三，表示出酒店需要赔付的金额。

Thai

เจียงฉินชูนิ้วขึ้นมา ทำท่าเป็นเลขสาม เพื่อสื่อถึงจำนวนเงินที่โรงแรมต้องชดใช้

Chinese

他想要的绝对不是这三万块钱，但他知道，如果不把钱压在手里，他们很难认真地帮忙找行李，到时候就真不知道要等到是猴年马月了。

Thai

สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เงินสามหมื่นหยวนนี้อย่างแน่นอน แต่เขารู้ดีว่าหากไม่กุมเงินเอาไว้ในมือ คนพวกนี้คงยากที่จะช่วยตามหากระเป๋าให้อย่างจริงจัง ถึงตอนนั้นก็ไม่รู้เลยว่าจะต้องรอไปจนถึงชาติไหน

Chinese

“先赔付？这个是肯定不可以的，我们也没有检查过您包里到底有没有这些东西，总不能您拿嘴说三万我们就真的要赔三万吧？”

Thai

“ชดใช้เงินล่วงหน้าเหรอครับ แบบนั้นไม่ได้แน่นอนครับ ทางเราไม่ได้ตรวจดูเลยว่าในกระเป๋าของคุณมีของพวกนี้อยู่จริงหรือไม่ คงไม่ใช่ว่าแค่คุณเอ่ยปากว่าสามหมื่นแล้วพวกเราจะต้องชดใช้สามหมื่นจริงๆ หรอกนะครับ”

Chinese

卞经理看向了坐在旁边的警官：“我们后期会配合警方积极寻找的，但哪家酒店也没有先赔钱的规矩。”

Thai

ผู้จัดการเปี้ยนหันไปมองนายตำรวจที่นั่งอยู่ข้างๆ “หลังจากนี้พวกเราจะให้ความร่วมมือกับทางตำรวจในการเร่งตามหาอย่างเต็มที่ แต่ไม่มีโรงแรมไหนมีกฎให้จ่ายเงินชดใช้ก่อนหรอกครับ”

Chinese

江勤想了想：“卞经理，您听我口音是哪里人？如果您猜的对，我就回去慢慢等。”

Thai

เจียงฉินคิดครู่หนึ่ง “ผู้จัดการเปี้ยน คุณฟังสำเนียงฉันแล้วคิดว่าเป็นคนแถวไหน ถ้าคุณทายถูก ฉันจะกลับไปรออย่างใจเย็น”

Chinese

“应该是更往北吧？”

Thai

“น่าจะมาจากทางเหนือกว่านี้ใช่ไหมครับ”

Chinese

“妈的，知道我是外地人，想拖时间是吧？然后每次打电话来问都说正在找？”江勤直接猛拍了桌子。

Thai

“ให้ตายสิ รู้ว่าฉันเป็นคนต่างถิ่น เลยกะจะถ่วงเวลาใช่ไหมล่ะ แล้วพอโทรมาถามทีไรก็จะบอกว่ากำลังหาอยู่ใช่ไหม” เจียงฉินตบโต๊ะเสียงดังฉาดทันที

Chinese

卞经理：“……”

Thai

ผู้จัดการเปี้ยน “…”

Chinese

坐在沙发上的警员此时也开口了：“先生您先不要着急，我们也会积极调查，用最快的速度帮您找到行李。”

Thai

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยขึ้นมาในตอนนี้เช่นกัน “คุณผู้ชายใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ทางเราก็จะเร่งดำเนินการสืบสวนและช่วยคุณตามหากระเป๋าเดินทางให้เร็วที่สุดครับ”

Chinese

“我们的电脑里有非常重要的资料，今天必须要找回来，这是酒店的失责，后果不应该让我们来承担。”

Thai

“ในคอมพิวเตอร์ของพวกเรามีข้อมูลสำคัญมาก วันนี้จะต้องตามหาคืนมาให้ได้ นี่เป็นความบกพร่องของโรงแรม ผลที่ตามมาไม่ควรให้พวกเราเป็นฝ่ายแบกรับ”

Chinese

“但是找东西也是需要时间的，目前也不能确定是被偷了，还是被遗落到了什么地方。”

Thai

“แต่การตามหาของก็ต้องใช้เวลานะครับ ตอนนี้ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าถูกขโมยไปหรือว่าลืมทิ้งไว้ที่ไหน”

Chinese

总之，协商了一下午的时间，酒店不答应先赔付，江勤说什么也不答应，因为他知道，只要他们离开沪上，酒店就会有各种方式方法推诿责任。

Thai

สรุปแล้ว เจรจากันมาตลอดทั้งบ่าย โรงแรมไม่ยินยอมชดใช้เงินล่วงหน้า เจียงฉินเองก็ไม่ยอมเด็ดขาด เพราะเขารู้ดีว่าขอแค่พวกเขาออกจากเซี่ยงไฮ้ โรงแรมก็จะมีสารพัดวิธีในการปัดความรับผิดชอบ

Chinese

如果是内部员工拿走的，那就算警察再厉害可能也找不到，这种事他见过太多了，主打的就是一个大事化小，小事化了，最后吃亏的只能是你自己。

Thai

หากเป็นพนักงานภายในขโมยไป ต่อให้ตำรวจจะเก่งกาจแค่ไหนก็อาจจะหาไม่เจอ เรื่องพรรค์นี้เขาเห็นมานักต่อนักแล้ว หลักๆ คือการทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก และทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นไม่มีอะไร สุดท้ายคนที่เสียเปรียบก็มีแค่ตัวเองเท่านั้น

Chinese

但这次绝对不行，因为那是苏奈的电脑。

Thai

แต่ครั้งนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด เพราะนั่นคือคอมพิวเตอร์ของซูไน่

Chinese

要知道，知乎的升级全都指望着苏奈和他的项目组，这电脑如果两三个月都找不回来，或者彻底丢了，前期的很多工作都算是白做了。

Thai

ต้องรู้ก่อนว่าการอัปเกรดของจือฮูล้วนต้องพึ่งพาซูไน่และทีมงานของเธอ หากคอมพิวเตอร์เครื่องนี้หาไม่เจอไปสองสามเดือน หรือสูญหายไปเลยจริงๆ งานที่ทำไปก่อนหน้านี้ไม่น้อยก็คงสูญเปล่าไปทั้งหมด

Chinese

眼看着协商不了，卞经理也没办法，只能打电话把总经理叫了过来。

Thai

เมื่อเห็นว่าตกลงกันไม่ได้ ผู้จัดการเปี้ยนก็จนปัญญา ทำได้เพียงโทรศัพท์เรียกผู้จัดการใหญ่มา

Chinese

这家酒店的总经理姓裘，态度很强硬，先是表示愿意配合寻找，但又表示不可能先行赔付。

Thai

ผู้จัดการใหญ่ของโรงแรมแห่งนี้แซ่ชิว ท่าทีแข็งกร้าวมาก ขั้นแรกแสดงความยินดีที่จะให้ความร่วมมือในการตามหา แต่ก็ระบุว่าไม่มีทางชดใช้เงินล่วงหน้าเด็ดขาด

Chinese

“行李我们一定会帮忙找的，但是先行赔付不可能，而且我们当时也并没有开箱检查过里面的东西，更不能确认物品价值，各位客人先不要无理取闹了，静等结果吧。”

Thai

“กระเป๋าเดินทางทางเราจะช่วยตามหาให้อย่างแน่นอนครับ แต่การชดใช้เงินล่วงหน้าเป็นไปไม่ได้ และตอนนั้นทางเราก็ไม่ได้เปิดกระเป๋าตรวจดูของข้างใน ยิ่งไม่สามารถยืนยันมูลค่าของสิ่งของได้ ลูกค้าทุกท่านอย่าเพิ่งมาทำตัวไร้เหตุผลเลยครับ รอฟังผลอย่างสงบเถอะ”

Chinese

他这一句无理取闹可把208的众人气炸了：“无理取闹是什么意思？我们是交了保管费的！”

Thai

คำว่าทำตัวไร้เหตุผลของเขาทำเอาทุกคนในทีม 208 โกรธจนแทบควันออกหู “ทำตัวไร้เหตุผลหมายความว่ายังไง พวกเราจ่ายค่ารับฝากไปแล้วนะ!”

Chinese

裘经理面不改色：“口误了不好意思，但道理就是这个道理，后期如果找到行李，我们会第一时间通知你们，今天就先这样吧。”

Thai

ผู้จัดการชิวสีหน้าไม่เปลี่ยน “ขออภัยด้วยครับที่พูดผิดไป แต่หลักการก็คือตามนี้ หากหลังจากนี้หากระเป๋าเจอ ทางเราจะรีบแจ้งพวกคุณเป็นคนแรก วันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนเถอะครับ”

Chinese

他的语气又软又硬，好像根本无所吊谓一样，姿态端的还挺高的。

Thai

น้ำเสียงของเขาทั้งอ่อนทั้งแข็ง ราวกับไม่แยแสอะไรเลยสักนิด แถมยังวางท่าไว้ค่อนข้างสูงอีกด้วย

Chinese

江勤都笑了，心说装尼玛呢装，真把自己当傻逼大学生了，还他妈黑脸红脸一起唱。

Thai

เจียงฉินถึงกับหัวเราะ พลางคิดในใจว่าเสแสร้งหาแม่แกเหรอ คิดว่าพวกเราเป็นนักศึกษาโง่ๆ หรือไง ยังเสือกมาเล่นบทคนดีสลับคนร้ายอีก

Chinese

可外地人就是没办法啊，一没人脉，二又没时间等待，根本就耗不起，哪怕心里再愤怒，最终也还是不得不妥协。

Thai

ทว่าคนต่างถิ่นก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ หนึ่งคือไม่มีเส้นสาย สองคือไม่มีเวลารอคอย ยื้อเวลาต่อไปไม่ไหวอย่างสิ้นเชิง ต่อให้ในใจจะโกรธแค้นเพียงใด สุดท้ายก็คงต้องยอมประนีประนอม

Chinese

于是两人就这么杠在一起，谁也不愿意让步，直到凝固的空气里忽然传来一个柔柔软软的语气，场间的谈话才被忽然间打断。

Thai

ดังนั้นทั้งสองฝ่ายจึงคุมเชิงกันอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครยอมถอยให้ใคร จนกระทั่งในบรรยากาศที่แช่แข็งอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีน้ำเสียงนุ่มนิ่มแว่วดังขึ้นมา การพูดคุยในที่เกิดเหตุจึงถูกขัดจังหวะลงกะทันหัน

Chinese

“喂，婶婶。”

Thai

“ฮัลโหล คุณอาคะ”

Chinese

“我，我来沪上玩了，但我不是故意不告诉你的哦，还有就是，我的行李丢了，。”

Thai

“หนู หนูมาเที่ยวที่เซี่ยงไฮ้ค่ะ แต่หนูไม่ได้ตั้งใจจะไม่บอกคุณอานะคะ แล้วก็… กระเป๋าเดินทางของหนูหายไปแล้วค่ะ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

冯楠舒说着酒店的名字，发现大家全都转头看着自己，于是抱紧江勤的胳膊，表情变得越发高冷，但声音越来越小。

Thai

เฝิงหนานซูบอกชื่อโรงแรม พลางสังเกตเห็นว่าทุกคนต่างหันมามองตนเอง เธอจึงกอดแขนเจียงฉินไว้แน่น สีหน้าเริ่มเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ แต่น้ำเสียงกลับยิ่งเบาลง

Chinese

见状，现场的警员，经理，总经理，还有大厅围观的工作人员全都忍不住看了这个小姑娘一眼，但谁也没有在意，只当成是个小插曲，然后继续沉默。

Thai

เมื่อเห็นดังนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้จัดการ ผู้จัดการใหญ่ รวมถึงพนักงานที่ยืนมุงดูอยู่ในล็อบบี้ต่างก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเด็กสาวคนนี้ แต่ก็ไม่มีใครใส่ใจ คิดว่าเป็นเพียงเรื่องคั่นเวลาเล็กๆ น้อยๆ แล้วจึงตกอยู่ในความเงียบงันต่อไป

Chinese

既然协商不了，那就继续耗着吧，有的人是游客，有的人是本地人，谁耗得起谁耗不起一目了然。

Thai

ในเมื่อเจรจากันไม่ลงตัว งั้นก็ยื้อเวลากันต่อไป คนหนึ่งเป็นนักท่องเที่ยว อีกฝ่ายเป็นคนในพื้นที่ ใครยื้อไหวใครยื้อไม่ไหวย่อมเห็นได้ชัดเจน

Chinese

先赔付是不可能的，就算行李真的找不到了，他们也只会按照保管费的十倍赔付。

Thai

การชดใช้เงินล่วงหน้านั้นไม่มีทางเป็นไปได้ ต่อให้กระเป๋าเดินทางจะหาไม่เจอจริงๆ พวกเขาก็จะชดใช้ให้เพียงสิบเท่าของค่ารับฝากเท่านั้น

Chinese

十五件行李，保费三百，那两件行李的保费就是40，就算十倍赔付也只是400，再加上保管费300，，加在一起也不过700。

Thai

กระเป๋าเดินทางสิบห้าใบ ค่ารับฝากสามร้อยหยวน ค่ารับฝากของกระเป๋าสองใบนั้นก็คือ 40 หยวน ต่อให้ชดใช้สิบเท่าก็แค่ 400 หยวน เมื่อรวมกับค่ารับฝาก 300 หยวนแล้ว ทั้งหมดรวมกันก็แค่ 700 หยวนเท่านั้น

Chinese

至于三万？这事儿想都别想。

Thai

ส่วนสามหมื่นหยวนน่ะเหรอ เรื่องนี้อย่าแม้แต่จะคิด

Chinese

裘经理替老板掌管酒店多年，处理过各种各样棘手的事情，知道很多客人心生不满之后都会特别愤怒，但愤怒到最后还是无能为力只能妥协。

Thai

ผู้จัดการชิวดูแลโรงแรมแทนเจ้านายมานานหลายปี เคยจัดการกับปัญหาที่ยุ่งยากมาสารพัดรูปแบบ เขารู้ดีว่าลูกค้ามากมายหลังเกิดความไม่พอใจก็มักจะโกรธเกรี้ยวเป็นพิเศษ แต่สุดท้ายความโกรธนั้นก็ทำอะไรไม่ได้และต้องยอมประนีประนอมไปเอง

Chinese

他，非常自信。

Thai

เขา มั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

但接下来，这件事情的走向却大大超乎了他们所有人的预料。

Thai

ทว่าหลังจากนั้น ทิศทางของเรื่องราวกลับเกินความคาดหมายของพวกเขาทุกคนไปไกลลิบ

Chinese

大概半个小时之后，三辆警车忽然就开到了酒店，领头的是一位穿着便装的中年人，身后还跟着几个警员，几人迈着四平八稳的步子就走了过来。

Thai

ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา รถตำรวจสามคันก็แล่นมาถึงโรงแรมอย่างกะทันหัน ผู้ที่นำหน้ามาเป็นชายวัยกลางคนในชุดไปรเวต ด้านหลังยังมีเจ้าหน้าที่ตำรวจตามมาอีกหลายนาย พวกเขาก้าวย่างอย่างสุขุมมั่นคงตรงเข้ามา

Chinese

见到这一幕，负责调解纠纷的两个警员立马站了起来敬了个礼。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายที่รับหน้าที่ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทก็รีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพทันที

Chinese

“陈队，您怎么来了？”

Thai

“สารวัตรเฉิน ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้ครับ”

Chinese

“不是说行李丢了吗？先把事情跟我说说，到底怎么回事？”

Thai

“ไม่ใช่ว่ามีกระเป๋าเดินทางหายหรอกเหรอ เล่าเรื่องให้ฉันฟังก่อนซิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

警员一懵，心说他们还没上报情况呢，怎么队长这么快就知道了？

Thai

เจ้าหน้าที่ตำรวจถึงกับงง พลางคิดในใจว่าพวกเขายังไม่ได้รายงานสถานการณ์ขึ้นไปเลย ทำไมหัวหน้าถึงรู้เรื่องเร็วขนาดนี้

Chinese

而一脸高冷的裘经理也忍不住坐直了身子，眼神有些惊讶，似也有些想不通。

Thai

ส่วนผู้จัดการชิวที่ตีหน้าเคร่งขรึมก็อดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรง แววตามีความประหลาดใจเจืออยู่ ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเช่นกัน

Chinese

不过还没等两个警员开口，酒店门口又传来了一阵引擎咆哮声，随后，三辆黑色轿车稳稳停住，三个西装革履的男人气喘吁吁地跑进了灯红通明的大厅，也朝着这边集合。

Thai

ทว่ายังไม่ทันที่เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองนายจะได้เอ่ยปาก หน้าประตูโรงแรมก็มีเสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังขึ้นมาอีกระลอก จากนั้น รถเก๋งสีดำสามคันก็จอดสนิท ชายในชุดสูทผูกเนกไทสามคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในล็อบบี้ที่สว่างไสว และตรงมารวมตัวกันที่ฝั่งนี้เช่นกัน

Chinese

裘经理见到这三个人后立马就站了起来，不为别的，因为来的人是他们酒店的大老板和两位股东。

Thai

ทันทีที่ผู้จัดการชิวเห็นคนทั้งสามคนนี้ก็รีบลุกขึ้นยืนทันควัน ไม่ใช่เพราะเหตุอื่นใด แต่เป็นเพราะคนที่มาคือบอสใหญ่ของโรงแรมและผู้ถือหุ้นอีกสองคน

Chinese

但从他进入这家酒店工作起，他好像从没见过老板这紧张的表情。

Thai

แต่ตั้งแต่เขาเข้ามาทำงานในโรงแรมแห่งนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เคยเห็นเจ้านายมีสีหน้าตื่นตระหนกขนาดนี้มาก่อนเลย

Chinese

“老板，张总，孙总，您三位怎么来了？。”

Thai

“บอส ประธานจาง ประธานซุน ทั้งสามท่านมาที่นี่ได้อย่างไรครับ”

Chinese

“行李呢？”酒店老板用阴沉的目光看着他。

Thai

“กระเป๋าเดินทางล่ะ” เจ้าของโรงแรมมองเขาด้วยสายตาถมึงทึง

Chinese

裘经理愣了一下：“什……什么行李？”

Thai

ผู้จัดการชิวชะงักไป “กระ… กระเป๋าเดินทางอะไรครับ”

Chinese

“冯家在咱们酒店丢失的行李呢？出了那么大的事情，你在这儿坐的挺稳当的啊，你他妈不知道去找行李吗？！”

Thai

“กระเป๋าเดินทางของตระกูลเฝิงที่หายไปในโรงแรมของพวกเราไงล่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แกยังนั่งสบายใจเฉิบอยู่ที่นี่ได้อีกนะ มารดาแกเถอะ ไม่รู้จักไปตามหากระเป๋าเดินทางหรือไงวะ?!”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบตอน)