ค้นพบความจริงเบื้องหลังความอร่อยของเหล้า!

Chinese

第234章 发现了酒好喝的真相！

Thai

บทที่ 234 ค้นพบความจริงที่ทำให้เหล้าอร่อย!

Chinese

因为营业执照还没下达，办公室也没装修好，江勤觉得公司成立的事也没什么值得大肆宣扬的，于是就打算小庆一下，带着众人在207涮火锅。

Thai

เนื่องจากใบอนุญาตประกอบธุรกิจยังไม่อนุมัติลงมา และสำนักงานก็ยังตกแต่งไม่เสร็จ เจียงฉินจึงรู้สึกว่าเรื่องการก่อตั้งบริษัทยังไม่มีอะไรให้ต้องป่าวประกาศใหญ่โต เขาจึงกะว่าจะฉลองเล็กๆ น้อยๆ โดยพาทุกคนมาลวกหม้อไฟกินกันในห้อง 207

Chinese

“咱们还有食材吗？”江勤问了一句。

Thai

“พวกเรายังมีวัตถุดิบเหลืออยู่ไหม” เจียงฉินถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

Chinese

魏兰兰起身翻了翻张柏青友情赞助的冰箱：“就还剩一盒羊肉了。”

Thai

เว่ยหลานหลานลุกขึ้นไปเปิดค้นตู้เย็นที่จางไป่ชิงให้การสนับสนุนด้วยมิตรภาพ “เหลือแค่เนื้อแพะกล่องเดียวแล้วค่ะ”

Chinese

“文豪，你去外面买一点回来吧。”

Thai

“เหวินหาว นายออกไปซื้อข้างนอกกลับมาหน่อยสิ”

Chinese

“老板，别让老董去了，老董这几天挺累的，让飞宇去吧。”

Thai

“เถ้าแก่ อย่าให้เหล่าต่งไปเลยค่ะ ช่วงสองสามวันนี้เหล่าต่งเหนื่อยมาก ให้เฟยอวี่ไปเถอะ”

Chinese

苏奈推了下眼镜说到，她现在是级别最高的三个主管之一，指挥路飞宇合理合法。

Thai

ซูไน่ดันแว่นตาขึ้นพลางพูด ตอนนี้นางเป็นหนึ่งในสามผู้ดูแลระดับสูงสุด การสั่งการลู่เฟยอวี่จึงสมเหตุสมผลและชอบธรรมอย่างยิ่ง

Chinese

不过江勤倒是有些意外，心说这女程序员竟然学会关心人了：“好吧，那就让飞宇去，速去速回。”

Thai

ทว่าเจียงฉินกลับค่อนข้างประหลาดใจ นึกในใจว่าโปรแกรมเมอร์สาวคนนี้รู้จักเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นเป็นแล้วหรือนี่ “เอาเถอะ งั้นก็ให้เฟยอวี่ไป ไปเร็วมาเร็วล่ะ”

Chinese

“好的老板，保证完成任务。”

Thai

“ได้ครับเถ้าแก่ รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ”

Chinese

董文豪有点懵：“我今天好像什么都没干啊，哪里累了？”

Thai

ต่งเหวินหาวมึนงงเล็กน้อย “วันนี้ฉันเหมือนยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เหนื่อยตรงไหนกัน”

Chinese

苏奈露出一个莫名的微笑：“老董，你太考虑老板的感受了，让你去买，伱肯定会买一些便宜货省钱拍马屁，飞宇就不一样了，他实在，公款吃喝他是真敢下死手。”

Thai

ซูไน่เผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย “เหล่าต่ง นายคำนึงถึงความรู้สึกของเถ้าแก่มากเกินไป ให้ไปซื้อ นายก็คงจะซื้อของถูกๆ เพื่อประหยัดเงินแล้วประจบเอาใจ แต่เฟยอวี่ไม่เหมือนกัน เขาซื่อตรง เรื่องกินดื่มด้วยเงินกองกลางเขากล้าฟาดเต็มเหนี่ยวจริงๆ”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

董文豪深深看了她一眼：“苏奈姐，你好像不知不觉中已经变成老板的形状了。”

Thai

ต่งเหวินหาวมองนางลึกซึ้ง “พี่ซูไน่ ดูเหมือนพี่จะกลายเป็นแบบเดียวกับเถ้าแก่ไปโดยไม่รู้ตัวแล้วนะเนี่ย”

Chinese

“鬼才是他的形状！”苏奈一脸不屑。

Thai

“ผีน่ะสิถึงจะเป็นแบบเขาน่ะ!” ซูไน่ทำหน้าเหยียดหยาม

Chinese

“你们在说什么？”

Thai

“พวกนายกำลังพูดอะไรกันอยู่”

Chinese

“没事的老板。”

Thai

“ไม่มีอะไรค่ะเถ้าแก่”

Chinese

江勤古怪地看了苏奈一眼，然后摸出电话打给了冯楠舒，叫傻乎乎的小恶魔过来吃火锅。

Thai

เจียงฉินมองซูไน่ด้วยสายตาประหลาดใจ จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเฝิงหนานซู เพื่อเรียกปีศาจน้อยสุดเซ่อซ่าให้มากินหม้อไฟ

Chinese

既然是庆祝新公司成立的局，那老板娘肯定是要在的，江勤虽然嘴上不说，但还是从心里希望小富婆不会错过任何的重要时刻

Thai

ในเมื่อเป็นมื้อฉลองการก่อตั้งบริษัทใหม่ เถ้าแก่เนี้ยก็ย่อมต้องอยู่ด้วย แม้ปากของเจียงฉินจะไม่พูด แต่ในใจก็ยังหวังว่าแม่หนูเศรษฐีจะไม่พลาดช่วงเวลาสำคัญใดๆ

Chinese

再说了，别看她平时哼哼唧唧的就知道溜，也没参与过208的业务，但实际上的人气比自己这个老板都高。

Thai

อีกอย่าง ถึงปกติเธอจะเอาแต่งึมงำๆ รู้จักแต่จะอู้ และไม่เคยมีส่วนร่วมในงานของห้อง 208 เลย แต่ความจริงแล้วความนิยมของเธอกลับสูงยิ่งกว่าเจียงฉินที่เป็นเถ้าแก่เสียอีก

Chinese

半晌之后，空旷的走廊里响起一阵小皮鞋的声音。

Thai

ครู่ใหญ่ต่อมา เสียงรองเท้าหนังคู่เล็กพลันดังก้องขึ้นในทางเดินอันเงียบโล่ง

Chinese

冯楠舒傻乎乎地进了208，发现没人才来到了207，她一路上都是清清冷冷的女神表情，但见到江勤的那一刻忽然想嘤。

Thai

เฝิงหนานซูเดินเซ่อซ่าเข้าไปในห้อง 208 เมื่อพบว่าไม่มีคนจึงเดินมาที่ห้อง 207 ตลอดทางเธอมีสีหน้าเย็นชาดุจนางฟ้าผู้สูงส่งมาโดยตลอด แต่ในวินาทีที่ได้เห็นเจียงฉิน เธอกลับอยากจะส่งเสียงอ้อนขึ้นมาทันที

Chinese

“出了这么多汗？你是怎么过来的？”

Thai

“เหงื่อออกเยอะขนาดนี้ เธอมายังไงเนี่ย”

Chinese

“我是呼哧呼哧跑过来的。”冯楠舒一脸认真。

Thai

“ฉันวิ่งหอบแฮ่กๆ มา” เฝิงหนานซูตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

Chinese

江勤被她逗乐了，心说自己还担心这傻妞是装傻，根本就是杞人忧天：“知道你是跑过来的，但你怎么累成这样？”

Thai

เจียงฉินอดขำไม่ได้ นึกในใจว่าที่ตนเคยกังวลว่าส่านิวคนนี้จะแกล้งทำเป็นโง่นั้น มันช่างเป็นการตีตนไปก่อนไข้ชัดๆ “รู้แล้วว่าเธอวิ่งมา แต่ทำไมถึงได้เหนื่อยขนาดนี้ล่ะ”

Chinese

小富婆把手递过去：“我是从前广场跑过来的。”

Thai

แม่หนูเศรษฐียื่นมือไปให้ “ฉันวิ่งมาจากลานหน้าอาคารน่ะ”

Chinese

江勤捏住她的小手：“穿着小皮鞋？”

Thai

เจียงฉินกุมมือน้อยๆ ของเธอไว้ “ใส่รองเท้าหนังเนี่ยนะ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อื้อ”

Chinese

“冯楠舒，你会不会骑车？”

Thai

“เฝิงหนานซู เธอขี่รถเป็นไหม”

Chinese

冯楠舒摇摇头，仰起小脸看着他：“江勤，我傻乎乎的，什么都不会。”

Thai

เฝิงหนานซูส่ายหน้าพลางเงยหน้าขึ้นมองเขา “เจียงฉิน ฉันมันเซ่อซ่า ไม่เป็นอะไรสักอย่างเลย”

Chinese

大小姐从小就是坐汽车上下学的，平时又不敢一个人出去玩，基本上没有接触自行车和电动车的机会。

Thai

คุณหนูใหญ่ขึ้นรถยนต์ไปกลับโรงเรียนมาตั้งแต่เด็ก ปกติก็ไม่กล้าออกไปเที่ยวเล่นคนเดียว แทบไม่มีโอกาสได้จับจักรยานหรือรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าเลย

Chinese

江勤想给她买个电动车骑着玩，但最近还要装修和招聘，又没太多时间教她。

Thai

เจียงฉินคิดจะซื้อรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าให้เธอขี่เล่นสักคัน แต่ช่วงนี้ต้องตกแต่งสำนักงานและเปิดรับสมัครพนักงาน จึงไม่มีเวลาสอนเธอมากนัก

Chinese

算了，买了再说吧。

Thai

ช่างเถอะ ซื้อมาก่อนค่อยว่ากัน

Chinese

正在此时，外出买食材的路飞宇回来了，他提着大包小包进门，整个人都气喘吁吁的，手指头勒的通红。

Thai

ในตอนนั้นเอง ลู่เฟยอวี่ที่ออกไปซื้อวัตถุดิบก็กลับมา เขาหิ้วถุงพะรุงพะรังเดินเข้ามาในห้อง ทั้งตัวหอบหายใจแฮ่กๆ นิ้วมือถูกสายถุงรัดจนแดงเถือก

Chinese

江勤的嘴角抽搐了半天，心说我他妈是起猛了吗，怎么看见人形货拉拉了？

Thai

มุมปากของเจียงฉินกระตุกอยู่นาน นึกในใจว่าเชี่ยเอ๊ย นี่ฉันตื่นเร็วไปหรือเปล่า ทำไมถึงเห็นรถรับจ้างขนของในร่างมนุษย์ได้ล่ะเนี่ย

Chinese

“老板我回来了，买了好多东西，都是最好最贵的，一次吃不完就放冰箱里下次再吃！”

Thai

“เถ้าแก่ ผมกลับมาแล้วครับ ซื้อของมาเพียบเลย ล้วนเป็นของที่ดีที่สุดและแพงที่สุดทั้งนั้น มื้อเดียวกินไม่หมดก็แช่ตู้เย็นไว้กินคราวหน้าครับ!”

Chinese

“你个败家玩意……”

Thai

“ไอ้ตัวผลาญเงินเอ๊ย…”

Chinese

苏奈在一旁露出得意的表情，心说狗老板整天说我和路飞宇没情商，没情商又怎么了？我们有智商，我们有钱真敢花！

Thai

ซูไน่ที่อยู่ด้านข้างเผยสีหน้าภาคภูมิใจ นึกในใจว่าไอ้เถ้าแก่สารเลวเอาแต่ว่าฉันกับลู่เฟยอวี่ไม่มีอีคิวทั้งวัน ไม่มีอีคิวแล้วจะทำไมล่ะ พวกเรามีไอคิว มีเงินพวกเราก็กล้าใช้จริงๆ นะ!

Chinese

随后几人落座，把桌子拼在一起，取出一块麻辣锅底，一块牛骨汤锅底，一红一白，掰开后沁入水中，通电加热。

Thai

หลังจากนั้นคนทั้งหลายก็นั่งลง นำโต๊ะมาต่อเข้าด้วยกัน หยิบก้อนซุปหม้อไฟรสหม่าล่าหนึ่งก้อนกับก้อนซุปกระดูกวัวหนึ่งก้อน สีแดงหนึ่งสีขาวหนึ่ง หักออกแล้วใส่ลงไปในน้ำ เสียบปลั๊กเริ่มทำความร้อน

Chinese

没一会儿的功夫，麻辣鲜香就随着蒸汽开始在屋子里四下蔓延，香醇浓郁。

Thai

เพียงชั่วครู่เดียว กลิ่นหอมเผ็ดชาเข้มข้นก็เริ่มลอยฟุ้งไปทั่วห้องพร้อมกับไอน้ำ หอมกรุ่นกลมกล่อม

Chinese

不过就在众人要下筷子的时候，空旷的走廊里再次响起一阵脚步声，然后隔壁208的门就被推开了。

Thai

ทว่าในตอนที่ทุกคนกำลังจะลงตะเกียบ ทางเดินอันเงียบโล่งก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกระลอก จากนั้นประตูห้อง 208 ข้างๆ ก็ถูกผลักเปิดออก

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

江勤停下筷子看向门口，发现严教授从208出来，黑着脸就进了207：“江勤，你果然在创业基地养狗？要不是我突击检查，到现在还被蒙在鼓里！”

Thai

เจียงฉินชะงักตะเกียบแล้วมองไปทางประตู พบว่าศาสตราจารย์เหยียนเดินออกมาจากห้อง 208 และเดินหน้าดำคร่ำเครียดเข้ามาในห้อง 207 “เจียงฉิน นายแอบเลี้ยงหมาไว้ในศูนย์บ่มเพาะธุรกิจจริงๆ ด้วยสินะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันมาตรวจกะทันหัน ป่านนี้ก็คงยังถูกปิดหูปิดตาอยู่!”

Chinese

江勤人都麻了，心说您哪儿是突击检查啊，您是闻着火锅味来的吧？

Thai

เจียงฉินถึงกับพูดไม่ออก นึกในใจว่าตรวจกะทันหันอะไรของอาจารย์กัน นี่อาจารย์ได้กลิ่นหม้อไฟแล้วตามมาต่างหากล่ะ

Chinese

“文豪，给教授加副碗筷！”

Thai

“เหวินหาว เพิ่มถ้วยกับตะเกียบให้อาจารย์ชุดหนึ่ง!”

Chinese

“好嘞！”

Thai

“ได้เลยครับ!”

Chinese

严教授涨红了脸，还想挣扎一下，结果江勤忽然跑到208，打开柜子取出两瓶酒，并把发票“不小心”露了出来。

Thai

ศาสตราจารย์เหยียนหน้าแดงก่ำ ยังคิดจะขัดขืนอีกสักนิด ทว่าเจียงฉินพลันวิ่งไปที่ห้อง 208 เปิดตู้นำเหล้าออกมาสองขวด และทำใบเสร็จโผล่ออกมาอย่าง “ไม่ได้ตั้งใจ”

Chinese

“卧槽，八百多一瓶的发票怎么让您看到了，好吧，那我实话实说，这是我前几天买的，一直没舍得喝，今天就用来孝敬您吧。”

Thai

“เชี่ย ใบเสร็จขวดละแปดร้อยกว่าหยวนนี่อาจารย์เห็นได้ยังไงเนี่ย เอาเถอะ งั้นผมพูดตามตรงเลยแล้วกัน นี่เป็นของที่ผมซื้อมาเมื่อสองสามวันก่อน ไม่ยอมตัดใจดื่มสักที วันนี้ขอมอบเพื่อแสดงความกตัญญูต่ออาจารย์แล้วกันครับ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

“教授，别犹豫了，207是整个世界的道德洼地，在这里吃什么好东西都不奇怪，进门之前把底线摘掉，吃完出来再戴上就是了。”

Thai

“อาจารย์ อย่าลังเลเลยครับ ห้อง 207 น่ะเป็นจุดบอดทางศีลธรรมของโลกใบนี้ จะกินของดีอะไรที่นี่ก็ไม่แปลกทั้งนั้น ก่อนเข้าประตูก็แค่ถอดขีดจำกัดความดีออก กินเสร็จออกมาค่อยใส่มันกลับเข้าไปใหม่ก็พอแล้วครับ”

Chinese

听到这句话，乖巧坐着的冯楠舒忍不住晃了一下脚脚。

Thai

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เฝิงหนานซูที่นั่งอยู่อย่างเรียบร้อยก็อดไม่ได้ที่จะแกว่งเท้าน้อยๆ

Chinese

沉默了半晌，严教授不动声色地走了进去，坐到了江勤和董文豪的中间，尽管锅还没开，可教授的筷子拿的是又快又好。

Thai

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ศาสตราจารย์เหยียนก็เดินเข้าไปอย่างนิ่งเงียบ นั่งลงตรงกลางระหว่างเจียงฉินกับต่งเหวินหาว แม้ว่าหม้อไฟจะยังไม่เดือด แต่อาจารย์ก็จับตะเกียบได้อย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วยิ่งนัก

Chinese

当然了，一个人喝酒没劲。

Thai

แน่นอนว่าดื่มเหล้าคนเดียวย่อมไม่สนุก

Chinese

严教授上次在这里喝五粮液就是一个人喝的，所以这次非得拉着江勤一起堕落，酒醒之后不至于后悔。

Thai

คราวก่อนที่ศาสตราจารย์เหยียนดื่มอู่เหลียงเย่ที่นี่ก็ดื่มคนเดียว คราวนี้จึงต้องลากเจียงฉินมาร่วมตกต่ำไปด้วยกันให้ได้ เวลาสร่างเมาจะได้ไม่ต้องเสียใจทีหลัง

Chinese

江勤没办法，只能陪着边吃边喝边聊。

Thai

เจียงฉินไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงนั่งกินดื่มและคุยเป็นเพื่อน

Chinese

冯楠舒见江勤不跟她玩，就默默地偷他的酒喝，结果还是辣的嘶哈嘶哈，小嘴儿通红。

Thai

เฝิงหนานซูเห็นเจียงฉินไม่เล่นกับเธอ จึงแอบดื่มเหล้าของเขาเงียบๆ ผลก็คือยังคงเผ็ดร้อนจนต้องซี้ดซ้าด ปากน้อยๆ แดงก่ำไปหมด

Chinese

“所以，这顿饭是为了庆祝你们的公司正式成立？”

Thai

“ตกลงว่า มื้อนี้กินเพื่อฉลองที่พวกนายก่อตั้งบริษัทอย่างเป็นทางการงั้นรึ”

Chinese

“是的教授，我这个项目发展到这一幕，成立公司是很必要的了。”

Thai

“ใช่ครับอาจารย์ โครงการของผมพัฒนามาถึงขั้นนี้แล้ว การก่อตั้งบริษัทจึงเป็นเรื่องจำเป็นมากครับ”

Chinese

严教授端着酒杯有些感慨：“好事，这确实是值得庆祝的好事，来，咱们爷俩儿喝一杯。”

Thai

ศาสตราจารย์เหยียนถือจอกเหล้าพลางถอนหายใจด้วยความซาบซึ้ง “เรื่องดี นี่เป็นเรื่องดีที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลองจริงๆ มา พวกเราสองคนมาดื่มกันสักจอก”

Chinese

“教授，我敬您。”江勤拿起自己的杯子一饮而尽，然后表情微愣。

Thai

“อาจารย์ ผมคารวะครับ” เจียงฉินยกจอกของตนขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นสีหน้าก็ชะงักไปเล็กน้อย

Chinese

他买来的这两瓶酒味道不咋地是已经检验过的了，但这一次，他竟然又喝出了那种清甜和幽香，就像是在聚仙楼喝的一样。

Thai

เหล้าสองขวดนี้ที่เขาซื้อมามีรสชาติไม่ได้เรื่องได้ผ่านการพิสูจน์มาแล้ว แต่ครั้งนี้ เขากลับได้รสชาติหวานละมุนและกลิ่นหอมจางๆ แบบนั้นอีกครั้ง เหมือนกับตอนที่ดื่มที่จวี้เซียนโหลวไม่มีผิด

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

江勤转头看向冯楠舒，眼睛微微眯起。

Thai

เจียงฉินหันไปมองเฝิงหนานซู ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

Chinese

自己的酒杯就放在右手边，除了小富婆之外没人能碰到，忽然变味会不会和她有关？

Thai

จอกเหล้าของเขาวางอยู่ทางขวามือ นอกจากแม่หนูเศรษฐีแล้วก็ไม่มีใครแตะต้องได้ การที่รสชาติเปลี่ยนไปกะทันหันจะเกี่ยวกับเธอหรือเปล่านะ

Chinese

可此时的小富婆正目不斜视地看着火锅，坐姿板板正正，表情乖乖巧巧，然后捞出一片土豆吃到嘴里，一脸的无辜可爱。

Thai

แต่ในเวลานี้แม่หนูเศรษฐีกำลังมองหม้อไฟตาไม่กะพริบ นั่งตัวตรงแหน่ว สีหน้าดูว่าง่ายน่ารัก จากนั้นก็ตักมันฝรั่งแผ่นหนึ่งเข้าปาก ท่าทางดูไร้เดียงสาน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง

Chinese

江勤又转过头去看严教授，发现一口酒下肚之后，老头的眉毛都立起来了。

Thai

เจียงฉินหันกลับไปมองศาสตราจารย์เหยียนอีกครั้ง พบว่าพอดื่มเหล้าลงท้องไปหนึ่งอึก คิ้วของตาเฒ่าก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

Chinese

就这破玩意还八百？

Thai

ของห่วยๆ แบบนี้เนี่ยนะตั้งแปดร้อย?

Chinese

“教授，这酒的味道怎么样？”

Thai

“อาจารย์ รสชาติของเหล้านี้เป็นยังไงบ้างครับ”

Chinese

“嗯，还行……”

Thai

“อืม ก็พอได้…”

Chinese

严教授咳嗽一声，心说我总不能说难喝吧，八百块的发票都看了，这点面子可不能不给。

Thai

ศาสตราจารย์เหยียนกระแอมไอทีหนึ่ง นึกในใจว่าตนคงพูดไม่ได้หรอกว่าไม่อร่อย ใบเสร็จแปดร้อยหยวนก็เห็นอยู่ทนโท่ หน้าตานี้ยังไงก็ต้องรักษาไว้ให้หน่อย

Chinese

江勤斜着眼看着他的表情，心说这酒肯定是难喝得一批，可自己这杯怎么这么好喝？

Thai

เจียงฉินเหลือบมองสีหน้าของเขา นึกในใจว่าเหล้านี้ต้องไม่อร่อยบัดซบแน่นอน แต่ทำไมจอกของตนถึงได้อร่อยขนาดนี้ล่ะ

Chinese

他换了个新杯子，倒了一点尝尝，发现酒水的味道瞬间变得普通了。

Thai

เขาเปลี่ยนจอกใหม่ รินลงไปนิดหนึ่งแล้วลองชิมดู พบว่ารสชาติของเหล้าพลันกลายเป็นธรรมดาไปในทันที

Chinese

真他妈出奇了，越放越好喝，难道白酒还有醒酒这一说。

Thai

โคตรประหลาดเลยจริงๆ ยิ่งวางไว้ยิ่งอร่อย หรือว่าเหล้าขาวก็มีการพักเหล้ากับเขาด้วย

Chinese

直到江勤福至心灵，在和严教授聊天的时候忽然回头，一切的谜底就解开了。

Thai

จนกระทั่งเจียงฉินฉุกคิดขึ้นมาได้ ขณะที่กำลังคุยกับศาสตราจารย์เหยียนอยู่ก็พลันหันหลังกลับไป ปริศนาทั้งหมดจึงกระจ่างแจ้งทันที

Chinese

冯楠舒正抱着他的酒杯，被辣的嘶哈嘶哈的，一小截舌尖吐在外面，真就是又菜又爱玩。

Thai

เฝิงหนานซูกำลังกอดจอกเหล้าของเขาไว้ ถูกเผ็ดจนซี้ดซ้าด แลบปลายลิ้นน้อยๆ ออกมา ช่างเป็นพวกฝีมืออ่อนหัดแต่ชอบเล่นซนเสียจริง

Chinese

“小富婆，你在做什么？”

Thai

“แม่หนูเศรษฐี เธอทำอะไรอยู่น่ะ”

Chinese

“我，我尝尝。”

Thai

“ฉัน ฉันชิมดู”

Chinese

冯楠舒把杯子放回桌上，心虚但又理直气壮地看着他：“不好喝，我下次不喝了。”

Thai

เฝิงหนานซูวางจอกกลับลงบนโต๊ะ มองเขาด้วยความรู้สึกผิดแต่ก็ยังทำหน้าเชิดอย่างมีเหตุผล “ไม่อร่อย คราวหน้าฉันไม่ดื่มแล้ว”

Chinese

江勤忽然就懂了，原来好又甜又香的不是酒，是冯楠舒的口水……

Thai

เจียงฉินพลันเข้าใจขึ้นมาในทันที ที่แท้สิ่งที่ทั้งหวานทั้งหอมไม่ใช่เหล้า แต่เป็นน้ำลายของเฝิงหนานซู…

Chinese

所以她的小嘴儿到底是有多香甜？

Thai

สรุปแล้วปากน้อยๆ ของเธอจะหอมหวานขนาดไหนกันเชียว

Chinese

江勤端起酒杯，默默喝了半天，内心里一阵跌宕起伏。

Thai

เจียงฉินยกจอกเหล้าขึ้น ดื่มเงียบๆ อยู่นาน ในใจปั่นป่วนซัดส่ายไม่หยุด

Chinese

…………

Thai

…

Chinese

周二，阳光明媚，江勤的顶楼大平层办公室开始装修。

Thai

วันอังคาร แสงแดดสดใส สำนักงานชั้นบนสุดแบบเพนต์เฮาส์ของเจียงฉินเริ่มทำการตกแต่ง

Chinese

因为万众商城一直在改革，所以从地下一层到三层，都各有一支业务成熟的装修队驻守，江勤就偷偷借了一支队伍过来，给自己干点私活。

Thai

เนื่องจากห้างสรรพสินค้าว่านจ้งกำลังดำเนินการปฏิรูปอยู่ตลอด ดังนั้นตั้งแต่ชั้นใต้ดินชั้นที่หนึ่งไปจนถึงชั้นสาม จึงมีทีมช่างตกแต่งที่มีฝีมือช่ำชองประจำการอยู่ชั้นละหนึ่งทีม เจียงฉินจึงแอบยืมทีมหนึ่งมาช่วยทำงานส่วนตัวให้ตนเอง

Chinese

当然了，江勤肯定是会付钱的，毕竟不要脸的事情也不能干太多，他只是通过何益军的关系走了个优惠。

Thai

แน่นอนว่าเจียงฉินย่อมต้องจ่ายเงินอยู่แล้ว อย่างไรเสียเรื่องไร้ยางอายก็ทำมากเกินไปไม่ได้ เขาเพียงแต่อาศัยความสัมพันธ์ของเหออี้จวินเพื่อขอรับส่วนลดเท่านั้น

Chinese

这，就叫边界感！

Thai

นี่แหละที่เรียกว่าการรู้ขอบเขต!

Chinese

“老板，您要的独立办公室用双层油砂玻璃还是单层的磨砂玻璃？”

Thai

“เถ้าแก่ สำนักงานส่วนตัวที่คุณต้องการจะใช้กระจกฝ้าลายทรายสองชั้นหรือกระจกฝ้าชั้นเดียวครับ”

Chinese

“有什么区别吗？”

Thai

“มันต่างกันยังไง”

Chinese

装修队的包工头夹着包开口：“双层油砂的可以做图案，隔音也会比较好一些，单层磨砂的基本没什么隔音。”

Thai

หัวหน้าทีมช่างตกแต่งหนีบกระเป๋าไว้ใต้แขนพลางเอ่ยขึ้น “กระจกฝ้าลายทรายสองชั้นทำลวดลายได้ และเก็บเสียงได้ค่อนข้างดีกว่าครับ ส่วนกระจกฝ้าชั้นเดียวแทบจะไม่เก็บเสียงเลย”

Chinese

“所以双层油砂的要贵？”江勤一瞬间就抓住了重点。

Thai

“แสดงว่ากระจกฝ้าลายทรายสองชั้นแพงกว่าสินะ” เจียงฉินจับประเด็นสำคัญได้ในทันที

Chinese

“对，贵不少呢。”

Thai

“ใช่ครับ แพงกว่าพอสมควรเลย”

Chinese

“这样吧，靠最里面的那一间给我用双层油砂，其他就单层磨砂好了。”

Thai

“เอาแบบนี้แล้วกัน ห้องที่อยู่ด้านในสุดทำด้วยกระจกฝ้าลายทรายสองชั้นให้ฉัน ส่วนห้องอื่นก็ใช้กระจกฝ้าชั้นเดียวไป”

Chinese

江勤打算把里面的那间作为自己的办公室，虽然他对隔音没什么需求，但万一哪天有了呢，先搞个隔音好的，有备无患。

Thai

เจียงฉินกะว่าจะใช้ห้องด้านในสุดเป็นห้องทำงานของตนเอง แม้ว่าเขาจะไม่ได้ต้องการเก็บเสียงอะไรเป็นพิเศษ แต่เผื่อวันไหนจำเป็นต้องใช้ขึ้นมา ทำแบบเก็บเสียงดีๆ ไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย

Chinese

到了中午时分，大概是刚吃过午饭的那个时间段，208的全体员工都坐车来到了万众商城。

Thai

เมื่อถึงช่วงเที่ยง ราวๆ เวลาที่เพิ่งกินมื้อเที่ยงเสร็จ พนักงานทุกคนของห้อง 208 ก็นั่งรถมาถึงห้างสรรพสินค้าว่านจ้ง

Chinese

岳竹作为江勤的兼职秘书，第一时间到大堂接待了他们，看着这些青涩的面孔，她有些恍惚，还是不愿意相信就是这样一群大学生搞出了拼团，托住了整个万众的纯销业务链。

Thai

เยวี่ยจู๋ในฐานะเลขาฯ พาร์ตไทม์ของเจียงฉินลงมารอต้อนรับพวกเขาที่ล็อบบี้ทันที เมื่อมองดูใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านี้ นางก็รู้สึกเหม่อลอยเล็กน้อย และยังไม่อยากจะเชื่อว่านักศึกษากลุ่มนี้เองที่สร้างพินถวนขึ้นมา และช่วยพยุงห่วงโซ่ธุรกิจยอดขายสุทธิทั้งหมดของว่านจ้งเอาไว้ได้

Chinese

这感觉就好像有人告诉她，你八岁的小侄子揍哭了一个九十公斤的拳击冠军，魔幻而又荒谬。

Thai

ความรู้สึกนี้เหมือนกับมีใครมาบอกนางว่า หลานชายวัยแปดขวบของเธอชกแชมป์มวยสากลหนักเก้าสิบกิโลกรัมจนร้องไห้ ช่างมหัศจรรย์พันลึกและไร้สาระสิ้นดี

Chinese

随后，一行十几人跟着岳竹进了顶楼，呼啦啦地涌进了办公室。

Thai

จากนั้น คนสิบกว่าคนก็เดินตามเยวี่ยจู๋ขึ้นไปยังชั้นบนสุด และพากันกรูเข้าไปในสำนักงาน

Chinese

看着这开阔的大平层，嚣张的落地窗，他们除了一脸震惊之外还是一脸震惊。

Thai

เมื่อมองดูพื้นที่เปิดโล่งกว้างขวาง และหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นอันโอ่อ่าอลังการ นอกจากสีหน้าตกตะลึงแล้ว พวกเขาก็ยังมีแต่ความตกตะลึง

Chinese

“老板，这是你租的？花了多钱啊？”苏奈嘴都张大了。

Thai

“เถ้าแก่ นี่คุณเช่าเหรอคะ ใช้เงินไปเท่าไหร่เนี่ย” ซูไน่อ้าปากค้าง

Chinese

江勤捏着拇指和食指，比出个半厘米的长度：“也不算多，大概就是这样的。”

Thai

เจียงฉินใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ทาบกัน ทำมือเป็นความยาวประมาณครึ่งเซนติเมตร “ก็ไม่มากเท่าไหร่ ประมาณเท่านี้แหละ”

Chinese

苏奈自己比了一下：“这也不算太厚啊，顶多五十张一百的，这么大的办公室五千就搞定了？是月租的吧？”

Thai

ซูไน่ลองทำมือตามบ้าง “นี่ก็ไม่หนาเท่าไหร่เลยนี่คะ อย่างมากก็แบงก์ร้อยห้าสิบใบ สำนักงานใหญ่ขนาดนี้ห้าพันหยวนก็จัดการได้แล้วเหรอ เป็นค่าเช่ารายเดือนใช่ไหมคะ”

Chinese

“我说的是脸皮，每百平米只耗费了我几毫米的脸皮而已。”

Thai

“ฉันหมายถึงความหนาของหน้าต่างหาก ทุกหนึ่งร้อยตารางเมตรผลาญความหนาของหน้าฉันไปแค่ไม่กี่มิลลิเมตรเท่านั้นเอง”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

苏奈经过缜密的逻辑分析后恍然大悟，我靠，原来这间大办公室是老板凭借着厚脸皮借来的！

Thai

หลังจากการวิเคราะห์ทางตรรกะอย่างรอบคอบ ซูไน่ก็ตระหนักได้ในทันที เชี่ยเอ๊ย ที่แท้สำนักงานใหญ่โตแห่งนี้ เถ้าแก่ก็ใช้ความหน้าด้านหน้าทนยืมมานี่เอง!

Chinese

厉害厉害，看来真的是厚脸皮者得天下。

Thai

สุดยอดจริงๆ ดูท่าคนที่หน้าหนาเท่านั้นถึงจะได้ครองโลก

Chinese

苏奈不知道江勤和何益军之间的资源互换，但就是觉得很厉害。

Thai

ซูไน่ไม่รู้เรื่องการแลกเปลี่ยนทรัพยากรระหว่างเจียงฉินกับเหออี้จวิน แต่นางก็แค่รู้สึกว่าเขาสุดยอดมากจริงๆ

Chinese

“老板，我们后期要搬到这里办公吗？会不会不太方便，毕竟大家还得上课。”

Thai

“เถ้าแก่ ต่อไปพวกเราจะต้องย้ายมาทำงานที่นี่ไหมคะ มันจะไม่ค่อยสะดวกหรือเปล่า เพราะทุกคนยังต้องเข้าเรียนกันอยู่นะคะ”

Chinese

“不，你们暂时还是在学校里办公，这间办公室另作他用。”

Thai

“ไม่ล่ะ ช่วงนี้พวกนายยังทำงานในมหาวิทยาลัยไปก่อน สำนักงานแห่งนี้จะเอาไว้ใช้ทำอย่างอื่น”

Chinese

（求月票）

Thai

(ขอตั๋วรายเดือน)

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)