ฉันกลับบ้านแล้ว

Chinese

第456章 我回家了

Thai

ตอนที่ 456 ฉันกลับบ้านแล้ว

Chinese

“叔，咱们几点能到济州啊？”

Thai

“อา พวกเราจะถึงจี้โจวกี่โมงเหรอ”

Chinese

“大概两点多吧，聊会儿天的功夫就到了。”

Thai

“น่าจะบ่ายสองกว่าๆ คุยกันแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว”

Chinese

从临川高速路口驶入，江勤把空调开的足足的，让暖风不断涌出，然后驾驶着汽车，穿行在苍凉的冬日之下。

Thai

ขับขึ้นทางด่วนจากทางเข้าหลินชวน เจียงฉินเปิดเครื่องปรับอากาศจนสุด ปล่อยให้ลมร้อนพัดออกมาอย่างต่อเนื่อง จากนั้นจึงขับรถแล่นฝ่าไปท่ามกลางฤดูหนาวอันเวิ้งว้าง

Chinese

坐在后座的郭子航和杨树安是非常合格的陪聊，自打上车，嘴就没有闲下来过。

Thai

กัวจื่อหางกับหยางซู่อันที่นั่งอยู่เบาะหลังทำหน้าที่เป็นเพื่อนคุยได้อย่างยอดเยี่ยม นับตั้งแต่ขึ้นรถ ปากของทั้งสองคนก็ไม่เคยหยุดพักเลย

Chinese

他们先是问了关于拼团发展现状，又说了一下知乎在他们学校多么受欢迎，接着话题一拐就开始回忆从前，顺便探讨了寒假一起出去玩的事情，全程无尿点。

Thai

พวกเขาเริ่มจากถามถึงสถานการณ์การพัฒนาของพินถวนในปัจจุบัน จากนั้นก็พูดถึงว่าจือฮูได้รับความนิยมในมหาวิทยาลัยของพวกเขามากแค่ไหน ต่อมาก็เปลี่ยนหัวข้อไปรำลึกความหลัง และถือโอกาสพูดคุยเรื่องที่จะไปเที่ยวด้วยกันในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว ตลอดการเดินทางไม่มีช่วงน่าเบื่อเลยแม้แต่น้อย

Chinese

“树安不是交女朋友了，今年带回家过年吗？”

Thai

“ซู่อันมีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ ปีนี้พาเธอกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ด้วยไหม”

Chinese

“过年不来，年后来。”

Thai

“ปีใหม่ไม่มา มาหลังปีใหม่”

Chinese

杨树安回答了一声：“到时候我带她去爬五安山，咱一起吧叔？”

Thai

หยางซู่อันตอบกลับมาคำหนึ่ง “ถึงตอนนั้นฉันจะพาเธอไปปีนเขาอู่ซาน พวกเราไปด้วยกันไหมอา”

Chinese

江勤听完之后一愣：“我之前看过你的空间，你中秋不是带她爬了一次？怎么还要爬，盗墓啊？”

Thai

เจียงฉินฟังจบก็ชะงักไป “ก่อนหน้านี้ฉันเคยดูคิวโซนของนาย ตอนวันไหว้พระจันทร์นายไม่ได้พาเธอไปปีนรอบหนึ่งแล้วเหรอ ทำไมต้องไปปีนอีก ขุดสุสานเหรอ”

Chinese

“那个分手了，现在这个刚好了一个月，还没去过呢。”

Thai

“คนนั้นเลิกกันแล้ว คนปัจจุบันเพิ่งคบได้เดือนเดียว ยังไม่เคยไปเลย”

Chinese

“我草，又换了？”

Thai

“เชี่ย เปลี่ยนอีกแล้วเหรอ”

Chinese

江勤心说真尼玛不可貌相啊，看他平时一脸憨厚老实，女朋友真的没少搞，大一没听说，但他大二好像和一个学姐谈了三个月，分手后转头找了个学妹。

Thai

เจียงฉินคิดในใจว่าไอ้เวรเอ๊ย รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ เห็นปกติทำหน้าตาซื่อๆ ตรงไปตรงมา แต่เปลี่ยนแฟนไม่น้อยเลย ตอนปีหนึ่งไม่ได้ยินข่าว แต่พอปีสองดูเหมือนจะคบกับรุ่นพี่ผู้หญิงได้สามเดือน พอเลิกกันก็หันไปหารุ่นน้องผู้หญิงทันที

Chinese

前段时间带了个挺水灵的小姑娘回来爬山，没想到还不到三个月，又尼玛换了。

Thai

เมื่อช่วงก่อนเพิ่งพาสาวน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มคนหนึ่งกลับมาปีนเขา ไม่นึกเลยว่ายังไม่ทันถึงสามเดือน แม่งก็เปลี่ยนอีกแล้ว

Chinese

这效率，和海王妮都有一拼了。

Thai

ประสิทธิภาพระดับนี้ เทียบชั้นกับไห่หวังหนีได้สบายเลย

Chinese

谈恋爱有什么吊意思？江勤不理解，还不如交个一辈子的好朋友呢。

Thai

ความรักมีอะไรน่าสนใจนักหนา เจียงฉินไม่เข้าใจเลย สู้หาเพื่อนดีๆ สักคนที่คบกันไปตลอดชีวิตไม่ได้ด้วยซ้ำ

Chinese

“叔，你到时候记得给她红包啊。”

Thai

“อา ถึงตอนนั้นอย่าลืมให้อั่งเปาเธอนะ”

Chinese

江勤呵呵一笑：“谈了恋爱就是大人了，就不能再要红包了。”

Thai

เจียงฉินหัวเราะหึๆ “มีความรักก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะมาขออั่งเปาอีกไม่ได้แล้ว”

Chinese

杨树安一瘪嘴：“伱不给，我找我婶婶要。”

Thai

หยางซู่อันเบะปาก “อาไม่ให้ ฉันไปขอจากอาสะใภ้ก็ได้”

Chinese

江勤看了一眼冯楠舒，发现她正坐在副驾驶上看着自己，有点昏昏欲睡的感觉，表情又傻又可爱。

Thai

เจียงฉินเหลือบมองเฝิงหนานซูแวบหนึ่ง พบว่าเธอกำลังนั่งมองเขาอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ดูสะลึมสะลือเล็กน้อย สีหน้าทั้งดูเด๋อด๋าและน่ารัก

Chinese

她估计是要睡着了，要不然听到杨树安喊婶婶，现在就得摸钱包。

Thai

เธอคงใกล้จะหลับแล้ว ไม่อย่างนั้นพอได้ยินหยางซู่อันเรียกว่าอาสะใภ้ ป่านนี้คงล้วงกระเป๋าเงินออกมาแล้ว

Chinese

别看她有时候傻乎乎的，她可是很清楚婶婶这两个字是叫她的。

Thai

อย่าเห็นว่าบางครั้งเธอทำตัวเด๋อด๋า เธอน่ะรู้ชัดเจนเชียวล่ะว่าคำว่าอาสะใภ้นั้นหมายถึงเธอ

Chinese

“义父，我没女朋友，我可以拿红包。”

Thai

“พ่อบุญธรรม ฉันไม่มีแฟน ฉันรับอั่งเปาได้นะ”

Chinese

“滚，你连个女朋友都没有，还好意思要红包？”

Thai

“ไสหัวไป แฟนสักคนนายยังไม่มี ยังมีหน้ามาขออั่งเปาอีกเหรอ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

江勤说完话想了想：“不对啊，你们学校外面那个卖水果的小阿姨怎么样了？他那个上初中的儿子愿意管你叫爸爸了吗？”

Thai

เจียงฉินพูดจบก็คิดขึ้นมาได้ “เดี๋ยวก่อนสิ น้าสาวขายผลไม้ที่อยู่หน้ามหาวิทยาลัยของนายเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ ลูกชายที่เรียนอยู่ ม.ต้น ของเธอยอมเรียกนายว่าพ่อหรือยัง”

Chinese

听到这句话，郭子航顿时一脸窘迫，脸色涨的跟钟馗一样：“那都是我大一的事儿了，现在都已经过去三年了好不好。”

Thai

เมื่อได้ยินประโยคนี้ กัวจื่อหางก็พลันหน้าเจื่อน สีหน้าแดงก่ำจนเหมือนจงขุย “นั่นมันเรื่องสมัยปีหนึ่งของฉันแล้ว ตอนนี้ผ่านมาตั้งสามปีแล้วนะ”

Chinese

“哦，那她那个上高一的儿子愿意管你叫爸爸了吗？”

Thai

“อ้อ งั้นลูกชายที่เรียนอยู่ ม.4 ของเธอยอมเรียกนายว่าพ่อหรือยังล่ะ”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

江勤说完话，和杨树安不约而同地乐出一阵鹅叫，小轿车里充满了欢乐的气氛。

Thai

หลังจากเจียงฉินพูดจบ เขากับหยางซู่อันก็พร้อมใจกันหัวเราะลั่นออกมาจนเสียงเหมือนห่าน บรรยากาศภายในรถเก๋งคันเล็กเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

Chinese

大概是被笑声吵到了，小富婆忽然醒了过来，一脸无辜地揉了揉眼睛，然后发现和自己没关系，就把江勤的外套展开，盖在了自己的身上，眼睛亮亮地看着他。

Thai

อาจเป็นเพราะถูกเสียงหัวเราะปลุก แม่หนูเศรษฐีจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอขยี้ตาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา จากนั้นเมื่อพบว่าไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับตัวเอง ก็กางเสื้อคลุมของเจียงฉินออกแล้วห่มลงบนตัว ดวงตาเป็นประกายจ้องมองเขา

Chinese

下午两点，四个人从高速下来，驶过了城郊，抵达了鸿荣家园。

Thai

บ่ายสองโมง ทั้งสี่คนก็ลงจากทางด่วน ขับผ่านชานเมือง และมาถึงหงหรงเจียหยวน

Chinese

江勤把车停下，盛情邀请他们俩去家里吃饭，结果被郭子航和杨树安摆手拒绝。

Thai

เจียงฉินจอดรถแล้วเอ่ยชวนทั้งสองคนไปกินข้าวที่บ้านอย่างกระตือรือร้น แต่กลับถูกกัวจื่อหางกับหยางซู่อันโบกมือปฏิเสธ

Chinese

还吃饭，不用问，肯定又是泡面。

Thai

ยังจะกินข้าวอีก ไม่ต้องถามก็รู้ว่าต้องเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีกแน่นอน

Chinese

这玩意儿自己家也有，而且家里的还多个卤蛋。

Thai

ของพรรค์นี้ที่บ้านตัวเองก็มี แถมที่บ้านยังมีไข่พะโล้อีกฟองด้วย

Chinese

江勤看着他们提着行李箱滚蛋，心说年纪大了就是不一样，都知道客气了，就后叫醒了冯楠舒，回到了家里。

Thai

เจียงฉินมองดูพวกเขาลากกระเป๋าเดินทางไสหัวไป พลางคิดในใจว่าโตขึ้นแล้วช่างต่างจากเดิมจริงๆ รู้จักเกรงใจกันแล้ว จากนั้นเขาก็ปลุกเฝิงหนานซู แล้วพากันกลับเข้าบ้าน

Chinese

“我回家了，我回家了，我回家了。”

Thai

“ฉันกลับบ้านแล้ว ฉันกลับบ้านแล้ว ฉันกลับบ้านแล้ว”

Chinese

冯楠舒一进门就喊了三声，虽然她也知道家里没人，但好像就是喜欢这个仪式感。

Thai

เฝิงหนานซูส่งเสียงร้องบอกสามครั้งทันทีที่ก้าวเข้าประตู แม้เธอจะรู้ว่าไม่มีใครอยู่บ้าน แต่ดูเหมือนเธอจะชอบความรู้สึกที่มีพิธีรีตองแบบนี้

Chinese

江勤忍不住看她一眼：“小富婆，这好像是我家。”

Thai

เจียงฉินอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเธอ “แม่หนูเศรษฐี นี่มันบ้านฉันไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“这好像也是我家。”

Thai

“นี่ก็เหมือนจะเป็นบ้านฉันเหมือนกันนะ”

Chinese

小富婆脱掉靴子，露出一双被加绒的黑色丝袜包裹住的匀称小脚，然后穿上自己的毛茸茸拖鞋就跑到了客厅，而江勤紧随其后，把行李箱靠墙放好，也坐在沙发上瘫了下来。

Thai

แม่หนูเศรษฐีถอดรองเท้าบูต เผยให้เห็นเท้าเล็กๆ ได้รูปที่สวมถุงน่องสีดำบุขนนุ่ม จากนั้นก็สวมรองเท้าแตะขนปุกปุยของตัวเองแล้ววิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น ส่วนเจียงฉินก็ตามหลังมาติดๆ เขาวางกระเป๋าเดินทางพิงกำแพงไว้เรียบร้อย แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่อยู่บนโซฟาเช่นกัน

Chinese

然后两个人就这么在沙发上坐了一下午，哪儿都没去。

Thai

จากนั้นคนทั้งสองก็นั่งอยู่บนโซฟาแบบนั้นตลอดช่วงบ่ายโดยไม่ได้ออกไปไหนเลย

Chinese

冬天，室内，有暖气，刚放假，跑了个小长途，任何一个理由都足够犯懒了。

Thai

ฤดูหนาว ในร่ม มีฮีตเตอร์ เพิ่งปิดเทอม เพิ่งขับรถทางไกลมา ไม่ว่าเหตุผลข้อไหนก็เพียงพอให้ทำตัวขี้เกียจได้ทั้งนั้น

Chinese

江勤此时什么都不想做，一手把玩着冯楠舒的黑丝小脚，一边拿着遥控器咔咔换台，一直窝到天黑，连灯都懒得开，只有电视的光芒不断闪烁。

Thai

ตอนนี้เจียงฉินไม่อยากทำอะไรเลย มือหนึ่งลูบคลำเล่นเท้าเล็กในถุงน่องสีดำของเฝิงหนานซู อีกมือก็ถือรีโมตเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ ซุกตัวอยู่จนกระทั่งฟ้ามืด แม้แต่ไฟก็ขี้เกียจจะเปิด มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรทัศน์ที่กะพริบวับๆ วับๆ อย่างต่อเนื่อง

Chinese

袁友琴今天特地早下班，买了一大堆的菜，结果进门之后吓了一跳：“江勤，你怎么不开灯呢？”

Thai

วันนี้หยวนโหย่วฉินเลิกงานก่อนเวลาเป็นพิเศษ เธอซื้อกับข้าวมาพะเนินเทินทึก แต่พอก้าวเข้าบ้านกลับต้องสะดุ้งตกใจ “เจียงฉิน ทำไมลูกไม่เปิดไฟล่ะ”

Chinese

“省电费。”

Thai

“ประหยัดค่าไฟครับ”

Chinese

“懒死你得了。”

Thai

“ขี้เกียจให้มันตายไปเลยไป”

Chinese

江勤稍微坐起身：“冯楠舒不也没去开？就知道说我。”

Thai

เจียงฉินขยับตัวลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย “เฝิงหนานซูก็ไม่ได้เปิดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ รู้จักแต่บ่นผม”

Chinese

冯楠舒看了一下自己的脚，心说你明明直到开门声响起才松开我的：“阿姨，我一点都不懒。”

Thai

เฝิงหนานซูก้มมองเท้าของตัวเอง พลางคิดในใจว่านายน่ะเพิ่งจะปล่อยมือจากฉันตอนที่มีเสียงเปิดประตูแท้ๆ “คุณป้าคะ หนูไม่ได้ขี้เกียจเลยสักนิดค่ะ”

Chinese

袁友琴把鞋子换掉后按开了灯，这才看清客厅有两个人：“楠舒也来了？”

Thai

หยวนโหย่วฉินเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็กดเปิดไฟ ถึงได้มองเห็นชัดเจนว่าในห้องนั่งเล่นมีคนอยู่สองคน “หนานซูก็มาด้วยเหรอ”

Chinese

“她连别墅都送给龚叔了，不来咱家还能去哪儿？”

Thai

“เธอยกคฤหาสน์ให้กงซูไปแล้ว ไม่มาบ้านเราแล้วจะให้ไปไหนได้อีกล่ะ”

Chinese

“我以为就一个人回来的呢，刚想找你麻烦，让你一学期都不给我打电话，还不如楠舒呢。”

Thai

“แม่นึกว่าแกกลับมาคนเดียว กำลังคิดจะหาเรื่องแกอยู่พอดี โทรศัพท์ไม่เคยโทรหาแม่ตลอดทั้งเทอม สู้หนานซูยังไม่ได้เลย”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

袁友琴说完话，提着蔬菜就进了厨房，然后微微一愣。

Thai

หยวนโหย่วฉินพูดจบก็ถือผักเดินเข้าห้องครัวไป แล้วก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย

Chinese

如果江勤一个人在家，关灯可能是因为懒，但是楠舒也来了，小两口关着灯……

Thai

ถ้าเจียงฉินอยู่บ้านคนเดียว การปิดไฟอาจเป็นเพราะความขี้เกียจ แต่หนานซูก็มาด้วย หนุ่มสาวคู่นี้ปิดไฟอยู่ด้วยกัน…

Chinese

正在此时，房门再次传来了开锁的声音，江正宏今天也是特地早下班了，还整了两瓶酒带了回来。

Thai

ขณะนั้นเอง เสียงไขกุญแจประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง วันนี้เจียงเจิ้งหงก็เลิกงานเร็วเป็นพิเศษเช่นกัน ทั้งยังหิ้วเหล้ากลับมาสองขวดด้วย

Chinese

他一进门先把外套脱了，然后递给冯楠舒两串糖葫芦，换来了一声谢谢叔叔，给江爸乐开了花，忍不住又给孙子想了好几个名字。

Thai

พอเข้าประตูมาเขาก็ถอดเสื้อโค้ตออกก่อน จากนั้นก็ยื่นถังหูลู่สองไม้ให้เฝิงหนานซู ได้รับคำขอบคุณว่าขอบคุณค่ะคุณลุงกลับมา ทำเอาพ่อเจียงยิ้มจนหน้าบาน อดไม่ได้ที่จะคิดชื่อหลานไว้อีกหลายชื่อในใจ

Chinese

“这都要吃饭了，怎么还给楠舒买了糖葫芦？”袁友琴忍不住从厨房伸出头。

Thai

“นี่ใกล้จะกินข้าวแล้ว ทำไมยังซื้อถังหูลู่มาให้หนานซูอีกล่ะ” หยวนโหย่วฉินอดไม่ได้ที่จะโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว

Chinese

“路口买的，今天太冷了，那老爷子卖不完不愿意走，我就索性当个好人，买了两串。”

Thai

“ซื้อตรงปากซอยน่ะ วันนี้อากาศหนาวเกินไป คุณตาคนนั้นขายไม่หมดก็ไม่ยอมกลับ ฉันก็เลยทำตัวเป็นคนใจดีช่วยซื้อมาสองไม้”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

江勤看着冯楠舒手里的糖葫芦：“爸，买两串就没有我一串吗？”

Thai

เจียงฉินมองดูถังหูลู่ในมือของเฝิงหนานซู “พ่อ ซื้อมาสองไม้ไม่มีของผมสักไม้เลยเหรอ”

Chinese

“你又不爱吃，”江正宏端起茶壶泡了杯茶，然后坐到江勤的对面，“你那个拼团，在沪上也有？”

Thai

“แกไม่ได้ชอบกินสักหน่อย” เจียงเจิ้งหงยกกาน้ำชาขึ้นมาชงชาหนึ่งถ้วย แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเจียงฉิน “พินถวนของแกนั่น ที่เซี่ยงไฮ้ก็มีด้วยเหรอ”

Chinese

“您怎么知道的？”

Thai

“พ่อรู้ได้ยังไงครับ”

Chinese

“上周，局里的一群人去沪上参观学习，回来的时候一直在聊这个，我听着就觉得像，然后就跟他们聊了两句。”

Thai

“สัปดาห์ก่อน คนกลุ่มหนึ่งในสำนักงานไปดูงานที่เซี่ยงไฮ้ ขากลับมาก็เอาแต่คุยเรื่องนี้กัน ฉันฟังดูแล้วรู้สึกว่าคล้ายๆ ก็เลยคุยกับพวกเขาไปสองสามคำ”

Chinese

“是，一不小心做大了，就搞到沪上去了。”

Thai

“ครับ ไม่ทันระวังทำใหญ่เกินไปหน่อย ก็เลยขยายไปถึงเซี่ยงไฮ้”

Chinese

江正宏喝了口茶：“团购网站到底是做什么的？”

Thai

เจียงเจิ้งหงจิบชาหนึ่งอึก “ตกลงแล้วเว็บไซต์รวมกลุ่มซื้อมันทำอะไรกันแน่”

Chinese

江勤挠了挠头：“就相当于我有个市场，你有货想卖，就到我这个市场摆摊，我从你卖的货品里抽取一部分的提成，只不过这个市场是基于网络生成的虚拟环境。”

Thai

เจียงฉินเกาหัว “ก็เทียบเท่ากับว่าผมมีตลาดอยู่แห่งหนึ่ง พ่อมีสินค้าอยากจะขาย ก็มาตั้งแผงในตลาดของผม ผมก็หักเปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งจากสินค้าที่พ่อขายได้ เพียงแต่ตลาดแห่งนี้เป็นสภาพแวดล้อมเสมือนจริงที่สร้างขึ้นบนอินเทอร์เน็ต”

Chinese

老江的思维跟不上时代，听的似懂非懂，但根据局里那些年轻人说，这生意好像是蛮有搞头的，就因为这事儿，还有两个领导第二天专门来问了情况来着。

Thai

ความคิดของเหล่าเจียงตามยุคสมัยไม่ทัน ฟังแล้วเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ตามที่คนหนุ่มสาวในสำนักงานบอก ธุรกิจนี้น่าจะมีอนาคตไกลทีเดียว และเพราะเรื่องนี้ วันต่อมายังมีหัวหน้าสองคนมาถามไถ่สถานการณ์เป็นพิเศษอีกด้วย

Chinese

能把生意做到沪上，那也算是大生意了，可江正宏还是有点晕晕乎乎的。

Thai

สามารถทำธุรกิจไปถึงเซี่ยงไฮ้ได้ นั่นก็นับว่าเป็นธุรกิจใหญ่แล้ว ทว่าเจียงเจิ้งหงยังคงรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง

Chinese

他知道江勤的创业项目在临川搞的有声有色，大学这几年什么钱都没跟家里要过，还总是各种花招给家里打钱。

Thai

เขารู้ว่าโครงการสร้างธุรกิจของเจียงฉินที่หลินชวนกำลังไปได้สวย หลายปีในรั้วมหาวิทยาลัยนี้ไม่เคยขอเงินจากที่บ้านเลยสักบาท แถมยังสรรหาสารพัดวิธีโอนเงินให้ที่บ้านอยู่เรื่อยๆ

Chinese

但搞到沪上，又能传到济州，这就很离谱了。

Thai

แต่การทำไปถึงเซี่ยงไฮ้ และยังส่งเสียงเล่าลือมาถึงจี้โจวได้ นี่มันชักจะเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

Chinese

因为赚钱是一方面，名声又是另一方面，这两个东西代表的可是两个不同的层面，江正宏有种父凭子贵的感觉。

Thai

เพราะการหาเงินได้ก็เรื่องหนึ่ง แต่ชื่อเสียงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง สองสิ่งนี้เป็นตัวแทนของคนละระดับกันโดยสิ้นเชิง เจียงเจิ้งหงเริ่มมีความรู้สึกภูมิใจที่ตัวเองพลอยมีหน้ามีตาเพราะลูกชาย

Chinese

“你……投了多少钱？”

Thai

“แก… ลงทุนไปเท่าไหร่”

Chinese

“没投多少，这属于是一门借鸡生蛋的生意，能不花钱的我都没花过钱，连办公室我都没花钱。”

Thai

“ไม่ได้ลงไปเท่าไหร่ครับ นี่เป็นธุรกิจประเภทจับเสือมือเปล่า อะไรที่ไม่ต้องเสียเงินผมก็ไม่เคยเสีย แม้แต่สำนักงานผมก็ไม่ต้องจ่ายเงินสักบาท”

Chinese

江正宏吹了吹茶叶，喝了一口，然后陷入到了沉思当中。

Thai

เจียงเจิ้งหงเป่าใบชา จิบไปหนึ่งอึก จากนั้นก็ตกอยู่ในห้วงความคิด

Chinese

儿子的行为模式其实从高考结束之后就变得有些怪了，到现在更是看不懂一点。

Thai

แท้จริงแล้วพฤติกรรมของลูกชายเริ่มแปลกไปตั้งแต่สอบเกาเข่าเสร็จ และจนถึงตอนนี้เขาก็ยิ่งมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

Chinese

“江勤，我想擦嘴。”

Thai

“เจียงฉิน ฉันอยากเช็ดปาก”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

冯楠舒吃了江正宏买来的糖葫芦，嘴角粘了一些糖色。

Thai

เฝิงหนานซูกินถังหูลู่ที่เจียงเจิ้งหงซื้อมา มุมปากจึงเปื้อนคราบน้ำตาลอยู่บ้าง

Chinese

茶几上有一包印着招待所字样的纸巾，放在江勤那一侧，距离小富婆比较远。

Thai

บนโต๊ะน้ำชามีกระดาษทิชชูห่อหนึ่งที่พิมพ์คำว่าเกสต์เฮาส์เอาไว้ วางอยู่ฝั่งของเจียงฉินและค่อนข้างไกลจากแม่หนูเศรษฐี

Chinese

她的意思是让江勤帮她抽一张纸，结果江勤回头看了一眼老爹，发现他已经去往厨房走了，于是露出一个“真拿你没办法”的表情，低头吻住了她甜润的小嘴儿。

Thai

ความหมายของเธอคืออยากให้เจียงฉินช่วยดึงทิชชูให้สักแผ่น ผลปรากฏว่าเจียงฉินหันกลับไปมองพ่อแวบหนึ่ง พบว่าพ่อเดินไปทางห้องครัวแล้ว จึงเผยสีหน้า “หมดปัญญากับเธอจริงๆ” ออกมา แล้วก้มลงไปจูบปากเล็กๆ อันหวานฉ่ำของเธอ

Chinese

小富婆傻了，没想到哥哥这么大胆，两只脚脚忍不住蜷了起来。

Thai

แม่หนูเศรษฐีอึ้งไป ไม่นึกเลยว่าพี่จะกล้าขนาดนี้ เท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างอดไม่ได้ที่จะงอเกร็งขึ้นมา

Chinese

江勤抬头看她一眼，忽然觉得很刺激，又俯身吻了个深的，把她的小甜嘴儿给吃了个干净。

Thai

เจียงฉินเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง จู่ๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจ จึงโน้มตัวลงไปมอบจูบลึกซึ้งอีกครั้ง กลืนกินความหวานจากปากเล็กๆ ของเธอจนหมดจด

Chinese

冯楠舒举着手里的糖葫芦，眼神一直看着桌上的那包纸，哼哼唧唧的有点说不出话来。

Thai

เฝิงหนานซูถือถังหูลู่ในมือ สายตายังคงจับจ้องไปที่ห่อกระดาษทิชชูบนโต๊ะ ส่งเสียงพึมพำอู้อี้จนพูดแทบไม่ออก

Chinese

江勤顺着她的眼神看了过去，忍不住一愣：“你……刚才是想要纸？”

Thai

เจียงฉินมองตามสายตาของเธอไป ก็อดไม่ได้ที่จะชะงัก “เธอ… เมื่อกี้อยากได้ทิชชูเหรอ”

Chinese

“不，我不要纸，我就是想这样。”冯楠舒一本正经地说。

Thai

“เปล่า ฉันไม่ได้อยากได้ทิชชู ฉันแค่อยากทำแบบนี้” เฝิงหนานซูพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

Chinese

“我就知道，你的小心思太好猜了。”

Thai

“ฉันรู้อยู่แล้ว ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอมันเดาง่ายเกินไป”

Chinese

“哥哥，我什么都骗不了你……”

Thai

“พี่ ฉันหลอกอะไรพี่ไม่ได้เลยจริงๆ…”

Chinese

半晌之后，热腾腾的饭菜就做好了，一家四口围在餐桌前开始吃饭，袁友琴还特地下了一碗面给他们，算是用来接风。

Thai

ครู่ใหญ่ต่อมา กับข้าวร้อนๆ ก็ทำเสร็จเรียบร้อย ทั้งสี่คนในครอบครัวล้อมวงกินข้าวกันที่โต๊ะอาหาร หยวนโหย่วฉินยังต้มบะหมี่ชามหนึ่งมาให้พวกเขาเป็นพิเศษเพื่อเป็นการเลี้ยงต้อนรับ

Chinese

江正宏拿起一头蒜，剥完之后递给了江勤一瓣：“给你。”

Thai

เจียงเจิ้งหงหยิบกระเทียมขึ้นมาหนึ่งหัว ปอกเสร็จแล้วก็ยื่นให้เจียงฉินหนึ่งกลีบ “ให้แก”

Chinese

“爸，你吃吧，我不吃了。”

Thai

“พ่อกินเถอะครับ ผมไม่กินแล้ว”

Chinese

“你以前不是叫唤着吃面不吃蒜，香味少一半？”

Thai

“เมื่อก่อนแกไม่ใช่ร้องป่าวๆ ว่ากินบะหมี่ไม่กินกระเทียม ความหอมลดไปครึ่งหนึ่งหรอกเหรอ”

Chinese

江勤秃噜了两口面条：“那是以前，现在不吃了。”

Thai

เจียงฉินสูดบะหมี่เข้าปากไปสองคำ “นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ไม่กินแล้วครับ”

Chinese

江正宏觉得儿子有点奇奇怪怪的，又转头看向冯楠舒：“楠舒要不要吃？”

Thai

เจียงเจิ้งหงรู้สึกว่าลูกชายดูแปลกๆ จึงหันไปมองเฝิงหนานซู “หนานซูจะกินไหม”

Chinese

冯楠舒就是个小吃货，辣椒都能吃两口，于是就点点头要去拿，结果被江勤阻止了：“她也不吃，爸，你自己吃吧。”

Thai

เฝิงหนานซูเป็นพวกเห็นแก่กินตัวน้อย พริกยังกินได้สองคำ จึงพยักหน้าจะเอื้อมมือไปหยิบ ทว่ากลับถูกเจียงฉินห้ามไว้ “เธอก็ไม่กินครับพ่อ พ่อกินคนเดียวเถอะ”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

小富婆习惯听江勤的，江勤不让吃她就不吃，但她不知道，她的好朋友满嘴道德文章，实际上还打着吃完饭再找借口接吻的主意。

Thai

แม่หนูเศรษฐีเคยชินกับการเชื่อฟังเจียงฉิน เจียงฉินไม่ให้กินเธอก็ไม่กิน ทว่าเธอไม่รู้เลยว่าเพื่อนสนิทของเธอที่ปากพร่ำศีลธรรมคุณธรรม แท้จริงแล้วกำลังวางแผนจะหาข้ออ้างจูบเธออีกครั้งหลังกินข้าวเสร็จต่างหาก

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)