คติประจำใจเวอร์ชัน 20

Chinese

第58章 座右铭2.0版

Thai

บทที่ 58 คติประจำใจเวอร์ชัน 2.0

Chinese

卢雪梅刚才把两份设计稿罗列到了一起，分别找了十个不认识的人进行评判，结果有七个人觉得初版更好，两个觉得最后那版不错，还有一个犹豫不决。

Thai

เมื่อครู่นี้ลู่เสวี่ยเหมยวางแบบร่างทั้งสองฉบับเทียบกัน แล้วไปหาคนแปลกหน้าสิบคนมาช่วยตัดสิน ผลปรากฏว่ามีเจ็ดคนที่รู้สึกว่าแบบร่างแรกดีกว่า สองคนรู้สึกว่าแบบร่างสุดท้ายใช้ได้ และอีกหนึ่งคนยังลังเลตัดสินใจไม่ได้

Chinese

那么孰高孰低就已经显而易见了。

Thai

เช่นนั้นแล้ว แบบไหนเหนือกว่าแบบไหนก็เห็นได้ชัดเจนในทันที

Chinese

“怎么样，我就说了吧，还不如不改，真是瞎指挥。”

Thai

“เป็นไงล่ะ ฉันบอกแล้วไง สู้ไม่แก้ยังดีกว่า ช่างชี้นิ้วสั่งมั่วซั่วจริงๆ”

Chinese

江勤把电脑接过来，不动声色地抬起头：“有看过图片之后好奇网站内容的人吗？”

Thai

เจียงฉินรับคอมพิวเตอร์มา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างสุขุมเยือกเย็น “มีคนที่ดูรูปแล้วสงสัยใคร่รู้เนื้อหาของเว็บไซต์บ้างไหม”

Chinese

卢雪梅点点头：“当然有人好奇了，而且他们还想知道这个网站什么时候能用。”

Thai

ลู่เสวี่ยเหมยพยักหน้า “มีคนสงสัยอยู่แล้ว แถมพวกเขายังอยากรู้ด้วยว่าเว็บไซต์นี้จะเริ่มใช้งานได้เมื่อไหร่”

Chinese

“那大家是指着哪个设计稿问的？”

Thai

“แล้วทุกคนชี้ไปที่แบบร่างไหนตอนถามล่ะ”

Chinese

“第二个啊。”

Thai

“แบบที่สองน่ะสิ”

Chinese

卢雪梅说完话后微微一愣，发现刚才的画面又从脑海中闪过，而她的眼神则渐渐变得惊愕了起来。

Thai

พอลู่เสวี่ยเหมยพูดจบก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอพบว่าภาพเหตุการณ์เมื่อครู่แวบผ่านเข้ามาในหัวอีกครั้ง แววตาของเธอค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง

Chinese

没错，那些人好像都是指着最简单的设计稿，也就是后改的版本问的网站情况。

Thai

ใช่แล้ว คนเหล่านั้นล้วนชี้ไปที่แบบร่างอันเรียบง่ายที่สุด ซึ่งก็คือเวอร์ชันที่แก้ใหม่ตอนถามถึงสถานการณ์ของเว็บไซต์

Chinese

“为什么会这样？”卢雪梅有些惘然。

Thai

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ” ลู่เสวี่ยเหมยรู้สึกสับสนมึนงงเล็กน้อย

Chinese

“这很正常，因为之前那一版设计好看是好看，也确实很高级，但元素太多了，一眼扫过去根本抓不住什么重点，把多余的元素删掉之后，信息传递就变得直观了。”

Thai

“นี่เป็นเรื่องปกติมาก เพราะแบบร่างก่อนหน้านั้นสวยก็จริง ดูหรูหรามีระดับจริงๆ แต่มีองค์ประกอบมากเกินไป พอกวาดตามองแวบเดียวจึงจับจุดสำคัญไม่ได้เลย หลังจากลบองค์ประกอบส่วนเกินออกไป การสื่อสารข้อมูลก็กลายเป็นตรงไปตรงมาเข้าใจง่ายขึ้น”

Chinese

江勤把电脑重新放回到庞海的面前，用平淡的声音说着。

Thai

เจียงฉินวางคอมพิวเตอร์กลับไปตรงหน้าผางไพ่อีกครั้ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

Chinese

“但只有好看的广告才会让人产生观看的欲望啊，如果大家连看都不想看，你的信息传递的再简约也没用啊。”

Thai

“แต่โฆษณาที่สวยงามเท่านั้นถึงจะทำให้คนเกิดความรู้สึกอยากดูนี่นา ถ้าแม้แต่จะมองทุกคนยังไม่อยากมอง ต่อให้การสื่อสารข้อมูลของคุณจะเรียบง่ายแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี”

Chinese

卢雪梅觉得很不服气，信息传递的有效率确实重要，但如果大家都不看还有什么用。

Thai

ลู่เสวี่ยเหมยรู้สึกไม่ยอมจำนน ประสิทธิภาพในการสื่อสารข้อมูลนั้นสำคัญก็จริงอยู่ แต่ถ้าไม่มีใครมองเลยจะมีประโยชน์อะไร

Chinese

“可它是个扇子。”江勤看着她说。

Thai

“แต่มันคือพัดนะ” เจียงฉินมองเธอแล้วพูด

Chinese

听到这句话，卢雪梅微微一愣，像是忽然想通了什么，还要争辩的话瞬间哑火在了嗓子里。

Thai

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ลู่เสวี่ยเหมยก็ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายกับคิดอะไรบางอย่างออกในทันใด คำพูดที่จะโต้เถียงพลันจุกแน่นอยู่ในลำคอ

Chinese

“现在天气这么炎热，你上厕所，去食堂吃饭，参加社团活动，甚至上课，总会用到扇子吧？就算它没有那么精美，用一秒钟看一眼扇面上的信息很难吗？”

Thai

“ตอนนี้อากาศร้อนขนาดนี้ เธอไปเข้าห้องน้ำ ไปกินข้าวที่โรงอาหาร ไปร่วมกิจกรรมชมรม หรือแม้แต่เข้าเรียน อย่างไรก็ต้องใช้พัดอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ต่อให้มันไม่ได้ประณีตสวยงามขนาดนั้น การใช้เวลาหนึ่งวินาทีเหลือบมองข้อมูลบนหน้าพัดมันยากนักหรือไง”

Chinese

庞海的眉心忍不住微微锁住，有种恍然大明白的感觉：“有道理……”

Thai

หัวคิ้วของผางไห่อดไม่ได้ที่จะขมวดเข้าหากันเล็กน้อย รู้สึกกระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที “มีเหตุผล…”

Chinese

江勤搓了搓被冷气吹着的手臂，继续开口：“传单必须设计的好看是因为它没有实用价值，如果没吸引力就会被随手丢掉，大多数人都不会关心上面写的是什么，但扇子不同，扇子有留存能力，有实用价值，那为什么还非得让设计美感阻碍到信息传递？”

Thai

เจียงฉินลูบแขนที่ถูกลมแอร์เป่าแล้วเอ่ยต่อ “ใบปลิวจำเป็นต้องออกแบบให้สวยก็เพราะมันไม่มีมูลค่าในการใช้งานจริง ถ้าไม่มีแรงดึงดูดก็จะถูกทิ้งไปอย่างไม่แยแส คนส่วนใหญ่จะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าข้างบนเขียนอะไรไว้ แต่พัดไม่เหมือนกัน พัดสามารถเก็บรักษาไว้ได้ มีมูลค่าในการใช้งานจริง แล้วทำไมจะต้องให้ความสวยงามของการออกแบบมาขัดขวางการสื่อสารข้อมูลด้วยล่ะ”

Chinese

卢雪梅抿抿嘴，一句话都说不出来。

Thai

ลู่เสวี่ยเหมยเม้มปาก พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

Chinese

她承认她的眼光一直都只是放在平面设计本身的美感上面，并没有考虑过它的载体。

Thai

เธอยอมรับว่าสายตาของเธอมักจับจ้องอยู่แค่ความสวยงามของตัวการออกแบบกราฟิกเอง โดยไม่เคยคำนึงถึงสื่อที่เป็นตัวรองรับเลย

Chinese

但就像江勤刚才说的那么，既然知道拿到扇子的人不会随手丢掉，那为什么要阻碍信息的准确传递，反而在美感过分苛求？

Thai

แต่ก็เหมือนกับที่เจียงฉินเพิ่งพูดไป ในเมื่อรู้ว่าคนที่ได้พัดไปจะไม่ทิ้งอย่างไม่แยแส แล้วทำไมจะต้องไปขัดขวางการสื่อสารข้อมูลที่แม่นยำ และไปเคี่ยวเข็ญกับความสวยงามจนเกินพอดีด้วยเล่า

Chinese

庞海此时抬起头看一眼：“老板，你以前学过商业设计和广告营销？”

Thai

ตอนนั้นเองผางไห่ก็เงยหน้าขึ้นมอง “เถ้าแก่ คุณเคยเรียนการออกแบบเชิงพาณิชย์กับการตลาดโฆษณามาก่อนหรือเปล่า”

Chinese

“没有，我只是比普通人多了那么亿点点的天赋与才华罢了。”

Thai

“เปล่าหรอก ฉันแค่มีพรสวรรค์และความสามารถมากกว่าคนทั่วไปอยู่ ‘นิดร้อยล้านหน่อย’ เท่านั้นเอง”

Chinese

“才华？在哪里，我怎么没看见。”卢雪梅各种不服。

Thai

“ความสามารถเหรอ อยู่ที่ไหนล่ะ ทำไมฉันไม่เห็นเลย” ลู่เสวี่ยเหมยไม่ยอมรับสารพัด

Chinese

江勤扬起嘴角，只当她是个闹脾气的小孩子：“小姑娘，年纪轻轻怎么就瞎了，真可怜。”

Thai

เจียงฉินยกมุมปากขึ้น มองเธอเป็นเพียงเด็กน้อยที่กำลังเอาแต่ใจ “แม่หนูน้อย อายุยังน้อยทำไมถึงตาบอดเสียแล้ว ช่างน่าสงสารจริงๆ”

Chinese

“伱……”

Thai

“นาย…”

Chinese

“行了，老庞你把设计稿发给盛视吧，我下午还要军训，先走了。”

Thai

“เอาเถอะ เหล่าผางนายส่งแบบร่างให้เซิ่งซื่อแล้วกัน ตอนบ่ายฉันยังต้องไปฝึกทหาร ขอตัวก่อนนะ”

Chinese

江勤说完话，叫上自己的小富婆就出了图书馆，直奔奶茶店。

Thai

พอเจียงฉินพูดจบก็เรียกแม่หนูเศรษฐีของตัวเอง แล้วเดินออกจากห้องสมุด มุ่งตรงไปยังร้านชานมไข่มุกทันที

Chinese

“军训？他是大一新生？”卢雪梅不可思议地睁大了眼睛，内心忽然多了一种挫败感。

Thai

“ฝึกทหารเหรอ เขาเป็นเด็กปีหนึ่งงั้นเหรอ” ลู่เสวี่ยเหมยเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมา

Chinese

她一个学设计学了两年的人，结果被一个刚入学的新生教做人了，而且还是在自己专业的领域，这让她有些接受不了。

Thai

คนที่เรียนการออกแบบมาสองปีอย่างเธอ กลับถูกเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียนสั่งสอนเข้าให้ แถมยังเป็นในสาขาวิชาชีพของตัวเองอีก นี่ทำให้เธอทำใจยอมรับแทบไม่ได้

Chinese

庞海慢悠悠地把电脑收好，伸手拍了拍她的肩膀：“雪梅，别气馁了，别说是你，其实连我也没考虑过传播载体的事。”

Thai

ผางไห่เก็บคอมพิวเตอร์อย่างไม่รีบร้อน ยื่นมือไปตบไหล่เธอเบาๆ “เสวี่ยเหมย อย่าท้อแท้ไปเลย อย่าว่าแต่เธอเลย ขนาดฉันเองก็ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องสื่อที่เป็นตัวกลางในการเผยแพร่เลยเหมือนกัน”

Chinese

“真的吗师父？”卢雪梅抬头看着他。

Thai

“จริงเหรอคะอาจารย์” ลู่เสวี่ยเหมยเงยหน้ามองเขา

Chinese

“真的啊，我这一年接了不少附近小商户的传单设计，总觉得自己审美高，技术好，而且客户的要求也简单，只要字体加黑加粗又不难看就行，我也挺沾沾自喜的，但直到今天我才明白，原来真正的商业设计并不是这么浅显的。”

Thai

“จริงสิ ตลอดหนึ่งปีนี้ฉันรับงานออกแบบใบปลิวจากพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยแถวนี้มาไม่น้อย มักจะคิดว่าตัวเองมีรสนิยมสูง ฝีมือดี แถมความต้องการของลูกค้าก็เรียบง่าย ขอแค่ตัวอักษรหนาขึ้นเข้มขึ้นและดูไม่น่าเกลียดก็พอ ฉันเองก็ค่อนข้างลำพองใจ แต่จนกระทั่งวันนี้นี่แหละถึงได้เข้าใจ ว่าที่แท้การออกแบบเชิงพาณิชย์ที่แท้จริงไม่ได้ตื้นเขินขนาดนี้”

Chinese

庞海忍不住有些感叹：“怪不得有些设计师只能做几百的单子，但有的设计师却可以做几十万的单子。”

Thai

ผางไก่อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ “มิน่าล่ะ นักออกแบบบางคนถึงรับงานได้แค่งานละไม่กี่ร้อย แต่นักออกแบบบางคนกลับรับงานได้งานละหลายแสน”

Chinese

卢雪梅失神了半晌后忽然抬头：“那他是怎么知道的？他甚至都不是咱们专业的！”

Thai

ลู่เสวี่ยเหมยเหม่อลอยไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาทันที “แล้วเขารู้ได้ยังไงล่ะคะ เขาไม่ได้เรียนสาขาเดียวกับพวกเราด้วยซ้ำ!”

Chinese

“你不得不承认，有些人的眼光就是比较适合纵览全局。”

Thai

“เธอต้องยอมรับนะว่า สายตาของคนบางคนก็เหมาะกับการมองภาพรวมจริงๆ”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

大中午的，庞海在背后把江勤的牛逼吹的哄哄作响，可等下午军训的时候江勤就惨了。

Thai

ตอนเที่ยงวัน ผางไห่ยกยอปอปั้นความเก่งกาจของเจียงฉินลับหลังเสียยกใหญ่ ทว่าพอถึงเวลาฝึกทหารช่วงบ่าย เจียงฉินก็ซวยหนัก

Chinese

刚走到操场，他就被教官亲切问候了一番，然后获得了操场五圈、军姿一小时和对墙喊“全体解散”一千遍的显眼包套餐。

Thai

ทันทีที่เดินไปถึงสนาม เขาก็ได้รับการทักทายอย่างอบอุ่นจากครูฝึก จากนั้นก็ได้รับเซตเมนูสุดโดดเด่นเป็นวิ่งรอบสนามห้ารอบ ยืนท่าตรงหนึ่งชั่วโมง และตะโกนใส่กำแพงว่า “ทั้งหมด เลิกแถว” หนึ่งพันรอบ

Chinese

等这一套搞下来之后，江勤发誓这辈子再也不表演才艺了。

Thai

หลังจากโดนจัดหนักไปชุดนี้ เจียงฉินก็สาบานว่าชาตินี้จะไม่แสดงความสามารถพิเศษอีกเป็นอันขาด

Chinese

枪打出头鸟，挣钱要趁早。

Thai

ปืนยิงนกที่โผล่หัว อยากหาเงินต้องรีบทำ

Chinese

恋爱狗不谈，早睡身体好。

Thai

ความรักหมายังไม่แล นอนแต่หัวค่ำสุขภาพจะดี

Chinese

有空多读书，烦就摸摸脚。

Thai

ว่างๆ ให้อ่านหนังสือ หงุดหงิดก็ลูบเท้าตัวเอง

Chinese

软饭不硌牙，富婆真的好。

Thai

เกาะผู้หญิงกินเคี้ยวง่าย สาวรวยนี่ดีจริงๆ

Chinese

江勤拿着树枝，在墙根下面写下自己的人生座右铭2.0版本。

Thai

เจียงฉินถือกิ่งไม้ ขีดเขียนคติประจำใจเวอร์ชัน 2.0 ในชีวิตของตัวเองไว้ที่โคนกำแพง

Chinese

不过当出头鸟也不是没有好处的，最起码等他回去之后，自己的方队以及另外三个方队的新生都对他表示了崇高的谢意和热烈的掌声。

Thai

ทว่าการเป็นนกที่โผล่หัวก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อดี อย่างน้อยที่สุดหลังจากเขากลับไป บรรดานักศึกษาใหม่ในแถวกองร้อยของตนเองรวมถึงอีกสามกองร้อยต่างก็แสดงความขอบคุณอย่างสูงและปรบมือให้อย่างเกรียวกราว

Chinese

没别的，就是因为一个简单的才艺展示给四个方队轻松放了三小时的假，回来还自认责罚，这种精神就已经让很多人感动了。

Thai

ไม่มีอะไรอื่น เพียงเพราะการแสดงความสามารถพิเศษง่ายๆ ช่วยให้ทั้งสี่กองร้อยได้หยุดพักสบายๆ ถึงสามชั่วโมง พอกลับมายังยอมรับโทษทัณฑ์แต่โดยดี จิตวิญญาณเช่นนี้ก็ทำให้คนมากมายรู้สึกซาบซึ้งใจแล้ว

Chinese

但等下午军训结束，江勤吃完饭回到宿舍，他却遭到了曹广宇的无情嘲笑。

Thai

แต่พอการฝึกทหารช่วงบ่ายสิ้นสุดลง เจียงฉินกินข้าวเสร็จกลับมาที่หอพัก เขากลับถูกเฉากว่างอวี่เยาะเย้ยอย่างไร้ความปรานี

Chinese

老曹在环切之后本来就不用军训，也不用领江勤的人情，但一听到喊“全体解散”这么牛逼的事儿跟自己没关系，他就觉得难受，他就想要落井下石。

Thai

เดิมทีเหล่าเฉาขลิบหนังหุ้มปลายมาจึงไม่ต้องฝึกทหารอยู่แล้ว และไม่ต้องติดหนี้บุญคุณเจียงฉินด้วย แต่พอได้ยินว่าเรื่องสุดยอดอย่างการตะโกน “ทั้งหมด เลิกแถว” ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเอง เขาก็รู้สึกหงุดหงิดใจ จึงอยากจะซ้ำเติมขึ้นมา

Chinese

“老江，听说你对着墙喊了一下午的全体解散，把流浪狗都吓跑了？”

Thai

“เหล่าเจียง ได้ยินว่านายตะโกนทั้งหมดเลิกแถวใส่กำแพงอยู่ทั้งบ่าย จนสุนัขจรจัดตกใจหนีเตลิดไปหมดเลยเหรอ”

Chinese

“呵呵。”江勤泛起冷笑。

Thai

“เหอะๆ” เจียงฉินหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา

Chinese

曹广宇人五人六地瘫在床上，嘴瘪的跟棉裤腰一样：“早就跟你说了，平时不要那么高调，有些事情你是把握不住的。”

Thai

เฉากว่างอวี่นอนแผ่หราอยู่บนเตียงอย่างวางมาด ปากเบะจนเหมือนขอบกางเกงบุสำลี “บอกนายตั้งนานแล้ว ปกติอย่าทำตัวเด่นนัก เรื่องบางเรื่องนายน่ะเอาไม่อยู่หรอก”

Chinese

江勤转头看他一眼：“老曹，你的尿尿工具还好吗？”

Thai

เจียงฉินหันไปมองเขาแวบหนึ่ง “เหล่าเฉา อุปกรณ์ฉี่ของนายยังสบายดีอยู่ไหม”

Chinese

“还得休养个三四天吧，怎么了？”

Thai

“ยังต้องพักฟื้นอีกสักสามสี่วันล่ะมั้ง มีอะไรเหรอ”

Chinese

“那我给你看个好东西。”

Thai

“งั้นฉันจะให้นายดูของดีสักหน่อย”

Chinese

江勤打开笔记本，输入了之前给苏奈的那个网址，点开了视频专区。

Thai

เจียงฉินเปิดโน้ตบุ๊ก ป้อนที่อยู่เว็บไซต์ที่เคยให้ซูไน่ไว้ก่อนหน้านี้ แล้วคลิกเปิดโซนวิดีโอ

Chinese

曹广宇脸色一白，额头顿时冒出了一层冷汗。

Thai

ใบหน้าของเฉากว่างอวี่พลันซีดเผือด หน้าผากผุดเหงื่อเย็นออกมาเป็นชั้นทันที

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)