เฝิงหนานซูเป็นคนซื่อตัวร้าย

Chinese

第397章 冯楠舒是个坏呆

Thai

บทที่ 397 เฝิงหนานซูเป็นคนทึ่มตัวร้าย

Chinese

十八号转眼就到了，周振豪带着亲手制订的周密的计划，然后带队奔赴深城。

Thai

วันที่ 18 มาถึงในพริบตา โจวเจิ้นหาวนำแผนการอันรัดกุมที่ตนเองวางไว้กับมือนำทีมมุ่งหน้าสู่เซินเฉิง

Chinese

随心团一路发展而来没吃过什么大亏，唯独是在深城被人阴了一道，这一直是他心中过不去的坎儿，而他此行的目的，就是为了把这个坎儿给平掉。

Thai

สุยซินถวนเติบโตเรื่อยมาโดยไม่เคยเพลี่ยงพล้ำครั้งใหญ่ มีเพียงที่เซินเฉิงเท่านั้นที่โดนเล่นงานลับหลัง นี่เป็นปมในใจที่เขาก้าวข้ามไม่พ้นมาโดยตลอด และเป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้ของเขาก็คือการขจัดปมในใจนี้ให้หมดไป

Chinese

共举杯，豪气壮思飞，男儿有志当如此，他日凌云展翅归。

Thai

ร่วมยกจอก ความฮึกเหิมเปี่ยมล้นทะยานไกล ลูกผู้ชายมีปณิธานพึงเป็นเช่นนี้ วันหน้าจักสยายปีกเสียดฟ้ากลับมา

Chinese

来到深城的当晚，团队聚餐，有些微醺的周振豪双手伏在窗户上，吹着外面的风，心中有一股勃发的力量呼之欲出，与夜色下的繁华交相呼应。

Thai

ในคืนที่มาถึงเซินเฉิง ทีมงานจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ โจวเจิ้นหาวที่เริ่มมึนเมาเล็กน้อยวางสองมือทาบกับหน้าต่าง รับสายลมด้านนอก ในใจมีพลังอันพลุ่งพล่านที่พร้อมจะปะทุออกมา สอดรับกับความรุ่งเรืองใต้ราตรีกาล

Chinese

与此同时，江勤已经从临川返回了济州，打算暂时放下偶像包袱，回家做一个狗儿子。

Thai

ในเวลาเดียวกัน เจียงฉินได้เดินทางจากหลินชวนกลับมาถึงจี้โจวแล้ว ตั้งใจจะวางภาระภาพลักษณ์ของตนลงชั่วคราวแล้วกลับบ้านไปเป็นลูกหมาตัวหนึ่ง

Chinese

在开车经过城南高中的时候，他发现学校已经摘牌了，发乌的墙柱上只剩下了一块很明显的白色，好像是躲避了时光的颜色。

Thai

ตอนที่ขับรถผ่านโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนาน เขาพบว่าโรงเรียนได้ปลดป้ายชื่อลงแล้ว บนเสากำแพงที่หมองคล้ำเหลือเพียงรอยสีขาวเด่นชัด ราวกับเป็นสีสันที่หลบพ้นกาลเวลา

Chinese

看来在送走了最后一届毕业生之后，城南高中真的像年前传闻的那样搬到了新校区，有了更大更明亮的教学楼，听说每个班都是多媒体教室的配置。

Thai

ดูท่าหลังจากส่งนักเรียนรุ่นสุดท้ายจบการศึกษาแล้ว โรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนานคงจะย้ายไปยังวิทยาเขตใหม่เหมือนอย่างข่าวลือช่วงก่อนสิ้นปีจริงๆ มีอาคารเรียนที่ใหญ่และสว่างกว่าเดิม ได้ยินว่าทุกห้องเรียนล้วนติดตั้งอุปกรณ์มัลติมีเดียครบครัน

Chinese

只是那样的城南，却再也不是他们记忆当中的城南了。

Thai

ทว่าเฉิงหนานแบบนั้น กลับไม่ใช่เฉิงหนานในความทรงจำของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

Chinese

江勤咂咂嘴，掉头去了后街，然后一路开回了鸿荣家园。

Thai

เจียงฉินเดาะลิ้น กลับรถไปยังถนนด้านหลัง จากนั้นขับรถยาวกลับไปยังหงหรงเจียหยวน

Chinese

冯楠舒这段时间一直在等着他，见到江勤回来之后愉悦的眼睛都在闪光，然后从他进家门开始就一直跟在他身后。

Thai

เฝิงหนานซูรอเขาอยู่ตลอดช่วงเวลานี้ พอเห็นเจียงฉินกลับมา ดวงตาอันเบิกบานก็เป็นประกายวิบวับ จากนั้นตั้งแต่ตอนที่เขาก้าวเข้าประตูบ้านก็คอยเดินตามหลังเขาไม่ห่าง

Chinese

从玄关到保姆室，从保姆室到客厅，从客厅到餐桌，也不怎么说话，就是跟跟跟。

Thai

ตั้งแต่โถงทางเข้าจนถึงห้องพี่เลี้ยง จากห้องพี่เลี้ยงจนถึงห้องนั่งเล่น จากห้องนั่งเล่นจนถึงโต๊ะอาหาร ไม่ค่อยพูดจาอะไร ได้แต่เดินตาม ตาม แล้วก็ตาม

Chinese

一双拖鞋在地上发出哒啦哒啦的声音，就像是游戏里的主角身后跟了个形影不离的小精灵。

Thai

รองเท้าแตะคู่หนึ่งส่งเสียงตั่กๆ บนพื้น ราวกับตัวเอกในเกมที่มีภูตน้อยคอยเดินตามติดเป็นเงาตามตัว

Chinese

“小富婆你先等会儿，容我先上个厕所行不行？”

Thai

“แม่หนูเศรษฐี เธอรอก่อนสิ ให้ฉันเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม”

Chinese

“哦。”

Thai

“อื้อ”

Chinese

“不许偷看哈，咱们两个清清白白的，也没什么不好见人的，我就不锁门了。”

Thai

“ห้ามแอบดูนะ ระหว่างเราสองคนบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่มีอะไรให้ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ฉันจะไม่ล็อกประตูแล้วกัน”

Chinese

乖巧点头之后，冯楠舒目送江勤进到厕所里，然后稍稍地眯起了漂亮的眼睛。

Thai

หลังจากพยักหน้าอย่างว่าง่าย เฝิงหนานซูก็มองส่งเจียงฉินเดินเข้าห้องน้ำไป จากนั้นจึงหรี่ดวงตาคู่งามลงเล็กน้อย

Chinese

“冯楠舒，你是个坏呆。”

Thai

“เฝิงหนานซู เธอเป็นคนทึ่มตัวร้าย”

Chinese

她默默说了一句，然后伸手去拧卫生间的门把手，结果拧了半天没拧开，才意识到江勤又骗他了。

Thai

เธอพึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่ง จากนั้นยื่นมือไปบิดลูกบิดประตูห้องน้ำ ทว่าบิดอยู่นานสองนานก็บิดไม่ออก ถึงได้ตระหนักว่าเจียงฉินหลอกเธออีกแล้ว

Chinese

半晌之后，江勤从卫生间出来，一脸冷笑地看了小富婆一眼，然后洗洗手，在她白净的小脸上捏了个粉色的指印。

Thai

ครู่ต่อมา เจียงฉินเดินออกมาจากห้องน้ำ ชำเลืองมองแม่หนูเศรษฐีด้วยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า จากนั้นล้างมือแล้วบีบลงบนใบหน้าขาวผ่องของเธอจนเกิดรอยนิ้วมือสีชมพู

Chinese

都二十岁的女孩了，怎么好奇心还是这么大？而且还傻，说不锁门还真信了，万一里面有恶棍怎么办？

Thai

เป็นเด็กสาวอายุยี่สิบปีแล้ว ทำไมยังมีความอยากรู้อยากเห็นขนาดนี้อีก แถมยังซื่อบื้อ บอกว่าไม่ล็อกประตูก็เชื่อจริงๆ เกิดข้างในมีคนร้ายขึ้นมาจะทำยังไง

Chinese

江勤擦擦手，坐到沙发上长舒一口气，觉得虽然什么贵宾室、大酒店的沙发软的不行，却还是自己的破沙发坐起来舒爽。

Thai

เจียงฉินเช็ดมือแล้วนั่งลงบนโซฟาพลางถอนหายใจยาว รู้สึกว่าถึงแม้โซฟาในห้องวีไอพีหรือโรงแรมหรูจะนุ่มแค่ไหน แต่นั่งบนโซฟาซอมซ่อของตัวเองก็ยังสบายใจที่สุด

Chinese

“你最近在家干嘛了？”

Thai

“ช่วงนี้เธออยู่บ้านทำอะไรบ้าง”

Chinese

“睡觉，看伱开会，有时候去一下图书馆，还去龚叔家拿了以前用的台灯。”冯楠舒乖巧回答。

Thai

“นอน ดูนายประชุม บางครั้งก็ไปห้องสมุด แล้วก็ไปเอาโคมไฟตั้งโต๊ะที่เคยใช้ที่บ้านกงซูมา” เฝิงหนานซูตอบอย่างว่าง่าย

Chinese

江勤愣了一下，转身看着她：“龚叔家在哪儿啊？”

Thai

เจียงฉินชะงักไปเล็กน้อย หันไปมองเธอ “บ้านกงซูอยู่ที่ไหนเหรอ”

Chinese

“观澜大道花园别墅区101栋。”

Thai

“บ้านเลขที่ 101 โซนบ้านพักตากอากาศการ์เดนวิลลา ถนนกวนหลาน”

Chinese

“真给他了？”

Thai

“ยกให้เขาไปจริงๆ เหรอ”

Chinese

冯楠舒的睫毛颤了两下，带着一丝倔强地开口：“反正我不要了。”

Thai

ขนตาของเฝิงหนานซูกะพริบไหวสองครา ก่อนจะเอ่ยปากด้วยความดื้อรั้นเล็กน้อย “ยังไงฉันก็ไม่เอาแล้ว”

Chinese

江勤屏住了呼吸：“我忽然明白你当时为什么能这么痛快地把钱借给我了。”

Thai

เจียงฉินกลั้นหายใจ “จู่ๆ ฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นเธอถึงให้ฉันยืมเงินได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น”

Chinese

“为什么？”

Thai

“ทำไมเหรอ”

Chinese

“因为你拿钱根本不当钱，太败家。”

Thai

“เพราะเธอไม่เห็นค่าของเงินเลย ผลาญเงินเก่งเกินไปแล้ว”

Chinese

冯楠舒唬住小脸：“我不败家的！”

Thai

เฝิงหนานซูปั้นหน้าบึ้ง “ฉันไม่ได้ผลาญเงินนะ!”

Chinese

江勤伸手把自己的背包拽过来：“我去沪上见你婶婶了，还拿到了你小时候的照片。”

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปดึงกระเป๋าเป้ของตนมา “ฉันไปเซี่ยงไฮ้เจออาสะใภ้ของเธอมา แล้วยังได้รูปถ่ายตอนเด็กของเธอมาด้วย”

Chinese

“我小时候的？”

Thai

“ตอนเด็กของฉันเหรอ”

Chinese

“嗯，特别迷你，我打算用来拿捏我妈。”

Thai

“อืม ตัวจิ๋วมาก ฉันกะว่าจะเอามาไว้ใช้กุมจุดอ่อนแม่ฉัน”

Chinese

江勤将拉链拉开，把秦静秋交给他的那本相册递给了小富婆。

Thai

เจียงฉินรูดซิปเปิดออก แล้วยื่นอัลบั้มรูปที่ฉินจิ้งชิวมอบให้เขาส่งให้แม่หนูเศรษฐี

Chinese

冯楠舒大概也很久不记得自己还有本相册了，于是端在手里细细看了半晌，忽然就抿了下嘴，然后从沙发上跪起来，呼地一下钻进了江勤的怀里，什么话也没说。

Thai

เฝิงหนานซูเองก็คงลืมไปนานแล้วว่าตัวเองมีอัลบั้มรูปอยู่ด้วย จึงประคองไว้ในมือพลางก้มดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เม้มปาก จากนั้นคุกเข่าขึ้นมาจากโซฟา มุดพรวดเข้าไปในอ้อมอกของเจียงฉินโดยไม่พูดจาอะไรเลย

Chinese

感受到对方忽如其来的负面情绪，江勤刚刚抬起来的双手僵直了一下，然后自然垂下，轻抚小富婆的后背。

Thai

เมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์ด้านลบที่เกิดขึ้นกะทันหันของอีกฝ่าย สองมือที่เพิ่งยกขึ้นของเจียงฉินพลันชะงักแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงตามธรรมชาติแล้วลูบแผ่นหลังของแม่หนูเศรษฐีเบาๆ

Chinese

有个金属扣，这是他的第一感觉，然后又顺手摸起了被扔在沙发上的遥控器，打开了电视。

Thai

มีตะขอโลหะอยู่ นั่นคือความรู้สึกแรกของเขา จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบรีโมตที่ถูกโยนทิ้งไว้บนโซฟาขึ้นมาเปิดโทรทัศน์

Chinese

付了费的闭路电视就是厉害，卫视频道基本都看得上，其中有三家正在播放着团购网站的广告，从这点就可以看出来，光广告渠道他们几乎就烧了过亿了。

Thai

เคเบิลทีวีแบบเสียเงินนี่เจ๋งจริงๆ ช่องสัญญาณดาวเทียมดูได้แทบทั้งหมด ในนั้นมีถึงสามช่องที่กำลังฉายโฆษณาของเว็บไซต์รวมกลุ่มซื้อ ดูจากจุดนี้ก็รู้ได้เลยว่าแค่ช่องทางโฆษณาพวกเขาก็ผลาญเงินไปกว่าหนึ่งร้อยล้านแล้ว

Chinese

这可是从年初一直到年终啊，数量还有增不减，的确壕的不行。

Thai

นี่คือตั้งแต่ต้นปียาวไปจนถึงสิ้นปีเลยนะ ปริมาณมีแต่เพิ่มไม่มีลด ช่างป๋าและใจป้ำสุดๆ จริงๆ

Chinese

但是这些广告转化率和投入到底能不能成正比，这就不好说了。

Thai

แต่อัตราการเปลี่ยนเป็นยอดขายและเงินลงทุนของโฆษณาเหล่านี้จะคุ้มค่าสมดุลกันหรือไม่ เรื่องนี้ก็พูดยากแล้ว

Chinese

这年头，坚持看电视的不会那么快就接受网络团购，会团购的不看电视只玩电脑，想靠这种方式扩大体量，江勤觉得太难。

Thai

ยุคนี้ คนที่ยังคงดูโทรทัศน์ย่อมไม่ยอมรับการรวมกลุ่มซื้อทางออนไลน์ได้เร็วขนาดนั้น ส่วนคนที่รวมกลุ่มซื้อเป็นก็ไม่ดูโทรทัศน์แต่เล่นเฉพาะคอมพิวเตอร์ คิดจะอาศัยวิธีนี้ขยายขนาด เจียงฉินรู้สึกว่ายากเกินไป

Chinese

就目前的情况而言，地推团队最健全的就是拼团，其次是随心团，其他几家网站都没把地推当回事儿，只认为广告才是王道，其中有一半的钱几乎都是白扔。

Thai

หากดูจากสถานการณ์ในปัจจุบัน ทีมส่งเสริมการขายภาคสนามที่สมบูรณ์พร้อมที่สุดคือพินถวน รองลงมาคือสุยซินถวน เว็บไซต์อื่นๆ อีกสองสามแห่งต่างไม่เห็นทีมส่งเสริมการขายภาคสนามอยู่ในสายตา คิดเพียงว่าโฆษณาคือหนทางสู่ความสำเร็จ เงินครึ่งหนึ่งในนั้นแทบจะโยนทิ้งไปเปล่าๆ

Chinese

半晌之后，江勤发觉怀里的冯楠舒正悄悄挪动，然后带着温热的呼吸凑到了他的脖子旁边，一看就是想偷偷种个草莓。

Thai

ครู่ต่อมา เจียงฉินสังเกตเห็นว่าเฝิงหนานซูในอ้อมอกกำลังขยับตัวเงียบๆ ก่อนจะพาเอาลมหายใจอุ่นร้อนเข้ามาประชิดข้างลำคอของเขา มองปราดเดียวก็รู้ว่าคิดจะแอบทำรอยดูดคอ

Chinese

江勤不动声色地抬起手，瞬间挡住了小富婆的进攻。

Thai

เจียงฉินยกมือขึ้นอย่างสุขุม ขัดขวางการจู่โจมของแม่หนูเศรษฐีได้ในทันควัน

Chinese

“在学校种的还不够？回家也种草莓？”

Thai

“ทำที่มหาวิทยาลัยยังไม่พออีกเหรอ กลับบ้านมายังจะทำรอยดูดคออีก”

Chinese

“我就种一个。”冯楠舒眼巴巴地看着他。

Thai

“ฉันทำรอยเดียวเอง” เฝิงหนานซูมองเขาตาละห้อย

Chinese

江勤用眼神制止了她的不朋之心：“小富婆，吸这个如果吸不好是会血栓的，我就嘎了。”

Thai

เจียงฉินใช้สายตาห้ามปรามความคิดเกินเลยความเป็นเพื่อนของเธอ “แม่หนูเศรษฐี การดูดรอยนี้น่ะถ้าดูดไม่ดีจะเกิดลิ่มเลือดอุดตันเอานะ แล้วฉันก็ขิตพอดี”

Chinese

正说话的功夫，对面的老钟表忽然传来一阵叮咚叮咚的声音，江勤立马把小富婆抱下去，从相册里抽出一张照片摆在桌上。

Thai

ขณะกำลังพูดคุยอยู่นั้น นาฬิกาเก่าแก่ฝั่งตรงข้ามก็พลันส่งเสียงดังกิ๊งก่อง เจียงฉินรีบอุ้มแม่หนูเศรษฐีลงมา แล้วดึงรูปถ่ายใบหนึ่งออกจากอัลบั้มรูปมาวางไว้บนโต๊ะ

Chinese

半晌之后，袁友琴回到了家，刚换上鞋就看到了桌上的那张照片。

Thai

ครู่ต่อมา หยวนโหย่วฉินกลับมาถึงบ้าน พอเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็เห็นรูปถ่ายใบนั้นบนโต๊ะทันที

Chinese

她一开始还有点疑惑，但是很快就意识到照片上的是谁了，立马发出“哎呀”一声，如获至宝地把照片拿了起来。

Thai

ตอนแรกเธอยังรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ตระหนักได้ว่าคนในรูปคือใคร จึงร้องอุทาน “อุ๊ยตาย” ออกมาทันที แล้วหยิบรูปถ่ายขึ้นมาประหนึ่งได้พบสมบัติล้ำค่า

Chinese

江勤忍不住吭声：“妈，我回来了！”

Thai

เจียงฉินอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงทัก “แม่ ผมกลับมาแล้วนะ!”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

江勤愣了一下，皱着眉继续开口：“妈，我从临川刚回来，路上没吃饭，现在有点饿了。”

Thai

เจียงฉินชะงักไป ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยปากต่อ “แม่ ผมเพิ่งกลับมาจากหลินชวน ระหว่างทางยังไม่ได้กินข้าวเลย ตอนนี้หิวข้าวนิดหน่อยแล้ว”

Chinese

袁友琴拿着照片仔细端详了半晌，这才下意识地回过头，看见江勤的时候有些惊讶：“咦，儿子，你怎么回来了？”

Thai

หยวนโหย่วฉินถือรูปถ่ายพินิจดูอย่างละเอียดอยู่พักใหญ่ ถึงค่อยหันกลับมาตามสัญชาตญาณ พอเห็นเจียงฉินก็แปลกใจเล็กน้อย “อ้าว ลูก กลับมาได้ยังไงเนี่ย”

Chinese

江勤：“……”

Thai

เจียงฉิน “…”

Chinese

“什么时候回来的？饿了不？”

Thai

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ หิวหรือยัง”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

袁友琴瞬间就皱眉了，心说这臭小子好不容易回家一趟，怎么连个话都不说，于是就有点生气：“不饿一会儿别吃！”

Thai

หยวนโหย่วฉินขมวดคิ้วในทันใด คิดในใจว่าเจ้าเด็กบ้าคนนี้อุตส่าห์กลับบ้านมาได้ ทำไมถึงไม่ยอมพูดจาสักคำ จึงรู้สึกเคืองขึ้นมาเล็กน้อย “ถ้าไม่หิว ประเดี๋ยวก็ไม่ต้องกินนะ!”

Chinese

江勤：“？？？？？”

Thai

เจียงฉิน “?????”

Chinese

江老板人都傻了，我说话了啊，另外，我的母爱呢？我半年才回来这么几天，母爱呢？

Thai

เถ้าแก่เจียงยืนอึ้งไปเลย ฉันพูดไปแล้วนะ อีกอย่าง ความรักของแม่ล่ะ หายไปไหน ครึ่งปีฉันกลับมาแค่ไม่กี่วัน ความรักของแม่ล่ะ

Chinese

袁友琴此时的注意力又放回到了照片上面，刚才的严肃脸又换成了微笑：“楠舒小时候可真可爱啊，还缺了颗牙，这也就是七八岁吧，不过这个照片是哪里来的？”

Thai

ตอนนั้นเองความสนใจของหยวนโหย่วฉินก็วนกลับไปที่รูปถ่ายอีกครั้ง ใบหน้าเคร่งขรึมเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวาน “หนานซูตอนเด็กน่ารักจริงๆ เลย ยังฟันหลออยู่ซี่หนึ่งด้วย นี่คงจะสักเจ็ดแปดขวบสินะ ว่าแต่รูปถ่ายนี้ได้มาจากที่ไหนกัน”

Chinese

“我去沪上考察市场去了，照片是冯楠舒的婶婶给我的，让我带回来给你看看她小时候的样子。”

Thai

“ผมไปสำรวจตลาดที่เซี่ยงไฮ้มา รูปถ่ายนี้อาสะใภ้ของเฝิงหนานซูให้ผมมา บอกให้ผมเอากลับมาให้แม่ดูหน้าตาตอนเด็กของเธอ”

Chinese

袁友琴眉开眼笑，又拿起照片来多看了好几眼：“还有别的吗？”

Thai

หยวนโหย่วฉินยิ้มแก้มแทบปริ ยกรูปถ่ายขึ้นมาดูซ้ำอีกหลายรอบ “ยังมีรูปอื่นอีกไหม”

Chinese

江勤摆摆手：“没，没了。”

Thai

เจียงฉินโบกมือ “มะ ไม่มีแล้ว”

Chinese

袁友琴有些意犹未尽，转身进了厨房开始做饭。

Thai

หยวนโหย่วฉินยังรู้สึกดูไม่จุใจ หมุนตัวเดินเข้าครัวไปเริ่มทำกับข้าว

Chinese

江勤把相册塞进书包里，心说我这回狗胆包天了，就凭着这本相册，我也一定要把自己在家里地位给狠狠地提一提！

Thai

เจียงฉินยัดอัลบั้มรูปลงในกระเป๋านักเรียน คิดในใจว่าคราวนี้ข้าใจกล้าเทียมฟ้าแล้ว อาศัยอัลบั้มรูปเล่มนี้ ฉันจะต้องยกระดับสถานะของตัวเองในบ้านขึ้นมาให้ได้เลยคอยดู!

Chinese

半晌之后，饭菜就做好了，别看袁友琴嘴上对江勤嫌弃来嫌弃去的，但还是不辞辛苦地烧了四菜一汤，算是给儿子接风洗尘。

Thai

ครู่ต่อมา อาหารก็ทำเสร็จแล้ว อย่าเห็นว่าปากของหยวนโหย่วฉินจะบ่นรังเกียจเจียงฉินสารพัด แต่ก็ยังคงไม่เหน็ดเหนื่อยที่จะทำกับข้าวสี่อย่างและน้ำแกงหนึ่งอย่าง ถือเป็นการจัดเลี้ยงต้อนรับลูกชายกลับบ้าน

Chinese

她能看的出来，臭小子这段时间一定不轻松，不但瘦了，还晒黑了。

Thai

เธอดูออกว่าช่วงเวลานี้เจ้าเด็กบ้าคงไม่สบายตัวแน่ๆ ไม่เพียงแต่ผอมลง ยังคล้ำแดดขึ้นอีกด้วย

Chinese

“你去楠舒他婶婶家带礼物了吗？”

Thai

“แกไปบ้านอาสะใภ้ของหนานซูได้เอาของขวัญติดไม้ติดมือไปด้วยไหม”

Chinese

“带了，第一次去，不带礼物怎么好意思。”

Thai

“เอาไปสิ ไปครั้งแรก ไม่เอาของขวัญไปด้วยจะไปกล้าได้ยังไง”

Chinese

“见着楠舒的叔叔了？怎么样？”

Thai

“เจออาของหนานซูหรือยัง เป็นยังไงบ้าง”

Chinese

“还行，我们爷俩儿喝到半夜，聊得挺热乎的。”

Thai

“ก็ดีนะ พวกเราสองคนลุงหลานดื่มกันจนดึกดื่น คุยกันถูกคอทีเดียว”

Chinese

袁友琴稍稍放了心，然后伸手揉了揉冯楠舒的头发，心说这也算是定下了吧？应该算是定下了吧？

Thai

หยวนโหย่วฉินเบาใจลงเล็กน้อย จากนั้นยื่นมือไปลูบผมของเฝิงหนานซู คิดในใจว่านี่ถือว่าตกลงหมั้นหมายกันแล้วใช่ไหม น่าจะถือว่าตกลงกันแล้วสินะ

Chinese

小富婆此时也抬起头看着江妈，露出一个愉悦的微笑，还忍不住晃了一下手腕。

Thai

แม่หนูเศรษฐีในเวลานี้ก็เงยหน้าขึ้นมองแม่เจียง เผยรอยยิ้มเปี่ยมสุขออกมา ทั้งยังอดไม่ได้ที่จะขยับข้อมือไปมาเบาๆ

Chinese

从临川回来之后，她就迫不及待地把江家的传家宝戴上了，每天都要哗啦一圈，美滋滋的不行。

Thai

หลังจากกลับมาจากหลินชวน เธอก็แทบรอไม่ไหวที่จะสวมสมบัติประจำตระกูลเจียง ทุกวันจะต้องขยับแกว่งให้มีเสียงกรุ๊งกริ๊งรอบหนึ่ง มีความสุขอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

Chinese

她越是这样，袁友琴就越喜欢她，用江勤的话来说，真就是实实在在的被拿捏了。

Thai

ยิ่งเธอเป็นเช่นนี้ หยวนโหย่วฉินก็ยิ่งเอ็นดูเธอ หากใช้คำพูดของเจียงฉินก็คือ โดนกุมจุดอ่อนเข้าให้อย่างจังจริงๆ

Chinese

不过……

Thai

แต่ว่า…

Chinese

叔叔婶婶说到底也不是爸妈啊，尽管那个妈是个后妈。

Thai

ถึงอย่างไรอาและอาสะใภ้ก็ไม่ใช่พ่อแม่ แม้ว่าแม่คนนั้นจะเป็นแม่เลี้ยงก็ตาม

Chinese

不过这个担忧很快就被袁友琴抛在了脑后，因为这俩人才大二呢，考虑这件事也太早了，而且他们说不定还要考研究生。

Thai

ทว่าความกังวลนี้ก็ถูกหยวนโหย่วฉินโยนทิ้งไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว เพราะทั้งสองคนเพิ่งจะอยู่ปีสองเท่านั้น การคิดถึงเรื่องนี้ยังเร็วเกินไป และไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะต้องสอบเรียนต่อปริญญาโทอีกด้วย

Chinese

想到这里，袁友琴忍不住抬起头：“对了江勤，你学习到底怎么样了？能考研究生吧？”

Thai

คิดมาถึงตรงนี้ หยวนโหย่วฉินก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น “จริงสิเจียงฉิน การเรียนของแกเป็นยังไงบ้างล่ะ สอบเรียนต่อปริญญาโทไหวไหม”

Chinese

“考？我不要面子啊，校长不给我保研我都不答应。”江勤一脸的蛮横。

Thai

“สอบเหรอ ผมไม่ต้องรักษาหน้าตาหรือไง ถ้าอธิการบดีไม่ให้โควตาเรียนต่อปริญญาโทแบบไม่ต้องสอบกับผม ผมยังไม่ยอมเลยด้วยซ้ำ” เจียงฉินทำหน้าตาโอหังอวดดี

Chinese

袁友琴冷笑：“你就吹吧，我看着你整天嘚嘚瑟瑟的，你那个奖杯还不知道怎么来的。”

Thai

หยวนโหย่วฉินหัวเราะเยาะ “แกก็โม้ไปเถอะ ฉันเห็นแกทำตัวระริกระรี้อยู่ทั้งวัน ถ้วยรางวัลใบนั้นยังไม่รู้เลยว่าได้มายังไง”

Chinese

“妈，你不要总是质疑我好不好，我临大首届学习之星啊我！我是别人家的孩子啊！”

Thai

“แม่ อย่าคอยแต่สงสัยในตัวผมจะได้ไหม ผมคือดาวเด่นแห่งการเรียนรุ่นแรกของ ม.หลินชวน เชียวนะ ผมคือลูกบ้านอื่นที่แม่ๆ เขาชมนักหนาไง!”

Chinese

江勤露出个嚣张的表情，把筷子一放就要去沙发窝着，结果被袁友琴叫了一声，只能回来乖乖洗碗。

Thai

เจียงฉินแสดงสีหน้าโอ้อวด วางตะเกียบลงแล้วกำลังจะไปขดตัวบนโซฟา ทว่ากลับถูกหยวนโหย่วฉินร้องเรียกไว้เสียงหนึ่ง จึงได้แต่กลับมาล้างจานอย่างว่าง่าย

Chinese

袁友琴此时已经收拾东西又要去上班了，叮嘱江勤把晒在阳台的被子抱回来，把保姆室收拾利索。

Thai

หยวนโหย่วฉินในเวลานี้เก็บของเตรียมจะออกไปทำงานอีกครั้ง กำชับให้เจียงฉินไปเก็บผ้านวมที่ตากไว้ตรงระเบียงกลับเข้ามา แล้วเก็บกวาดห้องพี่เลี้ยงให้เรียบร้อย

Chinese

等干完这些活之后，已经是下午两点了，被阳光晒过的被子松松软软的，躺上去格外的舒服，再把空调这么一开，简直如梦如幻。

Thai

พองานบ้านพวกนี้เสร็จสิ้นลง ก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว ผ้านวมที่ผ่านการตากแดดจนนุ่มฟู พอได้นอนลงไปก็สบายตัวเป็นพิเศษ ยิ่งเปิดแอร์ขึ้นมาด้วยแล้ว ช่างราวกับความฝันอันแสนสุข

Chinese

然后小富婆也过来了，把拖鞋一甩，也爬到了他的床上，一脸高冷地说要在这里玩一会儿。

Thai

จากนั้นแม่หนูเศรษฐีก็เดินเข้ามา สะบัดรองเท้าแตะทิ้ง แล้วปีนขึ้นมาบนเตียงของเขาเช่นกัน พลางทำหน้าตาเย็นชาบอกว่าจะขอเล่นอยู่ที่นี่สักพัก

Chinese

江勤抿了下嘴角，心说这已经不是如梦如幻这么简单了，这简直就是醉生梦死。

Thai

เจียงฉินเม้มมุมปาก คิดในใจว่านี่ไม่ได้เรียบง่ายแค่ราวกับความฝันอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการเสวยสุขอย่างลุ่มหลงเพลิดเพลินชัดๆ

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)