ช่วงเวลาเฉิดฉายของเฝิงหนานซู

Chinese

第71章 冯楠舒的高光时刻

Thai

บทที่ 71 ช่วงเวลาเปล่งประกายของเฝิงหนานซู

Chinese

和洪颜吃饭是昨天就约定好了的事情，因为不管是作为朋友还是受人之托，在知道她要转系之后不管怎样也应该问一问。

Thai

การไปกินข้าวกับหงเหยียนเป็นเรื่องที่นัดแนะกันไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เพราะไม่ว่าจะในฐานะเพื่อนหรือได้รับคำไหว้วานมา หลังจากรู้ว่าเธอจะย้ายสาขา ไม่ว่าอย่างไรก็ควรถามไถ่ดูสักหน่อย

Chinese

另外，固定的办公地点的事情现在还没解决，江勤也有意到学校附近逛一圈，看有没有什么合适的商铺可以租。

Thai

อีกอย่าง เรื่องสถานที่ทำงานประจำในตอนนี้ยังไม่ได้รับการแก้ไข เจียงฉินจึงตั้งใจจะไปเดินดูรอบๆ มหาวิทยาลัยสักรอบ เพื่อดูว่ามีห้องแถวร้านค้าที่เหมาะสมให้เช่าหรือไม่

Chinese

临大的东校和本校离得不算近，而距离两边最近的位置就是南街。

Thai

วิทยาเขตฝั่งตะวันออกกับวิทยาเขตหลักของม.หลินชวนอยู่ไม่ค่อยใกล้กันเท่าไรนัก และจุดกึ่งกลางที่ใกล้ที่สุดของทั้งสองฝั่งก็คือถนนสายใต้

Chinese

这是除了步行街之外的另一条商业街，街面上的所有商铺都对外出租，在这里找一个办公地点，对于本校的技术团队和东校的内容团队来说都很方便。

Thai

นี่คือถนนสายการค้าอีกสายหนึ่งนอกจากถนนคนเดิน อาคารร้านค้าทั้งหมดบนถนนสายนี้เปิดให้เช่า การหาสถานที่ทำงานที่นี่จึงสะดวกทั้งกับทีมเทคนิคของวิทยาเขตหลักและทีมเนื้อหาของวิทยาเขตฝั่งตะวันออก

Chinese

不过正是因为毗邻大学城，所以这个地方的租金很贵，而且想转手的人不多，只能说碰碰运气。

Thai

ทว่าก็เป็นเพราะอยู่ติดกับเขตมหาวิทยาลัย ค่าเช่าของที่นี่จึงแพงมาก อีกทั้งยังมีคนที่คิดจะเซ้งร้านต่อไม่มากนัก ได้แต่บอกว่าลองไปเสี่ยงโชคดูเท่านั้น

Chinese

黄昏，天色渐渐暗了下来。

Thai

ยามโพล้เพล้ ท้องฟ้าค่อยๆ มืดสลัวลง

Chinese

灿烂的火烧云绵延千里，仿佛要烧穿半块长天。

Thai

เมฆอาทิตย์อัสดงสีเพลิงเจิดจรัสทอดยาวหลายพันลี้ ราวกับจะแผดเผาท้องนภาไปครึ่งผืน

Chinese

冯楠舒跟在江勤后面，踩着一双带跟的黑色小皮鞋，哒哒哒地跟在后面。

Thai

เฝิงหนานซูเดินตามหลังเจียงฉิน สวมรองเท้าคัตชูหนังสีดำมีส้น ย่ำเสียงตึกๆๆ ตามหลังมา

Chinese

小富婆的皮肤白到欺霜赛雪，身材高挑，腰肢纤细，再搭配一条随风摇曳的黑色长裙，以及那根作为点缀的红色腰带，整个人都御姐气十足。

Thai

ผิวพรรณของแม่หนูเศรษฐีขาวผ่องดั่งหิมะ รูปร่างสูงโปร่ง เอวคอดกิ่ว พอยิ่งเข้าคู่กับกระโปรงยาวสีดำที่พลิ้วไหวตามสายลมและเข็มขัดสีแดงที่ประดับอยู่นั้น ทั้งร่างก็แผ่กลิ่นอายสาวมั่นทรงเสน่ห์ออกมาเต็มเปี่ยม

Chinese

但谁又能想到，她其实就是个喜欢找江勤嘤嘤，又很贪吃软萌妹子呢？

Thai

แต่ใครจะไปคาดคิดว่า แท้จริงแล้วเธอเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อยสุดนุ่มนิ่มที่ชอบมาออดอ้อนเจียงฉินและกินเก่งมากคนหนึ่งเท่านั้นเอง

Chinese

“你在这里坐一会儿，我去点菜，不许乱跑。”

Thai

“เธอนั่งรออยู่ตรงนี้สักครู่ ฉันจะไปสั่งอาหาร ห้ามวิ่งเพ่นพ่านล่ะ”

Chinese

“江勤，我想吃小龙虾。”

Thai

“เจียงฉิน ฉันอยากกินกุ้งเครย์ฟิช”

Chinese

“你怎么就爱吃这花花绿绿的东西呢？”

Thai

“ทำไมเธอถึงชอบกินไอ้ของสีสันฉูดฉาดพวกนี้จังนะ”

Chinese

冯楠舒琼鼻微皱，然后捋顺了一下裙摆，正襟危坐，目光冰凉如水，眼神空洞无际。

Thai

เฝิงหนานซูย่นจมูกโด่งรั้นเล็กน้อย จากนั้นก็จัดชายกระโปรงให้เรียบร้อย นั่งตัวตรงสง่า แววตาเย็นเยียบดั่งสายน้ำ สายตาว่างเปล่าไร้ขอบเขต

Chinese

沿路的男生全都忍不住被她所吸引，却又因为那清冷的状态而不敢随意直视。

Thai

เด็กหนุ่มตลอดทางต่างพากันอดไม่ได้ที่จะถูกเธอดึงดูดความสนใจ ทว่ากลับไม่กล้ามองตรงๆ ตามอำเภอใจเพราะท่าทีเย็นชานั้น

Chinese

黑色本就显得庄重，而作为点缀的红色又像是惊鸿一瞥的妖艳，再加上面无表情的精致五官，压迫感直接就扑面而来。

Thai

สีดำเดิมทีก็ดูสุขุมภูมิฐานอยู่แล้ว ส่วนสีแดงที่แต่งแต้มนั้นก็ชวนให้สะกดสายตาอย่างเย้ายวน ยามบวกกับเครื่องหน้าอันประณีตงดงามที่ไร้ความรู้สึก แรงกดดันจึงแผ่ซ่านเข้าปะทะใบหน้าโดยตรง

Chinese

她这个状态和高中时期很像，无心无口无表情，能被人误认为是高冷女神真的是一点问题都没有。

Thai

สภาพของเธอในตอนนี้คล้ายกับสมัยมัธยมปลายมาก ไร้ใจ ไร้วาจา ไร้อารมณ์ การที่จะถูกคนเข้าใจผิดว่าเป็นเทพธิดาผู้เย็นชาสูงส่งจึงไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย

Chinese

而在江勤点菜的过程当中，洪颜也已经从东校区来到了南街。

Thai

และในระหว่างที่เจียงฉินกำลังสั่งอาหาร หงเหยียนก็เดินทางจากวิทยาเขตฝั่งตะวันออกมาถึงถนนสายใต้แล้วเช่นกัน

Chinese

她今天穿了一件格子裙，搭配一双小白鞋，学生感十足，浑身都带着青春的甜美感。

Thai

วันนี้เธอสวมกระโปรงลายสก็อต เข้าคู่กับรองเท้าผ้าใบสีขาว ให้ความรู้สึกเป็นนักศึกษาเต็มเปี่ยม ทั่วทั้งร่างอบอวลไปด้วยความหวานละมุนแห่งวัยเยาว์

Chinese

“江勤，我已经到了。”

Thai

“เจียงฉิน ฉันมาถึงแล้วนะ”

Chinese

“我也到了，就在食为天的七号桌。”

Thai

“ฉันก็ถึงแล้ว อยู่ที่โต๊ะหมายเลขเจ็ดของร้านสือเหวยเทียน”

Chinese

“好的，那我先过去。”

Thai

“โอเค ถ้างั้นฉันเดินไปเดี๋ยวนี้นะ”

Chinese

收起手机后，洪颜微微呼出口气，望着远处灯火通明的露天饭桌镇定了一下心神，重新迈步。

Thai

หลังจากเก็บโทรศัพท์มือถือแล้ว หงเหยียนก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ พลางมองไปยังโต๊ะอาหารกลางแจ้งที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟอยู่ไกลๆ เพื่อสงบจิตสงบใจ แล้วจึงก้าวเดินต่อไปอีกครั้ง

Chinese

自从那天在南街大闹了一场之后，洪颜就已经清楚自己是被江勤委婉地拒绝了，此后他们就没有再联系过，就连互道晚安也停留在了一周以前。

Thai

นับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องวุ่นวายครั้งใหญ่ที่ถนนสายใต้ในวันนั้น หงเหยียนก็รู้ตัวดีว่าเธอถูกเจียงฉินปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมเข้าแล้ว หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แม้กระทั่งการบอกราตรีสวัสดิ์กันก็หยุดลงเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน

Chinese

所以当江勤昨天发消息过来，问她要不要出来吃饭的时候，洪颜真的觉得很意外。

Thai

ดังนั้นเมื่อเจียงฉินส่งข้อความมาเมื่อวาน เพื่อถามเธอว่าอยากออกมาทานข้าวด้วยกันไหม หงเหยียนจึงรู้สึกประหลาดใจจริงๆ

Chinese

她不知道江勤是不是把消息发错了人，却还是忍不住应邀而来。

Thai

เธอไม่รู้ว่าเจียงฉินส่งข้อความผิดคนหรือเปล่า แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะตอบรับคำเชิญมา

Chinese

但当洪颜走到食为天门口的时候，她的小心脏却忍不住咯噔颤了一下。

Thai

แต่เมื่อหงเหยียนเดินมาถึงหน้าร้านสือเหวยเทียน หัวใจดวงน้อยของเธอกลับอดไม่ได้ที่จะกระตุกไหววูบ

Chinese

原因无他，只是因为七号桌前坐着一个很漂亮的女孩，不苟言笑，眼眸深邃，面无表情，坐姿端庄，气场十足。

Thai

สาเหตุไม่มีอื่นใด เพียงเพราะที่โต๊ะหมายเลขเจ็ดมีเด็กสาวแสนสวยคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอไม่ยิ้มแย้ม ดวงตาลึกล้ำ ไร้ความรู้สึก ท่วงท่านั่งสง่างาม และเปี่ยมล้นไปด้วยออร่า

Chinese

哪怕是露天的小脏摊以及周围的嬉闹声，也全然无法让她沾染到一分俗气。

Thai

แม้ว่าจะเป็นเพียงร้านข้างทางกลางแจ้งและมีเสียงหัวเราะหยอกล้อรอบข้าง ทว่าก็ไม่อาจทำให้เธอแปดเปื้อนไปด้วยกลิ่นอายทางโลกได้เลยแม้แต่น้อย

Chinese

洪颜对自己的颜值一向都很有信心，但却还是在这个女孩面前感受到无穷的压力，她感觉无论是对方的眼神、装扮还是表情，都清冷到生人勿进的地步，给人有一种可远观而不可亵玩焉的感觉。

Thai

หงเหยียนมั่นใจในหน้าตาของตัวเองมาโดยตลอด ทว่ากลับยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลต่อหน้าเด็กสาวคนนี้ เธอรู้สึกว่าไม่ว่าจะเป็นสายตา การแต่งกาย หรือสีหน้าของอีกฝ่าย ต่างก็เย็นชาจนถึงขั้นคนแปลกหน้ามิอาจเข้าใกล้ ให้ความรู้สึกราวกับดอกบัวงามที่ทำได้เพียงมองดูอยู่ไกลๆ มิอาจเอื้อมไปล่วงเกิน

Chinese

洪颜重新看了一眼桌上的号，发现自己并没有找错，于是有些紧张地走了过去，在冯楠舒的注视下坐了下来。

Thai

หงเหยียนมองดูหมายเลขบนโต๊ะอีกครั้ง เมื่อพบว่าตนเองหาไม่ผิด จึงเดินเข้าไปด้วยความประหม่าเล็กน้อย แล้วนั่งลงภายใต้สายตาของเฝิงหนานซูที่จับจ้องมองมา

Chinese

“你好，我叫洪颜。”

Thai

“สวัสดี ฉันชื่อหงเหยียนนะ”

Chinese

“冯楠舒，江勤最好的朋友，一辈子的那种。”

Thai

“เฝิงหนานซู เพื่อนที่ดีที่สุดของเจียงฉิน แบบตลอดชีวิต”

Chinese

洪颜微微有些窒息，连粉润的樱唇都不自禁地抿在了一起。

Thai

หงเหยียนรู้สึกหายใจติดขัดเล็กน้อย แม้แต่ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูก็ยังเม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

Chinese

这女孩的气场实在太强了，尤其是那清清冷冷的嗓音和掷地有声的音调，真的很有压迫感。

Thai

ออร่าของเด็กสาวคนนี้แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ โดยเฉพาะน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกและน้ำเสียงที่หนักแน่นเด็ดขาดนั้น ชวนให้รู้สึกกดดันอย่างยิ่ง

Chinese

洪颜本身也是那种成熟而优雅的女孩，却感觉自己无论如何也达不到对方的那种境界，对面的这个女孩，就算光是端庄的坐着，也会让面对她的女孩忍不住自残形愧。

Thai

ตัวหงเหยียนเองก็เป็นเด็กสาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่และสง่างามอยู่แล้ว ทว่ากลับรู้สึกว่าไม่ว่าอย่างไรตนเองก็ไม่อาจเทียบเคียงระดับของอีกฝ่ายได้ เด็กสาวตรงหน้าคนนี้ แค่เพียงนั่งอยู่อย่างสง่าผ่าเผย ก็ทำให้ผู้หญิงที่อยู่ต่อหน้าเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าในตัวเอง

Chinese

“冯同学，伱也是金融学院的吗？”

Thai

“คุณเฝิง เธออยู่คณะการเงินเหมือนกันเหรอ”

Chinese

“是的。”

Thai

“ใช่”

Chinese

“那我们应该是同龄？你生日是哪天？”

Thai

“ถ้างั้นพวกเราก็น่าจะรุ่นเดียวกัน วันเกิดเธอคือวันไหนเหรอ”

Chinese

“二月三号。”

Thai

“วันที่สามกุมภาพันธ์”

Chinese

冯楠舒说着话，心里忍不住哼哼唧唧的，心说江勤你怎么还不来啊，我都不知道该说什么话了。

Thai

เฝิงหนานซูเอ่ยตอบ พลางบ่นงึมงำในใจว่า เจียงฉิน ทำไมนายยังไม่มาอีกนะ ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

Chinese

社交真的好麻烦，要是大家都像你一样喜欢摸脚就好了。

Thai

การเข้าสังคมนี่มันยุ่งยากชะมัด ถ้าทุกคนชอบจับเท้าเหมือนนายก็คงดีสิ

Chinese

而洪颜则低着头，假装喝水，心中却忍不住有些羡慕，绝对自信的人真的会闪闪发光啊。

Thai

ส่วนหงเหยียนก้มหน้า แสร้งทำเป็นดื่มน้ำ ในใจกลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง คนที่มีความมั่นใจในตัวเองอย่างแท้จริงนี่ช่างเปล่งประกายเจิดจ้าจริงๆ

Chinese

正说话的功夫，江勤已经点了完菜，从食为天里走了出来：“好久不见了，洪颜。”

Thai

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เจียงฉินก็สั่งอาหารเสร็จแล้วและเดินออกมาจากร้านสือเหวยเทียน “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ หงเหยียน”

Chinese

“好久不见，我还以为你是约错了人，来的时候还有点忐忑。”洪颜淡然一笑。

Thai

“ไม่ได้เจอกันนานเลย ฉันยังนึกว่านายนัดผิดคนเสียอีก ตอนมายังรู้สึกกังวลอยู่นิดหน่อย” หงเหยียนยิ้มบางๆ

Chinese

江勤坐了下来，伸手把茶水倒上：“其实我约你出来是想聊聊你要转系的事情。”

Thai

เจียงฉินนั่งลง ยื่นมือไปรินน้ำชา “ความจริงที่ฉันนัดเธอออกมา ก็แค่อยากคุยเรื่องที่เธอจะย้ายสาขาน่ะ”

Chinese

“你怎么知道？”洪颜有些惊讶。

Thai

“นายรู้ได้ยังไง” หงเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย

Chinese

“我之前遇到司慧颖了，是她告诉我的，她很担心你的选择，却又说不动你，所以才想要找我帮忙的。”

Thai

“ก่อนหน้านี้ฉันเจอซือฮุ่ยอิ่ง เธอเป็นคนบอกฉันเอง เธอเป็นห่วงการตัดสินใจของเธอมาก แต่ก็เกลี้ยกล่อมเธอไม่ได้ ก็เลยอยากให้ฉันช่วย”

Chinese

“她还真是……知道我的软肋在哪儿啊。”

Thai

“เธอนี่ช่าง…รู้จุดอ่อนของฉันจริงๆ เลยนะ”

Chinese

江勤喝了口水：“其实我也很好奇，你为什么非要转系？”

Thai

เจียงฉินจิบน้ำคำหนึ่ง “ความจริงฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกัน ทำไมเธอถึงต้องย้ายสาขาให้ได้ด้วยล่ะ”

Chinese

洪颜抿了下红润的嘴唇：“你之前说过的，大学是很美好，有一个和谐完美的宿舍关系很重要，但我和楚丝琪根本不可能再和谐相处，因为我每次看到她都很生气。”

Thai

หงเหยียนเม้มริมฝีปากสีแดงระเรื่อ “นายเคยบอกไว้ว่าชีวิตมหาวิทยาลัยนั้นสวยงามมาก และการมีความสัมพันธ์ในหอพักที่ปรองดองสมบูรณ์แบบก็สำคัญมาก แต่ฉันกับฉู่ซือฉีไม่มีทางอยู่ร่วมกันอย่างปรองดองได้อีกแล้ว เพราะทุกครั้งที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็โกรธมาก”

Chinese

“那也不至于转系吧。”

Thai

“แต่นั่นก็ไม่ถึงขั้นต้องย้ายสาขาหรอกมั้ง”

Chinese

“其实也有我家里的原因吧，爸爸更希望我学一些贸易专业。”

Thai

“ความจริงก็มีเหตุผลจากทางบ้านด้วยแหละ พ่ออยากให้ฉันเรียนสาขาเกี่ยวกับการค้ามากกว่า”

Chinese

江勤看着她：“司慧颖说你很喜欢法学，这样不是很可惜吗？”

Thai

เจียงฉินมองเธอ “ซือฮุ่ยอิ่งบอกว่าเธอชอบนิติศาสตร์มาก แบบนี้ไม่น่าเสียดายแย่เหรอ”

Chinese

洪颜轻笑着摇头：“其实慧颖她想错了，我不是因为喜欢法学而选了法学，我只是选了法学才让自己喜欢法学，就算换了其他专业也没有差别。”

Thai

หงเหยียนหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้า “ความจริงฮุ่ยอิ่งคิดผิดแล้ว ฉันไม่ได้เลือกนิติศาสตร์เพราะชอบนิติศาสตร์หรอก ฉันแค่เลือกนิติศาสตร์แล้วค่อยทำให้ตัวเองชอบมันต่างหาก ถึงจะเปลี่ยนเป็นสาขาอื่นก็ไม่ต่างกันหรอก”

Chinese

“不是一时冲动？”

Thai

“ไม่ได้เป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบแน่นะ”

Chinese

“绝对不是。”

Thai

“ไม่ใช่แน่นอน”

Chinese

冯楠舒坐在旁边沉默了一下，忽然想起《魔眼少女》里的那句名言：“不要因为别人的意见而改变自己的选择，做你认为对的事情。”

Thai

เฝิงหนานซูนั่งเงียบอยู่ด้านข้างครู่หนึ่ง พลันนึกถึงประโยคคำคมอันโด่งดังใน 《สาวน้อยเนตรมนตรา》 ขึ้นมาได้ “อย่าเปลี่ยนทางเลือกของตัวเองเพราะความคิดเห็นของคนอื่น จงทำในสิ่งที่เธอคิดว่าถูกต้อง”

Chinese

洪颜微微一怔，看向小富婆的眼神不禁有点崇拜：“冯同学，真希望能活成你这么自信的样子。”

Thai

หงเหยียนชะงักไปเล็กน้อย สายตาที่มองไปยังแม่หนูเศรษฐีอดไม่ได้ที่จะมีความเลื่อมใสอยู่บ้าง “คุณเฝิง ฉันหวังจริงๆ ว่าจะมีชีวิตที่มั่นใจแบบเธอได้บ้าง”

Chinese

“？？？？？？”

Thai

“??????”

Chinese

江勤一脸懵逼地看着这俩人，心说你们之间是不是有些误会？小富婆的胆子可比花生米还小，连自己出门都不敢，整天就知道晚安晚安的，哪有半毛钱的自信。

Thai

เจียงฉินมองทั้งสองคนด้วยสีหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก ในใจคิดว่าระหว่างพวกเธอมีความเข้าใจผิดอะไรกันอยู่หรือเปล่า ความกล้าของแม่หนูเศรษฐีนี่เล็กยิ่งกว่าเมล็ดถั่วลิสงเสียอีก แม้แต่จะออกจากห้องเองยังไม่กล้าเลย ทั้งวันเอาแต่รู้แค่ราตรีสวัสดิ์ๆ จะมีความมั่นใจตรงไหนสักกระผีก

Chinese

然后他又看向一脸清冷的冯楠舒，心说小富婆你总结的怪好嘞，你是不是又演我了？

Thai

จากนั้นเขาก็มองไปยังเฝิงหนานซูที่มีสีหน้าเย็นชา ในใจคิดว่าแม่หนูเศรษฐี เธอสรุปได้ดีเหลือเกินนะ นี่เธอกำลังแสดงละครตบตาฉันอีกแล้วใช่ไหม

Chinese

“冯同学，我还想咨询你一件事，你可以告诉我答案吗？”

Thai

“คุณเฝิง ฉันอยากจะปรึกษาเธออีกเรื่องหนึ่ง เธอช่วยบอกคำตอบกับฉันได้ไหม”

Chinese

冯楠舒自信点头：“你说吧。”

Thai

เฝิงหนานซูพยักหน้าอย่างมั่นใจ “เธอพูดมาสิ”

Chinese

“如果你很喜欢一个人，但他不喜欢你，你应该怎么办？”洪颜说着说着就咬住了嘴唇。

Thai

“ถ้าเธอชอบคนคนหนึ่งมาก แต่เขาไม่ได้ชอบเธอ เธอควรจะทำยังไงเหรอ” หงเหยียนพูดไปพลางกัดริมฝีปากตัวเองไป

Chinese

冯楠舒的眼神忽然变得清冷：“做恋人的结局大概率是老死不相往来，有的甚至还会结仇，这太科幻了。”

Thai

สายตาของเฝิงหนานซูพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมา “จุดจบของการเป็นคนรักมีโอกาสสูงมากที่จะไม่เผาผีกันไปจนวันตาย บางคู่ถึงขั้นกลายเป็นศัตรูกันด้วยซ้ำ นี่มันหลุดโลกเกินไปแล้ว”

Chinese

“原来是这样啊……”

Thai

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง…”

Chinese

洪颜的眼神不禁有些暗淡，半晌后她浅浅一笑，再抬头，却觉得冯楠舒的身影在这傍晚的夜色里高光不断。

Thai

แววตาของหงเหยียนอดไม่ได้ที่จะหม่นแสงลงเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึ่งเธอจึงยิ้มบางๆ พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง กลับรู้สึกว่าเงาร่างของเฝิงหนานซูใต้ราตรีกาลยามพลบค่ำนี้ช่างเปล่งประกายเจิดจรัสไม่หยุดหย่อน

Chinese

江勤笑了，心说你们真的是一个敢教一个敢学。

Thai

เจียงฉินหัวเราะ ในใจคิดว่าพวกเธอนี่ช่างกล้าสอนกล้าเรียนรู้กันจริงๆ

Chinese

厚着脸皮求求月票，拜托了！

Thai

หน้าด้านหน้าทนขอตั๋วรายเดือนหน่อยนะครับ ขอร้องล่ะ!

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)