ความสุขของการเข้าทางประตูหลัง

Chinese

第169章 走后门的快乐

Thai

ตอนที่ 169 ความสุขของการใช้เส้นสาย

Chinese

冬至日。

Thai

วันตงจื้อ

Chinese

一大早，雪花飘落，寒意深深。

Thai

แต่เช้าตรู่ เกล็ดหิมะโปรยปราย อากาศหนาวเหน็บจับใจ

Chinese

任自强从床上蹦跶起来，叨念着食堂今天卖饺子，喊着全宿舍一起去吃。

Thai

เหรินจื้อเฉียงกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง พลางบ่นพึมพำว่าวันนี้โรงอาหารมีเกี๊ยวขาย และตะโกนชวนคนทั้งห้องพักไปกินด้วยกัน

Chinese

江勤把208的饺子配火锅定在了今天晚上，但白天也不能不吃，而且他觉得肚子确实有点空空，索性就跟他们一起去了。

Thai

เจียงฉินนัดกินเกี๊ยวแกล้มหม้อไฟของห้อง 208 เอาไว้ตอนเย็นวันนี้ ทว่าตอนกลางวันก็ไม่อาจปล่อยให้ท้องว่างได้ อีกทั้งเขารู้สึกว่าท้องไส้ว่างเปล่าอยู่จริงๆ จึงตัดสินใจไปกับพวกเขาด้วยเลย

Chinese

但食堂卖的饺子，味道真的是难以言喻。

Thai

ทว่าเกี๊ยวที่โรงอาหารขายนั้น รสชาติยากจะบรรยายจริงๆ

Chinese

一口下去，配料的辛香味很重，但偏偏吃不出肉味，内馅的汤汁倒是挺多，可油腻腻的同时反而还影响了口感的劲道。

Thai

พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง กลิ่นเครื่องเทศฉุนกึก แต่กลับกินไม่รู้รสชาติของเนื้อ ไส้ข้างในมีน้ำซุปค่อนข้างเยอะ ทว่าความมันเลี่ยนกลับทำให้เนื้อสัมผัสเหนียวนุ่มเสียไปแทน

Chinese

“呸，狗都不吃，这不就是速冻的那种？还有脸说手工饺子？”

Thai

“ถุย หมายังไม่แดก นี่มันเกี๊ยวแช่แข็งชัดๆ ยังกล้าพูดว่าเป็นเกี๊ยวทำมืออีกเหรอ”

Chinese

曹广宇丢下筷子，一脸嫌弃。

Thai

เฉากว่างอวี่วางตะเกียบลง สีหน้ารังเกียจอย่างยิ่ง

Chinese

“曹哥，你觉得难吃就说难吃，干嘛要说狗都不吃？”

Thai

“พี่เฉา นายคิดว่าไม่อร่อยก็พูดว่าไม่อร่อยสิ จะพูดว่าหมายังไม่แดกทำไมกัน”

Chinese

周超夹着半口饺子，觉得吃也不是扔也不是，脸黑的像是锅底。

Thai

โจวเชาคีบเกี๊ยวที่กัดไปครึ่งคำค้างไว้ รู้สึกว่ากินต่อก็ไม่ใช่ ทิ้งก็ไม่เชิง ใบหน้าดำคล้ำเหมือนก้นหม้อ

Chinese

“有的吃就不错了，临大那么多学生，食堂大妈得有麒麟臂才能给你做纯手工饺子，不过手工煮的也算手工，经典的营销策略。”

Thai

“มีให้กินก็ดีแค่ไหนแล้ว ม.หลินชวนมีนักศึกษาตั้งเยอะแยะ ป้าโรงอาหารต้องมีแขนกิเลนแล้วมั้งถึงจะทำเกี๊ยวทำมือแท้ๆ ให้นายได้ แต่ว่าต้มด้วยมือก็ถือเป็นทำมือเหมือนกัน กลยุทธ์การตลาดสุดคลาสสิก”

Chinese

江勤一语道破真谛，并顺势往嘴里扒了两个饺子，丝毫不介意曹广宇的嘲讽。

Thai

เจียงฉินพูดแทงใจดำเปิดโปงความจริงออกมาในประโยคเดียว พลางคีบเกี๊ยวเข้าปากไปอีกสองลูก ไม่ได้ใส่ใจคำประชดประชันของเฉากว่างอวี่เลยแม้แต่น้อย

Chinese

他对口味没有太过苛刻的要求，觉得能填饱肚子就行，像老曹这么挑的，要么是从小锦衣玉食，要么就是从小屁事儿太多。

Thai

เขาไม่ได้มีข้อเรียกร้องเรื่องรสชาติจู้จี้จุกจิกอะไร ขอแค่ทำให้อิ่มท้องได้ก็พอ คนที่เลือกกินอย่างเหล่าเฉา ไม่ใช่ว่าเติบโตมาอย่างสุขสบายกินหรูอยู่สบายตั้งแต่เด็ก ก็คงเป็นพวกเรื่องมากตั้งแต่เด็ก

Chinese

这毛病想治也好治，丢到山里饿几天就好了。

Thai

โรคนี้อยากจะรักษาก็รักษาได้ง่ายๆ โยนเข้าไปในป่าในเขาให้อดอาหารสักสองสามวันก็หายแล้ว

Chinese

等把盘子里的饺子清空之后，江勤转头去看窗外零碎的雪花飘落，结果雪花没看到几片，反而看到了金融三班的几个女生迎面走来。

Thai

พอกวาดเกี๊ยวในจานจนเกลี้ยง เจียงฉินก็หันหน้าไปมองเกล็ดหิมะบางเบาที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง ทว่ายังไม่ทันได้เห็นหิมะกี่เกล็ด กลับเห็นนักศึกษาหญิงสาขาการเงินห้องสามสองสามคนเดินตรงเข้ามา

Chinese

最前面的是宋晴晴、蒋恬和简纯这三朵金花，后面跟着潘秀，刘晓娟两朵绿叶。

Thai

ด้านหน้าสุดคือซ่งฉิงฉิง เจียงเถียน และเจี่ยนฉุน ดอกไม้ทองทั้งสามดอก ด้านหลังมีพานซิ่วกับหลิวเสี่ยวเจวียนที่เป็นใบไม้เขียวสองใบตามมา

Chinese

最后，是提着包和奶茶的庄晨。

Thai

สุดท้ายคือจวงเฉินที่ถือกระเป๋าและชานมเดินตามมา

Chinese

双方碰面之后，除了任自强和潘秀这对分道扬镳的“兄妹”之外，剩下的八个人都很自然地打了个招呼。

Thai

หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายเจอกัน นอกจาก “พี่น้อง” อย่างเหรินจื้อเฉียงและพานซิ่วที่แยกย้ายทางใครทางมันแล้ว อีกแปดคนที่เหลือต่างก็ทักทายกันอย่างเป็นธรรมชาติ

Chinese

“发现没有，咱们班这四个，好像都变高冷男神了。”

Thai

“สังเกตเห็นไหมว่าสี่คนในห้องเรา เหมือนจะกลายเป็นเทพบุตรสุดเย็นชากันไปหมดแล้ว”

Chinese

刘晓娟找地方后坐下，压低了声音说了一句。

Thai

หลิวเสี่ยวเจวียนหาที่นั่งลงแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงเบา

Chinese

宋晴晴眉毛一立起：“江勤本来就是男神，还用变吗？”

Thai

ซ่งฉิงฉิงเลิกคิ้วขึ้น “เจียงฉินน่ะเป็นเทพบุตรอยู่แล้ว ต้องเปลี่ยนด้วยเหรอ”

Chinese

“曹广宇好像也找到对象了，还是医学院的学姐。”

Thai

“เหมือนเฉากว่างอวี่ก็มีแฟนแล้วนะ แถมยังเป็นรุ่นพี่คณะแพทยศาสตร์ด้วย”

Chinese

庄晨卖弄了一下自己掌握的八卦，顺便把话题从江勤身上转移开。

Thai

จวงเฉินโอ้อวดเรื่องซุบซิบที่ตัวเองรู้มา พลางเบี่ยงประเด็นออกจากตัวเจียงฉินไปในตัว

Chinese

“周超倒是没变化，就是越来越胖了。”

Thai

“โจวเชาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด มีแต่อ้วนขึ้นเรื่อยๆ”

Chinese

“任自强也高冷的不说话了，刚才都没和咱们打招呼……”

Thai

“เหรินจื้อเฉียงก็เย็นชาจนไม่พูดไม่จา เมื่อกี้ยังไม่ทักพวกเราเลย…”

Chinese

话音落下，众人忍不住看向了潘秀，只见潘秀瘪瘪嘴，一脸气不过的样子。

Thai

สิ้นเสียงพูด ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองพานซิ่ว เห็นเพียงพานซิ่วเบะปาก สีหน้าดูไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

Chinese

从上个月初开始，任自强就不搭理她了，平时上课也好，偶遇也好，完全就是陌生人的感觉。

Thai

ตั้งแต่ต้นเดือนก่อน เหรินจื้อเฉียงก็ไม่สนใจเธออีกเลย ไม่ว่าจะตอนเข้าเรียนตามปกติหรือตอนบังเอิญเจอกัน ก็ทำตัวเหมือนคนแปลกหน้าอย่างสิ้นเชิง

Chinese

潘秀也不知道自己做错什么了，追问了好几天，结果一个回复也没收到。

Thai

พานซิ่วเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด ตามถามอยู่หลายวัน ทว่ากลับไม่ได้รับคำตอบแม้แต่ข้อความเดียว

Chinese

她和长得好看的女孩还不一样，喜欢她的没多少，少一个多一个，差别很大，所以她现在也是满心怨气，一听任自强的名字就心情不好。

Thai

เธอไม่เหมือนพวกผู้หญิงหน้าตาสวย คนที่ชอบเธอมีไม่มาก มีเพิ่มหรือลดลงสักคนจึงต่างกันมาก ด้วยเหตุนี้ตอนนี้เธอจึงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง พอได้ยินชื่อเหรินจื้อเฉียงก็อารมณ์บูดทันที

Chinese

“你们说包饺子的事情，江勤会不会有办法？”

Thai

“พวกเธอคิดว่าเรื่องห่อเกี๊ยว เจียงฉินจะมีวิธีไหม”

Chinese

正当众人沉默的时候，一直没说话的简纯忽然开口了。

Thai

ขณะที่ทุกคนกำลังเงียบ เจี่ยนฉุนที่ไม่พูดอะไรมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นมากะทันหัน

Chinese

蒋恬微怔，仔细想想后眼前一亮：“说得对啊，如果是他的话，肯定会有办法的！”

Thai

เจียงเถียนชะงักไปเล็กน้อย พอคิดดูดีๆ แล้วดวงตาก็เป็นประกาย “จริงด้วย ถ้าเป็นเขาล่ะก็ ต้องมีวิธีแน่ๆ!”

Chinese

“凭什么啊，他又不神仙，还能无所不能？”庄晨忍不住阴阳怪气了一句。

Thai

“ทำไมล่ะ เขาไม่ใช่ผู้วิเศษสักหน่อย จะทำได้ทุกเรื่องเลยหรือไง” จวงเฉินอดไม่ได้ที่จะพูดจาแดกดันขึ้นมา

Chinese

简纯没理他，转头看向蒋恬：“恬恬，要不伱去问问？”

Thai

เจี่ยนฉุนไม่ได้สนใจเขา เธอหันไปมองเจียงเถียน “เถียนเถียน เธอไปลองถามดูดีไหม”

Chinese

“你干嘛不去？”

Thai

“ทำไมเธอไม่ไปล่ะ”

Chinese

“江勤应该挺讨厌我的吧，我问他，他肯定不会答应。”简纯的眼神忍不住黯淡了几分。

Thai

“เจียงฉินน่าจะเกลียดฉันอยู่พอสมควร ถ้าฉันไปถาม เขาคงไม่ยอมตกลงแน่” แววตาของเจี่ยนฉุนอดไม่ได้ที่จะหม่นแสงลงไปบ้าง

Chinese

江勤此时刚吃完，端着餐盘去回收区，没走几步就被蒋恬叫住了：“江勤，能不能请你帮个忙？”

Thai

เวลานี้เจียงฉินเพิ่งกินเสร็จ กำลังยกถาดอาหารไปยังจุดคืนภาชนะ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกเจียงเถียนเรียกไว้ “เจียงฉิน รบกวนช่วยอะไรหน่อยได้ไหม”

Chinese

“什么忙？”

Thai

“ช่วยอะไร”

Chinese

“我们想找个地方包顿饺子。”

Thai

“พวกเราอยากหาสถานที่ห่อเกี๊ยวกินสักมื้อน่ะ”

Chinese

冬至虽然不是法定节日，但在临川的传统里还挺有分量的，要不然学校食堂也不会临时停掉五个窗口，专门拿来卖饺子。

Thai

แม้วันตงจื้อจะไม่ใช่วันหยุดตามกฎหมาย แต่ในประเพณีของหลินชวนถือว่ามีน้ำหนักมากทีเดียว ไม่อย่างนั้นโรงอาหารของมหาวิทยาลัยคงไม่ปิดช่องอาหารไปห้าช่องชั่วคราวเพื่อเอามาขายเกี๊ยวโดยเฉพาะ

Chinese

当然了，想和朋友一起包饺子过冬至的学生也很多。

Thai

แน่นอนว่านักศึกษาที่อยากจะห่อเกี๊ยวฉลองวันตงจื้อกับเพื่อนๆ ก็มีไม่น้อยเช่นกัน

Chinese

只可惜临大的宿舍全都是限功率的插座，包饺子能做到，但煮饺子必跳闸，就算装个变压器也没用，就那限定功率，估计一夜也煮不熟。

Thai

แต่น่าเสียดายที่หอพักของม.หลินชวนล้วนเป็นเต้ารับที่จำกัดกำลังไฟฟ้า การห่อเกี๊ยวทำได้ ทว่าพอต้มเกี๊ยวไฟต้องตัดแน่นอน ต่อให้ติดหม้อแปลงไฟฟ้าก็ไร้ประโยชน์ ด้วยกำลังไฟที่จำกัดขนาดนั้น คาดว่าต้มทั้งคืนก็คงไม่สุก

Chinese

江勤想了想：“其实食堂的饺子挺不错的，凑合吃吧。”

Thai

เจียงฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “จริงๆ เกี๊ยวของโรงอาหารก็ใช้ได้อยู่นะ กินๆ ไปเถอะ”

Chinese

“我们除了自己吃，还想送一点亲手包的水饺给水果摊的刘奶奶。”

Thai

“พวกเรานอกจากจะทำกินเองแล้ว ยังอยากเอาเกี๊ยวต้มที่ห่อเองกับมือไปให้คุณย่าหลิวที่แผงผลไม้ด้วย”

Chinese

简纯忍不住站起来补充了一句，语气莫名紧张：“我……我上次撞了她，她都没怪我，我想做点能做的，她忙着看摊子又要照顾儿子，没时间包饺子。”

Thai

เจี่ยนฉุนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นพูดเสริม น้ำเสียงประหม่าอย่างบอกไม่ถูก “ฉัน… คราวก่อนฉันชนท่าน ท่านไม่ได้ว่าอะไรฉันเลย ฉันก็แค่อยากทำอะไรเท่าที่ทำได้ ท่านยุ่งอยู่กับการเฝ้าแผงแล้วยังต้องดูแลลูกชาย ไม่มีเวลาห่อเกี๊ยวหรอก”

Chinese

江勤思索了片刻后开口：“你们偷偷找个教室不就行了吗？”

Thai

เจียงฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น “พวกเธอแอบไปหาห้องเรียนสักห้องไม่ได้เหรอ”

Chinese

“我们去找了，自习室有人，阶梯教室不开门，小教室又容易被抓，而且……干部群里刚发了通知，严令禁止学生在教室煮饺子，吃火锅。”

Thai

“พวกเราไปหามาแล้ว ห้องอ่านหนังสือก็มีคน ห้องเรียนรวมแบบขั้นบันไดก็ไม่เปิดประตู ห้องเรียนเล็กก็โดนจับได้ง่าย แถม… ในกลุ่มกรรมการนักศึกษาก็เพิ่งจะแจ้งประกาศ สั่งห้ามนักศึกษาต้มเกี๊ยวหรือกินหม้อไฟในห้องเรียนอย่างเด็ดขาด”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

“我们不会花太多时间的。”

Thai

“พวกเราไม่ใช้เวลานานหรอก”

Chinese

蒋恬的言下之意是想到208蹭个地方，要是江勤答应的话，她还能顺理成章地让江勤尝尝她亲手包的饺子。

Thai

ความหมายแฝงของเจียงเถียนคืออยากจะขอแบ่งพื้นที่ที่ห้อง 208 ถ้าหากเจียงฉินตอบตกลง เธอก็จะได้ให้เจียงฉินชิมเกี๊ยวที่เธอห่อเองกับมือได้อย่างเป็นธรรมชาติ

Chinese

简纯虽然尽力逼迫自己不去想，但只要脑子里闪过江勤吃自己亲手包的饺子的念头，也有点心脏怦怦跳的期待。

Thai

แม้เจี่ยนฉุนจะพยายามบังคับตัวเองไม่ให้คิด ทว่าเพียงแค่ในหัวมีความคิดแล่นเข้ามาว่าเจียงฉินจะได้กินเกี๊ยวที่เธอห่อเองกับมือ หัวใจก็อดเต้นตึกตักด้วยความคาดหวังไม่ได้เช่นกัน

Chinese

但很可惜，208也在包饺子，十几口子人，已经够乱的了，何况还有严教授他们。

Thai

แต่น่าเสียดายที่ห้อง 208 ก็กำลังห่อเกี๊ยวกันอยู่เหมือนกัน คนสิบกว่าคนก็วุ่นวายพออยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีพวกศาสตราจารย์เหยียนอยู่อีก

Chinese

江勤不想再拉一批人去添乱，于是掏出手机，给朱凤打了个电话，问能不能借个教室，煮点饺子吃吃。

Thai

เจียงฉินไม่อยากพาคนอีกกลุ่มไปสร้างความวุ่นวายเพิ่ม จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาจูเฟิ่งเพื่อถามว่าขอยืมห้องเรียนต้มเกี๊ยวกินหน่อยได้หรือไม่

Chinese

半晌后，电话挂断，江勤的声音再次响起。

Thai

ครู่ต่อมา หลังจากวางสาย เสียงของเจียงฉินก็ดังขึ้นอีกครั้ง

Chinese

“咱们院有个手工社团，在B704，前段时间刚刚注销了，活动教室一直空着，你们去那里吧，朱凤待会儿会把钥匙留在窗台上。”

Thai

“คณะเรามีชมรมงานฝีมืออยู่ที่ห้อง บี704 ช่วงก่อนหน้านี้เพิ่งจะยุบไป ห้องกิจกรรมก็เลยว่างอยู่ตลอด พวกเธอไปที่นั่นเถอะ เดี๋ยวจูเฟิ่งจะวางกุญแจไว้บนขอบหน้าต่าง”

Chinese

“哦对了，一定要注意用电安全，随插随拔，走的时候把卫生打扫干净。”

Thai

“อ้อจริงสิ ต้องระวังเรื่องความปลอดภัยในการใช้ไฟฟ้าด้วย ใช้เสร็จก็ถอดปลั๊กออก ตอนจะไปก็ทำความสะอาดให้เรียบร้อย”

Chinese

“另外，你们也帮我个忙吧，给朱凤和老吕准备一份饺子，我再给你们一个地址，帮我给校办的张校长也送一份过去，跟他们说，这是我亲手包的，如果人不在就算了。”

Thai

“อีกอย่าง พวกเธอก็ช่วยฉันหน่อยละกัน เตรียมเกี๊ยวไว้ให้จูเฟิ่งกับเหล่าลวี่คนละชุด เดี๋ยวฉันจะให้ที่อยู่อีกที่ ช่วยเอาไปส่งให้รองอธิการบดีจางที่สำนักงานอธิการบดีด้วย บอกพวกเขาว่านี่เป็นเกี๊ยวที่ฉันห่อเองกับมือ ถ้าไม่อยู่ก็ช่างเถอะ”

Chinese

江勤揣起电话交代了两句，就听到曹广宇在后面喊，于是转身就走出了食堂。

Thai

เจียงฉินเก็บโทรศัพท์พลางกำชับไปสองสามประโยค พลันได้ยินเสียงเฉากว่างอวี่ตะโกนเรียกอยู่ข้างหลัง จึงหันหลังเดินออกจากโรงอาหารไป

Chinese

见状，简纯和蒋恬忍不住对视了一眼，呼吸微微一滞。

Thai

เมื่อเห็นดังนั้น เจี่ยนฉุนกับเจียงเถียนก็อดไม่ได้ที่จะสบตากัน ลมหายใจสะดุดไปเล็กน้อย

Chinese

我的天啊，发通知说教室里不让煮饺子、不许吃火锅的人明明就是朱凤啊！

Thai

ให้ตายสิ คนที่ออกประกาศว่าห้ามต้มเกี๊ยว ห้ามกินหม้อไฟในห้องเรียนก็คือจูเฟิ่งชัดๆ!

Chinese

她说往年经常会有这样的学生，觉得自己厉害的不行，如果抓住，不但扣分还要罚款，无论是谁，绝不姑息！

Thai

เธอบอกว่าปีก่อนๆ มักจะมีนักศึกษาแบบนี้ที่คิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหนา ถ้าถูกจับได้ ไม่เพียงแต่จะถูกหักคะแนน แต่ยังต้องถูกปรับเงิน ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่มีการละเว้นเด็ดขาด!

Chinese

江勤直接找她要教室煮饺子，明显就是往枪口上撞，可朱凤竟然答应了？

Thai

เจียงฉินไปขอห้องเรียนจากเธอเพื่อต้มเกี๊ยวตรงๆ เห็นชัดๆ ว่าเป็นการเอาตัวไปชนปากกระบอกปืนแท้ๆ แต่จูเฟิ่งกลับตกลงเนี่ยนะ

Chinese

“真的能在教室里煮饺子？”

Thai

“ต้มเกี๊ยวในห้องเรียนได้จริงๆ เหรอ”

Chinese

“不可能啊，朱凤刚刚在群里下了通知的！”

Thai

“เป็นไปไม่ได้น่า จูเฟิ่งเพิ่งจะส่งประกาศลงในกลุ่มเองนะ!”

Chinese

“别吃了吧，咱们先去看看怎么样？”

Thai

“อย่าเพิ่งกินเลย พวกเราลองไปดูก่อนดีไหม”

Chinese

半晌之后，几个人来到了B704，忐忑地摸了下窗户，果然摸到一把钥匙。

Thai

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลายคนก็มาถึงห้อง บี704 คลำดูตรงหน้าต่างด้วยความกระวนกระวายใจ แล้วก็คลำเจอกุญแจดอกหนึ่งจริงๆ

Chinese

虽然知道是学生会主席留的钥匙，但她们还是有点做贼心虚的感觉，连开门的动作都小的不行，进去的时候更是没敢发出声音。

Thai

แม้จะรู้ว่าเป็นกุญแจที่นายกสโมสรนักศึกษาวางทิ้งไว้ให้ ทว่าพวกเธอก็ยังรู้สึกเหมือนเป็นขโมยที่มีชนักติดหลังอยู่ดี แม้แต่ท่าทางตอนเปิดประตูก็ยังแผ่วเบาจนถึงที่สุด ตอนเดินเข้าไปยิ่งไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมา

Chinese

结果就在此时，门外传来一阵脚步声，让众人的心脏顿时提到了嗓子眼。

Thai

ผลปรากฏว่าในเวลานั้นเอง นอกประตูก็มีเสียงฝีเท้าดังแว่วเข้ามา ทำให้หัวใจของทุกคนกระตุกวูบขึ้นมาถึงคอหอยทันที

Chinese

朱凤面无表情地来到门口，往里面看了一眼，把蒋恬她们吓得气都不敢喘了。

Thai

จูเฟิ่งเดินมาถึงหน้าประตูด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พลางกวาดสายตามองเข้าไปข้างใน ทำเอาพวกเจียงเถียนตกใจกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

Chinese

“有锅吗？”

Thai

“มีหม้อไหม”

Chinese

“还……还没去买。”蒋恬如实回答。

Thai

“ยัง… ยังไม่ได้ไปซื้อเลยค่ะ” เจียงเถียนตอบตามความจริง

Chinese

朱凤咳嗽一声，顺便压低了声音：“我办公室有个电锅，平时热饭用的，你们要是想用的话就跟我去拿。”

Thai

จูเฟิ่งกระแอมไอทีหนึ่ง พลางกดเสียงให้เบาลง “ในห้องทำงานฉันมีหม้อไฟฟ้าอยู่ใบหนึ่ง ปกติเอาไว้อุ่นข้าว ถ้าพวกเธออยากใช้ก็ตามฉันไปเอา”

Chinese

简纯愣了半晌才回过神，有种受宠若惊的感觉：“我跟您去拿吧，谢谢学姐。”

Thai

เจี่ยนฉุนอึ้งไปครู่ใหญ่ถึงได้สติ รู้สึกปลาบปลื้มใจจนทำตัวไม่ถูก “ฉันไปเอากับพี่เองค่ะ ขอบคุณนะคะพี่”

Chinese

“不用谢，要不是江勤特地打电话来找我，这种事我是绝对不会允许的，你们回去之后千万别往外说，煮饺子的时候也注意点。”

Thai

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงฉินโทรมาหาฉันเป็นพิเศษ เรื่องแบบนี้ฉันไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด พอกลับไปแล้วพวกเธอห้ามเอาไปพูดข้างนอกล่ะ ตอนต้มเกี๊ยวก็ระวังกันหน่อย”

Chinese

“好的学姐，我们一定关好门，保证不发出半点声音。”

Thai

“ได้ค่ะพี่ พวกเราจะปิดประตูให้สนิท รับรองว่าจะไม่ส่งเสียงดังแม้แต่นิดเดียวค่ะ”

Chinese

简纯跟着朱凤出了教室，半路忍不住开口：“学姐，不是说抓到要扣分罚款吗？会不会给你造成麻烦？”

Thai

เจี่ยนฉุนเดินตามจูเฟิ่งออกจากห้องเรียน ระหว่างทางก็อดถามขึ้นไม่ได้ “พี่คะ ไหนบอกว่าถ้าจับได้จะต้องโดนหักคะแนนแล้วก็ปรับเงินไม่ใช่เหรอคะ มันจะสร้างปัญหาให้พี่หรือเปล่า”

Chinese

朱凤看她一眼：“之前辩论赛拉赞助，我欠江勤一个人情，但他好像没地方需要我还，这次就当是还他了，你回去记得告诉他一声。”

Thai

จูเฟิ่งมองเธอแวบหนึ่ง “ตอนแข่งโต้วาทีคราวก่อนที่หาผู้สนับสนุน ฉันติดหนี้บุญคุณเจียงฉินไว้ครั้งหนึ่ง แต่เหมือนเขาจะไม่มีเรื่องอะไรให้ฉันต้องตอบแทน ครั้งนี้ก็ถือว่าตอบแทนเขาไปละกัน เธอกลับไปแล้วอย่าลืมบอกเขาด้วยนะ”

Chinese

“好的学姐。”

Thai

“ได้ค่ะพี่”

Chinese

朱凤抿了抿嘴又补充一句：“一定要告诉他，顺便提一下我借你们电锅的事情。”

Thai

จูเฟิ่งเม้มปากแล้วเสริมอีกประโยค “ต้องบอกเขาให้ได้นะ แล้วก็พูดถึงเรื่องที่ฉันให้พวกเธอยืมหม้อไฟฟ้าด้วย”

Chinese

“哦哦。”

Thai

“อ๋อ ได้ค่ะ”

Chinese

半晌后，简纯拿着电锅回到B704，等在屋里的众人全都面面相觑。

Thai

ครู่ต่อมา เจี่ยนฉุนถือหม้อไฟฟ้ากลับมาที่ห้อง บี704 ทุกคนที่รออยู่ในห้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

Chinese

这，就是江勤的面子啊。

Thai

นี่สินะ บารมีของเจียงฉิน

Chinese

张张嘴就借来了一间教室，做的还是明令禁止的事情，连锅都顺带着有了，这也太酷了。

Thai

แค่อ้าปากพูดก็ยืมห้องเรียนมาได้ห้องหนึ่ง แถมยังเป็นเรื่องที่สั่งห้ามอย่างเด็ดขาดอีกต่างหาก แม้แต่หม้อยังมีแถมมาให้ด้วย นี่มันเท่เกินไปแล้ว

Chinese

再联想一下江勤刚才面无表情打电话的场面，真就诠释了什么叫人狠话不多的高冷男神。

Thai

พอนึกย้อนไปถึงภาพที่เจียงฉินโทรศัพท์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เมื่อครู่ ก็สมคำร่ำลือถึงความหมายของคำว่าเทพบุตรสุดเย็นชาผู้พูดน้อยต่อยหนักจริงๆ

Chinese

“我草，朱凤来的时候我头皮都麻了，没想到是问我们要不要锅？”

Thai

“เชี่ย ตอนจูเฟิ่งมาฉันขนหัวลุกไปหมดเลย นึกไม่ถึงว่าจะมาถามว่าพวกเราเอาหม้อไหม”

Chinese

“江勤真不愧是我男神，走后门真的太快乐了！”

Thai

“เจียงฉินสมกับเป็นเทพบุตรของฉันจริงๆ การใช้เส้นสายนี่มันฟินสุดๆ ไปเลย!”

Chinese

“我从来没见过朱凤会给谁面子……”

Thai

“ฉันไม่เคยเห็นจูเฟิ่งไว้หน้าใครมาก่อนเลย…”

Chinese

听到众人的惊叹声，站在后面的庄晨觉得心里很不是滋味。

Thai

เมื่อได้ยินเสียงอุทานด้วยความทึ่งของทุกคน จวงเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังก็รู้สึกขมขื่นในใจอย่างยิ่ง

Chinese

简纯想做的事情自己没办法搞定，可偏偏别的男人有办法搞定，显得他很无能，偏偏他又真的无能。

Thai

เรื่องที่เจี่ยนฉุนอยากทำ ตัวเขาเองไม่มีปัญญาจัดการให้ได้ ทว่าผู้ชายคนอื่นกลับจัดการได้อย่างง่ายดาย ทำให้ดูเหมือนเขาไร้น้ำยา ซึ่งเขาก็ไร้น้ำยาจริงๆ นั่นแหละ

Chinese

如果……

Thai

ถ้าหากว่า…

Chinese

咱就说如果。

Thai

ลองสมมุตินะว่าถ้าหาก

Chinese

如果刚才打电话的人是自己，那简纯会怎么想？

Thai

ถ้าหากคนที่โทรศัพท์เมื่อกี้เป็นตัวเขาเอง แล้วเจี่ยนฉุนจะคิดยังไง

Chinese

“朱凤，我是庄晨，给我准备个教室，我要煮饺子，对，立刻，马上，再送一口锅过来！”

Thai

“จูเฟิ่ง ฉันจวงเฉินนะ เตรียมห้องเรียนให้ฉันห้องหนึ่ง ฉันจะต้มเกี๊ยว ใช่ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ แล้วก็เอาหม้อมาส่งให้อีกใบด้วย!”

Chinese

“简纯，我搞定了，今晚，让我们度过一个愉快的冬至吧！”

Thai

“เจี่ยนฉุน ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว คืนนี้ ให้พวกเราได้ใช้เวลาในวันตงจื้ออย่างมีความสุขกันเถอะ!”

Chinese

庄晨在幻想了一遍后感觉头皮都爽的发麻，甚至已经想象到了简纯崇拜自己的眼神。

Thai

พอจวงเฉินได้จินตนาการไปรอบหนึ่งก็รู้สึกฟินจนขนลุกซู่ไปทั้งหัว ถึงขั้นจินตนาการไปถึงสายตาที่เจี่ยนฉุนมองเขาด้วยความชื่นชมบูชาแล้ว

Chinese

但回到现实之后，他却是一片空虚。

Thai

ทว่าพอกลับสู่โลกความเป็นจริง เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า

Chinese

再转头看一眼简纯，她正和蒋恬分享着刚才和朱凤的对话，脸上带着动人的微笑。

Thai

เมื่อหันกลับไปมองเจี่ยนฉุนอีกครั้ง เธอกำลังแบ่งปันบทสนทนากับจูเฟิ่งเมื่อครู่ให้เจียงเถียนฟังอยู่ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอันน่าหลงใหล

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)