พ่อหนุ่มนี่โรแมนติกไม่เบา

Chinese

第148章 小伙子还挺浪漫

Thai

ตอนที่ 148 พ่อหนุ่มนี่โรแมนติกไม่เบา

Chinese

江勤不想跟曹广宇哔哔太多，伸手就把他拉去了后门，然后趁老师板书的间隙跑进了教室。

Thai

เจียงฉินไม่อยากพล่ามกับเฉากว่างอวี่มากความ จึงยื่นมือไปดึงเขามาที่ประตูด้านหลัง แล้วอาศัยจังหวะที่อาจารย์หันไปเขียนกระดานวิ่งเข้าไปในห้องเรียน

Chinese

十二月初，学校里的暖气已经开通了，整个室内都暖烘烘的，瞬间让紧缩的身子得到了舒缓。

Thai

ต้นเดือนธันวาคม เครื่องทำความร้อนในมหาวิทยาลัยเปิดใช้งานแล้ว ภายในห้องจึงอบอุ่นไปหมด ทำให้ร่างกายที่หดเกร็งผ่อนคลายลงได้ในทันที

Chinese

冯楠舒发现脑子里想的人正顺着走廊溜过来，于是乖巧地把自己的大衣从隔壁座抱起，腾出了一个空位，等着他坐过来。

Thai

เฝิงหนานซูสังเกตเห็นคนที่ตัวเองกำลังคิดถึงในหัวกำลังย่องมาตามทางเดิน จึงอุ้มเสื้อโค้ตตัวใหญ่ของตัวเองขึ้นจากที่นั่งข้างๆ อย่างว่าง่าย เพื่อเว้นที่ว่างไว้รอให้เขามานั่ง

Chinese

她今天穿的是一件黑色的高领毛衣，修身的版型勾了出玲珑的曲线，配合那雪白的肌肤，灵动而又清纯，不过因为室内的温度很高，所以她的脸颊反而有些粉润，看上去比平时多了一份娇柔感。

Thai

วันนี้เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าสีดำ ทรงเข้ารูปขับเน้นทรวดทรงองค์เอวอันงดงาม ผสานกับผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ ดูมีชีวิตชีวาและบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่เพราะอุณหภูมิในห้องค่อนข้างสูง พวงแก้มของเธอจึงขึ้นสีชมพูระเรื่อ ดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอมกว่าปกติ

Chinese

江勤贴着她坐下，发现人是来了，但书没拿。

Thai

เจียงฉินนั่งลงข้างเธอ ถึงพบว่าคนมาแล้วแต่ไม่ได้หยิบหนังสือมา

Chinese

不过没关系，反正拿了也不会看。

Thai

แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะถึงเอามาก็ไม่ดูอยู่ดี

Chinese

这就是大学和高中的差别了。

Thai

นี่คือความแตกต่างระหว่างมหาวิทยาลัยกับมัธยมปลาย

Chinese

江勤高中的英语课本，后面的单词表都被翻烂了，实在破的不行，最后只能用胶带糊上接着用，勤学之心日月可鉴。

Thai

หนังสือเรียนภาษาอังกฤษตอนมัธยมปลายของเจียงฉิน ตารางคำศัพท์ด้านหลังถูกเปิดจนเปื่อยยุ่ย ขาดจนดูไม่ได้ สุดท้ายทำได้เพียงเอาเทปกาวมาแปะซ่อมแล้วใช้ต่อ ความขยันหมั่นเพียรนั้นฟ้าดินเป็นพยานได้

Chinese

但他大学的课本每一个都是崭新的，甚至有几本非专业课的课本，封皮连折痕都没有。

Thai

ทว่าหนังสือเรียนมหาวิทยาลัยของเขาทุกเล่มกลับใหม่เอี่ยม แม้กระทั่งหนังสือวิชาที่ไม่ใช่วิชาเอกบางเล่ม สันปกยังไม่มีรอยพับเลยแม้แต่น้อย

Chinese

“听说你帮我答到了？”

Thai

“ได้ยินว่าเธอช่วยฉันขานชื่อเหรอ”

Chinese

冯楠舒正趴在桌上呆呆地看他，听到这句话后像是回魂了一样抬起头：“我学的可像了。”

Thai

เฝิงหนานซูกำลังนอนหมอบอยู่บนโต๊ะมองเขาตาแป๋ว พอได้ยินประโยคนี้ก็เหมือนได้สติกลับมา เงยหน้าขึ้นพูดว่า “ฉันเลียนแบบได้เหมือนมากเลยนะ”

Chinese

江勤忍不住扬起嘴角，心说这傻姑娘真以为是自己学的像而蒙混过关的，殊不知朱凤她们是睁一只眼闭一只眼。

Thai

เจียงฉินอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น แอบคิดในใจว่ายัยเด็กโง่คนนี้คิดว่าตัวเองเลียนแบบได้เหมือนจนตบตาผ่านไปได้จริงๆ โดยไม่รู้เลยว่าพวกจูเฟิ่งแค่หลับตาข้างลืมตาข้างต่างหาก

Chinese

“最近天气越来越冷了，你们宿舍里的暖气热不热？”

Thai

“ช่วงนี้อากาศยิ่งมายิ่งหนาวแล้ว ฮีตเตอร์ในหอพักพวกเธอร้อนไหม”

Chinese

“热，文慧把袜子晾在上面，第二天就干了。”

Thai

“ร้อน เหวินฮุ่ยเอาถุงเท้าไปตากไว้ข้างบน พอวันรุ่งขึ้นก็แห้งแล้ว”

Chinese

江勤忍不住看了高文慧一眼：“小高，你这屌丝小妙招会的挺多啊。”

Thai

เจียงฉินอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเกาเหวินฮุ่ย “เสี่ยวเกา ทริกฉบับคนจนแบบนี้เธอรู้เยอะจังนะ”

Chinese

高文慧正喝水，差点被呛了一口，脸色瞬间一红：“伱们男生宿舍不也这么干？而且不光我啊，冯楠舒有时候也这么干。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยกำลังดื่มน้ำอยู่ เกือบจะสำลักออกมา ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที “หอพักชายพวกนายก็ทำแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ แล้วก็ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวนะ บางครั้งเฝิงหนานซูก็ทำเหมือนกัน”

Chinese

“我跟你学的！”冯楠舒转头看她。

Thai

“ฉันเรียนมาจากเธอนะ!” เฝิงหนานซูหันไปมองเธอ

Chinese

“小富婆的没关系，她的袜子是香的。”

Thai

“ของแม่หนูเศรษฐีไม่เป็นไร ถุงเท้าเธอหอม”

Chinese

高文慧捏了捏拳头，心说算了，这个细节虽然变态，但细品一下好像也挺好磕的。

Thai

เกาเหวินฮุ่ยกำหมัดแน่น คิดในใจว่าช่างเถอะ ถึงรายละเอียดนี้จะดูโรคจิตไปหน่อย แต่พอพิจารณาดูดีๆ แล้วก็ดูน่าจิ้นอยู่เหมือนกัน

Chinese

江勤靠在椅背上，眼神扫过黑板，本打算多少也要记几个单词的，也不算白来，却发现脑子像是被僵尸吃了，没多久就开始开小差。

Thai

เจียงฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตากวาดมองกระดานดำ เดิมทีตั้งใจว่าจะจำคำศัพท์สักสองสามคำเพื่อไม่ให้มาเสียเที่ยว ทว่ากลับพบว่าสมองเหมือนถูกซอมบี้กินไปแล้ว ไม่นานก็เริ่มใจลอย

Chinese

他拿过冯楠舒的课本，百无聊赖地翻了两下，结果发现书里的每一页似乎都有自己的名字。

Thai

เขาหยิบหนังสือเรียนของเฝิงหนานซูมาเปิดดูแก้เบื่อสองสามหน้า ผลปรากฏว่าดูเหมือนในหนังสือทุกหน้าจะมีชื่อของเขาเขียนอยู่

Chinese

小富婆的字体娟秀而工整，就像她的人一样漂亮。

Thai

ลายมือของแม่หนูเศรษฐีอ่อนช้อยและเรียบร้อย สวยงามเหมือนกับตัวเธอ

Chinese

有时候一页写了一两个，有时候则是七八个。

Thai

บางหน้าเขียนไว้หนึ่งหรือสองชื่อ บางหน้าก็เขียนไว้เจ็ดแปดชื่อ

Chinese

这些数量的差异应该是由冯楠舒发呆次数的多少决定的，发呆越多写的越多。

Thai

ความแตกต่างของจำนวนนี้น่าจะขึ้นอยู่กับว่าเฝิงหนานซูเหม่อลอยบ่อยแค่ไหน ยิ่งเหม่อลอยมากก็ยิ่งเขียนเยอะ

Chinese

但幸好，名字后面没画个心什么的……

Thai

แต่ยังดีที่หลังชื่อไม่ได้วาดรูปหัวใจหรืออะไรทำนองนั้น…

Chinese

“课本要保持整洁，不要乱涂乱画。”

Thai

“หนังสือเรียนต้องรักษาความสะอาด อย่าขีดเขียนเลอะเทอะสิ”

Chinese

江勤把英语书还回去，对着小富婆说了一句，眼神开始向着四周围张望。

Thai

เจียงฉินคืนหนังสือภาษาอังกฤษกลับไป พูดกับแม่หนูเศรษฐีประโยคหนึ่งแล้วเริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ

Chinese

四班和三班很少混坐，基本还是以宿舍为团体，各有各的小圈子，江勤抬头就看到了潘秀，而潘秀两边分别是宋晴晴和蒋恬。

Thai

ห้อง 4 กับห้อง 3 แทบจะไม่นั่งปะปนกัน โดยพื้นฐานแล้วยังคงเกาะกลุ่มกันตามหอพัก มีกลุ่มย่อยของตัวเอง เจียงฉินเงยหน้าขึ้นก็เห็นพานซิ่ว ส่วนข้างๆ พานซิ่วทั้งสองด้านคือซ่งฉิงฉิงและเจียงเถียน

Chinese

见到这一幕，江勤忍不住转回头看了一眼，发现任自强果然回到了以前的位置，和周超并排坐在一起了。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ เจียงฉินก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองแวบหนึ่ง พบว่าเหรินจื้อเฉียงกลับไปนั่งที่เดิมแล้วจริงๆ เขานั่งคู่กับโจวเชา

Chinese

还真有这梦到半途忽然醒了的？

Thai

มีคนที่ฝันไปได้ครึ่งทางแล้วจู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย

Chinese

“江哥，你看我做什么？”任自强一脸茫然。

Thai

“พี่เจียง มองผมทำไมเหรอครับ” เหรินจื้อเฉียงทำหน้างุนงง

Chinese

江勤把胳膊搭到后面的课桌上：“你和潘秀怎么样了？我有点无聊，说出来让我开心一下。”

Thai

เจียงฉินวางแขนพาดไปบนโต๊ะเรียนด้านหลัง “นายกับพานซิ่วเป็นยังไงบ้าง ฉันรู้สึกเบื่อๆ เล่าให้ฉันฟังเพื่อความบันเทิงหน่อยสิ”

Chinese

任自强倒没恼，反而面无表情地开口：“我已经一周没理她了，忽然觉得也就那么回事儿，就前几天难熬罢了，习惯了之后反而轻松自在，不但睡眠好了，生活费也够花了，偶尔还觉得孤独也是挺舒服的，像是卸下了一个沉重的包袱。”

Thai

เหรินจื้อเฉียงไม่ได้โกรธ กลับเอ่ยปากพูดอย่างไร้อารมณ์ “ผมไม่ได้สนใจเธอมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามันก็แค่นั้นเอง แค่ทรมานช่วงสองสามวันแรก พอชินแล้วกลับรู้สึกสบายใจ ไม่เพียงแต่นอนหลับสบายขึ้น ค่าครองชีพก็มีพอใช้ บางครั้งยังรู้สึกว่าความโดดเดี่ยวก็สบายดีเหมือนกัน เหมือนได้ปลดภาระอันหนักอึ้งออกไป”

Chinese

“老曹给你介绍女朋友了没有？”

Thai

“เหล่าเฉาแนะนำแฟนให้นายหรือยัง”

Chinese

曹广宇闻声凑了过来：“还没时间呢，我下周可能要邀请她们宿舍的姐妹聚一下，到时候你们可以一起去。”

Thai

เฉากว่างอวี่ได้ยินเสียงก็ขยับเข้ามาใกล้ “ยังไม่มีเวลาเลย สัปดาห์หน้าฉันอาจจะชวนพวกสาวๆ ในหอพักของฝั่งนั้นมาสังสรรค์กัน ถึงตอนนั้นพวกนายไปด้วยกันได้นะ”

Chinese

任自强想起了上次被滋一脸的恐惧，都快有生理反应了，连呼吸都跟着一滞：“曹哥，能别一起聚吗，就给我单独约一个最漂亮的不行吗？”

Thai

เหรินจื้อเฉียงนึกถึงความหวาดกลัวตอนที่โดนอวดหวานใส่หน้าคราวก่อนจนแทบจะมีปฏิกิริยาทางร่างกาย ลมหายใจถึงกับสะดุดไป “พี่เฉา ไม่ไปรวมกลุ่มกันได้ไหม นัดคนสวยที่สุดมาให้ผมคนเดียวไม่ได้เหรอครับ”

Chinese

“人家见都没见过你，怎么可能单独约，你是有老江的厚脸皮还是有我的人格魅力？”

Thai

“เขาไม่เคยเห็นหน้านายมาก่อน จะนัดเดี่ยวได้ยังไง นายมีหน้าหนาเหมือนเหล่าเจียง หรือมีเสน่ห์ดึงดูดเหมือนฉันล่ะ”

Chinese

“你他妈说反了吧？”江勤啐他一口。

Thai

“มึงพูดสลับกันแล้วมั้ง” เจียงฉินถ่มน้ำลายด่าเขา

Chinese

任自强叹了口气：“我看还是算了吧，一个人也不错，现在天越来越冷了，曹哥你每次谈恋爱回来都冻得瑟瑟发抖，也没什么意思，我还是看看小说，打打游戏吧。”

Thai

เหรินจื้อเฉียงถอนหายใจ “ผมว่าช่างมันเถอะ อยู่คนเดียวก็ไม่เลว ตอนนี้อากาศยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ พี่เฉากลับมาจากเดตทีไรก็หนาวสั่นงันงก ไม่เห็นมีอะไรน่าสนุกเลย ผมอ่านนิยาย เล่นเกมต่อไปดีกว่า”

Chinese

周超咳嗽一声：“曹哥，你请客去聚仙楼吗？我跟你去，随便滋我。”

Thai

โจวเชากระแอมไอทีหนึ่ง “พี่เฉา นายจะเลี้ยงที่จวี้เซียนโหลวไหม ฉันจะไปด้วย จะอวดหวานใส่อะไรยังไงก็เชิญเลย”

Chinese

“聚仙楼去不起了，就在学校外面的食为天简单吃点。”曹广宇请过一次聚仙楼就开始吃泡面了，再请一次估计土都吃不上。

Thai

“จวี้เซียนโหลวไปไม่ไหวแล้ว กินอะไรง่ายๆ ที่สือเหวยเทียนนอกมหาวิทยาลัยก็แล้วกัน” เฉากว่างอวี่เลี้ยงที่จวี้เซียนโหลวไปครั้งเดียวก็ต้องเริ่มกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้ว ถ้าเลี้ยงอีกครั้งคงไม่มีแม้แต่ดินให้กิน

Chinese

江勤把话题又扯回到了任自强身上：“老任，女朋友的事就随缘吧，大不了你以后向我学习，你看，我这不是也过的挺好的嘛。”

Thai

เจียงฉินดึงหัวข้อกลับมาที่เหรินจื้อเฉียงอีกครั้ง “เหล่าเหริน เรื่องแฟนก็ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาเถอะ อย่างมากต่อไปนายก็เรียนรู้จากฉันดูสิ นายดูสิ ตอนนี้ฉันก็อยู่สุขสบายดีไม่ใช่เหรอ”

Chinese

任自强瘪了下嘴：“别逗我了江哥，我怎么可能像你一样，找到一个冯楠舒这样漂亮又乖巧的女朋友，那得是几辈子才能修来的福气。”

Thai

เหรินจื้อเฉียงเบะปาก “อย่ามาล้อผมเล่นเลยครับพี่เจียง ผมจะไปเหมือนพี่ได้ยังไง ได้แฟนที่ทั้งสวยทั้งว่าง่ายอย่างเฝิงหนานซู นั่นต้องบำเพ็ญบุญมากี่ชาติถึงจะได้มา”

Chinese

江勤老脸一黑：“你小嘴儿叭叭的，攻击力挺强啊。”

Thai

ใบหน้าของเจียงฉินดำคล้ำลง “ปากคอเราะรายนะ พลังโจมตีไม่เบาเลยนี่”

Chinese

“啊？”

Thai

“เอ๋”

Chinese

任自强没听明白呢，忽然就发现自己面前多了一颗奶糖。

Thai

เหรินจื้อเฉียงยังไม่ทันเข้าใจ จู่ๆ ก็พบว่าตรงหน้าตัวเองมีลูกอมรสนมเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเม็ด

Chinese

另一边，高文慧在桌面上摸索了半天，又低头找了一圈，表情逐渐疑惑，心说我刚掏出来的那颗糖去哪儿了。

Thai

อีกด้านหนึ่ง เกาเหวินฮุ่ยควานหาบนโต๊ะอยู่นาน แล้วก้มหน้ามองหาไปรอบๆ สีหน้าค่อยๆ เต็มไปด้วยความสงสัย คิดในใจว่าลูกอมที่เพิ่งหยิบออกมาเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว

Chinese

“冯楠舒，你把我桌子上的那颗糖吃了吗？”

Thai

“เฝิงหนานซู เธอกินลูกอมบนโต๊ะฉันไปหรือเปล่า”

Chinese

“没有，我不爱吃奶糖。”

Thai

“เปล่านะ ฉันไม่ชอบกินลูกอมรสนม”

Chinese

小富婆摇摇头，眼睛里写满了无辜。

Thai

แม่หนูเศรษฐีส่ายหน้า แววตาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา

Chinese

“我没说是什么糖，你怎么知道是奶糖？”

Thai

“ฉันไม่ได้บอกว่าเป็นลูกอมอะไร เธอรู้ได้ยังไงว่าเป็นลูกอมรสนม”

Chinese

高文慧盯着冯楠舒，发现她的小嘴没动，又隔着冯楠舒看了一眼江勤，好像也不是被她拿去喂男朋友了。

Thai

เกาเหวินฮุ่ยจ้องเฝิงหนานซู พบว่าปากเล็กๆ ของเธอไม่ได้ขยับ จึงมองข้ามเฝิงหนานซูไปที่เจียงฉินอีกแวบหนึ่ง ดูเหมือนก็ไม่ได้ถูกเธอหยิบไปป้อนแฟนหนุ่มนี่นา

Chinese

奇怪，我他妈奶糖哪儿去了？

Thai

แปลกชะมัด แล้วลูกอมรสนมของกูหายไปไหนวะเนี่ย

Chinese

正在此时，江勤转过来了，还顺走了任自强桌上的奶糖，大男人的吃什么奶糖，他顺手剥开糖纸，喂到了冯楠舒的小嘴里。

Thai

ขณะนั้นเอง เจียงฉินหันกลับมา พลางหยิบเอาลูกอมรสนมบนโต๊ะของเหรินจื้อเฉียงติดมือมาด้วย เป็นผู้ชายอกสามศอกจะกินลูกอมรสนมทำไม เขาแกะเปลือกลูกอมอย่างคล่องมือ แล้วป้อนเข้าปากเล็กๆ ของเฝิงหนานซู

Chinese

“江勤，你哪里来的糖？”高文慧一脸狐疑。

Thai

“เจียงฉิน นายเอาลูกอมมาจากไหน” เกาเหวินฮุ่ยทำหน้าสงสัย

Chinese

江勤看她一眼：“小高同学，你管的好宽啊。”

Thai

เจียงฉินมองเธอแวบหนึ่ง “เพื่อนเสี่ยวเกา เธอยุ่งเรื่องคนอื่นมากไปแล้วนะ”

Chinese

“不是，我糖丢了啊。”

Thai

“ไม่ใช่สิ ลูกอมฉันหายไปนะ”

Chinese

“你丢了就不许别人有了？”

Thai

“เธอทำหายแล้วคนอื่นจะมีไม่ได้หรือไง”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

转眼之间，英语课结束，江勤伸了个懒腰，觉得脑子里的知识又丰富了许多。

Thai

พริบตาเดียว คาบเรียนภาษาอังกฤษก็จบลง เจียงฉินบิดขี้เกียจ รู้สึกว่าความรู้ในสมองเพิ่มพูนขึ้นมาอีกมาก

Chinese

冯楠舒从出了教室就一直跟着他，她就是这样的，只要见到江勤了就不想再分开。

Thai

เฝิงหนานซูเดินตามเขามาตลอดตั้งแต่ก้าวออกจากห้องเรียน เธอเป็นแบบนี้เสมอ ตราบใดที่ได้เจอเจียงฉินแล้วก็ไม่อยากแยกจากกันอีก

Chinese

于是，江勤就领着她去了一楼的喜甜，随手查了查账，并象征性地关心了一下员工生活及学业。

Thai

ด้วยเหตุนี้ เจียงฉินจึงพาเธอไปที่ร้านสี่เถียนตรงชั้น 1 ตรวจดูบัญชีคร่าวๆ และแสดงความห่วงใยต่อชีวิตความเป็นอยู่และการเรียนของพนักงานเป็นพิธี

Chinese

房小璇现在负责科技大的分店，临大的喜甜就只有胡馨和陈勇了，他们俩的工作效率比房小璇要差一点，不过应对这样一个小门店已经是绰绰有余了。

Thai

ตอนนี้ฝางเสี่ยวเสวียนรับผิดชอบสาขา ม.วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ที่ร้านสี่เถียนของ ม.หลินชวน จึงเหลือเพียงหูซินและเฉินหย่ง ประสิทธิภาพการทำงานของทั้งสองคนด้อยกว่าฝางเสี่ยวเสวียนเล็กน้อย ทว่าการรับมือกับหน้าร้านเล็กๆ แค่นี้ก็นับว่าเหลือเฟือแล้ว

Chinese

小富婆一本正经地说要检验了一下店内新品。

Thai

แม่หนูเศรษฐีพูดอย่างจริงจังว่าจะขอทดสอบสินค้าใหม่ในร้านสักหน่อย

Chinese

高文慧也跟着过来了，说我是老板娘的闺蜜，我也要一起检验一下。

Thai

เกาเหวินฮุ่ยก็เดินตามมาด้วย พูดว่าฉันเป็นเพื่อนสนิทของเถ้าแก่เนี้ย ฉันก็ต้องร่วมทดสอบด้วยเหมือนกัน

Chinese

然后两个人就抱着奶茶，找了个角落坐下，一边喝一边闲聊。

Thai

จากนั้นทั้งสองคนก็ถือชานม หาที่นั่งตรงมุมร้าน นั่งดื่มไปพลางพูดคุยเรื่อยเปื่อยไปพลาง

Chinese

“江勤，你们班有聚会吗？我们班最近要搞个聚会，你要不要陪冯楠舒一起去啊？”

Thai

“เจียงฉิน ห้องพวกนายมีจัดสังสรรค์ไหม ช่วงนี้ห้องพวกฉันจะจัดงานสังสรรค์ นายจะไปเป็นเพื่อนเฝิงหนานซูหรือเปล่า”

Chinese

“最近太忙了，我那边有新项目要上线，去不了。”江勤一脸高冷地拒绝了。

Thai

“ช่วงนี้ยุ่งมาก ทางฝั่งฉันมีโปรเจกต์ใหม่กำลังจะเปิดตัว ไปไม่ได้หรอก” เจียงฉินปฏิเสธอย่างเย็นชา

Chinese

高文慧有些遗憾：“你要不去，冯楠舒肯定也不去了，她太粘你了。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยรู้สึกเสียดายเล็กน้อย “ถ้านายไม่ไป เฝิงหนานซูก็คงไม่ไปแน่นอน เธอติดนายเกินไปแล้ว”

Chinese

“你们班级聚会也就是聚个餐？也没什么好玩的，去不去无所谓的。”

Thai

“งานสังสรรค์ห้องของพวกเธอก็แค่ไปกินข้าวด้วยกันไม่ใช่เหรอ ไม่มีอะไรน่าสนุกหรอก จะไปหรือไม่ไปก็ไม่ต่างกัน”

Chinese

“可能还要去唱歌，或者看个电影什么的，但肯定没有你们团建的时候玩的开心。”

Thai

“อาจจะไปร้องเพลงหรือดูหนังอะไรทำนองนั้นด้วย แต่ต้องไม่สนุกเท่าตอนที่พวกนายไปสร้างทีมสัมพันธ์กันแน่นอน”

Chinese

江勤微微一笑：“是小富婆告诉你的吧，我们团建那天去了郊区的农家乐，自己做菜，打牌什么的，确实比聚餐有意思。”

Thai

เจียงฉินยิ้มบางๆ “แม่หนูเศรษฐีบอกเธอล่ะสิ วันสร้างทีมสัมพันธ์พวกเราไปโฮมสเตย์เชิงเกษตรแถบชานเมือง ทำอาหารกินเอง เล่นไพ่กัน สนุกกว่าไปกินข้าวรวมกันจริงๆ นั่นแหละ”

Chinese

高文慧嘬了口奶茶：“我看过你们团建的照片了，你半夜还去偷爬姻缘树，跟偷蜂蜜的狗熊一样，笑死个人。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยดูดชานมเข้าไปอึกหนึ่ง “ฉันเห็นรูปตอนที่พวกนายไปสร้างทีมสัมพันธ์แล้วนะ ดึกดื่นค่ำคืนนายยังแอบปีนต้นไม้วาสนารัก เหมือนหมีขโมยน้ำผึ้งไม่มีผิด ขำจะตายอยู่แล้ว”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

“怎么了？”

Thai

“เป็นอะไรไป”

Chinese

江勤脸色一变：“什么姻缘树？”

Thai

สีหน้าของเจียงฉินเปลี่ยนไปทันที “ต้นไม้วาสนารักอะไรกัน”

Chinese

高文慧愣了一下：“你去爬的那颗姻缘树啊，满树都是许愿牌，照片拍的很清楚啊，小伙子年纪轻轻的，还挺浪漫。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยชะงักไป “ก็ต้นไม้วาสนารักที่นายปีนนั่นไง ทั้งต้นมีแต่ป้ายขอพร รูปถ่ายออกมาเห็นชัดแจ๋วเลยนะ พ่อหนุ่มอายุก็ยังน้อย แต่โรแมนติกไม่เบาเลย”

Chinese

“你别血口喷人了，那是好朋友树！”

Thai

“เธออย่ามาใส่ร้ายป้ายสีนะ นั่นมันต้นไม้เพื่อนสนิทต่างหาก!”

Chinese

“胡扯，我长这么大都没听说过好朋友树这种东西，你当我三岁小孩子呢。”

Thai

“เหลวไหล ฉันโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยได้ยินว่ามีของอย่างต้นไม้เพื่อนสนิทเลย นายคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง”

Chinese

江勤屏住了呼吸，转头看向冯楠舒，发现她正傻乎乎地含着吸管，咕噜噜地朝着杯子里吹气。

Thai

เจียงฉินกลั้นหายใจ หันไปมองเฝิงหนานซู พบว่าเธอกำลังคาบหลอดดูดไว้ในปากอย่างเหม่อลอย พลางเป่าลมลงไปในแก้วดังบุ๋งๆ

Chinese

半晌之后，江勤回到了208，手里提着一堆奶茶，来替老板娘发福利。

Thai

ผ่านไปครู่ใหญ่ เจียงฉินกลับมาที่ห้อง 208 ในมือถือชานมมาพะรุงพะรัง มาแจกสวัสดิการแทนเถ้าแก่เนี้ย

Chinese

卢雪梅伸着手去接，眼神里闪烁着渴望，结果接了半天，别人都有了，她却始终都没接到。

Thai

ลู่เสวี่ยเหมยยื่นมือออกไปรับ แววตาเป็นประกายด้วยความอยากได้ ทว่ารอรับอยู่นาน คนอื่นได้กันหมดแล้ว เธอกลับยังไม่ได้เสียที

Chinese

“老板，我还没有奶茶呢！”

Thai

“บอส หนูก็ยังไม่ได้ชานมเลยนะคะ!”

Chinese

“没有你的。”江勤一脸高冷。

Thai

“ไม่มีของเธอ” เจียงฉินทำหน้าเย็นชา

Chinese

卢雪梅睁大了眼睛：“凭什么？”

Thai

ลู่เสวี่ยเหมยเบิกตากว้าง “ทำไมล่ะคะ”

Chinese

“照片拍的好是会出事的你懂不懂？你以为你姓陈啊。”

Thai

“ถ่ายรูปเก่งนักมันจะเกิดเรื่องขึ้นเข้าใจไหม เธอคิดว่าตัวเองแซ่เฉินหรือไง”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)