พูดคุยตามปกติ

Chinese

第88章 正常聊天

Thai

ตอนที่ 88 คุยกันตามปกติ

Chinese

男生宿舍302，在接到了聚会通知之后，周超把自己压箱底的卡其色风衣都拿出来了，穿上之后还立起了领子，整的跟要参加赌神决战一样，结果穿上没半天，直接就热的受不了了，又乖乖换了个短袖。

Thai

ที่หอพักชายห้อง 302 หลังจากได้รับแจ้งเรื่องนัดสังสรรค์ โจวเชาก็งัดเสื้อโค้ตกันลมสีกากีที่ก้นหีบออกมาใส่ พอสวมเสร็จยังตั้งปกคอเสื้อขึ้นอีก จัดเต็มเสียจนเหมือนกำลังจะไปแข่งศึกชี้ชะตากับโคตรเซียนเกาจิ้ง ผลปรากฏว่าใส่ไปไม่ถึงครึ่งวันก็ร้อนจนทนไม่ไหว ต้องยอมเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อแขนสั้นแต่โดยดี

Chinese

“妈的，我衣服都不太好看啊，老江，你有好看的衣服没有，借我一身？”

Thai

“บัดซบ เสื้อผ้าฉันไม่ค่อยดูดีเลยว่ะ เหล่าเจียง นายมีเสื้อผ้าดูดีๆ บ้างไหม ขอยืมสักชุดสิ”

Chinese

任自强听完乐了：“江哥一米八，再好看的衣服穿你身上都像吃不饱的难民一样。”

Thai

เหรินจื้อเฉียงได้ยินก็หัวเราะร่า “พี่เจียงเขาสูงตั้งร้อยแปดสิบ เสื้อผ้าสวยแค่ไหนพอมาอยู่บนตัวนายก็ดูเหมือนผู้อพยพที่อดมื้อกินมื้ออยู่ดี”

Chinese

“滚，浓缩的才是精华，你懂不懂？”周超对自己的身高并不自卑，但别人提就是不行。

Thai

“ไสหัวไปเลย ยิ่งกะทัดรัดยิ่งเป็นหัวกะทิ นายเข้าใจไหมเนี่ย” โจวเชาไม่ได้รู้สึกมีปมด้อยกับส่วนสูงของตัวเอง แต่ใครจะมาพูดถึงไม่ได้เด็ดขาด

Chinese

任自强瘪瘪嘴，又看向气定神闲的曹广宇：“老曹，伱不打扮一下吗？”

Thai

เหรินจื้อเฉียงเบะปาก แล้วหันไปมองเฉากว่างอวี่ที่ดูสงบนิ่งไร้กังวล “เหล่าเฉา นายไม่แต่งตัวหน่อยเหรอ”

Chinese

“专门去打扮就太刻意了，真正的举重若轻就是以不变应万变，我平时就很注意形象，现在就更不用画蛇添足了。”

Thai

“ตั้งใจแต่งตัวเกินไปมันจะดูจงใจ ยอดฝีมือที่แท้จริงต้องนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว ปกติฉันก็ใส่ใจภาพลักษณ์อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่ต้องวาดงูเติมขาให้เสียเรื่อง”

Chinese

曹广宇说起话来一副牛逼轰轰的样子。

Thai

เฉากว่างอวี่พูดจาด้วยท่าทีมาดมั่นวางก้ามสุดขีด

Chinese

举重若轻这四个字是他从江勤身上领悟出来的。

Thai

คำว่าผ่อนคลายดุจไร้กังวลนี้เป็นสิ่งที่เขาเรียนรู้มาจากเจียงฉิน

Chinese

他觉得江勤之所以这么受女生欢迎，主要是因为他身上的那种爱谁谁的洒脱和不按套路出牌的嚣张。

Thai

เขารู้สึกว่าเหตุผลที่เจียงฉินเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ ขนาดนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะความปล่อยวางไม่แยแสใครหน้าไหนบนตัวเขา บวกกับความโอหังที่ไม่เล่นตามตำรา

Chinese

你们都打扮，诶，我就不打扮！

Thai

พวกนายแต่งตัวกันใช่ไหม เอ้า ฉันไม่แต่ง!

Chinese

你们都吹家里有钱，诶，我就说自己平平无奇！

Thai

พวกนายชอบโอ้อวดว่าที่บ้านรวยใช่ไหม เอ้า ฉันบอกว่าตัวเองแสนจะธรรมดา!

Chinese

就是这种强烈的反差感，每次都让他成为普通大众当中最不普通的一个。

Thai

ความแตกต่างสุดขั้วแบบนี้นี่แหละที่ทำให้เขากลายเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดท่ามกลางฝูงชนทั่วไปทุกครั้ง

Chinese

“大道理一套套的，开学还跟我们讲课，结果啥也不是，到现在了，别说女朋友，男朋友也没见你有！”

Thai

“มีหลักการเป็นชุดๆ เปิดเทอมมายังมาสอนพวกเราอีก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เรื่องอะไรเลย จนถึงตอนนี้อย่าว่าแต่แฟนสาวเลย แฟนหนุ่มก็ยังไม่เห็นนายจะมีสักคน!”

Chinese

任自强瘪着嘴，一句话就戳破了曹广宇的淡定。

Thai

เหรินจื้อเฉียงเบะปาก คำพูดเพียงประโยคเดียวก็แทงทะลุความนิ่งสงบของเฉากว่างอวี่จนพังทลาย

Chinese

“你们平时互怼的时候都挺骚的，怎么一见到女生都不敢说话了呢？”江勤从阳台出来，换了件干净衣服，顺带卷了一下裤脚。

Thai

“ปกติเวลาพวกนายแขวะกันเองก็ปากดีกันจัง ทำไมพอเจอสาวๆ แล้วถึงไม่กล้าพูดขึ้นมาล่ะ” เจียงฉินเดินออกมาจากระเบียง เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย พร้อมกับพับขากางเกงขึ้นเล็กน้อย

Chinese

周超思考一下：“不是不敢说话，是不知道该说什么，老江，你和冯楠舒在一起的时候都说什么？”

Thai

โจวเชาครุ่นคิดชั่วครู่ “ไม่ใช่ไม่กล้าพูด แต่ไม่รู้จะพูดอะไรต่างหาก เหล่าเจียง เวลาที่นายอยู่กับเฝิงหนานซู นายคุยอะไรกันเหรอ”

Chinese

“也没什么，就正常聊天。”

Thai

“ก็ไม่มีอะไร คุยกันตามปกติ”

Chinese

“那不聊天做什么？”

Thai

“แล้วถ้าไม่คุยกันทำอะไรล่ะ”

Chinese

“捏涌泉穴，揉里内庭。”

Thai

“กดจุดหย่งเฉวียน นวดจุดหลี่เน่ยถิง”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

曹广宇白了他们一眼：“你们问老江这个问题没意义，女孩子如果喜欢你，你跟她聊国际局势她都爱听，她要是不喜欢你，你巧舌如簧她也不会嗯哼一句。”

Thai

เฉากว่างอวี่กลอกตาใส่พวกเขา “พวกนายถามเหล่าเจียงไปก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าผู้หญิงชอบนาย ต่อให้นายคุยเรื่องสถานการณ์โลกกับเธอ เธอก็ชอบฟัง แต่ถ้าเธอไม่ชอบนาย ต่อให้นายปากหวานก้นเปรี้ยวแค่ไหน เธอก็ไม่ส่งเสียงอือออด้วยสักคำหรอก”

Chinese

“老曹，你有时候确实很清醒，但就是轮到自己就歇菜。”江勤给出自己的评价。

Thai

“เหล่าเฉา บางเวลานายก็มีสติแจ่มแจ้งดีจริงๆ แต่พอบทจะถึงเรื่องตัวเองทีไรเป็นต้องพังไม่เป็นท่าทุกที” เจียงฉินให้ความเห็น

Chinese

“你别管，反正你今天只要不人前显圣，简纯必是我的。”

Thai

“นายไม่ต้องมายุ่งหรอก ขอแค่วันนี้นายไม่ไปทำตัวเด่นต่อหน้าคนอื่น เจี่ยนฉุนต้องเป็นของฉันแน่”

Chinese

“可是作为兄弟，我不得不打击你一下子，那个简纯好像是有对象了，就是那个跟她一起逃了军训的庄晨。”

Thai

“แต่ในฐานะพี่น้อง ฉันคงต้องเตือนสติทำลายนายสักหน่อย เจี่ยนฉุนคนนั้นดูเหมือนว่าจะมีแฟนแล้วนะ คนที่โดดฝึกทหารไปกับเธอนั่นแหละ จวงเฉินน่ะ”

Chinese

曹广宇全然不在乎：“老江，除了你和我有一战之力，别的都是渣渣，我根本无所畏惧。”

Thai

เฉากว่างอวี่ไม่แยแสเลยสักนิด “เหล่าเจียง นอกจากนายที่มีฝีมือพอจะสู้กับฉันได้แล้ว คนอื่นก็แค่ขยะ ฉันไม่กลัวเลยสักนิด”

Chinese

“行，刚才那句清醒你就当我是放屁。”江勤换上鞋，拉开门，“我出去办点事儿，晚上直接食为天汇合。”

Thai

“ได้ งั้นที่ฉันชมว่ามีสติเมื่อกี้ถือว่าฉันผายลมไปแล้วกัน” เจียงฉินเปลี่ยนรองเท้าแล้วเปิดประตู “ฉันออกไปทำธุระหน่อย ตอนเย็นไปเจอกันที่สือเหวยเทียนเลย”

Chinese

曹广宇听完之后眼前一亮：“你晚上别去太早，等我和简纯对上眼儿你再来，我怕她喜欢你。”

Thai

เฉากว่างอวี่ได้ยินดังนั้นตาเป็นประกาย “ตอนเย็นนายอย่าไปเร็วเกินไปล่ะ รอให้ฉันกับเจี่ยนฉุนสบตาสปาร์กกันก่อนแล้วนายค่อยมา ฉันกลัวว่าเธอจะไปชอบนาย”

Chinese

“哦，那我他妈直接不用去了。”

Thai

“อ้อ งั้นฉันก็ไม่ต้องไปแม่งแล้วสิ”

Chinese

“？？？？？？”

Thai

“??????”

Chinese

江勤离开宿舍，去了一趟学校对面的翠竹园小区，找龚叔借来了车钥匙，又趁机和龚叔聊了几句冯楠舒的话题。

Thai

เจียงฉินออกจากหอพักแล้วมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านชุ่ยจู๋หยวนตรงข้ามมหาวิทยาลัย เขาไปขอยืมกุญแจรถจากกงซู และถือโอกาสคุยเรื่องเฝิงหนานซูกับกงซูสองสามประโยค

Chinese

其实江勤一直都很好奇小富婆的性格到底是怎么养成的，于是就借机问了一下龚叔，只是龚叔说做司机是要有职业道德的，不可以妄议主人的家事，对这件事绝口不提，但又拜托江勤多带大小姐出去玩。

Thai

ความจริงแล้วเจียงฉินสงสัยมาตลอดว่านิสัยของแม่หนูเศรษฐีถูกหล่อหลอมขึ้นมาอย่างไรกันแน่ จึงถือโอกาสถามกงซูดู ทว่ากงซูกลับบอกว่าการเป็นคนขับรถต้องมีจรรยาบรรณในวิชาชีพ ไม่สามารถวิพากษ์วิจารณ์เรื่องในครอบครัวของผู้เป็นนายได้ จึงไม่ยอมปริปากพูดถึงเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว แต่ก็ยังไหว้วานให้เจียงฉินช่วยพาคุณหนูใหญ่ไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ่อยๆ

Chinese

日落之时，漫天余晖，揣着宾利车钥匙的江勤来到了食为天，和金融三班的人汇合。

Thai

ยามตะวันตกดิน แสงอัสดงอาบทั่วท้องฟ้า เจียงฉินที่พกกุญแจรถเบนท์ลีย์ไว้ในกระเป๋าก็เดินทางมาถึงร้านสือเหวยเทียน เพื่อรวมกลุ่มกับคนในห้องสามสาขาการเงิน

Chinese

其实大学的聚会并没什么意思，最多的就是聊聊八卦，谈谈学习，江勤对这两个话题都没兴趣，于是就嗷嗷干饭，并对宋晴晴的暗送秋波视若无睹。

Thai

อันที่จริงการรวมกลุ่มสังสรรค์ในรั้วมหาวิทยาลัยไม่ได้มีอะไรน่าสนใจนัก อย่างมากก็แค่คุยเรื่องซุบซิบและคุยเรื่องการเรียน ซึ่งเจียงฉินไม่มีความสนใจในสองหัวข้อนี้เลยแม้แต่น้อย เขาจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย และทำเป็นมองไม่เห็นสายตาหวานเชื่อมที่ซ่งฉิงฉิงส่งมาให้

Chinese

不过，他这种沉默反倒是引起了对面简纯的注意。

Thai

ทว่าความเงียบขรึมของเขากลับดึงดูดความสนใจของเจี่ยนฉุนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเข้าแทน

Chinese

因为宋晴晴和蒋恬在来之前都在为他打扮，哪怕简纯对他的第一印象不好，此时也不禁会多关注一下。

Thai

เพราะก่อนจะมา ซ่งฉิงฉิงกับเจียงเถียนต่างก็แต่งตัวเพื่อเขา แม้ว่าความประทับใจแรกที่เจี่ยนฉุนมีต่อเขาจะไม่ค่อยดีนัก แต่ในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะคอยสังเกตดูเขามากขึ้น

Chinese

可越是关注，她就觉得越不对劲儿。

Thai

ทว่ายิ่งสังเกต เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

Chinese

因为江勤的整个表现都很稳重，不插话，不张扬，就算宋晴晴的眉眼都飞到天上去了，他仍旧一脸冷淡。

Thai

เพราะการวางตัวทั้งหมดของเจียงฉินดูสุขุมมาก ไม่พูดแทรก ไม่โอ้อวด แม้ว่าสายตาของซ่งฉิงฉิงจะทอดสะพานจนแทบจะลอยขึ้นฟ้าไปแล้ว เขาก็ยังคงมีสีหน้าเย็นชา

Chinese

而且，他还时不时地皱着眉看向远方，不知道是在思考什么，看上去很深沉。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังขมวดคิ้วมองไปไกลๆ เป็นระยะ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ดูลุ่มลึกเป็นผู้ใหญ่มาก

Chinese

这样的人，真的会轻浮到给第一次见面的女孩递纸条吗？

Thai

คนแบบนี้น่ะหรือจะทำตัวเหลาะแหละถึงขนาดส่งกระดาษโน้ตให้ผู้หญิงที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก

Chinese

简纯有点怀疑自己的判断，因为相比起江勤，坐在他旁边那个不断给自己用各种角度眨眼的曹广宇更像浮夸之辈。

Thai

เจี่ยนฉุนเริ่มสงสัยการตัดสินของตัวเอง เพราะเมื่อเทียบกับเจียงฉินแล้ว เฉากว่างอวี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาและคอยขยิบตาให้เธอจากสารพัดมุมกลับดูเป็นคนเหลาะแหละขี้อวดมากกว่าเสียอีก

Chinese

正在此时，食为天的老板大腹便便地走了过来，没办法，生意太好了，连老板都得亲自上阵当服务员。

Thai

ในตอนนั้นเอง เถ้าแก่ร้านสือเหวยเทียนที่พุงพลุ้ยก็เดินเข้ามา ช่วยไม่ได้ ธุรกิจดีเกินไป แม้แต่เถ้าแก่ก็ยังต้องลงมือมาทำหน้าที่บริกรด้วยตัวเอง

Chinese

“菜上齐了，慢慢吃。“

Thai

“อาหารครบแล้วนะ ทานให้อร่อยล่ะ”

Chinese

“等会儿，老板你先别走。”

Thai

“เดี๋ยวก่อน เถ้าแก่อย่าเพิ่งไป”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

啪——

Thai

เพียะ—

Chinese

江勤伸手把宾利车钥匙掏出来，大大咧咧地拍在了桌上，吓得老板一跳，还以为不小心打翻了茶壶，等他回过神才发现，原来是把车钥匙。

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปล้วงเอากุญแจรถเบนท์ลีย์ออกมา แล้วตบลงบนโต๊ะเสียงดังอย่างไม่ใส่ใจ ทำเอาเถ้าแก่สะดุ้งตกใจ นึกว่าเผลอทำกาน้ำชาคว่ำเสียอีก พอได้สติกลับมาถึงได้พบว่าที่แท้เป็นกุญแจรถ

Chinese

“宾利？”

Thai

“เบนท์ลีย์เหรอ”

Chinese

“在车库停太久了，平时开不到，这次开出来溜溜车。”江勤嘴都要歪到天上去了。

Thai

“จอดทิ้งไว้ในโรงรถนานเกินไป ปกติไม่ได้ขับ คราวนี้เลยขับออกมาวอร์มเครื่องเสียหน่อย” เจียงฉินแสยะยิ้มมุมปากเย้ยหยันจนแทบจะเบี้ยวขึ้นฟ้า

Chinese

老板狐疑地看他一眼：“打火机吧？”

Thai

เถ้าแก่มองเขาด้วยความสงสัย “ไฟแช็กใช่ไหมล่ะ”

Chinese

“说机不说吧你懂不懂？在大学附近干这么多年了，文化素质怎么还这么低，你这辈子也就只能开个二手宝马了！”

Thai

“จะพูดอะไรก็ระวังคำหน่อยเข้าใจไหมเนี่ย เปิดร้านอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยมาตั้งหลายปีแล้ว ทำไมระดับวัฒนธรรมยังต่ำเตี้ยขนาดนี้ ชาตินี้นายคงได้ขับแค่บีเอ็มดับเบิลยูมือสองเท่านั้นแหละ!”

Chinese

老板拿起车钥匙看了一眼，研究半天发现不是打火机，顿时有种酸意。

Thai

เถ้าแก่หยิบกุญแจรถขึ้นมาดู ส่องดูอยู่นานก็พบว่าไม่ใช่ไฟแช็ก ในใจพลันรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาทันที

Chinese

妈的，开宾利上学，现在的大学生都这么浮夸吗？

Thai

บัดซบ ขับเบนท์ลีย์มาเรียน นักศึกษาสมัยนี้อวดรวยเว่อร์วังกันขนาดนี้เลยเหรอวะ

Chinese

江勤望着他的表情得意了，重生回来，只有我滋人，就没有人能滋我！

Thai

เจียงฉินมองสีหน้าของเขาแล้วรู้สึกกระหยิ่มใจ เกิดใหม่กลับมาทั้งที มีแต่ฉันที่จะคอยข่มคนอื่น ไม่มีใครหน้าไหนมาข่มฉันได้หรอก!

Chinese

与此同时，简纯忍不住冷哼了一声，心说这人真的是轻浮到没边了，有个车就到处瞎显摆，是想让全世界都知道他家有钱是吧？那张纸条绝对是他给的没错了。

Thai

ในเวลาเดียวกัน เจี่ยนฉุนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา ในใจคิดว่าผู้ชายคนนี้ช่างเหลาะแหละเกินเยียวยาจริงๆ มีรถเข้าหน่อยก็เที่ยวอวดไปทั่ว อยากให้คนทั้งโลกรู้ว่าที่บ้านตัวเองรวยนักหรือไง กระดาษโน้ตแผ่นนั้นต้องเป็นเขาที่ยื่นให้ไม่ผิดแน่

Chinese

她对庄晨的好感度本来没多少，但两相对比之下，她觉得庄晨真的赢江勤太多了。

Thai

เดิมทีเธอไม่ได้มีความรู้สึกดีๆ ให้จวงเฉินมากเท่าไรนัก แต่เมื่อนำทั้งสองคนมาเปรียบเทียบกันแล้ว เธอรู้สึกว่าจวงเฉินชนะเจียงฉินไปไกลโขจริงๆ

Chinese

半晌之后，聚餐结束，江勤站起身打了个饱嗝，结果发现简纯正冷冷的看着他，心底一阵纳闷。

Thai

ครู่ใหญ่ผ่านไป มื้ออาหารสังสรรค์ก็สิ้นสุดลง เจียงฉินลุกขึ้นยืนแล้วเรอเอิ๊กออกมาหนึ่งที ผลปรากฏว่าเจี่ยนฉุนกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ในใจของเขาจึงเกิดความสงสัยขึ้นมา

Chinese

“你看我做什么？”

Thai

“เธอมองฉันทำไม”

Chinese

简纯换了个微笑的表情：“江大少这么阔气，今晚应该请客吧？”

Thai

เจี่ยนฉุนเปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้ม “นายน้อยเจียงใจป้ำขนาดนี้ คืนนี้คงจะเลี้ยงพวกเราใช่ไหม”

Chinese

“阔气也没吃你家大米啊，怎么张嘴就让人请客，真下头。”江勤一脸嫌弃。

Thai

“ใจป้ำก็ไม่ได้ไปกินข้าวบ้านเธอเสียหน่อย ทำไมอ้าปากมาก็ให้คนอื่นเลี้ยงข้าว น่ารังเกียจชะมัด” เจียงฉินมีสีหน้ารังเกียจเต็มทน

Chinese

简纯不懂什么叫下头，但还是听出了讽刺的味道，脸颊顿时一红：“这样吧，你今晚要是请客，我就加你好友！”

Thai

เจี่ยนฉุนไม่เข้าใจว่าคำว่าน่ารังเกียจหมายถึงอะไร แต่ก็ยังฟังออกถึงกลิ่นอายของการประชดประชัน แก้มของเธอพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที “เอาแบบนี้แล้วกัน ถ้าคืนนี้นายเลี้ยง ฉันจะยอมแอดเป็นเพื่อนกับนาย!”

Chinese

“？？？？？？”

Thai

“??????”

Chinese

“怎么样？”

Thai

“ว่าไงล่ะ”

Chinese

“呵呵，神经病，几个菜就喝成这样？”

Thai

“เหอะ ประสาท กับข้าวมีกี่อย่างกันเชียวถึงเมาได้ขนาดนี้”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)