จะไม่มีความรักเด็ดขาด!

Chinese

第93章 绝不谈恋爱！

Thai

บทที่ 93 ไม่มีความรักเด็ดขาด!

Chinese

处理完网站的事情，退掉了莫名其妙的QQ群，江勤觉得肚子有点空，于是拉开房门问娘要饭。

Thai

หลังจากจัดการเรื่องเว็บไซต์เสร็จและออกจากกลุ่มคิวคิวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เจียงฉินก็รู้สึกว่าท้องว่างนิดหน่อย จึงเปิดประตูห้องออกไปขอข้าวกินจากแม่

Chinese

袁友琴抬头看了眼时间，发现也是该吃晚饭的时间了，于是就进厨房露了两手，一道蒜苗炒鸡蛋，一道酸辣土豆丝，俩冰凉的馒头。

Thai

หยวนโหย่วฉินเงยหน้ามองเวลา พบว่าถึงเวลากินมื้อเย็นแล้วพอดี จึงเดินเข้าครัวไปโชว์ฝีมือสักสองอย่าง มีไข่ผัดต้นกระเทียมหนึ่งจาน มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดหนึ่งจาน และหมั่นโถวเย็นชืดสองลูก

Chinese

“刚放假的时候还能点菜呢，这差别也太大了。”江勤表示抗议。

Thai

“ตอนเพิ่งเริ่มหยุดวันหยุดยังสั่งอาหารได้อยู่เลย ความแตกต่างนี้มันชักจะมากเกินไปแล้วนะ” เจียงฉินเอ่ยประท้วง

Chinese

江正宏拿来筷子递给江勤：“敢嫌弃我老婆做的饭？还是饿的轻，有本事你去找个能给你做饭的。”

Thai

เจียงเจิ้งหงหยิบตะเกียบมายื่นให้เจียงฉิน “กล้าดูแคลนกับข้าวที่ภรรยาฉันทำเหรอ ยังหิวไม่พอน่ะสิ ถ้าเก่งจริงนายก็ไปหาคนที่ทำกับข้าวให้กินเองสิ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

江正宏是为了给袁友琴表忠心的，但话落到江勤耳朵里就不是那么回事了：“爸，我可跟你打个预防针，我可能不会谈恋爱，伱俩以后千万别催。”

Thai

เจียงเจิ้งหงพูดเพื่อแสดงความภักดีต่อหยวนโหย่วฉิน แต่เมื่อคำพูดเข้าหูเจียงฉินแล้วกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น “พ่อ ผมขอฉีดวัคซีนเตือนไว้ก่อนเลยนะ ผมคงจะไม่คิดมีความรัก พวกพ่อกับแม่อย่ามาเร่งรัดผมในอนาคตเด็ดขาดล่ะ”

Chinese

“对，上学要紧，你这个思想是正确的，先把学上出来是正事。”江正宏觉得儿子才十八，谈这种事还太早了点。

Thai

“ถูกแล้ว เรียนหนังสือน่ะสำคัญที่สุด ความคิดของนายแบบนี้ถูกต้องแล้ว ตั้งใจเรียนให้จบก่อนนั่นแหละถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ” เจียงเจิ้งหงรู้สึกว่าลูกชายเพิ่งจะอายุสิบแปด พูดเรื่องพวกนี้ยังเร็วไปหน่อย

Chinese

“不是，我的意思是这辈子都不谈。”

Thai

“ไม่ใช่ครับ ผมหมายถึงชาตินี้จะไม่คิดมีความรักเลยต่างหาก”

Chinese

袁友琴端着稀饭走了出来：“上着高中就给人家写情书，还不谈恋爱，你当我信？”

Thai

หยวนโหย่วฉินยกข้าวต้มเดินออกมา “ตอนเรียนมัธยมปลายยังเขียนจดหมายรักให้คนอื่นอยู่เลย แล้วบอกว่าจะไม่มีความรัก คิดว่าแม่จะเชื่อเหรอ”

Chinese

“那是年少轻狂，我现在想明白了，什么都是假的，钱才是真的。”江勤言之凿凿。

Thai

“นั่นมันตอนวัยรุ่นใจร้อน ตอนนี้ผมคิดได้แล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นของปลอม มีแต่เงินเท่านั้นที่เป็นของจริง” เจียงฉินยืนยันอย่างหนักแน่น

Chinese

“儿子，你在大学里到底学了些什么啊？”

Thai

“ลูกเอ๋ย อยู่มหาวิทยาลัยลูกไปเรียนอะไรมากันแน่เนี่ย”

Chinese

“学了金融啊。”

Thai

“เรียนการเงินไงครับ”

Chinese

“还有呢？”

Thai

“แล้วมีอะไรอีก”

Chinese

“一点点足底按摩，a little.”

Thai

“นวดฝ่าเท้านิดหน่อย เล็กน้อย”

Chinese

江正宏咳嗽一声：“你不用在这里表决心，大学生了，想谈恋爱我们也不过分干涉。”

Thai

เจียงเจิ้งหงกระแอมไอทีหนึ่ง “นายไม่ต้องมาแสดงความมุ่งมั่นแถวนี้หรอก เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าอยากมีความรักพวกเราก็ไม่ได้ก้าวก่ายอะไรขนาดนั้น”

Chinese

江勤忍不住坐直了身体：“爸，如果给你个选择的机会，有趣的灵魂和好看的皮囊你选哪个？”

Thai

เจียงฉินอดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรง “พ่อ ถ้ามีโอกาสให้พ่อเลือก ระหว่างจิตวิญญาณที่น่าสนใจกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดี พ่อจะเลือกอันไหน”

Chinese

“我选你妈。”

Thai

“ฉันเลือกแม่ของนาย”

Chinese

“我说真的，你不要老是看我妈脸色行不行？”

Thai

“ผมพูดจริงนะ พ่ออย่าคอยมองสีหน้าแม่ตลอดเวลาได้ไหม”

Chinese

“我还是选你妈。”

Thai

“ฉันก็ยังเลือกแม่ของนายอยู่ดี”

Chinese

江正宏都被历练了一辈子了，知道该怎么维护家庭和谐，想听别的答案？门儿也没有啊！这是成年男子在漫长的婚姻岁月当中练就出来的本领，比铠甲还要坚韧！

Thai

เจียงเจิ้งหงผ่านการฝึกฝนมาทั้งชีวิต รู้ดีว่าต้องรักษาสันติภาพในครอบครัวอย่างไร อยากได้ยินคำตอบอื่นเหรอ ไม่มีทางเสียหรอก! นี่คือทักษะที่ชายวัยผู้ใหญ่ฝึกฝนจนช่ำชองตลอดช่วงชีวิตแต่งงานอันยาวนาน เหนียวยิ่งกว่าเกราะเหล็กเสียอีก!

Chinese

袁友琴也是听了一辈子了，老江的三招五式她都倒背如流，所以没有丝毫反应，倒是对江勤皱起了眉头：“江勤，什么叫有趣的灵魂，什么叫好看的皮囊？”

Thai

หยวนโหย่วฉินเองก็ฟังมาทั้งชีวิต กระบวนท่าไม่กี่อย่างของเหล่าเจียงเธอท่องจำได้ขึ้นใจ จึงไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย แต่กลับขมวดคิ้วใส่เจียงฉิน “เจียงฉิน อะไรคือจิตวิญญาณที่น่าสนใจ อะไรคือรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดี”

Chinese

“有趣的灵魂二百多斤，好看的皮囊要车要房，妈，你让我选哪个？”江勤把问题抛了过去。

Thai

“จิตวิญญาณที่น่าสนใจหนักสองร้อยกว่าจิน ส่วนรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดีก็เรียกร้องรถเรียกร้องบ้าน แม่ครับ จะให้ผมเลือกอันไหนล่ะ” เจียงฉินโยนคำถามกลับไป

Chinese

袁友琴皱了皱眉，仔细想了想：“就没有灵魂有趣还好看，不要车房又温柔的？”

Thai

หยวนโหย่วฉินขมวดคิ้ว พลางครุ่นคิดอย่างละเอียด “ไม่มีแบบที่ทั้งจิตวิญญาณน่าสนใจแล้วยังหน้าตาดี ไม่เอารถไม่เอาบ้านแถมยังอ่อนโยนบ้างเลยเหรอ”

Chinese

“没有，但是有趣的灵魂不但二百多斤还要车要房的倒是不少。”

Thai

“ไม่มีครับ แต่ไอ้ประเภทที่จิตวิญญาณน่าสนใจไม่พอ หนักสองร้อยกว่าจินแล้วยังจะเอารถเอาบ้านด้วยน่ะมีเพียบเลย”

Chinese

袁友琴听完之后和江正宏对视一眼，觉得儿子的思想好像有点偏差，听上去过于消极：“江勤，我和你爸送你出去读书是为了让你上进的，你可不要整天在学校胡思乱想。”

Thai

หยวนโหย่วฉินฟังจบก็สบตากับเจียงเจิ้งหง รู้สึกว่าความคิดของลูกชายดูจะผิดเพี้ยนไปหน่อย ฟังดูมองโลกในแง่ลบเกินไป “เจียงฉิน แม่กับพ่อส่งนายไปเรียนหนังสือก็เพื่อให้มีความก้าวหน้า นายอย่าเอาแต่คิดฟุ้งซ่านทั้งวันอยู่ที่มหาวิทยาลัยล่ะ”

Chinese

“没事没事，我平时就是喜欢瞎琢磨，以后不琢磨了就是了。”江勤知道爸妈又要担心了，赶紧止住了话题。

Thai

“ไม่เป็นไรครับไม่มีอะไร ปกติผมแค่ชอบคิดเรื่อยเปื่อย ต่อไปไม่คิดแล้วก็สิ้นเรื่อง” เจียงฉินรู้ว่าพ่อแม่จะเริ่มกังวลอีก จึงรีบตัดบท

Chinese

“不行，江勤，你实话实说，你到底怎么想的？”

Thai

“ไม่ได้ เจียงฉิน นายพูดความจริงมา นายคิดอะไรอยู่กันแน่”

Chinese

江勤沉默了一下：“我就想着，如果单身一辈子，你们二老就不用付三十万彩礼了，也不用给我准备房子了，多自在。”

Thai

เจียงฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมก็แค่คิดว่า ถ้าเป็นโสดไปตลอดชีวิต พวกพ่อแม่สองคนก็ไม่ต้องจ่ายสินสอดสามแสน แล้วก็ไม่ต้องเตรียมบ้านไว้ให้ผมด้วย สบายใจออก”

Chinese

江正宏的脸都黑了：“那可牛了，我死了都没脸去见江家老祖宗。”

Thai

สีหน้าของเจียงเจิ้งหงมืดครึ้มลงทันที “ถ้างั้นก็ยอดเยี่ยมไปเลยสิ ถ้าฉันตายไปคงไม่มีหน้าไปพบบรรพบุรุษตระกูลเจียงแล้ว”

Chinese

袁友琴忽然起身，从房间里拿出一张存折拍到桌上：“我不跟你多说，但今天我给你交交底，存款咱家有，虽然不多，但我和你爸还能挣，你别整天钱钱钱的！”

Thai

หยวนโหย่วฉินลุกขึ้นทันที เธอหยิบสมุดเงินฝากเล่มหนึ่งออกมาจากห้องแล้วตบลงบนโต๊ะ “แม่ไม่อยากพูดอะไรมาก แต่วันนี้แม่จะเปิดอกคุยกับนาย เงินเก็บที่บ้านเราน่ะมี ถึงจะไม่มากแต่แม่กับพ่อก็ยังหาเพิ่มได้ นายอย่าเอาแต่วันๆ พูดถึงเรื่องเงินๆ ทองๆ เลย!”

Chinese

“妈，我说的不是钱的事儿，我只是想给你们提前说一下我未来的规划。”

Thai

“แม่ครับ ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องเงินสักหน่อย ผมแค่กะจะบอกแผนการในอนาคตของผมให้พวกแม่รู้ล่วงหน้าเท่านั้นเอง”

Chinese

江勤吃了口土豆丝，觉得还挺好吃的，冯楠舒应该会喜欢这个口味，不过这都五号了，她还没从沪上回来，估计没机会吃到了。

Thai

เจียงฉินคีบมันฝรั่งเส้นเข้าปากคำหนึ่ง รู้สึกว่ารสชาติอร่อยดีทีเดียว เฝิงหนานซูก็น่าจะชอบรสชาตินี้ แต่ว่านี่ก็วันที่ 5 แล้ว เธอยังไม่กลับมาจากเซี่ยงไฮ้เลย คงไม่มีโอกาสได้กินแล้วล่ะ

Chinese

晚饭吃过之后，袁友琴回到卧室，用胳膊肘捅了一下江正宏的，压低声音开口：“是不是生活费给少了？”

Thai

พอกินมื้อเย็นเสร็จ หยวนโหย่วฉินก็กลับเข้าห้องนอน เธอใช้ข้อศอกสะกิดเจียงเจิ้งหงแล้วกดเสียงต่ำเอ่ยถาม “ให้ค่าใช้จ่ายรายเดือนน้อยเกินไปหรือเปล่า”

Chinese

“嗯？要给我涨零花钱？”江正宏的眼睛烁烁放光。

Thai

“หืม จะเพิ่มเงินค่าขนมให้ฉันเหรอ” ดวงตาของเจียงเจิ้งหงเป็นประกายวาววับ

Chinese

“我说的是江勤的生活费！”

Thai

“ฉันหมายถึงค่าใช้จ่ายของเจียงฉิน!”

Chinese

江正宏老脸一垮，但还是认真想了想：“一个月五百确实不多，老胡的闺女今年大三，一个月八百多，还经常给家里要钱买衣服。”

Thai

ใบหน้าของเจียงเจิ้งหงสลดลงทันที แต่ก็ยังคิดอย่างจริงจัง “เดือนละห้าร้อยมันก็น้อยไปจริงๆ นั่นแหละ ลูกสาวของเหล่าหูปีนี้อยู่ปีสาม ได้เดือนละแปดร้อยกว่า ยังมักจะขอเงินที่บ้านไปซื้อเสื้อผ้าอยู่บ่อยๆ เลย”

Chinese

袁友琴思考了半晌后做了个决定：“那以后就给他八百。”

Thai

หยวนโหย่วฉินครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะตัดสินใจ “งั้นต่อไปก็ให้เขาแปดร้อย”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

江正宏愣了一下，目光忽然变得严肃：“老婆，我有件事想告诉你，其实我也一直很消极。”

Thai

เจียงเจิ้งหงชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ที่รัก ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอ จริงๆ แล้วช่วงนี้ฉันเองก็มองโลกในแง่ลบมากเหมือนกันนะ”

Chinese

“去你的，赶紧洗脚睡觉，整天看报纸，搞得自己跟外交官一样，也没见哪个大事儿要你参与。”袁友琴没好气地阴阳一句。

Thai

“ไปให้พ้นเลย รีบไปล้างเท้าแล้วเข้านอนได้แล้ว วันๆ เอาแต่อ่านหนังสือพิมพ์ ทำตัวอย่างกับเป็นนักการทูต ก็ไม่เห็นว่าจะมีเรื่องใหญ่โตอะไรต้องให้นายไปมีส่วนร่วมสักหน่อย” หยวนโหย่วฉินประชดประชันอย่างอารมณ์เสีย

Chinese

第二天一早，江勤穿衣出门，先去商场买了件羊毛大衣，然后去陶轩居买了一套茶具。

Thai

เช้าตรู่วันต่อมา เจียงฉินแต่งตัวออกจากบ้าน ก่อนอื่นเขาไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อเสื้อโค้ตขนสัตว์ตัวหนึ่ง จากนั้นก็ไปที่เถาเซวียนจวีเพื่อซื้อชุดน้ำชามาหนึ่งชุด

Chinese

羊毛大衣是老妈一直想买的，茶具是老爹一直想换的，但是你给他们钱肯定不行，他们不舍得买，还是偷偷存着，所以江勤干脆自己买了，把发票撕掉，退都退不掉，爱谁谁。

Thai

เสื้อโค้ตขนสัตว์เป็นสิ่งที่แม่ของเขาอยากได้มาโดยตลอด ส่วนชุดน้ำชาก็เป็นสิ่งที่พ่ออยากเปลี่ยนมานานแล้ว ทว่าให้เงินพวกท่านไปคงไม่ได้ผลแน่ เพราะพวกเขาคงไม่ตัดใจซื้อและแอบเก็บเงินไว้เหมือนเดิม ดังนั้นเจียงฉินจึงชิงซื้อมาเองเสียเลย แล้วฉีกใบเสร็จทิ้งเพื่อไม่ให้เอาไปคืนได้ ใครจะทำไมก็ช่าง

Chinese

等到了晚上，江勤提着两个袋子回到家里，鞋还没换利索就被爸妈拉到了沙发上。

Thai

พอถึงตอนค่ำ เจียงฉินถือถุงสองใบกลับมาถึงบ้าน ยังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้าให้เรียบร้อยดีก็ถูกพ่อแม่ดึงตัวไปนั่งที่โซฟา

Chinese

“江勤，我和你爸商量了一下，打算把你的生活费涨到八百。”

Thai

“เจียงฉิน แม่กับพ่อปรึกษากันแล้ว กะว่าจะเพิ่มค่าใช้จ่ายรายเดือนของนายเป็นแปดร้อย”

Chinese

江勤一脸茫然：“你们涨我生活费给我商量了吗？我不同意！”

Thai

เจียงฉินทำหน้างงงวย “พวกพ่อแม่จะเพิ่มค่าใช้จ่ายให้ผม เคยปรึกษาผมบ้างไหม ผมไม่ยินยอมนะ!”

Chinese

“？？？？？？”

Thai

“??????”

Chinese

江正宏给儿子使了个眼色，你不同意，你可以孝敬老爹我啊：“让你留下就留下！”

Thai

เจียงเจิ้งหงส่งสายตาให้ลูกชาย นายไม่ยินยอม นายก็เอามากตัญญูต่อพ่อคนนี้ได้นี่ “ให้เก็บไว้ก็เก็บไว้เถอะ!”

Chinese

袁友琴做决定不允许别人反驳：“八百就八百，不管你怎么花，只要不做坏事好好学习就行。”

Thai

หยวนโหย่วฉินตัดสินใจแล้วไม่ยอมให้ใครคัดค้าน “แปดร้อยก็คือแปดร้อย ไม่ว่านายจะใช้จ่ายยังไง ขอแค่อย่าไปทำเรื่องไม่ดีแล้วตั้งใจเรียนหนังสือก็พอ”

Chinese

“那好吧。”江勤接过八百块钱，把袋子递过去。

Thai

“ก็ได้ครับ” เจียงฉินรับเงินแปดร้อยหยวนมาแล้วยื่นถุงออกไป

Chinese

“这是什么？”

Thai

“นี่คืออะไร”

Chinese

“送你们的礼物。”

Thai

“ของขวัญที่ซื้อมาให้พวกพ่อกับแม่ครับ”

Chinese

袁友琴和江正宏接过来，往里面看了一眼，脸色瞬间一变：“你哪儿来的钱买这些？”

Thai

หยวนโหย่วฉินกับเจียงเจิ้งหงรับไปและมองเข้าไปข้างใน สีหน้าพลันเปลี่ยนไปในทันใด “นายเอาเงินมาจากไหนมาซื้อของพวกนี้”

Chinese

“我在大学兼职做老板挣的。”

Thai

“ผมทำงานพาร์ตไทม์เป็นเถ้าแก่ที่มหาวิทยาลัยหามาได้น่ะครับ”

Chinese

江勤把老板两个字说的小声了一些，打算一点点地让父母接受这个事实，循序渐进。

Thai

เจียงฉินพูดคำว่าเถ้าแก่ให้เบาเสียงลงหน่อย ตั้งใจจะให้พ่อแม่ค่อยๆ ยอมรับความจริงเรื่องนี้ทีละนิด เป็นไปตามลำดับขั้น

Chinese

果然，两口子没注意到老板两个字，把注意力放在了兼职上。

Thai

เป็นไปตามคาด สองสามีภรรยาไม่ได้สังเกตคำว่าเถ้าแก่เลย แต่กลับพุ่งความสนใจไปที่คำว่าทำงานพาร์ตไทม์

Chinese

“兼职？所以你不缺钱？”

Thai

“ทำงานพาร์ตไทม์เหรอ สรุปคือนายไม่ได้ขาดเงินใช่ไหม”

Chinese

“还行吧，买个打折的羊毛大衣和打折的茶具还是可以的。”江勤刻意加了打折两个字。

Thai

“ก็พอกล้อมแกล้มครับ พอซื้อเสื้อโค้ตขนสัตว์ลดราคา กับชุดน้ำชาลดราคาได้อยู่” เจียงฉินจงใจเน้นคำว่าลดราคาเป็นพิเศษ

Chinese

袁友琴一脸疑惑地看着自家的狗儿子：“那你昨晚说那么多，重点是什么？”

Thai

หยวนโหย่วฉินมองลูกชายตัวดีของตัวเองด้วยสีหน้างุนงง “แล้วเมื่อคืนที่นายพล่ามไปตั้งเยอะแยะ จุดสำคัญมันคืออะไรกันแน่”

Chinese

“重点是我不谈恋爱，而且很有可能一直都不谈，你们俩提前习惯一下，免得以后接受不了，而且我说到做到，你们最好当个正事儿看待。”

Thai

“จุดสำคัญก็คือผมจะไม่คิดมีความรัก และเป็นไปได้สูงมากว่าจะไม่มีไปตลอด พวกพ่อแม่ทำความคุ้นเคยไว้ล่วงหน้าเถอะ จะได้ไม่รู้สึกรับไม่ได้ในภายหลัง อีกอย่างผมพูดคำไหนคำนั้น พวกพ่อกับแม่ถือว่าเป็นเรื่องจริงจังไว้จะดีที่สุด”

Chinese

江勤说完话，从口袋里掏出忽然震动的手机，看了眼QQ，是小富婆的头像在跳动，他忍不住扬起嘴角，眼眸里闪过一丝愉悦。

Thai

เจียงฉินพูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นขึ้นมากะทันหันออกจากกระเป๋า พอมองดูคิวคิวก็พบว่าเป็นรูปโปรไฟล์ของแม่หนูเศรษฐีกำลังขยับไหว เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ ในแววตาประกายไปด้วยความเบิกบานใจ

Chinese

“我说到做到，绝不谈恋爱！”

Thai

“ผมพูดคำไหนคำนั้น จะไม่มีความรักเด็ดขาด!”

Chinese

江勤重复了一句，然后拿着手机回到了卧室，给两口子看的一愣一愣的。

Thai

เจียงฉินกล่าวย้ำอีกประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ถือโทรศัพท์มือถือเดินกลับเข้าห้องนอน ปล่อยให้สองสามีภรรยายืนมองตาค้างอย่างงุนงง

Chinese

“他……是不是谈恋爱了？”袁友琴回头看了眼江正宏。

Thai

“เขา…กำลังมีความรักอยู่ใช่ไหม” หยวนโหย่วฉินหันกลับไปมองเจียงเจิ้งหง

Chinese

江正宏也有点愣：“不知道，但刚才那个表情有点像。”

Thai

เจียงเจิ้งหงเองก็อึ้งไปเล็กน้อย “ไม่รู้สิ แต่สีหน้าท่าทางเมื่อกี้ดูคล้ายอยู่นะ”

Chinese

最近来了一批说话不是很好听的书友，无奈把粉丝值发言开启了，求月票，求追读！

Thai

ช่วงนี้มีนักอ่านกลุ่มหนึ่งที่ใช้คำพูดไม่ค่อยน่าฟังเข้ามา จึงจำใจต้องเปิดระบบแสดงความคิดเห็นตามระดับคะแนนแฟนคลับ ขอตั๋วรายเดือน ขอแรงสนับสนุนยอดอ่านต่อเนื่องด้วยนะครับ!

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)