พ่อ แม่

Chinese

第564章 爸爸，母亲

Thai

บทที่ 564 พ่อ คุณแม่

Chinese

冯家老太太的寿宴从五天前就开始办了，但是主要的基调还是商业社交，尤其是房地产领域、投资界以及做外贸的，来的人很多。

Thai

งานเลี้ยงฉลองวันเกิดคุณย่าผู้เฒ่าตระกูลเฝิงเริ่มจัดขึ้นตั้งแต่เมื่อห้าวันก่อน ทว่าบรรยากาศหลักยังคงเป็นการเข้าสังคมเชิงธุรกิจ โดยเฉพาะในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ วงการการลงทุน และผู้ทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ มีผู้มาร่วมงานมากมาย

Chinese

其中还有银行总裁、电信公司高管、以及一些传统制造业的大佬。

Thai

ในจำนวนนั้นยังมีประธานธนาคาร ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทโทรคมนาคม ตลอดจนผู้มีอิทธิพลในอุตสาหกรรมการผลิตแบบดั้งเดิมบางรายด้วย

Chinese

冯老太太身体状况不太好，见客比较困难。

Thai

สุขภาพของคุณย่าเฝิงไม่ค่อยสู้ดีนัก การออกมาพบแขกจึงค่อนข้างลำบาก

Chinese

所以，最近几天基本都是冯世华和秦静秋在招待来往的宾客。

Thai

ดังนั้นช่วงไม่กี่วันมานี้จึงเป็นเฝิงซื่อหัวและฉินจิ้งชิวที่คอยต้อนรับแขกเหรื่อที่แวะเวียนมาเป็นหลัก

Chinese

而小富婆则一直陪在老太太的左右，偶尔会陪叔叔婶婶去面见一些亲戚。

Thai

ส่วนแม่หนูเศรษฐีคอยอยู่เคียงข้างคุณย่าตลอดเวลา มีเพียงบางครั้งที่ติดตามคุณอาและอาสะใภ้ไปพบปะญาติๆ บ้าง

Chinese

等到宴请宾朋的环节结束，这里才有了片刻的宁静。

Thai

กระทั่งช่วงเวลาจัดเลี้ยงต้อนรับแขกเหรื่อสิ้นสุดลง ที่นี่ถึงได้มีความสงบชั่วครู่

Chinese

而真正以冯老太太为主角的寿宴，则是在第四天，来参加宴会的都是很亲近的亲戚，以及合作十分紧密的企业及领导。

Thai

ส่วนงานเลี้ยงฉลองวันเกิดที่คุณย่าเฝิงเป็นตัวเอกอย่างแท้จริงนั้นจัดขึ้นในวันที่สี่ ผู้ที่มาร่วมงานล้วนเป็นญาติสนิทชิดเชื้อ รวมถึงองค์กรธุรกิจและผู้นำที่มีความร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด

Chinese

冯楠舒坐在婶婶旁边，看着那些身穿晚礼服的人，在觥筹交错之间推杯换盏，表情略显呆萌。

Thai

เฝิงหนานซูนั่งอยู่ข้างอาสะใภ้ เธอมองดูผู้คนที่สวมชุดราตรีชนแก้วสังสรรค์กันอย่างคึกคักด้วยสีหน้าดูมึนๆ บ้องแบ๊วเล็กน้อย

Chinese

其实她和冯家，是有那么一点格格不入的。

Thai

อันที่จริงเธอกับตระกูลเฝิงนั้นเข้ากันไม่ได้อยู่บ้างเล็กน้อย

Chinese

哪怕是受邀前来贺寿的亲戚，对她来说都显得很陌生。

Thai

แม้แต่ญาติๆ ที่ได้รับเชิญมาร่วมอวยพรวันเกิด สำหรับเธอก็ยังดูแปลกหน้าเหลือเกิน

Chinese

甚至都不如鸿荣家园的那些穿着朴素的三大爷，二奶奶，六婶，三姑来的亲切。

Thai

กระทั่งยังเทียบไม่ได้กับความสนิทสนมเป็นกันเองของผู้คนในชุดเรียบง่ายอย่างซานต้าเหยีย ย่ารอง อาสะใภ้หก และอาสามแห่งหงหรงเจียหยวนด้วยซ้ำ

Chinese

她可以一路小跑着到三大爷的店里喊一句，江勤家的来了，但也说不出自己是冯家大小姐这种话。

Thai

เธอสามารถวิ่งเหยาะๆ ไปที่ร้านของซานต้าเหยียแล้วตะโกนว่า คนบ้านเจียงฉินมาแล้ว แต่กลับไม่สามารถพูดคำว่าตัวเองคือคุณหนูใหญ่ตระกูลเฝิงออกมาได้

Chinese

所以她也不知道该做什么，除了吃东西，就是一个人发呆。

Thai

ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าควรทำอะไร นอกจากการกินแล้ว ก็นั่งเหม่อลอยอยู่คนเดียว

Chinese

而冯家的一些远房亲戚对冯楠舒，其实也是有点陌生的。

Thai

ส่วนญาติห่างๆ บางคนของตระกูลเฝิงเองก็รู้สึกไม่คุ้นเคยกับเฝิงหนานซูเช่นกัน

Chinese

被介绍说是冯世荣的大女儿的时候，不管是亲朋还是好友，大家都会愣了一下。

Thai

ยามที่ได้รับการแนะนำว่าเธอเป็นลูกสาวคนโตของเฝิงซื่อหรง ไม่ว่าจะเป็นญาติสนิทหรือมิตรสหาย ทุกคนต่างพากันชะงักไปชั่วขณะ

Chinese

然后嘴上亲切的不行，背地里却嘟囔着，冯家老大不是只有一个儿子么。

Thai

จากนั้นแม้ปากจะทักทายอย่างสนิทสนมเป็นล้นพ้น แต่ลับหลังกลับพึมพำกันว่า ลูกชายคนโตของตระกูลเฝิงไม่ใช่มีลูกชายแค่คนเดียวหรอกหรือ

Chinese

其实这种情况，并不奇怪。

Thai

ที่จริงสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้น่าแปลกใจแต่อย่างใด

Chinese

是“母亲”把她保护的太好了，不为外人所知。

Thai

เป็นเพราะ “คุณแม่” ปกป้องเธอไว้ดีเกินไป จนคนภายนอกไม่เคยล่วงรู้

Chinese

这样一来，就没有人记得冯家老大还有第一任妻子了。

Thai

เมื่อเป็นเช่นนี้ จึงไม่มีใครจำได้เลยว่าลูกชายคนโตของตระกูลเฝิงเคยมีภรรยาคนแรกมาก่อน

Chinese

然后宴会正式开始，到处串场敬酒的人络绎不绝。

Thai

หลังจากนั้นงานเลี้ยงจึงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ผู้คนที่เดินสายไปมาเพื่อชนแก้วคารวะสุรามีอยู่อย่างไม่ขาดสาย

Chinese

冯世华的存在感略低，大部分商界及政界人士第一个找的不是他，而是秦静秋。

Thai

ตัวตนของเฝิงซื่อหัวค่อนข้างจืดจาง คนในแวดวงธุรกิจและการเมืองส่วนใหญ่ไม่ได้เข้ามาหาเขาเป็นคนแรก แต่กลับมุ่งตรงไปหาฉินจิ้งชิว

Chinese

但冯世华本身对这种商业社交也不太感兴趣，有人来就多聊两句，没人来就和冯楠舒讨论江勤，一整个淡然闲适。

Thai

แต่ตัวเฝิงซื่อหัวเองก็ไม่ได้สนใจการเข้าสังคมทางธุรกิจแบบนี้นัก หากมีคนมาหาก็คุยด้วยสองสามประโยค หากไม่มีใครมาก็ชวนเฝิงหนานซูคุยเรื่องเจียงฉิน ท่าทางดูสงบผ่อนคลายไปทั้งตัว

Chinese

“叔叔，我什么时候可以回去。”

Thai

“คุณอา หนูจะกลับได้เมื่อไหร่”

Chinese

“你想江勤了？”

Thai

“คิดถึงเจียงฉินแล้วเหรอ”

Chinese

冯楠舒轻轻点头。

Thai

เฝิงหนานซูพยักหน้าเบาๆ

Chinese

冯世华看向秦静秋：“你婶婶不是借了一星期？”

Thai

เฝิงซื่อหัวหันไปมองฉินจิ้งชิว “อาสะใภ้ของเธอไม่ได้ขอยืมตัวมาหนึ่งสัปดาห์หรอกเหรอ”

Chinese

“早点还，下次好借！”

Thai

“คืนเร็วหน่อย ครั้งหน้าจะได้ยืมง่ายๆ!”

Chinese

“你这丫头，胳膊肘真能往外拐。”

Thai

“ยัยเด็กคนนี้นี่ เข้าข้างคนนอกเก่งจริงๆ”

Chinese

冯楠舒眯起眼睛：“我下次还来会来看叔叔婶婶的。”

Thai

เฝิงหนานซูหยีตาลง “ครั้งหน้าหนูจะกลับมาเยี่ยมคุณอากับอาสะใภ้อีก”

Chinese

秦静秋和东南亚外贸大王聊完了天，忍不住凑过来看了他们一眼：“伱们啊，就光看我一个人在外敬酒，坐的倒是安稳。”

Thai

ฉินจิ้งชิวคุยกับเจ้าพ่อการค้าระหว่างประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เสร็จแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามามองพวกเขาแวบหนึ่ง “พวกเธอนี่นะ เอาแต่ดูฉันเดินชนแก้วอยู่คนเดียว นั่งกันสบายใจเฉิบเลยนะ”

Chinese

“老婆，你知道我性子的，我不喜欢这种场合。”

Thai

“คุณก็รู้นิสัยผม ผมไม่ชอบงานแบบนี้”

Chinese

“婶婶你知道我的，我社恐。”

Thai

“อาสะใภ้ก็รู้ว่าหนูเป็นคนกลัวการเข้าสังคม”

Chinese

秦静秋抿嘴看着他们两个，嘴角挂着浅笑：“你俩真像是父女俩。”

Thai

ฉินจิ้งชิวเม้มปากมองพวกเขาทั้งสอง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่มุมปาก “พวกเธอนี่เหมือนพ่อลูกกันจริงๆ”

Chinese

她其实挺惊讶冯楠舒这几天的表现的，虽然还是习惯于面无表情地面对别人，但眼神里的紧张明显不见了。

Thai

ความจริงเธอค่อนข้างประหลาดใจกับการแสดงออกของเฝิงหนานซูในช่วงสองสามวันนี้ แม้จะยังเคยชินกับการทำหน้านิ่งไร้อารมณ์ใส่คนอื่น ทว่าความประหม่าในแววตานั้นกลับเลือนหายไปอย่างเห็นได้ชัด

Chinese

哪怕是在这种人很多的场合也能坐得下，明显是不再社恐了。

Thai

แม้จะอยู่ในสถานที่ที่มีผู้คนมากมายเช่นนี้ก็ยังนั่งอยู่ได้ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้กลัวการเข้าสังคมอีกต่อไปแล้ว

Chinese

江勤真的是用了三年的时间，做到了她好多年都做不到的事情。

Thai

เจียงฉินใช้เวลาสามปีทำสิ่งที่เธอพยายามทำมาหลายปีแต่ทำไม่สำเร็จได้จริงๆ

Chinese

其实整个寿宴上都有很多家世非常不错的少爷们，长得也很帅气，看到冯楠舒的时候，都会眼前一亮，想要认识一下。

Thai

ความจริงแล้วในงานเลี้ยงวันเกิดมีคุณชายจากตระกูลดีๆ มากมาย หน้าตาก็หล่อเหลา ยามที่ได้เห็นเฝิงหนานซูต่างก็ตาเป็นประกาย อยากจะเข้าไปทำความรู้จัก

Chinese

但秦静秋不允许，这些人也只好作罢。

Thai

แต่ฉินจิ้งชิวไม่อนุญาต คนเหล่านั้นจึงได้แต่ยอมรามือไป

Chinese

没办法，我家女儿有主了。

Thai

ช่วยไม่ได้ ลูกสาวบ้านฉันมีเจ้าของแล้ว

Chinese

随着时间的推移，一场宴会终于结束，表面上极为光鲜的秦静秋，此时有些累的站不住了。

Thai

เมื่อเวลาผ่านไป งานเลี้ยงในที่สุดก็เลิกรา ฉินจิ้งชิวที่เบื้องหน้าดูเปล่งประกายเจิดจรัส บัดนี้กลับเหนื่อยล้าจนแทบยืนไม่ไหว

Chinese

在返回佘山庄园的路上，冯世华就极有眼力介地对着老婆的肩膀一阵揉捏。

Thai

ระหว่างทางกลับคฤหาสน์เสอซาน เฝิงซื่อหัวก็รู้ความอย่างยิ่ง รีบนวดไหล่ให้ภรรยาเป็นการใหญ่

Chinese

冯楠舒就呆呆地坐在旁边，认真学习。

Thai

เฝิงหนานซูนั่งบื้ออยู่ข้างๆ คอยตั้งใจศึกษาเรียนรู้

Chinese

很快，司机就把车开到了佘山庄园，不过让秦静秋感到意外的是，等走进家门之后，客厅里正坐着三个人。

Thai

ไม่นานคนขับรถก็พามาถึงคฤหาสน์เสอซาน ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉินจิ้งชิวรู้สึกประหลาดใจก็คือ หลังจากเดินเข้าประตูบ้านไป ในห้องรับแขกกลับมีคนนั่งอยู่สามคน

Chinese

一个身材魁梧的高大男人，穿着黑色衬衫，正在泡茶。

Thai

ชายร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีดำกำลังชงชาอยู่

Chinese

一个穿着一袭白裙，肩上披着皮草，看上去保养的很好的女人。

Thai

หญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดกระโปรงสีขาว พาดผ้าคลุมขนสัตว์ไว้บนบ่า ดูแลรูปร่างหน้าตามาเป็นอย่างดี

Chinese

另外还有一个小男孩，正坐在沙发上，手里摆弄着一只玩具飞机。

Thai

นอกจากนี้ยังมีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ อีกคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา ในมือกำลังเล่นเครื่องบินของเล่น

Chinese

男人泡好了茶，先端了一杯给旁边的女人，然后又伸手逗弄了一下旁边的小男孩，笑容里充满了亲切。

Thai

ชายคนนั้นชงชาเสร็จแล้วก็ยกถ้วยหนึ่งให้หญิงสาวข้างกายก่อน จากนั้นก็ยื่นมือไปหยอกล้อเด็กผู้ชายตัวเล็กข้างๆ รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน

Chinese

“大哥？你怎么回来了？”

Thai

“พี่ใหญ่ พี่กลับมาได้ยังไง”

Chinese

冯世华有些惊讶，脚步忍不住停住。

Thai

เฝิงซื่อหัวรู้สึกประหลาดใจ ฝีเท้าจึงชะงักหยุดลงโดยไม่รู้ตัว

Chinese

“来给咱妈祝寿。”

Thai

“กลับมาอวยพรวันเกิดแม่ของเราน่ะสิ”

Chinese

冯世荣说完话，转头看向冯楠舒：“楠舒，爸爸回来了。”

Thai

หลังจากเฝิงซื่อหรงพูดจบก็หันไปมองเฝิงหนานซู “หนานซู พ่อกลับมาแล้วนะ”

Chinese

冯楠舒沉默半晌后开口：“爸爸，母亲。”

Thai

เฝิงหนานซูเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยปาก “คุณพ่อ คุณแม่”

Chinese

被叫母亲的女人轻轻点头，露出灿烂的微笑：“楠舒，真的是越来越漂亮了。”

Thai

หญิงสาวผู้ถูกเรียกว่าคุณแม่พยักหน้าเบาๆ เผยรอยยิ้มสดใส “หนานซู สวยวันสวยคืนจริงๆ เลยนะ”

Chinese

小富婆用右手揽住了左手的小臂，怔怔地看着穿白裙的女人，下意识地后撤了一步。

Thai

แม่หนูเศรษฐีใช้มือขวากุมท่อนแขนซ้ายของตนไว้ เหม่อมองหญิงสาวในชุดขาวอย่างเหม่อลอยแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

Chinese

而此时的秦静秋则暗皱眉头，表情变了又变。

Thai

ส่วนฉินจิ้งชิวในเวลานี้ขมวดคิ้วเงียบๆ สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา

Chinese

这个女人，自打生了孩子以后就一直在国外没回来过，今天忽然回来了，不知道又要搞什么幺蛾子了。

Thai

ผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่คลอดลูกก็อยู่แต่ต่างประเทศไม่เคยกลับมาเลย วันนี้จู่ๆ กลับมา ไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก

Chinese

“静秋，好久不见。”

Thai

“จิ้งชิว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

Chinese

“好久不见，段颖。”

Thai

“ไม่ได้เจอกันนาน ต้วนอิ่ง”

Chinese

“你应该叫大嫂。”

Thai

“เธอควรจะเรียกฉันว่าพี่สะใภ้นะ”

Chinese

段颖用双手拉着肩上的皮草，踩着高跟鞋走来：“毕竟，我是你大哥的老婆，是楠舒的母亲啊。”

Thai

ต้วนอิ่งใช้สองมือดึงขนสัตว์บนบ่า เหยียบส้นสูงเดินเข้ามา “ยังไงเสีย ฉันก็เป็นภรรยาของพี่ใหญ่เธอ และเป็นคุณแม่ของหนานซูนะ”

Chinese

冯世华拉了一下老婆的袖子，然后笑脸盈盈地看向冯世荣：“大哥，好久没回来了，到我书房聊一下吧，咱俩叙叙旧。”

Thai

เฝิงซื่อหัวดึงแขนเสื้อภรรยาไว้เล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้เฝิงซื่อหรง “พี่ใหญ่ ไม่ได้กลับมาตั้งนาน ไปคุยกันที่ห้องหนังสือของผมหน่อยเถอะ พวกเราจะได้รำลึกความหลังกันบ้าง”

Chinese

“好，正好我也有事找你。”

Thai

“ได้สิ พอดีฉันก็มีเรื่องจะคุยกับนายเหมือนกัน”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

冯世华的书房在二楼，兄弟俩一前一后上去，进入到房门当中坐下。

Thai

ห้องหนังสือของเฝิงซื่อหัวอยู่บนชั้นสอง สองพี่น้องเดินตามกันขึ้นไปแล้วเข้าไปนั่งในห้อง

Chinese

冯世华烧水泡茶，而冯世荣则坐在沙发上，沉默许久后开口：“我去年跟你说的事情，你有没有放在心上？”

Thai

เฝิงซื่อหัวต้มน้ำชงชา ส่วนเฝิงซื่อหรงนั่งอยู่บนโซฟา หลังจากเงียบไปนานจึงเอ่ยปาก “เรื่องที่ฉันบอกนายไปเมื่อปีที่แล้ว นายได้ใส่ใจบ้างไหม”

Chinese

“嗯？你说大嫂想吃荔枝？我去年不是让人送了一批过去么？”

Thai

“หืม พี่บอกว่าพี่สะใภ้อยากกินลิ้นจี่น่ะเหรอ ปีที่แล้วผมก็ให้คนส่งไปให้ชุดหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“我不是说这个，是秦氏地产的事情。”

Thai

“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น แต่เป็นเรื่องอสังหาริมทรัพย์ตระกูลฉินต่างหาก”

Chinese

听到这句话，冯世华倒茶的动作明显停顿了一下，接着淡然地开口：“都是自家的产业，谁来做不一样。”

Thai

เมื่อได้ยินประโยคนี้ มือที่กำลังรินชาของเฝิงซื่อหัวก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย “ก็เป็นธุรกิจของคนกันเองทั้งนั้น ใครจะทำมันต่างกันตรงไหน”

Chinese

冯世荣皱着眉头看向他：“如果都一样，为什么秦静秋要成立秦氏地产，在短短几年内吃掉冯世地产那么多的资源？”

Thai

เฝิงซื่อหรงขมวดคิ้วมองเขา “ถ้าเหมือนกัน ทำไมฉินจิ้งชิวต้องก่อตั้งอสังหาริมทรัพย์ตระกูลฉิน แล้วกลืนกินทรัพยากรของอสังหาริมทรัพย์เฝิงซื่อไปมากมายขนาดนั้นภายในเวลาไม่กี่ปี”

Chinese

“冯世地产太过臃肿，之前什么产业都想碰，成立了一大批无用的部门，我和静秋商量过，成立秦氏地产的目的就是为了轻装上阵，向新商业地产领域转型。”

Thai

“อสังหาริมทรัพย์เฝิงซื่อเทอะทะเกินไป ก่อนหน้านี้อยากจะแตะต้องไปเสียทุกธุรกิจ ตั้งแผนกที่ไร้ประโยชน์ขึ้นมาตั้งมากมาย ผมกับจิ้งชิวปรึกษากันแล้ว จุดประสงค์ของการก่อตั้งอสังหาริมทรัพย์ตระกูลฉินก็เพื่อลดภาระให้คล่องตัว และปรับเปลี่ยนทิศทางไปสู่อสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์รูปแบบใหม่”

Chinese

“好，成立新公司没问题，但为什么这家公司最后却姓秦？”

Thai

“ได้ ก่อตั้งบริษัทใหม่ไม่มีปัญหา แต่ทำไมสุดท้ายบริษัทนี้ถึงใช้นามสกุลฉิน”

Chinese

冯世华把杯子推到了大哥的面前：“只是个名称而已，有那么重要么？”

Thai

เฝิงซื่อหัวเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าพี่ใหญ่ “ก็แค่ชื่อเรียกเท่านั้น มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ”

Chinese

冯世荣伸手挡住了茶杯：“别避重就轻，你只是不想做生意，不是傻子！”

Thai

เฝิงซื่อหรงยื่นมือไปขวางถ้วยชาไว้ “อย่ามาบ่ายเบี่ยงหลบเลี่ยงประเด็นสำคัญ นายแค่ไม่อยากทำธุรกิจ ไม่ได้โง่!”

Chinese

“大哥，当年你们把资金全都拿到国外去做投资，商量着留一个人打理国内的生意，静秋的能力比我强，也远比我合适，这可是经过你和父亲同意的！”

Thai

“พี่ใหญ่ ตอนนั้นพวกพี่นำเงินทุนทั้งหมดไปลงทุนที่ต่างประเทศ ตกลงกันว่าจะเหลือคนไว้ดูแลธุรกิจในประเทศคนหนึ่ง ความสามารถของจิ้งชิวเก่งกว่าผม และเหมาะสมกว่าผมมาก เรื่องนี้ผ่านความเห็นชอบจากพี่และคุณพ่อแล้วนะ!”

Chinese

“同意不代表要改姓，看看秦氏地产的管理层，全都是姓秦的！”

Thai

“เห็นชอบไม่ได้หมายความว่าจะต้องเปลี่ยนนามสกุล ดูผู้บริหารระดับสูงของอสังหาริมทรัพย์ตระกูลฉินสิ ล้วนแต่เป็นคนแซ่ฉินทั้งนั้น!”

Chinese

冯世华端着茶杯喝了一口，半晌后才幽幽开口：“你们在国外到底赔了多少钱？”

Thai

เฝิงซื่อหัวยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง ครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นช้าๆ “พวกพี่ขาดทุนที่ต่างประเทศไปเท่าไหร่กันแน่”

Chinese

冯世荣沉默了片刻：“这个不需要你操心，但我的意思也是父亲的意思，我知道你们两个夫妻感情很好，但秦静秋不能生啊，现在公司又全都是姓秦的，将来的冯世地产会是谁的？你不担心吗？”

Thai

เฝิงซื่อหรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้นายมาเป็นห่วง แต่ความหมายของฉันก็คือความหมายของคุณพ่อ ฉันรู้ว่าพวกนายสองสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวกันดี แต่ฉินจิ้งชิวมีลูกไม่ได้นะ แล้วตอนนี้บริษัทก็มีแต่คนแซ่ฉิน อนาคตอสังหาริมทรัพย์เฝิงซื่อจะเป็นของใคร นายไม่กังวลบ้างเหรอ”

Chinese

冯世华眉心一皱：“我们说好的，不再讨论这种事。”

Thai

เฝิงซื่อหัวขมวดคิ้วมุ่น “พวกเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก”

Chinese

冯世荣端起茶杯，喝了一口，久久都没再出声。

Thai

เฝิงซื่อหรงยกถ้วยชาขึ้นดื่มคำหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรอีกเป็นเวลานาน

Chinese

三分钟后，冯世荣起身离开书房，来到了客厅。

Thai

สามนาทีต่อมา เฝิงซื่อหรงก็ลุกขึ้นออกจากห้องหนังสือเดินมายังห้องรับแขก

Chinese

冯世荣已经调整好了状态，来到沙发上抱起儿子，扛在肩膀上：“走，爸爸带你去老家里看看。”

Thai

เฝิงซื่อหรงปรับอารมณ์เรียบร้อยแล้ว เขาเดินมาที่โซฟาแล้วอุ้มลูกชายขึ้นมาขี่คอบนบ่า “ไป พ่อจะพาไปดูที่บ้านเก่า”

Chinese

段颖在旁边轻笑着打他一下：“你慢点，别把儿子摔了！”

Thai

ต้วนอิ่งที่อยู่ข้างๆ ตีเขาเบาๆ พลางหัวเราะ “คุณเบาๆ หน่อยสิ อย่าทำลูกตกนะ!”

Chinese

“知道了知道了。”

Thai

“รู้แล้วๆ”

Chinese

冯世荣往上颠了两下，给小男孩逗得咯咯直笑，然后像个慈父一样，迈步朝着门外走去。

Thai

เฝิงซื่อหรงกระดอนตัวขึ้นลงสองทีจนเด็กชายหัวเราะคิกคัก จากนั้นก็ก้าวเดินออกไปนอกประตูราวกับคุณพ่อผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา

Chinese

只是刚走了几步，冯世荣微微一愣，这才转过头：“差点忘了，楠舒跟我们一起回去吧？”

Thai

ทว่าเพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เฝิงซื่อหรงก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันศีรษะกลับมา “เกือบลืมไปเลย หนานซูกลับไปด้วยกันกับพวกเราไหม”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

冯世荣在佘山庄园也有一栋别墅，就在隔壁不远的地方，虽说他只有趁着过年的时候才会偶尔回来，但因为有佣人打理，所以并没有荒废。

Thai

เฝิงซื่อหรงเองก็มีวิลล่าหนึ่งหลังในคฤหาสน์เสอซาน อยู่ไม่ไกลในละแวกบ้านใกล้เรือนเคียง แม้เขาจะกลับมาเฉพาะช่วงปีใหม่เป็นครั้งคราวเท่านั้น แต่เพราะมีคนรับใช้คอยดูแลทำความสะอาดจึงไม่ได้ถูกทิ้งร้าง

Chinese

新闻上曾报道过，说一富豪到处买别墅住不过来，最后被保姆和管家享受了，其实情况和这个也差不多。

Thai

ในข่าวเคยรายงานไว้ว่า เศรษฐีคนหนึ่งกว้านซื้อวิลล่าไปทั่วจนอยู่ไม่หมด สุดท้ายจึงกลายเป็นแม่บ้านกับพ่อบ้านที่ได้เสวยสุขแทน สถานการณ์ในตอนนี้ก็แทบไม่ต่างกันเลย

Chinese

冯楠舒默不作声地跟在那一家三口后面，走进了“老家”，坐在了沙发上。

Thai

เฝิงหนานซูเดินตามหลังครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกนั้นเข้าไปใน “บ้านเก่า” อย่างเงียบๆ แล้วนั่งลงบนโซฟา

Chinese

冯世荣一进去之后就伸了个懒腰，然后到处溜达了一圈，而段颖则把儿子放在了沙发上，轻轻耳语了两句，然后就迈步去了前面，揽住了冯世荣。

Thai

เมื่อเฝิงซื่อหรงเข้าไปก็บิดขี้เกียจ จากนั้นจึงเดินสำรวจไปรอบๆ หนึ่งรอบ ส่วนต้วนอิ่งวางลูกชายลงบนโซฟา กระซิบข้างหูสองสามประโยค แล้วจึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อโอบกอดเฝิงซื่อหรง

Chinese

此时，那个小男孩转头看向冯楠舒，上下打量她一眼。

Thai

เวลานี้ เด็กชายตัวน้อยหันมามองเฝิงหนานซู กวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

Chinese

“你干嘛来我家？”

Thai

“เธอมาบ้านฉันทำไม”

Chinese

小男孩开口就是美式英语，说话的时候连眉心皱在了一起：“你自己没有家吗？”

Thai

เด็กชายเปิดปากพูดภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกัน ตอนพูดคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม “เธอไม่มีบ้านของตัวเองเหรอ”

Chinese

冯楠舒呆呆的地沉默了一秒，用英语回答他：“我……当然有家啊。”

Thai

เฝิงหนานซูเงียบไปหนึ่งวินาทีด้วยสีหน้าเหม่อลอย ก่อนจะตอบเขาเป็นภาษาอังกฤษ “ฉัน…มีบ้านอยู่แล้วสิ”

Chinese

“你的家呢？”

Thai

“บ้านของเธออยู่ที่ไหนล่ะ”

Chinese

“在济州市金山街道鸿荣家园7栋一单元502。”

Thai

“อยู่ที่ห้อง 502 ยูนิต 1 ตึก 7 หงหรงเจียหยวน ถนนจินซาน เมืองจี่โจว”

Chinese

“那你干嘛不回自己家去，在我家干嘛。”

Thai

“งั้นทำไมเธอถึงไม่กลับบ้านตัวเองไปล่ะ จะมาอยู่ที่บ้านฉันทำไม”

Chinese

小男孩摆弄着自己手里的玩具车，彰显着童言无忌的权利。

Thai

เด็กชายเล่นรถของเล่นในมือไปพลาง แสดงออกถึงสิทธิ์แห่งคำพูดไร้เดียงสาของเด็กอย่างเต็มที่

Chinese

冯楠舒悄悄缩了一下脚，抿着嘴坐在沙发上没说话。

Thai

เฝิงหนานซูแอบหดเท้าเข้าหาตัวเล็กน้อย เม้มปากนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาโดยไม่พูดอะไร

Chinese

然后她就看到小男孩忽然从沙发上站起来，快步跑向了段颖，又伸手去揽住了冯世荣的脖子，亲切地叫着爹地。

Thai

จากนั้นเธอก็เห็นเด็กชายผุดลุกขึ้นจากโซฟากะทันหัน วิ่งพรวดพราดไปหาต้วนอิ่ง แล้วยื่นมือไปโอบรอบคอของเฝิงซื่อหรง พลางร้องเรียกแด๊ดดี้อย่างสนิทสนม

Chinese

从始至终，冯楠舒也不知道他叫什么名字，爸爸似乎也没打算跟她说过，好像这件事并不重要。

Thai

ตั้งแต่ต้นจนจบ เฝิงหนานซูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาชื่ออะไร และคุณพ่อก็ดูเหมือนจะไม่ได้คิดจะบอกกับเธอ ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)