ความปรารถนาของแม่หนูเศรษฐีเป็นจริง

Chinese

第214章 小富婆愿望成真

Thai

บทที่ 214 ความปรารถนาของแม่หนูเศรษฐีเป็นจริง

Chinese

“先生，选这只吧，这个品种的狗都比较聪明的。“

Thai

“คุณลูกค้า เลือกตัวนี้สิครับ สุนัขสายพันธุ์นี้ค่อนข้างฉลาดเลย”

Chinese

“还有这只，这只是小型犬，长不大，很适合在办公室里养。”

Thai

“แล้วก็มีตัวนี้ด้วย ตัวนี้เป็นสุนัขพันธุ์เล็ก โตไม่มาก เหมาะกับการเลี้ยงในออฟฟิศมากเลยครับ”

Chinese

“这只就比较活泼一些，但是容易拆家，如果没有太多时间遛它，我不建议您养。”

Thai

“ส่วนตัวนี้จะค่อนข้างร่าเริงหน่อย แต่ชอบทำลายข้าวของในบ้าน ถ้าไม่มีเวลาพามันไปเดินเล่นมากพอ ผมไม่แนะนำให้เลี้ยงครับ”

Chinese

“这只也可以，就是有点傻。”

Thai

“ตัวนี้ก็ใช้ได้เหมือนกัน แค่ออกจะเด๋อด๋าไปสักหน่อย”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

下午两点多，初春的阳光暖意十足，碧蓝的晴空不见云彩。

Thai

บ่ายสองโมงกว่า แสงแดดยามต้นฤดูใบไม้ผลิเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอกบดบัง

Chinese

江勤推着一辆购物车从宠物店出来，里面是狗窝、狗粮、狗笼等各种乱七八糟的东西，同时还有一只不到三个月的拉布拉多。

Thai

เจียงฉินเข็นรถเข็นชอปปิงคันหนึ่งออกมาจากร้านขายสัตว์เลี้ยง ด้านในเต็มไปด้วยข้าวของจิปาถะสารพัดอย่าง ทั้งเบาะนอนสุนัข อาหารสุนัข กรงสุนัข และยังมีลูกสุนัขลาบราดอร์อายุไม่ถึงสามเดือนอยู่อีกหนึ่งตัว

Chinese

小白狗耷拉着耳朵，眼神傻乎乎的，趴在购物车里好奇地看着四周，略怂。

Thai

เจ้าหมาน้อยสีขาวหูตูบ แววตาดูเซ่อซ่า มันหมอบอยู่ในรถเข็นพลางมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แถมยังดูขี้กลัวอยู่หน่อยๆ

Chinese

江勤把后备箱打开，将那些狗窝什么的全都塞进去，然后抱起小白狗就钻进了车里。

Thai

เจียงฉินเปิดฝากระโปรงท้ายรถ ยัดพวกเบาะนอนสุนัขและของทั้งหมดเข้าไป จากนั้นก็อุ้มเจ้าหมาน้อยสีขาวมุดเข้าไปในรถ

Chinese

“从今天起，你就叫泼天富贵了，四个字的名字，帅不帅？”

Thai

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกชื่อพั่วเทียนฟู่กุ้ยแล้วนะ ชื่อสี่พยางค์ เท่ไหมล่ะ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

泼天富贵看了一眼江勤，前足有些无措地在坐垫上踩了踩，最终在对方的注视下乖乖趴好。

Thai

พั่วเทียนฟู่กุ้ยเหลือบมองเจียงฉิน ขาหน้าเหยียบย่ำลงบนเบาะนั่งอย่างทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง สุดท้ายก็ยอมหมอบลงอย่างว่าง่ายภายใต้สายตาจับจ้องของอีกฝ่าย

Chinese

江勤觉得它此刻肯定很满意。

Thai

เจียงฉินรู้สึกว่าตอนนี้มันต้องพอใจมากแน่ๆ

Chinese

因为用这样的名字，就算出去交朋友都会很有面子。

Thai

เพราะการใช้ชื่อแบบนี้ ต่อให้ออกไปผูกมิตรกับใครก็มีหน้ามีตาสุดๆ

Chinese

别的狗子都叫豆豆，布丁，王子，毛球什么的，问它你叫什么，我，泼天富贵，主打的就是一个嚣张。

Thai

หมาตัวอื่นมักจะชื่อโต้วโต้ว พุดดิ้ง เจ้าชาย เหมาฉิว อะไรพวกนี้ทั้งนั้น พอมีใครถามว่าแกชื่ออะไร ฉัน ชื่อพั่วเทียนฟู่กุ้ย เน้นความโอหังอวดดีเป็นหลัก

Chinese

江勤摸了两下泼天富贵的脑袋，然后戴上墨镜，踩着油门就回到了临川大学，直接就去了前广场。

Thai

เจียงฉินลูบหัวพั่วเทียนฟู่กุ้ยสองที จากนั้นก็สวมแว่นกันแดด เหยียบคันเร่งมุ่งหน้ากลับไปยังมหาวิทยาลัยหลินชวน และตรงไปยังลานหน้าอาคารทันที

Chinese

自打胡馨去师范大学做培训之后，高文慧就成为了喜甜临大店的主力，所以冯楠舒经常会在这里陪着她。

Thai

นับตั้งแต่หูซินไปอบรมงานที่มหาวิทยาลัยครู เกาเหวินฮุ่ยก็กลายมาเป็นกำลังหลักของร้านสี่เถียนสาขา ม.หลินชวน เฝิงหนานซูจึงมักจะมานั่งอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่บ่อยๆ

Chinese

江勤将车开到广场对面的路边停下，隔着老远就看到一个清清冷冷的小富婆正坐在喜甜门口，精致的五官毫无瑕疵，清澈的目光木有感情，活脱脱一个冷艳御姐。

Thai

เจียงฉินขับรถไปจอดริมถนนฝั่งตรงข้ามลาน มองเห็นแม่หนูเศรษฐีผู้เย็นชาและสง่างามนั่งอยู่หน้าร้านสี่เถียนตั้งแต่ไกล เครื่องหน้าอันประณีตงดงามไร้ที่ติ แววตาใสกระจ่างไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ช่างเหมือนพี่สาวคนสวยสุดเยือกเย็นไม่มีผิดเพี้ยน

Chinese

前广场的人流量很大，买奶茶的也不少。

Thai

ปริมาณคนสัญจรบริเวณลานหน้าอาคารมีจำนวนมาก และมีคนมาซื้อชานมไม่น้อยเช่นกัน

Chinese

无论是男是女，看到冯楠舒的时候都会忍不住露出惊艳的表情，然后偷瞥一眼，目光里全是心动，却因为那份清冷不敢靠近。

Thai

ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เมื่อได้เห็นเฝิงหนานซูต่างก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าทึ่งในความงามออกมา จากนั้นก็แอบเหลือบมองแวบหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความหวั่นไหว ทว่ากลับไม่กล้าเข้าใกล้เพราะความเย็นชาคู่นั้น

Chinese

除了粘着江勤到处遛，小富婆一般很少出现在公开场合，可一旦出现，立马就会引起这种效果。

Thai

นอกจากจะคอยตามติดเจียงฉินไปเดินเล่นทุกหนทุกแห่งแล้ว ปกติแม่หนูเศรษฐีมักจะไม่ค่อยปรากฏตัวในที่สาธารณะเท่าไรนัก แต่พอปรากฏตัวทีไรก็มักจะดึงดูดความสนใจได้แบบนี้ทันที

Chinese

就好像曾经的城南高中，从她踏入校门的那一刻，再到进入教室为止，满校园的长风中全都是关于她的窃窃私语。

Thai

เหมือนกับโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนานในอดีต ตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเข้าสู่ประตูโรงเรียนจนกระทั่งเดินเข้าห้องเรียน สายลมที่พัดผ่านทั่วทั้งโรงเรียนล้วนอบอวลไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบเกี่ยวกับเธอ

Chinese

不过，她本人有点慌。

Thai

ทว่าตัวเธอเองกลับรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

Chinese

有点慌，表情就越发清冷，搞得那些看她的人也有点慌，匆匆忙忙地移开了视线。

Thai

ยิ่งประหม่า สีหน้าก็ยิ่งดูเย็นชา จนทำให้คนที่มองเธอต่างก็รู้สึกประหม่าตามไปด้วยและพากันรีบเบือนสายตาหนีไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

“好漂亮啊，谁啊？怎么没见过？”

Thai

“สวยจังเลย ใครน่ะ ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

Chinese

“不知道，不是咱学校的吧？”

Thai

“ไม่รู้สิ ไม่ใช่คนของมหาวิทยาลัยเราหรือเปล่า”

Chinese

“你怎么知道？”

Thai

“เธอรู้ได้ยังไง”

Chinese

“校花比赛上没见过啊，要不谁能拿第一？”

Thai

“ตอนประกวดดาวมหาวิทยาลัยไม่เคยเห็นเลยน่ะสิ ไม่อย่างนั้นใครจะไปแย่งที่หนึ่งได้”

Chinese

“太酷了，表情那么冷，一看就是很难接近的那种女神。”

Thai

“เท่สุดๆ ไปเลย สีหน้าเย็นชาขนาดนั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเทพธิดาประเภทที่เข้าถึงยากชัวร์ๆ”

Chinese

小富婆假装什么都没听到，默默地嘬了一口奶茶，然后看了一眼吸管，学江勤那样给咬瘪了一些。

Thai

แม่หนูเศรษฐีแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น แอบดูดชานมเข้าไปหนึ่งอึกเงียบๆ จากนั้นก็ก้มมองหลอดดูดแล้วกัดให้แบนลงไปหน่อยตามแบบที่เจียงฉินชอบทำ

Chinese

会爬树的帅狗熊不在，好喝的奶茶好像也甜度减半。

Thai

พอเจ้าหมีสุดหล่อที่ปีนต้นไม้เป็นไม่อยู่ ชานมแสนอร่อยก็ดูเหมือนจะหวานน้อยลงไปครึ่งหนึ่ง

Chinese

她抱着奶茶杯傻了一会儿，纤细卷翘的睫毛在灿烂的日光下微微颤了颤两下，然后就看到了停在路边的黑色奥迪。

Thai

เธอประคองแก้วชานมนั่งเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ขนตางอนยาวสั่นไหวเบาๆ สองทีท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้า แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นรถออดี้สีดำที่จอดอยู่ริมถนน

Chinese

“好像是江勤的车……”

Thai

“ดูเหมือนจะเป็นรถของเจียงฉิน…”

Chinese

高文慧已经工作了一上午了，此时正好换班，结果一出门就看到冯楠舒正哒哒哒地往对面跑：“咦？楠舒伱去哪儿啊！”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยทำงานมาตลอดทั้งช่วงเช้า พอถึงเวลาเปลี่ยนกะพอดี พอก้าวพ้นประตูออกมาก็เห็นเฝิงหนานซูกำลังวิ่งเหยาะๆ ข้ามไปฝั่งตรงข้าม “เอ๊ะ หนานซูเธอจะไปไหนน่ะ!”

Chinese

“江勤来了。”小富婆一边挥手一边跑到了车前。

Thai

“เจียงฉินมาแล้ว” แม่หนูเศรษฐีโบกไม้โบกมือพลางวิ่งไปที่หน้ารถ

Chinese

见状，围观的人全都忍不住望向路边，眼神里流露出一丝惊讶。

Thai

เมื่อเห็นภาพนั้น ผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองริมถนน แววตาเผยความประหลาดใจออกมา

Chinese

这清清冷冷的白富美，怎么在那辆车来了之后眼眸都亮了，仿佛一瞬间就变了气质，软萌又灵动了许多。

Thai

สาวสวยรวยเสน่ห์ผู้เย็นชาคนนี้ ทำไมพอนึกว่ารถคันนั้นมาถึง ดวงตากลับเป็นประกายขึ้นมาทันที แถมกลิ่นอายยังเปลี่ยนไปในพริบตา ดูน่ารักนุบนิบและมีชีวิตชีวาขึ้นมากขนาดนี้

Chinese

“江勤，遛。”

Thai

“เจียงฉิน ไปเดินเล่น”

Chinese

江勤降下一丢丢的车窗：“小富婆，你还记不记得你有一个愿望？”

Thai

เจียงฉินลดกระจกรถลงมานิดเดียว “แม่หนูเศรษฐี เธอยังจำได้ไหมว่าเธอมีความปรารถนาอยู่อย่างหนึ่ง”

Chinese

“记得，想天天跟着你遛。”冯楠舒毫不犹疑地开口。

Thai

“จำได้ อยากตามนายไปเดินเล่นทุกวัน” เฝิงหนานซูตอบกลับโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

Chinese

“不是这个，是另一个，你前几天还说过，再好好想想。”

Thai

“ไม่ใช่อันนี้ อีกอันต่างหาก หลายวันก่อนเธอยังพูดถึงอยู่เลย ลองคิดดูดีๆ ซิ”

Chinese

冯楠舒想了一下后开口：“虽然我什么都不懂，但我想让你喂我吃饭。”

Thai

เฝิงหนานซูครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “ถึงฉันจะไม่ประสีประสาอะไรเลย แต่ฉันอยากให้นายป้อนข้าวฉัน”

Chinese

江勤深呼吸着硬撑了一下：“也不是这个，是一个和我关系不大的愿望。”

Thai

เจียงฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ พลางพยายามข่มใจ “อันนี้ก็ไม่ใช่อีก เป็นความปรารถนาที่ไม่ค่อยเกี่ยวกับฉันต่างหาก”

Chinese

冯楠舒傻了一会儿后摇摇头：“江勤，我好像没有那种愿望。”

Thai

เฝิงหนานซูนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “เจียงฉิน ฉันดูเหมือนจะไม่มีความปรารถนาแบบนั้นนะ”

Chinese

“你在撩我？”

Thai

“เธอเต๊าะฉันอยู่เหรอ”

Chinese

“没有，我一直都傻乎乎的。”冯楠舒唬着小脸说到。

Thai

“ไม่ได้เต๊าะ ฉันเซ่อซ่ามาตลอดต่างหาก” เฝิงหนานซูทำหน้านิ่งแล้วพูดออกมา

Chinese

“那我再给你一个提示，你想要它很久了，开学的时候还跟着我在学校里找了半天，记不记得？”

Thai

“งั้นฉันจะใบ้ให้อีกอย่าง เธออยากได้มันมานานแล้ว ตอนเปิดเทอมยังตามฉันไปหาอยู่ทั่วโรงเรียนตั้งครึ่งค่อนวัน จำได้ไหม”

Chinese

江勤生怕心口的水泥不够，不敢再让她胡猜了，直接把给她导向了一个正确答案。

Thai

เจียงฉินกลัวว่าปูนซีเมนต์โบกทับหัวใจจะหนาไม่พอ ไม่กล้าปล่อยให้เธอเดาสุ่มไปเรื่อยอีก จึงรีบชี้นำเธอไปสู่คำตอบที่ถูกต้องโดยตรง

Chinese

冯楠舒换上一副高冷表情看着他：“江勤，我想养只小狗。”

Thai

เฝิงหนานซูเปลี่ยนเป็นสีหน้าเย็นชาแล้วมองเขา “เจียงฉิน ฉันอยากเลี้ยงลูกหมา”

Chinese

“对，就是这个愿望。”

Thai

“ใช่แล้ว ความปรารถนานี้แหละ”

Chinese

江勤打开车门，把泼天富贵给抱了出来：“看，这只狗子以后就归你养了。”

Thai

เจียงฉินเปิดประตูรถ อุ้มพั่วเทียนฟู่กุ้ยออกมา “ดูสิ เจ้าหมาตัวนี้ต่อไปเป็นของเธอเลี้ยงแล้วนะ”

Chinese

见到一脸呆萌的拉布拉多四肢悬空，仿佛被命运勒住喉咙一样无助，小富婆的眼神瞬间变得愉悦而闪亮。

Thai

เมื่อเห็นลูกสุนัขลาบราดอร์หน้าตาบ้องแบ๊วขาลอยเคว้งกลางอากาศ ดูหมดหนทางราวกับถูกโชคชะตาบีบคอเอาไว้ แววตาของแม่หนูเศรษฐีก็พลันเปล่งประกายด้วยความเบิกบานใจทันที

Chinese

她伸出葱白的小手，试探地摸了两把，发现对方不反抗就快点让江勤把它放下。

Thai

เธอยื่นมือน้อยๆ ขาวเนียนดุจลำเทียนออกมา ลองลูบมันเบาๆ สองที พอพบว่าอีกฝ่ายไม่ขัดขืนก็รีบบอกให้เจียงฉินวางมันลงทันที

Chinese

泼天富贵也是只怂狗，在陌生的环境里有些慌，但还是坚强地站直了前腿，任由小富婆从头撸到背。

Thai

พั่วเทียนฟู่กุ้ยเองก็เป็นหมาขี้ขลาดตัวหนึ่ง มันรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้างในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็ยังพยายามยืนหยัดยืดขาหน้าตรง ปล่อยให้แม่หนูเศรษฐีลูบตั้งแต่หัวจรดหลังตามใจชอบ

Chinese

一大一小，都是小怂包。

Thai

คนหนึ่งตัวโต อีกตัวหนึ่งตัวเล็ก ล้วนเป็นพวกขี้ขลาดทั้งคู่

Chinese

一个撸的谨慎，一个站着不敢动，场面相当可爱。

Thai

คนหนึ่งลูบอย่างระมัดระวัง อีกตัวยืนนิ่งไม่กล้าขยับ ภาพที่เห็นช่างน่ารักน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง

Chinese

撸了一会儿之后，泼天富贵似乎是习惯了一些，不再像之前那么怂，甚至还就地打了个滚，露出自己的肚皮。

Thai

หลังจากถูกลูบอยู่พักหนึ่ง พั่วเทียนฟู่กุ้ยก็ดูเหมือนจะเริ่มคุ้นชินขึ้นมาบ้าง ไม่ได้ขี้กลัวเหมือนตอนแรกอีกต่อไป ถึงขั้นกลิ้งตัวนอนหงายโชว์พุงบนพื้นเลยทีเดียว

Chinese

小富婆的眼神亮亮的，就好像有光在凝聚。

Thai

ดวงตาของแม่หนูเศรษฐีเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับมีแสงสว่างกำลังหลอมรวมอยู่ข้างใน

Chinese

“走，去奶茶店坐着撸。”

Thai

“ไปเถอะ ไปนั่งลูบในร้านชานมกัน”

Chinese

“好。”

Thai

“อื้ม”

Chinese

江勤抱起泼天富贵，带着小富婆回到了奶茶店，顿时就把高文慧给吸引过来了。

Thai

เจียงฉินอุ้มพั่วเทียนฟู่กุ้ยขึ้นมา พาแม่หนูเศรษฐีเดินกลับมาที่ร้านชานม ดึงดูดความสนใจของเกาเหวินฮุ่ยเข้ามาทันที

Chinese

“怎么有只狗子啊？谁家的？”

Thai

“ทำไมมีหมาด้วยล่ะ ของบ้านไหนเนี่ย”

Chinese

“小富婆一直吵着要，我就去外面买了一只，给她养着玩。”

Thai

“แม่หนูเศรษฐีงอแงอยากได้มาตลอด ฉันก็เลยออกไปซื้อข้างนอกมาตัวหนึ่ง เอามาให้เธอเลี้ยงเล่น”

Chinese

冯楠舒听完之后仰起头，傻乎乎看他半天，眼神里仿佛有水色荡漾。

Thai

หลังจากได้ฟัง เฝิงหนานซูก็เงยหน้าขึ้นมองเขาตาแป๋วอยู่เนิ่นนาน แววตาราวกับมีระลอกคลื่นน้ำไหวระริก

Chinese

高文慧蹲下撸了几下：“刚买的还没名字吧？我建议每人一个字，就叫它楠勤怎么样，小名就叫勤勤。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยย่อตัวลงลูบมันสองสามที “เพิ่งซื้อมาคงยังไม่มีชื่อใช่ไหม ฉันเสนอว่าเอาชื่อพวกนายมาคนละคำ เรียกมันว่าหนานฉินเป็นไง ชื่อเล่นก็เรียกว่าฉินฉิน”

Chinese

“我觉得文慧比较好听，小名可以叫慧慧。”

Thai

“ฉันว่าชื่อเหวินฮุ่ยเพราะกว่านะ ชื่อเล่นเรียกฮุ่ยฮุ่ยก็ได้”

Chinese

“你有点过分。”高文慧眯起眼睛。

Thai

“นายเริ่มจะเกินไปแล้วนะ” เกาเหวินฮุ่ยหรี่ตาลง

Chinese

江勤啐了她一口：“我来的路上已经给他取过名字了，叫泼天富贵。”

Thai

เจียงฉินส่งเสียงเหอะใส่เธอ “ตอนอยู่บนทางฉันตั้งชื่อให้มันแล้ว ชื่อพั่วเทียนฟู่กุ้ย”

Chinese

“什么鬼？哪有狗叫这种名字的，不应该取得可爱一点吗？”

Thai

“อะไรของนายเนี่ย มีหมาที่ไหนตั้งชื่อแบบนี้กัน ไม่ควรตั้งให้น่ารักกว่านี้หน่อยเหรอ”

Chinese

“叫什么不打紧，关键是吉利，对不对富贵儿？”

Thai

“ชื่ออะไรไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเป็นมงคลต่างหาก ใช่ไหมเจ้าฟู่กุ้ย”

Chinese

泼天富贵呜了两声，不敢动，但是眼睛滴溜溜地乱转，一看就不是真傻的那种狗子，只是因为环境比较陌生所以显得很老实，实际上不知道多聪明。

Thai

พั่วเทียนฟู่กุ้ยส่งเสียงครางหงิงๆ สองที ไม่กล้าขยับเขยื้อน แต่ดวงตากลับกลอกไปมา มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่หมาที่โง่จริงๆ แค่เพราะยังไม่คุ้นกับสภาพแวดล้อมเลยดูเรียบร้อยเจียมเนื้อเจียมตัว ความจริงแล้วไม่รู้ว่าฉลาดแสนรู้ขนาดไหน

Chinese

高文慧撸狗撸的有点起劲儿，把泼天富贵撸的再次发出呜呜声，就地打了个滚露出肚皮。

Thai

เกาเหวินฮุ่ยเริ่มลูบหมาอย่างเมามัน จนพั่วเทียนฟู่กุ้ยส่งเสียงครางหงิงๆ ออกมาอีกครั้ง แล้วทิ้งตัวกลิ้งหงายท้องโชว์พุงบนพื้น

Chinese

“奶茶店最近的生意怎么样？”

Thai

“ช่วงนี้กิจการร้านชานมเป็นยังไงบ้าง”

Chinese

“还可以，只是我不如胡馨熟练，做奶茶的速度慢了一点。”

Thai

“ก็ใช้ได้นะ แค่ฉันยังไม่คล่องเท่าหูซิน ความเร็วในการชงชานมเลยช้าไปหน่อย”

Chinese

“那倒没关系，主要还是保证口味，只要味道上没有太大的差别，顾客一般不会在意多等一分钟。”

Thai

“นั่นไม่เป็นไรหรอก หลักๆ คือต้องรักษาเรื่องรสชาติ ขอแค่รสชาติไม่ได้ต่างกันมาก ลูกค้าทั่วไปก็ไม่ถือสาที่จะรอเพิ่มอีกสักหนึ่งนาทีหรอก”

Chinese

江勤洗完手回来，伸手抓了一把巴旦木，剥开之后喂到了小富婆的嘴里。

Thai

เจียงฉินล้างมือเสร็จก็เดินกลับมา ยื่นมือไปหยิบอัลมอนด์มาหนึ่งกำมือ แกะเปลือกเสร็จแล้วก็ป้อนเข้าปากแม่หนูเศรษฐี

Chinese

“江勤，还要再吃一个。”冯楠舒一边撸狗一边说。

Thai

“เจียงฉิน อยากกินอีกเม็ดหนึ่ง” เฝิงหนานซูพูดพลางลูบหมาไปด้วย

Chinese

……

Thai

…

Chinese

从喜甜奶茶店离开之后，江勤带着小富婆去了创业基地，给泼天富贵安家。

Thai

หลังจากออกจากร้านชานมสี่เถียน เจียงฉินก็พาแม่หนูเศรษฐีไปยังศูนย์บ่มเพาะธุรกิจ เพื่อหาที่อยู่ที่กินให้พั่วเทียนฟู่กุ้ย

Chinese

毕竟宿舍不让养宠物，那就只能把它留在创业基地里了。

Thai

ในเมื่อหอพักไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์เลี้ยง ก็ทำได้เพียงพามันมาไว้ที่ศูนย์บ่มเพาะธุรกิจเท่านั้น

Chinese

而且这小东西还挺可爱的，大家干累了活就撸几下狗，既能舒缓压力，还能调整心情，倒也是个不错的安排。

Thai

อีกทั้งเจ้าตัวเล็กนี้ยังน่ารักมาก เวลาทุกคนทำงานเหนื่อยๆ ก็แวะมาลูบหมาสักสองสามที ทั้งคลายเครียดและช่วยปรับอารมณ์ได้ นับว่าเป็นการจัดแจงที่ไม่เลวทีเดียว

Chinese

“哇，老板，这是谁的狗啊？”

Thai

“ว้าว บอส หมาของใครเหรอคะ”

Chinese

“你们老板娘的，名字叫泼天富贵，从今天开始正式加入208的大家庭。”

Thai

“ของเถ้าแก่เนี้ยของพวกเธอน่ะสิ ชื่อพั่วเทียนฟู่กุ้ย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปถือว่าเข้าร่วมเป็นครอบครัวใหญ่ของห้อง 208 อย่างเป็นทางการแล้ว”

Chinese

苏奈凑过来看了两眼：“我记得严教授之前说过，创业基地不允许养宠物吧？”

Thai

ซูไน่ยื่นหน้าเข้ามามองดูสองที “ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนศาสตราจารย์เหยียนเคยบอกว่า ศูนย์บ่มเพาะธุรกิจไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์เลี้ยงไม่ใช่เหรอคะ”

Chinese

江勤抿了下嘴：“没关系，我待会儿会和严教授说一声的，争取得到他的同意。”

Thai

เจียงฉินเม้มปาก “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับศาสตราจารย์เหยียนสักหน่อย พยายามขอความยินยอมจากท่านให้ได้”

Chinese

“严教授可不是那么好说话的。”

Thai

“ศาสตราจารย์เหยียนไม่ใช่คนพูดคุยด้วยง่ายๆ นะคะ”

Chinese

“没事的，我会晓之以理，动之以情，严教授肯定会理解一个傻富婆想养只宠物的心。”

Thai

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะใช้ทั้งเหตุผลและอารมณ์ความรู้สึกเข้าช่วย ศาสตราจารย์เหยียนจะต้องเข้าใจจิตใจของแม่หนูเศรษฐีจอมทึ่มที่อยากเลี้ยงสัตว์สักตัวแน่นอน”

Chinese

冯楠舒闻声仰起头：“江勤，我有时候也不是特别傻。”

Thai

เฝิงหนานซูได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น “เจียงฉิน บางครั้งฉันก็ไม่ได้ทึ่มขนาดนั้นสักหน่อย”

Chinese

苏奈听完后也忍不住皱了皱眉：“老板娘可一点都不傻，她是最聪明的！”

Thai

พอได้ยินแบบนั้นซูไน่ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “เถ้าแก่เนี้ยไม่ได้ทึ่มสักนิดเลยนะคะ เธอฉลาดที่สุดต่างหาก!”

Chinese

小富婆有点慌：“苏奈，我有时候确实傻乎乎的。”

Thai

แม่หนูเศรษฐีเริ่มประหม่าขึ้นมาบ้าง “ซูไน่ บางครั้งฉันก็เซ่อซ่าจริงๆ นะ”

Chinese

“哦，好的老板娘，那个，我可不可以摸摸富贵啊？”

Thai

“อ้อ ได้ค่ะเถ้าแก่เนี้ย ถ้างั้นฉันขอลูบเจ้าฟู่กุ้ยหน่อยได้ไหมคะ”

Chinese

“可以摸。”

Thai

“ลูบได้สิ”

Chinese

冯楠舒听到老板娘三个字，立马大方地把狗子借了出去，还没习惯这么多人的富贵儿怂的不行，在瑟瑟发抖之中被传了一圈又一圈。

Thai

พอเฝิงหนานซูได้ยินสามตัวอักษรคำว่าเถ้าแก่เนี้ย ก็ใจกว้างยอมส่งต่อเจ้าหมาให้ทันที เจ้าฟู่กุ้ยที่ยังไม่ชินกับคนเยอะขนาดนี้ขี้กลัวสุดขีด มันถูกส่งต่อเป็นทอดๆ ท่ามกลางความสั่นเทาไปรอบแล้วรอบเล่า

Chinese

趁着这个时候，江勤从208离开，打算去一楼的总办处报备一下，结果还没到门口就遇到了严教授。

Thai

อาศัยจังหวะนี้ เจียงฉินเดินออกจากห้อง 208 ตั้งใจจะไปรายงานเรื่องที่สำนักงานอธิการบดีตรงชั้นหนึ่ง ทว่ายังไม่ทันถึงหน้าประตูก็บังเอิญพบกับศาสตราจารย์เหยียนเข้าเสียก่อน

Chinese

教授好像是打算出门的，手里还提着黑色的挎包，见到江勤后立刻就站住了脚步。

Thai

ดูเหมือนศาสตราจารย์กำลังจะออกไปข้างนอก ในมือยังถือกระเป๋าสะพายข้างสีดำ พอเห็นเจียงฉินก็หยุดฝีเท้าลงทันที

Chinese

“江勤，推广的事情怎么样了？”

Thai

“เจียงฉิน เรื่องการโปรโมตเป็นยังไงบ้างแล้ว”

Chinese

“前期的准备已经安排好了，两天后开始正式推广。”

Thai

“การเตรียมการช่วงแรกจัดแจงเรียบร้อยแล้วครับ อีกสองวันจะเริ่มโปรโมตอย่างเป็นทางการครับ”

Chinese

严教授听完之后点点头：“干得不错，但不要急躁，重要的是稳住，对了，你找我有什么事吗？”

Thai

ศาสตราจารย์เหยียนฟังจบก็พยักหน้า “ทำได้ดีมาก แต่อย่าเพิ่งใจร้อน สิ่งสำคัญคือต้องมั่นคงเข้าไว้ จริงสิ เธอมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันหรือเปล่า”

Chinese

江勤咳嗽了一声：“教授，我刚给208雇了个保安，给我们看门，想找您报备一下。”

Thai

เจียงฉินกระแอมไอทีหนึ่ง “ศาสตราจารย์ครับ พอดีผมเพิ่งจ้างรปภ. มาเฝ้าประตูให้ห้อง 208 คนหนึ่ง เลยอยากมารายงานให้ท่านทราบสักหน่อยครับ”

Chinese

“学生？”

Thai

“นักศึกษาเหรอ”

Chinese

“不是，是外面来的。”

Thai

“ไม่ใช่ครับ มาจากข้างนอกครับ”

Chinese

严教授思索了一下：“你如果信得过就可以，这件事我不过多插手，但手续一定要办起了。”

Thai

ศาสตราจารย์เหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเธอไว้ใจได้ก็ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ฉันจะไม่เข้าไปก้าวก่ายมากนัก แต่เอกสารขั้นตอนต่างๆ ต้องทำให้เรียบร้อยนะ”

Chinese

江勤点点头，把教授送到了大门口，心说我就说嘛，严教授是很好说话的。

Thai

เจียงฉินพยักหน้า เดินไปส่งศาสตราจารย์ถึงหน้าประตูใหญ่ พลางคิดในใจว่าฉันบอกแล้วไงล่ะ ศาสตราจารย์เหยียนน่ะพูดคุยด้วยง่ายจะตาย

Chinese

“江勤，严教授同意把富贵儿养在这里了吗？”

Thai

“เจียงฉิน ศาสตราจารย์เหยียนตกลงให้เลี้ยงเจ้าฟู่กุ้ยไว้ที่นี่แล้วเหรอ”

Chinese

“嗯，他同意了。”

Thai

“อื้ม ท่านตกลงแล้ว”

Chinese

“严教授是个好人。”

Thai

“ศาสตราจารย์เหยียนเป็นคนดีจัง”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)