ไม่ได้เจอกันนาน ขอกอดหน่อย

Chinese

第442章 好久不见，抱抱

Thai

ตอนที่ 442 ไม่ได้เจอกันนาน กอดหน่อย

Chinese

元旦推广开展的很顺滑，哪怕只是前夕的预热，拼团的注册量就已经开始一路猛增了。

Thai

การโปรโมตช่วงวันขึ้นปีใหม่ดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก แม้จะเป็นเพียงการอุ่นเครื่องในช่วงก่อนหน้า ยอดลงทะเบียนของพินถวนก็เริ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่องแล้ว

Chinese

而且这些人流量巨大的商圈，很大一部分都在拼团的主营业务区，光是那些独家就已经非常吸流量了。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น ย่านการค้าที่มีผู้คนสัญจรไปมามหาศาลเหล่านี้ ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในเขตธุรกิจหลักของพินถวน แค่พวกร้านค้าแบบเอกสิทธิ์เฉพาะเหล่านั้นก็ดึงดูดยอดผู้ใช้งานได้มหาศาลแล้ว

Chinese

对此，拉手网和糯米网无计可施。

Thai

ต่อเรื่องนี้ เว็บไซต์ลาโส่วและเว็บไซต์นั่วหมี่ทำอะไรไม่ถูกเลย

Chinese

因为元旦本来就三天，他们就算想学都很难学到，这种情况让他们深受打击。

Thai

เพราะวันหยุดปีใหม่มีแค่สามวัน ต่อให้พวกเขาอยากจะลอกเลียนแบบก็คงยากที่จะทำได้ทัน สถานการณ์เช่นนี้ทำให้พวกเขาถูกโจมตีอย่างหนัก

Chinese

尤其是罗宾，他忽然发现原来自己武的玩不过，文的也玩不过，阴的玩不过，阳的更玩不过，这他妈还玩什么？

Thai

โดยเฉพาะหลัวปิน จู่ๆ เขาก็พบว่าตนเองเล่นสายบู๊ก็สู้ไม่ได้ เล่นสายบุ๋นก็สู้ไม่ได้ เล่นสายมืดก็สู้ไม่ได้ เล่นสายสว่างก็ยิ่งสู้ไม่ได้ แล้วแม่งจะไปเล่นอะไรต่อได้อีก?

Chinese

“杨总，元旦已经过了，该交接的也都交接了，我先走一步，咱们就此别过吧。”

Thai

“ประธานหยาง ปีใหม่ก็ผ่านไปแล้ว เรื่องที่ต้องส่งมอบงานก็ส่งมอบหมดแล้ว ผมขอตัวก่อน พวกเราคงต้องร่ำลากันตรงนี้แล้วละ”

Chinese

“罗总这就要走了？多待两天吧。”

Thai

“ประธานหลัวจะไปแล้วหรือครับ อยู่ต่ออีกสักสองวันเถอะ”

Chinese

“不能再待了，不能再待了。”

Thai

“อยู่ต่อไม่ได้แล้ว อยู่ต่อไม่ได้แล้วจริงๆ”

Chinese

元旦的清晨，罗宾提着行李离开了酒店，连送别会都没参加，打了个车就去了机场，他是真的害怕再待下去，心里的阴影就再也散不去了。

Thai

เช้าตรู่ของวันปีใหม่ หลัวปินหิ้วกระเป๋าเดินทางออกจากโรงแรม แม้แต่งานเลี้ยงส่งก็ไม่ได้เข้าร่วม เขาเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังสนามบินทันที เขากลัวจริงๆ ว่าหากอยู่ต่อไปอีก เงาทะมึนในใจคงจะไม่มีวันจางหายไป

Chinese

是，他不做沪上市场了，但是他的职业生涯才刚刚开始啊。

Thai

ใช่แล้ว เขาไม่ทำตลาดเซี่ยงไฮ้แล้ว แต่เส้นทางอาชีพของเขามันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะ

Chinese

妈的，短短一个月的时间，他被江勤欺负的每天做噩梦，经常掉头发，这样下去还得了吗？

Thai

แม่งเอ๊ย ในช่วงเวลาสั้นๆ แค่หนึ่งเดือน เขาถูกเจียงฉินรังแกจนฝันร้ายทุกวัน ผมร่วงอยู่บ่อยๆ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปจะไปทนไหวได้อย่างไร

Chinese

不过罗总也是个倒霉催的，他刚到机场，还没站稳脚，结果就碰到江勤了。

Thai

ทว่าประธานหลัวก็ช่างโชคร้ายเหลือเกิน เขาเพิ่งจะถึงสนามบิน ขาข้างหนึ่งยังไม่ทันได้ยืนมั่น ผลปรากฏว่าก็ดันมาเจอเจียงฉินเข้าเสียได้

Chinese

“罗总，好巧啊，这是要走了？”

Thai

“ประธานหลัว ช่างบังเอิญจริง นี่กำลังจะไปแล้วเหรอครับ”

Chinese

“对，江总也要走吗？去……去京都？”

Thai

“ใช่ครับ ประธานเจียงก็จะไปด้วยหรือ ไป…ไปจิงตูเหรอครับ”

Chinese

江勤愣了一下，随即摆摆手：“不去京都，放轻松，我只是来接人的。”

Thai

เจียงฉินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็โบกมือ “ไม่ได้ไปจิงตูหรอก สบายใจได้ ผมแค่มารับคนน่ะ”

Chinese

听到这句话，罗宾松了口气，拉起行李箱匆匆走进了机场，踏进大厅的那一刻，忽然觉得身上担子一瞬间没了。

Thai

เมื่อได้ยินคำนี้ หลัวปินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปในสนามบินอย่างเร่งรีบ วินาทีที่ก้าวเข้าไปในโถงผู้โดยสาร จู่ๆ ก็รู้สึกว่าภาระบนบ่าพลันอันตรธานหายไปในพริบตา

Chinese

但是根据能量守恒定律，担子这个东西在自己身上消失，就会在别人身上出现，一想到这里，罗宾就有些心疼杨学宇。

Thai

แต่ตามกฎการอนุรักษ์พลังงาน สิ่งที่เรียกว่าภาระนี้เมื่อสลายไปจากตัวเขา ก็ย่อมจะไปปรากฏอยู่บนตัวคนอื่น พอนึกถึงตรงนี้ หลัวปินก็รู้สึกสงสารหยางเสวียอวี่ขึ้นมาบ้างแล้ว

Chinese

与此同时，在机场出口，一行七人正带着行李往外走，脸上带着无尽的兴奋，就像是平平无奇的旅游团，只是中间那个女孩实在漂亮的过分。

Thai

ในขณะเดียวกัน ที่ทางออกสนามบิน คณะเดินทางเจ็ดคนกำลังถือสัมภาระเดินออกมา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นอย่างหาที่สุดไม่ได้ ราวกับเป็นคณะทัวร์ธรรมดาๆ กลุ่มหนึ่ง เพียงแต่เด็กสาวที่อยู่ตรงกลางนั้นสวยเกินไปจริงๆ

Chinese

“沪上，我路飞宇又回来了！”

Thai

“เซี่ยงไฮ้ ฉันลู่เฟยอวี่กลับมาแล้ว!”

Chinese

“飞宇，你现在都是经理了，怎么还像小孩子一样？”

Thai

“เฟยอวี่ ตอนนี้นายก็เป็นถึงผู้จัดการแล้ว ทำไมยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อยู่อีก”

Chinese

路飞宇转头看向董文豪：“董哥，咱们这半年多一直憋在办公室里，很少有机会出来放风，这次组团出来，我难免会觉得激动嘛。”

Thai

ลู่เฟยอวี่หันไปมองต่งเหวินหาว “พี่ต่ง พวกเราอุดอู้อยู่แต่ในออฟฟิศมาตั้งครึ่งปี แทบไม่มีโอกาสได้ออกมาสูดอากาศเลย ครั้งนี้รวมกลุ่มกันออกมา ผมก็ต้องรู้สึกตื่นเต้นเป็นธรรมดาสิ”

Chinese

董文豪带上墨镜：“大家都已经是高管了，出门在外记得稳重一些。”

Thai

ต่งเหวินหาวสวมแว่นกันแดด “ทุกคนก็เป็นถึงผู้บริหารระดับสูงกันแล้ว ออกมาข้างนอกก็จำไว้ว่าต้องสุขุมสำรวมหน่อย”

Chinese

元旦假期是从周六的早上开始的，在得知老板娘要来沪上找老板之后，魏兰兰、苏奈、董文豪和路飞宇也决定一同前往。

Thai

วันหยุดปีใหม่เริ่มต้นตั้งแต่เช้าวันเสาร์ หลังจากรู้ว่าเถ้าแก่เนี้ยจะมาหาบอสที่เซี่ยงไฮ้ เว่ยหลานหลาน ซูไน่ ต่งเหวินหาว และลู่เฟยอวี่จึงตัดสินใจเดินทางมาด้วยกัน

Chinese

拼团入驻沪上是他们全国计划的第一步，而且是最重要的一步，像这样重要的场合，他们几个谁都不想缺席，于是就组团过来了。

Thai

การที่พินถวนเข้าสู่เซี่ยงไฮ้เป็นก้าวแรกของแผนระดับประเทศของพวกเขา ทั้งยังเป็นก้าวที่สำคัญที่สุด โอกาสสำคัญแบบนี้ไม่มีใครในหมู่พวกเขาอยากพลาด จึงรวมกลุ่มกันเดินทางมาที่นี่

Chinese

“诶，我看到了老板了！”

Thai

“เอ๊ะ ฉันเห็นบอสแล้ว!”

Chinese

“哪儿呢？”

Thai

“ไหนล่ะ”

Chinese

“那不是嘛，在那里蹲着呢！”

Thai

“นั่นไงล่ะ นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นน่ะ!”

Chinese

路飞宇刚出站门就见到江勤正蹲在步行道的一侧，于是立刻跑了过去。

Thai

ลู่เฟยอวี่เพิ่งจะเดินพ้นประตูทางออกมาก็เห็นเจียงฉินกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างทางเท้า จึงรีบวิ่งเข้าไปหาทันที

Chinese

江勤听到声音后一脸懵逼抬起头，心说起猛了还是怎么着？怎么感觉这个傻逼长的好像路飞宇啊。

Thai

เจียงฉินได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง ในใจคิดว่านี่ฉันตื่นเช้าเกินไปจนเบลอหรืออย่างไร ทำไมรู้สึกว่าไอ้งั่งคนนี้หน้าตาเหมือนลู่เฟยอวี่จัง

Chinese

“老板，你怎么不理我？”

Thai

“บอส ทำไมไม่ทักผมล่ะ”

Chinese

“我草，真的是你？伱怎么来了。”

Thai

“เชี่ย เป็นนายจริงๆ เหรอเนี่ย นายมาได้ยังไง”

Chinese

路飞宇喘了口气，伸手把包摘下来放在地上：“不只是我，大家都来了，一方面是为了护送老板娘，一方面是来凑凑热闹。”

Thai

ลู่เฟยอวี่หอบหายใจ เอื้อมมือปลดกระเป๋าลงมาวางบนพื้น “ไม่ใช่แค่ผม ทุกคนก็มากันหมด ด้านหนึ่งก็เพื่อมาคุ้มกันเถ้าแก่เนี้ย อีกด้านหนึ่งก็มาร่วมสนุกด้วยครับ”

Chinese

江勤顺着路飞宇跑来的方向看去，发现董文豪、魏兰兰他们都在朝着这边走来，同行的还有高文慧和王海妮。

Thai

เจียงฉินมองตามทิศทางที่ลู่เฟยอวี่วิ่งมา พบว่าพวกต่งเหวินหาว เว่ยหลานหลาน กำลังเดินตรงมาทางนี้ โดยมีเกาเหวินฮุ่ยและหวังไห่หนีร่วมทางมาด้วย

Chinese

而小富婆则走在最中间，穿着一件白色的短款羽绒夹克，黑色的高腰牛仔裤，完全就像个出门带保镖的大小姐，引来了周围无数人的侧目。

Thai

ส่วนแม่หนูเศรษฐีเดินอยู่ตรงกลางที่สุด เธอสวมเสื้อแจ็กเกตขนเป็ดตัวสั้นสีขาว กางเกงยีนส์เอวสูงสีดำ ดูเหมือนคุณหนูใหญ่ที่ออกจากบ้านพร้อมบอดี้การ์ดไม่มีผิด ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างนับไม่ถ้วนให้หันมามอง

Chinese

江勤转头看向路飞宇，思量半晌后忽然张开了双臂：“飞宇，好久不见了，来，让老板深情拥抱一下。”

Thai

เจียงฉินหันไปมองลู่เฟยอวี่ ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะอ้าแขนออกกะทันหัน “เฟยอวี่ ไม่ได้เจอกันนานเลย มา ให้บอสขอกอดอย่างซาบซึ้งใจสักที”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

“愣着干什么，来啊，不要害羞！”

Thai

“ยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ เข้ามาสิ ไม่ต้องอาย!”

Chinese

路飞宇瞬间就感动了，嘴唇都在颤抖：“老板你这么想我啊？说实话，我都不知道我在你心里……”

Thai

ลู่เฟยอวี่รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาในทันที ริมฝีปากสั่นระริก “บอสคิดถึงผมขนาดนี้เลยเหรอครับ บอกตามตรง ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าในใจของบอส…”

Chinese

老路的话还没说完，江勤就把他推开了：“好了，抱完了，闭嘴吧。”

Thai

เหล่าลู่ยังพูดไม่ทันจบ เจียงฉินก็ผลักเขาออกไป “เอาละ กอดเสร็จแล้ว หุบปากไปได้แล้ว”

Chinese

“？？？？？？”

Thai

“??????”

Chinese

随后，江勤又张着双臂迎向了董文豪：“文豪，好久不见了，抱一下。”

Thai

จากนั้น เจียงฉินก็อ้าแขนเดินเข้าไปหาต่งเหวินหาว “เหวินหาว ไม่ได้เจอกันนานเลย กอดหน่อย”

Chinese

董文豪也有点惊讶，没想到老板竟然这么想他们，于是放下背包就走了过去，结果也像路飞宇那样，只是被虚拥了一下，立马就被推开了，主打的就是一个有点感情，但是不多。

Thai

ต่งเหวินหาวเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย ไม่นึกว่าบอสจะคิดถึงพวกเขาขนาดนี้ จึงวางกระเป๋าเป้ลงแล้วเดินเข้าไปหา ผลปรากฏว่าก็เหมือนกับลู่เฟยอวี่ ถูกกอดหลวมๆ แบบขอไปทีแวบหนึ่ง แล้วก็ถูกผลักออกทันที เรียกได้ว่าเน้นแบบมีความรู้สึกให้นิดหน่อย แต่มีไม่เยอะ

Chinese

“兰兰，抱抱。”

Thai

“หลานหลาน กอดหน่อย”

Chinese

“老……老板，不用了。”魏兰兰赶紧摆手。

Thai

“บะ…บอส ไม่ต้องหรอกค่ะ” เว่ยหลานหลานรีบโบกมือปฏิเสธ

Chinese

江勤又看向苏奈：“奈奈子，抱抱？”

Thai

เจียงฉินหันไปมองซูไน่อีก “ไน่ไน่โกะ กอดหน่อยไหม”

Chinese

苏奈眯起眼睛：“我警告你啊，我只卖艺！”

Thai

ซูไน่หรี่ตาลง “ฉันเตือนนายไว้นะ ฉันขายแค่ฝีมือย่ะ!”

Chinese

“小高，抱抱？”

Thai

“เสี่ยวเกา กอดหน่อยไหม”

Chinese

“滚！”

Thai

“ไสหัวไปเลย!”

Chinese

“王海妮，抱抱？”

Thai

“หวังไห่หนี กอดหน่อยไหม”

Chinese

“我有男朋友了江总，而且我打不过冯楠舒。”

Thai

“ฉันมีแฟนแล้วค่ะประธานเจียง อีกอย่างฉันสู้เฝิงหนานซูไม่ไหวหรอก”

Chinese

我草，又有男朋友了？江勤咂咂嘴，心说还得是人家海妮啊，三年四个，根本停不下来。

Thai

เชี่ย มีแฟนใหม่อีกแล้วเหรอ เจียงฉินเดาะลิ้น ในใจคิดว่าต้องยกให้ไห่หนีเขาจริงๆ สามปีสี่คน หยุดไม่อยู่จริงๆ

Chinese

他装的有些遗憾，然后看向小富婆，深吸一口气后捏住她的小脸：“好久不见了冯同学，抱抱？”

Thai

เขาแสร้งทำเป็นเสียดายเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปมองแม่หนูเศรษฐี สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วบีบแก้มน้อยๆ ของเธอ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะนักศึกษาเฝิง กอดหน่อยไหม”

Chinese

冯楠舒被捏的嘶嘶的，然后就扑进了江勤的怀里，柔软的胸怀给江勤撞的心花怒放，结果就被抱起来，转了一圈又一圈。

Thai

เฝิงหนานซูถูกบีบจนส่งเสียงซี้ดซ้าด จากนั้นก็โผเข้าสู่อ้อมอกของเจียงฉิน อ้อมกอดอันนุ่มนวลปะทะเข้าจนเจียงฉินหัวใจเบิกบาน ผลคือเธอถูกเขาอุ้มตัวลอยขึ้นมาแล้วหมุนเป็นวงกลมรอบแล้วรอบเล่า

Chinese

“晕吗？”

Thai

“เวียนหัวไหม”

Chinese

小富婆点点头：“晕，但是还敢。”

Thai

แม่หนูเศรษฐีพยักหน้า “เวียนหัว แต่ยังกล้าอยู่นะ”

Chinese

见到这一幕，董文豪瞬间呵呵了：“我懂了，老板跟咱们所有人都客气了一遍，其实最终的目的就是想抱老板娘。”

Thai

เมื่อเห็นฉากนี้ ต่งเหวินหาวก็หัวเราะหึๆ ทันที “ฉันเข้าใจละ บอสทำเป็นเกรงใจทักทายขอกอดพวกเราทุกคน ความจริงจุดประสงค์สุดท้ายก็แค่อยากกอดเถ้าแก่เนี้ยนั่นแหละ”

Chinese

路飞宇难以置信：“老板真的不是想我吗？我刚才真的特别感动，恨不得不要工资给他打工！”

Thai

ลู่เฟยอวี่ไม่อยากจะเชื่อ “บอสไม่ได้คิดถึงฉันจริงๆ เหรอ เมื่อกี้ฉันซาบซึ้งใจมากจริงๆ แทบจะยอมทำงานให้เขาโดยไม่เอาเงินเดือนเลยนะ!”

Chinese

“他想你个头。”

Thai

“เขาคิดถึงนายกับผีน่ะสิ”

Chinese

“不是，他怎么可以这样欺骗我的感情？”

Thai

“ไม่สิ เขาหลอกลวงความรู้สึกฉันแบบนี้ได้ยังไงกัน”

Chinese

董文豪冷哼一下：“冷酷无情的吴彦祖罢了。”

Thai

ต่งเหวินหาวแค่นเสียง “ก็แค่อู๋เอี้ยนจู่ผู้เลือดเย็นไร้หัวใจคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”

Chinese

此时的江勤已经把冯楠舒抱起来转了好几圈了，小富婆本来就傻，这转来转去就更傻了，可嘴里还是叨念着还敢。

Thai

ตอนนี้เจียงฉินอุ้มเฝิงหนานซูหมุนไปหลายรอบแล้ว แม่หนูเศรษฐีเดิมทีก็ซื่อบื้ออยู่แล้ว พอถูกหมุนไปหมุนมาแบบนี้ก็ยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่ แต่ปากก็ยังคงพึมพำว่ายังกล้าอยู่

Chinese

江勤忍不住发出赞叹，心说这小嘴儿是真硬啊！

Thai

เจียงฉินอดไม่ได้ที่จะอุทานชื่นชม ในใจคิดว่าปากน้อยๆ นี่ยังคงแข็งจริงๆ!

Chinese

人家都说物以类聚，人以群分，怪不得咱们俩是一辈子的好朋友呢！

Thai

คนเขาถึงว่ากันว่าสิ่งของย่อมรวมกับประเภทเดียวกัน คนย่อมรวมกลุ่มกับพวกเดียวกัน มิน่าล่ะพวกเราสองคนถึงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไปตลอดชีวิตได้!

Chinese

江勤怕她吐了，赶紧给她放回到地面，嘟囔着小别胜新朋友，然后转头看向众人：“你们这么早就来了，都吃饭了吗？”

Thai

เจียงฉินกลัวเธอจะอาเจียน จึงรีบวางเธอกลับลงบนพื้น พึมพำว่าห่างกันสักพักยิ่งรักเพื่อนใหม่ แล้วหันไปมองทุกคน “พวกนายมากันแต่เช้าขนาดนี้ กินข้าวกันหรือยัง”

Chinese

“吃过飞机餐了老板。”

Thai

“กินอาหารบนเครื่องบินมาแล้วครับบอส”

Chinese

“行吧，那咱们就先回分站，谭青正在分站等着你们呢，她出来的挺久的，很想你们，咱们先去叙叙旧，然后我再给大家安排个接风宴。”

Thai

“ถ้างั้นพวกเราก็กลับไปที่สาขาย่อยกันก่อน ถานชิงกำลังรอพวกนายอยู่ที่สาขาย่อย เธอออกมาทำงานข้างนอกนานแล้ว คิดถึงพวกนายมาก พวกเราไปพูดคุยรำลึกความหลังกันก่อน แล้วเดี๋ยวฉันจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ทุกคน”

Chinese

江勤领着一大帮人走进了停车场，然后把空调的暖风开的足足的，一路开回了沪上分站。

Thai

เจียงฉินนำคนกลุ่มใหญ่เดินเข้าไปในลานจอดรถ จากนั้นก็เปิดฮีตเตอร์จนอุ่นเต็มที่ ขับรถพาทุกคนกลับไปยังสาขาย่อยเซี่ยงไฮ้

Chinese

等到了分站之后，谭青立马就有点泪眼朦胧了，先是去抱了魏兰兰，然后又去抱苏奈，两个拥抱都十分用力，连手都攥红了。

Thai

พอไปถึงสาขาย่อย ถานชิงก็ตื้นตันจนน้ำตาคลอเบ้าทันที เธอเข้าไปกอดเว่ยหลานหลานก่อน จากนั้นก็ไปกอดซูไน่ ทั้งสองอ้อมกอดกอดแน่นมากจนมือบีบจนแดง

Chinese

她是和魏兰兰一起离校的两个人，从四月份来到这里之后，一直到年底都没能回去过。

Thai

เธอเป็นหนึ่งในสองคนที่ออกจากมหาวิทยาลัยพร้อมกับเว่ยหลานหลาน ตั้งแต่เดือนเมษายนที่มาอยู่ที่นี่ จนกระทั่งถึงสิ้นปีก็ยังไม่มีโอกาสได้กลับไปเลย

Chinese

虽然大家都叫她女王，但其实她也是刚刚踏入社会的女孩子啊，面对独掌分站的局面，她的压力也是很大的。

Thai

แม้ทุกคนจะเรียกเธอว่าราชินี แต่ความจริงเธอก็เป็นเพียงเด็กสาวที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคมคนหนึ่ง เมื่อต้องเผชิญกับการคุมสาขาย่อยเพียงลำพัง ความกดดันของเธอก็หนักหนามากเช่นกัน

Chinese

尤其是地推分站里都是五大三粗的老爷们，虽然擒拿手一个比一个厉害，但真的和她聊不到一起去，也只有见到了魏兰兰他们，她才有了见到家人的感觉。

Thai

โดยเฉพาะในสาขาย่อยฝ่ายโปรโมตภาคสนามที่มีแต่ผู้ชายร่างใหญ่กำยำ แม้ว่าวิชาจับกุมล็อกตัวของแต่ละคนจะเก่งกาจกว่ากันแค่ไหน แต่ก็พูดคุยเข้าขากับเธอไม่ได้จริงๆ มีเพียงตอนที่ได้เจอพวกเว่ยหลานหลานเท่านั้น เธอถึงได้รู้สึกเหมือนได้พบคนในครอบครัว

Chinese

董文豪此时压低了声音：“看见了没有飞宇，这才是真情实感的拥抱，其中夹杂了太多复杂的情愫，就连优美的中文都无法描述。”

Thai

ต่งเหวินหาวกดเสียงต่ำลงในเวลานี้ “เห็นหรือยังเฟยอวี่ นี่สิถึงจะเป็นการกอดที่มาจากความรู้สึกจริงๆ ข้างในนั้นแฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันซับซ้อนมากมายจนแม้แต่ภาษาจีนอันสละสลวยก็ไม่อาจพรรณนาได้”

Chinese

“我懂了……”

Thai

“ฉันเข้าใจแล้ว…”

Chinese

路飞宇也感动的不行了，他是文字工作者，本身泪窝子就浅，对这种久别重逢顶不住一点，眼眶立马都红了。

Thai

ลู่เฟยอวี่เองก็ซาบซึ้งใจจนทนไม่ไหว เขาเป็นคนทำงานสายวรรณกรรม เดิมทีก็บ่อน้ำตาตื้นอยู่แล้ว ทนฉากการกลับมาพบกันใหม่หลังจากการจากลาอันยาวนานแบบนี้ไม่ได้เลยสักนิด ขอบตาจึงแดงก่ำขึ้นมาทันที

Chinese

他深吸一口气，张开手臂等着，结果等了半天，他发现谭青已经拉着魏兰兰和苏奈坐下了。

Thai

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ อ้าแขนรออยู่ แต่ผลคือรออยู่นานสองนาน เขากลับพบว่าถานชิงได้จูงมือเว่ยหลานหลานกับซูไน่ไปนั่งลงเรียบร้อยแล้ว

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

路飞宇傻了：“我千里迢迢从临川来到沪上，合着连个真情实意的拥抱都不配？”

Thai

ลู่เฟยอวี่อึ้งไปเลย “ฉันเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลพันลี้จากหลินชวนมาถึงเซี่ยงไฮ้ สรุปคือฉันไม่มีค่าพอที่จะได้อ้อมกอดจากใจจริงสักครั้งเลยเหรอเนี่ย”

Chinese

此时的江勤正看着这一幕，心里也是有点百感交集的：“真让彦祖流泪。”

Thai

ตอนนี้เจียงฉินกำลังมองดูฉากนี้อยู่ ในใจเองก็มีความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน “ทำเอาเอี้ยนจู่แทบหลั่งน้ำตาจริงๆ”

Chinese

他说着话，转头看向小富婆，发现她正呆呆地看着自己，连眼睛都不眨了，真就和花痴一样。

Thai

เขาพูดพลางหันไปมองแม่หนูเศรษฐี พบว่าเธอกำลังจ้องมองเขาตาค้าง ตาไม่กะพริบเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนคนคลั่งรักจริงๆ

Chinese

“完了，被迷住了。”王海妮发表出了一个准确的评价。

Thai

“จบกัน หลงเสน่ห์เข้าเต็มเปาแล้ว” หวังไห่หนีเอ่ยประเมินออกมาได้อย่างแม่นยำ

Chinese

“没有被迷住，就是觉得有点好看罢了。”

Thai

“ไม่ได้หลงเสน่ห์สักหน่อย แค่รู้สึกว่าดูดีนิดหน่อยเท่านั้นเอง”

Chinese

冯楠舒露出个清清冷冷的表情，说的跟真的一样。

Thai

เฝิงหนานซูแสดงสีหน้าเย็นชาเรียบเฉย พูดออกมาราวกับเป็นเรื่องจริง

Chinese

然而她这一路坐飞机过来，脑子里已经全都是江勤了，严重到昨天晚上都没睡着觉，一大早就起来洗漱，然后坐在床上静静地等着高文慧她们。

Thai

ทว่าตลอดทางที่เธอนั่งเครื่องบินมา ในหัวก็มีแต่ภาพของเจียงฉินเต็มไปหมด อาการหนักถึงขั้นเมื่อคืนก็นอนไม่หลับ ตื่นแต่เช้าตรู่มาล้างหน้าแปรงฟัน แล้วนั่งรอบนเตียงเงียบๆ รอพวกเกาเหวินฮุ่ย

Chinese

你要说她傻吧，她连江勤都能骗的住，你要说她聪明吧，她竟然真觉得江勤天下第一得帅，简直离谱。

Thai

จะว่าเธอซื่อบื้อ เธอก็ยังหลอกเจียงฉินได้อยู่หมัด แต่จะว่าเธอฉลาด เธอกลับคิดว่าเจียงฉินหล่อที่สุดในใต้หล้าจริงๆ ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี

Chinese

“冯楠舒知道今天要来见你，昨晚一晚上都没睡着。”高文慧开始摆碗了，打算吃点甜的。

Thai

“เฝิงหนานซูรู้ว่าวันนี้จะได้มาเจอนาย เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยนะ” เกาเหวินฮุ่ยเริ่มหยิบชามออกมาวาง เตรียมจะกินของหวานเสพความหวานเสียหน่อย

Chinese

冯楠舒眯起好看的眼睛：“是友情的力量！”

Thai

เฝิงหนานซูหรี่ดวงตาคู่งาม “เป็นพลังแห่งมิตรภาพต่างหาก!”

Chinese

“完了，冯楠舒已经彻底是江勤的形状了。”

Thai

“จบกัน เฝิงหนานซูกลายเป็นรูปทรงของเจียงฉินไปโดยสมบูรณ์แล้ว”

Chinese

“老公奴……”

Thai

“ทาสสามีชัดๆ…”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)