หวังไห่หนีเป็นคนไม่ดี

Chinese

第487章 王海妮是个坏人

Thai

บทที่ 487 หวังไห่หนีเป็นคนไม่ดี

Chinese

转眼之间，夜色深深，吃过晚饭的冯楠舒唬着个小脸回到了宿舍，面无表情的御姐气质让很多在走廊里闲聊的女生都忍不住压低了声音。

Thai

ชั่วพริบตาเดียว ค่ำคืนก็มืดมิดลง เฝิงหนานซูที่กินมื้อเย็นเสร็จแล้วก็เดินกลับมาที่หอพักด้วยใบหน้าบึ้งตึง บรรยากาศแบบสาวมาดนิ่งไร้อารมณ์ทำให้เหล่านักศึกษาหญิงที่กำลังยืนคุยเล่นกันอยู่ตรงทางเดินต่างพากันลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว

Chinese

那感觉就好像下一秒就要黑化的冰山美人，表情又酷又凶。

Thai

ความรู้สึกนั้นเหมือนสาวงามรูปสลักน้ำแข็งที่พร้อมจะกลายเป็นวายร้ายในวินาทีถัดไป สีหน้าทั้งเท่ทั้งดุ

Chinese

而随着黑色的小皮鞋在光滑的地板上发出“哒、哒、哒”的声音，压迫感瞬间就浮现出来了。

Thai

และเมื่อรองเท้าคัตชูหนังสีดำคู่เล็กส่งเสียง “ตึก ตึก ตึก” กระทบพื้นเรียบเนียน แรงกดดันก็แผ่ออกมาในทันที

Chinese

“王海妮是个坏人。”

Thai

“หวังไห่หนีเป็นคนไม่ดี”

Chinese

“王海妮是个坏人。”

Thai

“หวังไห่หนีเป็นคนไม่ดี”

Chinese

“王海妮是个坏人……”

Thai

“หวังไห่หนีเป็นคนไม่ดี…”

Chinese

小富婆念念叨叨的地推开门，忍不住用手揉了揉自己挺翘的小屁股，感觉有点火辣辣的。

Thai

แม่หนูเศรษฐีพึมพำงึมงำพลางผลักประตูเปิดออก อดไม่ได้ที่จะเอามือลูบก้นกลมกลึงงอนงามของตัวเองเบาๆ รู้สึกแสบร้อนอยู่นิดหน่อย

Chinese

海王妮此时正在阳台洗衣服呢，听到声音之后不禁满头雾水地眨眨眼：“冯楠舒，你说我什么了？我好像听到了我的名字？”

Thai

ไห่หวังหนีกำลังซักผ้าอยู่ที่ระเบียงในเวลานี้ พอได้ยินเสียงก็กะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง “เฝิงหนานซู เธอพูดอะไรถึงฉันน่ะ ฉันเหมือนจะได้ยินชื่อตัวเองเลย”

Chinese

“我说你是个坏人。”

Thai

“ฉันบอกว่าเธอเป็นคนไม่ดี”

Chinese

“啊？为什么说我是坏人？”

Thai

“อ้าว ทำไมถึงบอกว่าฉันเป็นคนไม่ดีล่ะ”

Chinese

冯楠舒坐到床上，抿着嘴角：“我想试试你教我的好东西，结果就被我哥哥打屁股了。”

Thai

เฝิงหนานซูนั่งลงบนเตียง เม้มมุมปาก “ฉันอยากลองของดีๆ ที่เธอสอนฉัน ผลคือโดนพี่ชายฉันตีก้นน่ะสิ”

Chinese

高文慧腾愣一下就坐了起来，趴在床头看着她：“什么好东西，就是海妮在食堂辅导伱的那些事吗？”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยลุกพรวดขึ้นมาทันที เอนตัวเกาะหัวเตียงมองเธอ “ของดีอะไรกัน เรื่องที่ไห่หนีติวให้เธอในโรงอาหารนั่นเหรอ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

王海妮也擦擦手走了过来，表情有些纳闷：“你怎么说的？”

Thai

หวังไห่หนีก็เช็ดมือแล้วเดินเข้ามา สีหน้าดูประหลาดใจเล็กน้อย “เธอพูดยังไงไปล่ะ”

Chinese

冯楠舒扬起清澈的眼眸，沉默半晌后开口：“我就跟他说，我想嗦他的备用手机。”

Thai

เฝิงหนานซูช้อนดวงตาใสกระจ่างขึ้น เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “ฉันก็บอกเขาไปว่า ฉันอยากดูดโทรศัพท์สำรองของเขา”

Chinese

“？？？？？？”

Thai

“??????”

Chinese

王海妮瞬间屏住了呼吸，难以置信到声音颤抖：“冯楠舒，你也太直球了吧，我这么骚都不敢说这种话！”

Thai

หวังไห่หนีกลั้นหายใจไปในพริบตา ไม่อยากจะเชื่อจนเสียงสั่น “เฝิงหนานซู เธอเล่นตรงเกินไปแล้ว คนกร้านโลกอย่างฉันยังไม่กล้าพูดคำแบบนี้เลยนะ”

Chinese

冯楠舒无辜地看了她一眼：“明明是你教我的。”

Thai

เฝิงหนานซูมองเธอด้วยสายตาไร้เดียงสา “ก็เธอเป็นคนสอนฉันเองแท้ๆ”

Chinese

“我……我这么说是方便你理解，但你不能直接复制粘贴啊，就算复制粘贴，你也可以委婉一点，而且那还是食堂，你要疯啊？”

Thai

“ฉัน…ฉันพูดแบบนั้นเพื่อให้เธอเข้าใจง่ายเฉยๆ แต่เธอจะก๊อบปี้วางตรงๆ แบบนี้ไม่ได้นะ ถึงจะก๊อบปี้วางก็พูดให้มันอ้อมค้อมกว่านี้หน่อยสิ แล้วนั่นมันโรงอาหารนะ เธอจะบ้าเหรอ”

Chinese

高文慧直接往下探头，跟无脸男的名场面一样，几乎悬挂在了床架子上：“江勤光打你屁股了？还有没有说些什么？”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยชะโงกหัวลงมา เหมือนฉากเด็ดของภูตไร้หน้าไม่มีผิด แทบจะห้อยหัวอยู่บนโครงเตียง “เจียงฉินแค่ตีก้นเธออย่างเดียวเหรอ แล้วมีพูดอะไรอีกบ้างไหม”

Chinese

冯楠舒面无表情地开口：“他还说我骗吃骗喝。”

Thai

เฝิงหนานซูเอ่ยปากอย่างไร้อารมณ์ “เขายังบอกว่าฉันหลอกกินหลอกดื่มด้วย”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

高文慧屏住了呼吸，脑子里一下子就涌出了画面感，于是立马钻回去里一阵咕蛹，搞的自己的被子都的跟波浪一样不断起伏。

Thai

เกาเหวินฮุ่ยกลั้นหายใจ ในหัวพลันเห็นภาพลอยขึ้นมาอย่างแจ่มชัด จึงรีบมุดกลับเข้าไปในผ้าห่มแล้วดิ้นขลุกขลัก ทำให้ผ้าห่มของเธอขยับกระเพื่อมขึ้นลงราวกับเกลียวคลื่นไม่หยุด

Chinese

冯楠舒鼓着粉腮，不知道她们为什么看起来那么快乐，然后蹬掉鞋子，换上睡衣，咕噜一下就上了床。

Thai

เฝิงหนานซูพองแก้มสีชมพู ไม่รู้ว่าทำไมพวกเธอถึงดูมีความสุขขนาดนั้น จากนั้นก็ถอดรองเท้า เปลี่ยนเป็นชุดนอน แล้วปีนขึ้นเตียงไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

翌日清晨，灿金色的朝霞横贯天际，在鱼鳞形状的云彩间划出一道绚丽的弧线，渐远渐淡，最后消末于更远的天际线。

Thai

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น แสงอรุณสีทองอร่ามทอดยาวพาดผ่านขอบฟ้า วาดเส้นโค้งงดงามท่ามกลางหมู่เมฆรูปเกล็ดปลา ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปและเลือนลับดับลงตรงเส้นขอบฟ้าที่ไกลออกไป

Chinese

江勤跟着宿舍里的三个货来到了三楼的阶梯教室，一抬头就看到了王海妮正狗狗祟祟地立起一本书，挡住了自己的脸，假装什么都看不见一样，堪称现代版的掩耳盗铃。

Thai

เจียงฉินตามเจ้าพวกตัวป่วนทั้งสามในหอพักมาถึงห้องเรียนแบบขั้นบันไดบนชั้นสาม พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหวังไห่หนีกำลังตั้งหนังสือขึ้นมาบังหน้าตัวเองอย่างมีพิรุธ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น ช่างสมกับเป็นสุภาษิตปิดหูปิดตาขโมยกระดิ่งฉบับยุคปัจจุบันจริงๆ

Chinese

看这心虚的狗样子，江勤就知道自己没有冤枉人！

Thai

พอเห็นท่าทางร้อนตัวจนลนลานแบบนี้ เจียงฉินก็รู้ได้ทันทีว่าตนไม่ได้ปรักปรำคนผิด

Chinese

不愧是三年谈了四个的海王妮啊，奈奈子放了两次核弹了，加起来都没这一颗的威力大。

Thai

สมกับเป็นไห่หวังหนีที่คบแฟนมาสี่คนในสามปีจริงๆ ไน่ไน่โกะทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ไปสองรอบ รวมกันแล้วยังอานุภาพไม่เท่าลูกนี้ลูกเดียวเลย

Chinese

“海王妮，精神不错啊。”

Thai

“ไห่หวังหนี ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าดีนี่”

Chinese

“江……江总，您看起来也像个活生生的吴彦祖一样呢。”

Thai

“ปะ…ประธานเจียง คุณเองก็ดูหล่อเหมือนอู๋เอี้ยนจู่ตัวเป็นๆ เลยนะคะ”

Chinese

江勤露出一个核善的微笑：“我听说你很喜欢当老师？还是他妈生物老师？”

Thai

เจียงฉินเผยรอยยิ้มพิมพ์ใจ “ฉันได้ยินมาว่าเธอชอบเป็นครูมากเหรอ แถมยังเป็นครูสอนชีววิทยาบ้าบอนั่นอีก”

Chinese

王海妮深吸一口气。立刻否认：“不，我从来都不喜欢当老师，要不然我就去考教资了，其实……其实都是高文慧让我这么干的！”

Thai

หวังไห่หนีสูดหายใจเข้าลึกแล้วรีบปฏิเสธทันควัน “ไม่เลย ฉันไม่เคยชอบเป็นครูเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันคงไปสอบใบประกอบวิชาชีพครูแล้วล่ะ จริงๆ แล้ว…จริงๆ แล้วเกาเหวินฮุ่ยเป็นคนสั่งให้ฉันทำทั้งนั้นเลย”

Chinese

高文慧呵呵一声：“又是我？我好像都可以开厨具店了，你可真是个小天才！”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยหัวเราะเหอะ “ฉันอีกแล้วเหรอ ฉันแทบจะเปิดร้านขายเครื่องครัวได้อยู่แล้วนะ เธอนี่มันอัจฉริยะตัวจริงเลย”

Chinese

“诶，不对，江总，你昨晚没睡好吗，怎么黑眼圈这么黑？”

Thai

“เอ๊ะ ไม่สิ ประธานเจียง เมื่อคืนนายไม่ได้นอนเหรอ ทำไมขอบตาถึงได้คล้ำขนาดนั้นล่ะ”

Chinese

“我打牌打的！”

Thai

“ฉันเล่นไพ่มา”

Chinese

江勤摆出一张严肃脸，张嘴就是一阵狗叫，吓得王海妮又把脸缩回了书后面，但又有点憋不住笑。

Thai

เจียงฉินปั้นหน้าเคร่งขรึม อ้าปากก็พูดจาไร้สาระทันที ทำให้หวังไห่หนีตกใจจนต้องหดหน้ากลับไปหลังหนังสืออีกครั้ง ทว่าก็กลั้นขำแทบไม่อยู่

Chinese

一个手握上亿的大老板，天天被因为好朋友气急败坏的，不得不说是有点反差萌的。

Thai

บิ๊กบอสผู้กุมเงินนับร้อยล้านไว้ในมือ แต่กลับต้องมาหัวฟัดหัวเหวี่ยงทุกวันเพราะเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ต้องยอมรับเลยว่ามีความน่ารักแบบขัดแย้งในตัวเองอยู่ไม่น้อย

Chinese

她忽然觉得谈恋爱真的没什么吊意思，自己谈，每次也就快乐个十来分钟，可是给他们两个人的友情火上浇油是真的有意思啊。

Thai

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าการมีความรักมันไม่ได้น่าสนใจอะไรนักหนาเลย ตัวเองมีแฟน แต่ละครั้งก็มีความสุขแค่สิบกว่านาทีเท่านั้น ทว่าการได้ราดน้ำมันลงบนกองไฟในมิตรภาพของสองคนนี้มันช่างน่าสนุกจริงๆ

Chinese

与此同时，坐在后排的周超困的哈欠连天，眼皮就像是挂了铅球一样，忍不住的往下坠。

Thai

ในขณะเดียวกัน โจวเชาที่นั่งอยู่แถวหลังก็ง่วงจนหาวหวอดๆ ไม่หยุด เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยลูกตุ้มเหล็กจนแทบจะปิดลงมา

Chinese

他们宿舍是标准的四人间，上床下桌，一边两张，有任何一点动静都巨响。

Thai

ห้องพักของพวกเขาเป็นห้องพักสี่คนแบบมาตรฐาน ด้านบนเป็นเตียงด้านล่างเป็นโต๊ะหนังสือ ฝั่งละสองเตียง หากมีเสียงขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อยก็จะได้ยินดังชัดเจนมาก

Chinese

本来江勤在外面出差的时候，他的睡眠质量还是极好的，基本不会半夜醒来，可以说是雷打不动，但昨天的江勤也不知道中了什么邪，寝不安席，辗转反侧，捶床捣枕，坐卧不安，恨不得他妈的螺旋升天。

Thai

เดิมทีเวลาที่เจียงฉินไปทำงานต่างเมือง คุณภาพการนอนหลับของเขาก็ถือว่ายอดเยี่ยมมาก แทบจะไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกเลย เรียกได้ว่าฟ้าผ่ายังไม่สะเทือน ทว่าเมื่อวานไม่รู้ว่าเจียงฉินโดนผีตัวไหนเข้าสิง นอนไม่หลับกระสับกระส่าย พลิกตัวไปมา ชกเตียงทุบหมอน อยู่ไม่สุขจนแทบจะบินหมุนตัวขึ้นฟ้าไปเลย

Chinese

他们那种空心钢焊接的床，有点小动静就能震耳欲聋，超子一直到天亮都是懵逼的状态。

Thai

เตียงเหล็กกลวงเชื่อมแบบนั้นของพวกเขา แค่มีเสียงขยับนิดเดียวก็สะเทือนดังแสบแก้วหู เชาจื่อจึงอยู่ในสภาพมึนงงไปจนถึงเช้า

Chinese

“江哥，我好困啊……”

Thai

“พี่เจียง ผมง่วงมากเลย…”

Chinese

“睡吧，困了就不要忍着，我知道，昨天地震了，大家都没睡好。”

Thai

“นอนเถอะ ถ้าง่วงก็อย่าฝืน ฉันรู้ เมื่อวานเกิดแผ่นดินไหว ทุกคนเลยนอนไม่ค่อยหลับกัน”

Chinese

超子咽了下口水：“可是曹哥他们睡的很香。”

Thai

เชาจื่อกลืนน้ำลาย “แต่พวกพี่เฉาหลับสบายมากเลยนะ”

Chinese

江勤趴在桌子上嗯了一声：“他们那边没震。”

Thai

เจียงฉินนอนฟุบอยู่บนโต๊ะพลางส่งเสียงอืมในลำคอ “ฝั่งพวกนั้นไม่ไหว”

Chinese

周超张张嘴，一阵哑口无言，但思考了许久之后还是没敢睡，不为别的，就因为教这堂课的那位老教授最看不得学生睡觉。

Thai

โจวเชาอ้าปากค้างจนพูดไม่ออก แต่หลังจากคิดอยู่ครู่ใหญ่ก็ยังไม่กล้านอน ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่นใดเลย แต่เป็นเพราะศาสตราจารย์อาวุโสที่สอนวิชานี้ทนเห็นนักศึกษาหลับในห้องไม่ได้ที่สุด

Chinese

不过他不睡，曹广宇倒是趴下了：“睡会儿吧超子，咱们仨都睡会儿。”

Thai

แต่ถึงเขาจะไม่นอน เฉากว่างอวี่กลับฟุบลงไปแล้ว “นอนสักหน่อยเถอะเชาจื่อ พวกเราสามคนนอนกันให้หมดนี่แหละ”

Chinese

“曹哥，你怎么也睡啊？”

Thai

“พี่เฉา พี่ก็นอนด้วยเหรอ”

Chinese

“不知道，可能因为昨天有点什么狗动静，感觉自己睡的断断续续的，早上起来就跟没睡一样，能坚持来上课已经算是尊师重道了。”

Thai

“ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะเมื่อวานมีเสียงบ้าบออะไรสักอย่าง ทำให้ฉันรู้สึกว่านอนหลับๆ ตื่นๆ ตอนเช้าตื่นมาก็เหมือนไม่ได้นอนเลย อุตส่าห์ฝืนสังขารมาเข้าเรียนได้นี่ก็ถือว่าเคารพครูบาอาจารย์มากแล้ว”

Chinese

超子压低了声音：“可是王教授不让睡觉的，会扣分。”

Thai

เชาจื่อลดเสียงต่ำลง “แต่ศาสตราจารย์หวังไม่ให้นอนนะ โดนหักคะแนนแน่”

Chinese

曹广宇一脸不屑地哼哼了两声：“老江只要出差回来，哪节课不睡？他都不怕，我怕什么？我是富二代诶！”

Thai

เฉากว่างอวี่ส่งเสียงฮึๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ขอแค่เหล่าเจียงกลับมาจากทำงานต่างเมือง มีคาบไหนบ้างที่เขาไม่นอน เขาเองยังไม่กลัว แล้วฉันจะกลัวอะไร ฉันเป็นลูกคนรวยนะ”

Chinese

说这话的功夫，富二代就把外套披在了身上，舒舒服服地陷入到了梦乡当中，甚至梦到了一米八的他得了校草比赛的冠军，意气风发的上台领奖。

Thai

ระหว่างที่พูด ลูกคนรวยก็เอาเสื้อคลุมมาคลุมตัว แล้วเคลิ้มหลับเข้าสู่ห้วงความฝันอย่างสบายอารมณ์ ถึงขั้นฝันว่าตัวเองสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรและคว้าแชมป์การประกวดเดือนมหาวิทยาลัย เดินขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีอย่างองอาจผึ่งผาย

Chinese

不过就像周超说的那样，没等多大功夫，讲课的老教授就把他叫醒了。

Thai

ทว่าก็เป็นอย่างที่โจวเชาพูดไว้ ผ่านไปไม่นาน ศาสตราจารย์อาวุโสที่กำลังบรรยายก็ปลุกเขาให้ตื่น

Chinese

“同学醒醒，好好听课，这学期可没剩多少时间了，你拿着爸妈的钱在学校里浪费时间合适吗？。”

Thai

“นักศึกษาตื่นเถอะ ตั้งใจฟังบรรยายหน่อย ภาคเรียนนี้เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วนะ เอาเงินพ่อแม่มาใช้แล้วมานั่งผลาญเวลาเล่นในมหาวิทยาลัยแบบนี้มันเหมาะสมแล้วเหรอ”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

曹广宇擦擦口水，往前看了一眼：“老师，老江也睡着呢！”

Thai

เฉากว่างอวี่เช็ดน้ำลายแล้วมองไปข้างหน้า “อาจารย์ครับ เหล่าเจียงก็หลับอยู่นะครับ”

Chinese

“你说江勤？唉，这小子，一定是工作累坏了吧。”

Thai

“เธอหมายถึงเจียงฉินเหรอ เฮ้อ เจ้าเด็กคนนี้ คงจะเหนื่อยจากการทำงานหนักสินะ”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

讲这堂课的老教授就是上次要让江勤给他当研究生的那位，说话的功夫就把曹广宇披在身上的外套提起来了：“下次不要在课堂上睡觉了，这个季节很容易着凉的，一个星期都好不了。”

Thai

ศาสตราจารย์อาวุโสที่สอนคาบนี้ก็คือคนที่เคยอยากให้เจียงฉินไปเป็นนักศึกษาปริญญาโทของเขานั่นเอง ขณะที่พูดก็หยิบเสื้อคลุมที่คลุมอยู่บนตัวของเฉากว่างอวี่ขึ้นมา “คราวหลังอย่ามานอนหลับในห้องเรียนอีกล่ะ ฤดูกาลนี้เป็นหวัดได้ง่ายมาก เป็นทีหนึ่งสัปดาห์ก็ยังไม่หาย”

Chinese

“谢谢老师关心……”

Thai

“ขอบคุณที่อาจารย์เป็นห่วงครับ…”

Chinese

曹少爷刚说完谢谢，就看到老教授温柔地把他的外套盖在了江勤的身上。

Thai

คุณชายเฉาเพิ่งจะกล่าวขอบคุณจบ ก็เห็นศาสตราจารย์อาวุโสห่มเสื้อคลุมของเขาลงบนตัวของเจียงฉินอย่างอ่อนโยน

Chinese

“？？？？？？”

Thai

“??????”

Chinese

超子看了他一眼：“上课睡觉会着凉，所以不让你睡了，又给江哥盖上了衣服，让你们两个都不会着凉，很合理啊。”

Thai

เชาจื่อมองเขาแวบหนึ่ง “นอนหลับในห้องเรียนจะเป็นหวัด อาจารย์ก็เลยไม่ให้นายหลับ แล้วก็เอาเสื้อไปห่มให้พี่เจียง เพื่อไม่ให้พวกนายทั้งสองคนเป็นหวัด สมเหตุสมผลดีออก”

Chinese

曹广宇人都傻了，合理个掉毛啊，这狗比，他特么睡着了也能滋我？

Thai

เฉากว่างอวี่อึ้งจนสติหลุด สมเหตุสมผลกับผีน่ะสิ ไอ้เวรนี่ แม่งเอ๊ย ขนาดหลับอยู่ยังเล่นงานฉันได้อีกเหรอ

Chinese

两节课之后，下课铃响起，呼呼啦啦的声音响起，都是些去上厕所的，此时的江勤也睡饱了，而后面的两个终于趴下了，三秒钟就开始打呼。

Thai

หลังจากผ่านไปสองคาบ เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้น เสียงจอแจดังเซ็งแซ่เมื่อทุกคนต่างพากันลุกไปเข้าห้องน้ำ ตอนนี้เจียงฉินนอนเต็มอิ่มแล้ว ส่วนสองคนที่อยู่ข้างหลังในที่สุดก็ฟุบลงไป เพียงสามวินาทีก็เริ่มกรนเสียงดัง

Chinese

“嗯？谁给我披上了衣服？小富婆，是你吗？”

Thai

“หืม ใครเอาเสื้อมาคลุมให้ฉันเนี่ย แม่หนูเศรษฐี เธอเหรอ”

Chinese

“不是，我也很想给你披，但是我外面只穿了一件卫衣。”冯楠舒有点后悔。

Thai

“ไม่ใช่ ฉันก็อยากคลุมให้นายนะ แต่ด้านนอกฉันใส่แค่เสื้อฮู้ดตัวเดียวเอง” เฝิงหนานซูรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

Chinese

“真的假的？”

Thai

“จริงเหรอเนี่ย”

Chinese

小富婆愣了一下，拽住卫衣的领口往他面前前凑了凑，睫毛轻颤着，眼神纯净而柔美，似乎想要告诉他，她从来都不会骗他。

Thai

แม่หนูเศรษฐีชะงักไปครู่หนึ่ง เธอจับคอเสื้อฮู้ดแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขา ขนตาสั่นไหวเบาๆ แววตาบริสุทธิ์และอ่อนหวาน ราวกับอยากจะบอกเขาว่าเธอไม่เคยโกหกเขาเลย

Chinese

江勤眼都晕了，难以置信地看着王海妮：“这一招也是你教她的吧？”

Thai

เจียงฉินถึงกับตาลาย มองหวังไห่หนีอย่างไม่อยากจะเชื่อ “มุกนี้เธอก็เป็นคนสอนเธอใช่ไหม”

Chinese

王海妮也懵了：“不是，绝对不是，这招连我都不会，冯楠舒……太猛了！”

Thai

หวังไห่หนีเองก็มึนตึ้บ “ไม่ใช่ ไม่ใช่แน่นอน มุกนี้แม้แต่ฉันยังทำไม่เป็นเลย เฝิงหนานซู…ร้ายกาจเกินไปแล้ว”

Chinese

小富婆：“？”

Thai

แม่หนูเศรษฐี “?”

Chinese

“这一招是真大真白啊靠……”

Thai

“มุกนี้มันทั้งใหญ่ทั้งขาวจริงๆ เลยให้ตายสิ…”

Chinese

江勤抚着自己的心口，心说看样我得去趟图书馆了，去找找有没有预防被好朋友骗上床的三十六计。

Thai

เจียงฉินลูบหน้าอกตัวเองพลางคิดในใจว่าดูท่าฉันคงต้องไปห้องสมุดสักรอบแล้ว ไปหาดูว่ามีพิชัยสงครามสามสิบหกกลยุทธ์ป้องกันไม่ให้โดนเพื่อนสนิทหลอกขึ้นเตียงบ้างไหม

Chinese

王海妮此时也有点受挫了，搂着高文慧的胳膊开始难过：“文慧，我只会玩骚的，其实都是些低级手段，冯楠舒的手段比我高明多了，我要是会了她会的，我甚至可以一起谈四个！”

Thai

หวังไห่หนีในตอนนี้ก็รู้สึกท้อแท้อยู่บ้าง เธอคล้องแขนเกาเหวินฮุ่ยแล้วเริ่มตัดพ้อ “เหวินฮุ่ย ฉันเล่นเป็นแต่มุกยั่วยวน จริงๆ มันก็แค่ลูกเล่นชั้นต่ำทั้งนั้น วิธีการของเฝิงหนานซูเหนือชั้นกว่าฉันตั้งเยอะ ถ้าฉันทำได้อย่างที่เธอทำล่ะก็ ฉันคบพร้อมกันสี่คนยังได้เลย”

Chinese

高文慧压低了声音：“我早就说过了，她有些时候确实是个高手。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยลดเสียงลง “ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าบางครั้งเธอก็เป็นยอดฝีมือตัวจริง”

Chinese

江勤和她们之间还隔着一个冯楠舒，再加上她们是窃窃私语的，有点听不清楚，于是就有点好奇地问冯楠舒：“她们两个在说什么？怎么还背着我？”

Thai

ระหว่างเจียงฉินกับพวกเธอยังมีเฝิงหนานซูคั่นอยู่คนหนึ่ง ประกอบกับพวกเธอคุยกระซิบกระซาบกันจนฟังไม่ค่อยถนัด จึงถามเฝิงหนานซูด้วยความสงสัย “สองคนนั้นคุยอะไรกัน ทำไมต้องพูดลับหลังฉันด้วย”

Chinese

“她们说我有点傻。”冯楠舒一脸可爱。

Thai

“พวกเธอบอกว่าฉันดูซื่อบื้อนิดหน่อย” เฝิงหนานซูทำหน้าตาน่ารัก

Chinese

“这话倒是没错，你确实有点傻。”

Thai

“คำพูดนี้ก็ไม่ผิดหรอก เธอออกจะซื่อบื้อนิดหน่อยจริงๆ นั่นแหละ”

Chinese

江勤伸手拍拍曹广宇：“别睡了，都睡了两个节课了，走，出去尿一个。”

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปตบเฉากว่างอวี่เบาๆ “อย่าเพิ่งนอน หลับไปตั้งสองคาบแล้ว ไป ออกไปฉี่กัน”

Chinese

曹广宇睡眼惺忪地看着他：“狗才睡了两节课，对了，你赶紧把外套还给我。”

Thai

เฉากว่างอวี่มองเขาด้วยตาปรือ “หมาสิที่หลับไปสองคาบ เออจริงด้วย นายรีบคืนเสื้อคลุมให้ฉันเลย”

Chinese

“这是你的衣服，怪不得有点眼熟，不是啊少爷，你这么爱我吗？”

Thai

“นี่เสื้อนายนี่ มิน่าล่ะถึงดูคุ้นๆ ไม่ใช่สิคุณชาย นายรักฉันขนาดนี้เลยเหรอ”

Chinese

“啊对对对，爱你，爱你……”

Thai

“อ่า ใช่ๆๆ รักนาย รักนายมาก…”

Chinese

江勤把外套还给曹少爷，还给他细心地披在了身上，发誓以后再也不滋他了，除非出差太久回来的时候忍不住。

Thai

เจียงฉินคืนเสื้อคลุมให้คุณชายเฉา แถมยังห่มให้เขาอย่างใส่ใจ สาบานว่าต่อไปนี้จะไม่ข่มเขาอีกแล้ว เว้นเสียแต่ว่าไปทำงานต่างเมืองนานเกินไปแล้วพอกลับมาจะอดใจไม่ไหว

Chinese

与此同时，冯楠舒目送他走出去，然后拿起笔，在自己的课本上写了一排江勤。

Thai

ในขณะเดียวกัน เฝิงหนานซูก็มองส่งเขาเดินออกไป จากนั้นก็หยิบปากกาขึ้นมา เขียนชื่อเจียงฉินเรียงเป็นแถวลงบนหนังสือเรียนของตนเอง

Chinese

高文慧枕着胳膊趴在桌子上，看着她一笔一划写的认认真真，忍不住张口：“就那么喜欢他啊？”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยหนุนแขนฟุบอยู่บนโต๊ะ พลางมองดูเธอตวัดปากกาเขียนอย่างตั้งอกตั้งใจทีละขีดละเส้น อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม “ชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอ”

Chinese

冯楠舒点点头，但没有说话，手里的笔还在写，任由窗外的阳光洒落在身上，照亮她纯净的脸蛋，眸子亮的像是有繁星在闪耀。

Thai

เฝิงหนานซูพยักหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไร ปากกาในมือยังคงเขียนต่อไป ปล่อยให้แสงแดดนอกหน้าต่างสาดส่องลงบนร่างกาย ส่องประกายใบหน้าอันบริสุทธิ์ของเธอจนสว่างไสว แววตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับพันเปล่งแสงอยู่ข้างใน

Chinese

（求月票，求月票，求月票）

Thai

(ขอตั๋วเดือน ขอตั๋วเดือน ขอตั๋วเดือน)

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)