พ่อ เปิดคลาสเถอะ

Chinese

第36章 爹，开课吧

Thai

บทที่ 36 พ่อ เปิดคลาสเถอะ

Chinese

“你说老江到底什么背景，竟然让两个校花级的妹子都为他你死我活，我实在想不明白。”

Thai

“นายว่าเหล่าเจียงมีเบื้องหลังอะไรกันแน่ ถึงทำให้สาวระดับดาวมหาวิทยาลัยสองคนแก่งแย่งเขาจนจะเป็นจะตาย ฉันคิดยังไงก็ไม่เข้าใจจริงๆ”

Chinese

“我也想不明白，他不就是长得帅点，皮肤白点，花钱狠点，骚话多点，除了这些他还有什么？他拿什么跟我们这些好男孩比？”

Thai

“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เขาไม่ได้แค่หน้าตาหล่อกว่า ผิวขาวกว่า ใช้เงินมือเติบกว่า คารมแพรวพราวกว่าหรอกเหรอ นอกจากเรื่องพวกนี้แล้วเขามีอะไรอีก เขาจะเอาอะไรมาเทียบกับเด็กดีอย่างพวกเรา”

Chinese

金融学院，男生宿舍302。

Thai

คณะการเงิน หอพักชาย 302

Chinese

任自强和周超从饭店回来之后就一直在研究这件事，跟研究武功秘籍似的。

Thai

เหรินจื้อเฉียงกับโจวเชากลับมาจากร้านอาหารแล้วก็เอาแต่ศึกษาเรื่องนี้มาร่วมตลอด ราวกับกำลังศึกษาคัมภีร์ยุทธ์อย่างไรอย่างนั้น

Chinese

他们实在无法想象，像那种校花级的妹子，明明应该是清冷如月光般的存在，怎么会在江勤的面前委屈的不行，而江勤还爱答不理，一脸厌烦，炫酷到让他们舌头都跟着发麻的地步。

Thai

พวกเขาจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าสาวระดับดาวมหาวิทยาลัยแบบนั้น ที่สมควรจะเป็นตัวตนอันเย็นชาดุจแสงจันทร์ ทำไมถึงได้รู้สึกน้อยใจและอัดอั้นตันใจขนาดนั้นต่อหน้าเจียงฉิน แถมเจียงฉินยังทำท่าถามคำตอบคำ สีหน้ารำคาญใจ เท่บาดใจจนทำให้พวกเขารู้สึกชาไปถึงลิ้น

Chinese

这样的女孩不应该捧在手里怕摔了，含在嘴里怕化了吗？

Thai

ผู้หญิงแบบนี้ไม่ควรจะประคบประหงม อุ้มไว้ในมือก็กลัวตก อมไว้ในปากก็กลัวละลายหรอกเหรอ

Chinese

可人家老江就是能一抬屁股就走，半点情面不留，反而是那些妹子哭哭啼啼的追出去叫他不要走。

Thai

แต่เหล่าเจียงกลับสามารถลุกสะบัดก้นเดินหนีไปได้ทันทีโดยไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเป็นฝ่ายสาวๆ พวกนั้นเองที่ร้องห่มร้องไห้วิ่งตามออกไปร้องบอกไม่ให้เขาไป

Chinese

这套路要是学会了，那他妈还不得在学校里面横着走吗？

Thai

ถ้าเรียนรู้กลเม็ดนี้ได้สำเร็จ แม่งคงเดินกร่างไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยได้เลยไม่ใช่เหรอ

Chinese

曹广宇觉得他们俩纯粹二笔，你他妈连人家内功心法都没学过，就光看见人家那三招两式，伱再研究八辈子也没有头绪啊，没听说过挨打多了能成武林高手的。

Thai

เฉากว่างอวี่รู้สึกว่าสองคนนี้ปัญญาอ่อนสิ้นดี แม่งเอ๊ย แม้แต่วิชาลมปราณภายในของเขาก็ยังไม่เคยเรียน เห็นแค่กระบวนท่าสองสามท่าของเขา ต่อให้พวกนายศึกษาไปอีกแปดชาติก็ไม่มีวันเข้าใจหรอก ไม่เคยได้ยินว่าถูกซ้อมบ่อยๆ แล้วจะกลายเป็นยอดฝีมือในยุทธภพได้

Chinese

“老曹。”

Thai

“เหล่าเฉา”

Chinese

“怎么了？”

Thai

“มีอะไร”

Chinese

周超目光灼灼地看了过来：“你是富二代，你见识多，你来说说为什么？”

Thai

โจวเชามองมาด้วยแววตาเป็นประกาย “นายเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสอง มีประสบการณ์เยอะ นายลองบอกมาซิว่าเพราะอะไร”

Chinese

曹广宇整个下午都是一脸颓废，此时仍旧是半死不活，说话都有气无力的：“你们刚刚都已经把原因找出来了，还问我做什么？”

Thai

เฉากว่างอวี่มีสีหน้าหดหู่มาตลอดทั้งบ่าย ตอนนี้ก็ยังคงอยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย พูดจาไม่มีเรี่ยวมีแรง “เมื่อกี้พวกนายก็หาเหตุผลเจอหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะมาถามฉันทำไมอีก”

Chinese

“我什么时候找出原因了？”周超不明所以地看向任自强。

Thai

“ฉันไปหาเหตุผลเจอตั้งแต่เมื่อไหร่” โจวเชามองไปทางเหรินจื้อเฉียงอย่างไม่เข้าใจ

Chinese

任自强也一脸懵逼：“什么原因？我怎么不知道？”

Thai

เหรินจื้อเฉียงเองก็ทำหน้างงงวย “เหตุผลอะไร ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง”

Chinese

“他长得帅，皮肤白，花钱狠，骚话多，这还不行？四样，你们占一样吗？”

Thai

“เขาหล่อ ผิวขาว ใช้เงินมือเติบ คารมแพรวพราว แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ สี่อย่างนี้พวกนายมีสักอย่างไหม”

Chinese

周超沉默了一下：“可我觉得我四样都占啊。”

Thai

โจวเชาเงียบไปครู่หนึ่ง “แต่ฉันรู้สึกว่าฉันมีครบทั้งสี่อย่างเลยนะ”

Chinese

曹广宇嘴都歪了：“你快滚犊子吧。”

Thai

เฉากว่างอวี่ถึงกับเบ้ปาก “ไสหัวไปไกลๆ เลยไป”

Chinese

“不对，老曹你不对劲儿。”

Thai

“ไม่สิ เหล่าเฉานายดูผิดปกติไปนะ”

Chinese

“我哪儿不对劲儿了？”

Thai

“ฉันผิดปกติตรงไหน”

Chinese

任自强仔细打量了他一眼，对自己的判断越发肯定：“我们输了也就输了，可你一向都不服老江的，怎么今天跟屁打了似的，连句牛逼都不敢吹了？还涨他人志气灭自己威风？”

Thai

เหรินจื้อเฉียงพินิจมองเขาอย่างละเอียด และยิ่งมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเอง “พวกเราแพ้ก็คือแพ้ แต่นายไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ต่อเหล่าเจียงเลยนี่ ทำไมวันนี้ถึงได้หงอยเป็นไก่ชนแพ้ ขี้โม้สักประโยคยังไม่กล้าพ่นออกมาเลย แถมยังยกย่องคนอื่นแล้วข่มตัวเองอีกล่ะ”

Chinese

曹广宇听到这句话后一脸烦躁，嘴里说着滚滚滚，然后转身上床，把被子蒙在了头上。

Thai

เฉากว่างอวี่ได้ยินประโยคนี้ก็แสดงสีหน้ารำคาญใจ ปากก็บ่นว่าไปไปไป จากนั้นก็หันหลังปีนขึ้นเตียงแล้วเอาผ้าห่มคลุมโปง

Chinese

其实今天中午这顿饭给任自强和周超造成的伤害并不大，顶多就是让他们提前感受到了人生的参差，但这种参差感他们早晚一天会感受到，又死不了人，也没什么所谓。

Thai

ความจริงแล้วมื้อเที่ยงของวันนี้ไม่ได้สร้างความเสียหายให้เหรินจื้อเฉียงกับโจวเชามากนัก อย่างมากก็แค่ทำให้พวกเขาได้สัมผัสถึงความเหลื่อมล้ำของชีวิตก่อนวัยอันควร ทว่าความรู้สึกเหลื่อมล้ำแบบนี้ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็ต้องพบเจออยู่ดี ไม่ถึงตายสักหน่อย จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

Chinese

但曹广宇不同，他感受到的不是参差，而是致命的重击。

Thai

แต่เฉากว่างอวี่ไม่เหมือนกัน สิ่งที่เขารู้สึกไม่ใช่ความเหลื่อมล้ำ แต่เป็นการถูกกระหน่ำตีอย่างรุนแรงถึงตาย

Chinese

江勤就算拿下宋晴晴，拿下蒋恬，甚至俩都拿下他都不服，自己一个富二代，还能比不过他吗？

Thai

ต่อให้เจียงฉินจะจีบซ่งฉิงฉิงติด จีบเจียงเถียนติด หรือแม้กระทั่งจีบติดทั้งสองคน เขาก็ไม่ยอมแพ้หรอก ตัวเขาเองเป็นถึงทายาทเศรษฐีรุ่นสอง จะสู้หมอนั่นไม่ได้เชียวหรือ

Chinese

但洪颜不同，因为洪颜曾是杭城一中所有男生的梦。

Thai

แต่หงเหยียนไม่เหมือนกัน เพราะหงเหยียนเคยเป็นความฝันของเด็กผู้ชายทุกคนในโรงเรียนมัธยมปลายหางเฉิงหมายเลขหนึ่ง

Chinese

这一点对曹广宇来说也不例外。

Thai

เรื่องนี้สำหรับเฉากว่างอวี่แล้วก็ไม่มียกเว้นเช่นกัน

Chinese

洪颜是他最美好的暗恋，是他心中唯一纯白的茉莉花，是少年时代心智未全但情窦已开时的美好愿景。

Thai

หงเหยียนคือการแอบรักที่งดงามที่สุดของเขา คือดอกมะลิสีขาวบริสุทธิ์เพียงหนึ่งเดียวในหัวใจ และเป็นความปรารถนาอันงดงามในวัยเยาว์ยามที่จิตใจยังไร้เดียงสาแต่ความรักแรกแย้มได้ผลิบาน

Chinese

高中三年，曹广宇压根没谈过女朋友，他其实是一个只敢在QQ上跟洪颜问好的小雏鸡，所以在得知洪颜喜欢江勤的时候，他有一种纯爱战士应声倒地的心碎感。

Thai

ช่วงมัธยมปลายตลอดสามปี เฉากว่างอวี่ไม่เคยมีแฟนเลยแม้แต่คนเดียว ความจริงแล้วเขาเป็นเพียงแค่ลูกไก่อ่อนที่กล้าแค่ทักทายหงเหยียนผ่าน คิวคิว เท่านั้น ดังนั้นพอรู้ว่าหงเหยียนชอบเจียงฉิน เขาจึงรู้สึกใจสลายราวกับนักรบแห่งความรักบริสุทธิ์ที่ล้มฟุบลงกับพื้น

Chinese

自从开学以来，江勤在每件事上都压自己一头，但曹广宇说什么都不服，可这一次他是真被锤的有点懵了。

Thai

ตั้งแต่เปิดเทอมมา เจียงฉินเหนือกว่าเขาทุกเรื่อง ทว่าเฉากว่างอวี่ก็ไม่ยอมรับอยู่ดี แต่ครั้งนี้เขาถูกทุบจนมึนงงไปหมดแล้วจริงๆ

Chinese

“老曹，你怎么了？你是不是被江勤那个狗贼打击了信心？”

Thai

“เหล่าเฉา นายเป็นอะไรไป นายถูกไอ้โจรชั่วเจียงฉินทำลายความมั่นใจเหรอ”

Chinese

“老曹你别伤心，等江勤回来我俩好好收拾他！”

Thai

“เหล่าเฉานายอย่าเสียใจไปเลย รอเจียงฉินกลับมาพวกเราสองคนจะจัดการเขาให้เอง!”

Chinese

话音刚落，302的房门忽然被推开了，江勤迈步走到室内，刚抬头就看见任自强和周超沉着脸走了过来。

Thai

สิ้นเสียง ประตูห้อง 302 ก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน เจียงฉินก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้อง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเหรินจื้อเฉียงกับโจวเชาเดินหน้าขรึมเข้ามาหา

Chinese

然后他们拉椅子的拉椅子，递拖鞋的递拖鞋，就差帮江勤脱袜子了。

Thai

จากนั้นคนหนึ่งก็ช่วยลากเก้าอี้ อีกคนก็ช่วยยื่นรองเท้าแตะให้ แทบจะช่วยเจียงฉินถอดถุงเท้าอยู่รอมร่อ

Chinese

“爹，咱什么时候讲课？”

Thai

“พ่อ พวกเราจะเริ่มสอนเมื่อไหร่เหรอ”

Chinese

曹广宇掀开被子，看着两个舍友勃然大怒：“老任老周，你们的出息都被狗吃了？”

Thai

เฉากว่างอวี่เปิดผ้าห่มออก มองรูมเมตทั้งสองคนด้วยความโกรธจัด “เหล่าเหรินเหล่าโจว ศักดิ์ศรีของพวกนายถูกหมากินไปหมดแล้วเหรอ”

Chinese

周超抬头看着坐在床上的曹广宇：“出息哪有媳妇儿香？”

Thai

โจวเชาเงยหน้ามองเฉากว่างอวี่ที่นั่งอยู่บนเตียง “ศักดิ์ศรีมันจะไปหอมหวานเท่ามีเมียได้ยังไง”

Chinese

“老任，你对得起你的名字吗？”曹广宇换了个攻击目标。

Thai

“เหล่าเหริน นายไม่อายชื่อตัวเองบ้างเหรอ” เฉากว่างอวี่เปลี่ยนเป้าหมายโจมตี

Chinese

谁知任自强直接挺胸抬头：“我爹给我取名的时候我就不同意，可我他妈没话语权啊。”

Thai

ใครจะรู้ว่าเหรินจื้อเฉียงกลับยืดอกเชิดหน้าขึ้นทันที “ตอนพ่อตั้งชื่อให้ฉัน ฉันก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะ แต่แม่งเอ๊ย ฉันไม่มีสิทธิ์มีเสียงนี่หว่า”

Chinese

其实江勤连问都不用问就知道他们在想什么，无非就是被滋醒了，醒来之后接受不了这种失落，一直在质疑别人，然后又开始质疑自己。

Thai

ความจริงเจียงฉินไม่ต้องถามก็รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก็แค่โดนความจริงสาดหน้าจนตื่นขึ้นมา พอตื่นแล้วก็ยอมรับความผิดหวังไม่ได้ เอาแต่ตั้งคำถามกับคนอื่นแล้วก็เริ่มกลับมาตั้งคำถามกับตัวเอง

Chinese

“那行吧，都搬椅子过来，趁老子今天心情好，给你们好好说道说道。”

Thai

“งั้นก็ได้ ยกเก้าอี้มานั่งกันให้หมด ถือโอกาสตอนที่วันนี้ฉันอารมณ์ดี จะสอนพวกนายให้กระจ่างสักหน่อย”

Chinese

周超和任自强马不停蹄的去搬椅子，而曹广宇在端了半天的架子之后也没忍住，跳下床后靠在了衣柜上，但他没搬椅子，因为不搬椅子是他给自己留下的最后的尊严。

Thai

โจวเชากับเหรินจื้อเฉียงรีบไปยกเก้าอี้มาอย่างไม่รอช้า ส่วนเฉากว่างอวี่หลังจากวางท่าอยู่นานสองนานก็ทนไม่ไหวเช่นกัน กระโดดลงจากเตียงแล้วยืนพิงตู้เสื้อผ้า แต่เขาไม่ได้ยกเก้าอี้มา เพราะการไม่ยกเก้าอี้คือศักดิ์ศรีสุดท้ายที่เขาเหลือไว้ให้ตัวเอง

Chinese

然后江勤坐了下来，直接把高中时期喜欢楚丝琪三年，但告白后当场被拒的事情拿出来讲了一遍。

Thai

จากนั้นเจียงฉินก็นั่งลง เล่าเรื่องที่ตนเองเคยชอบฉู่ซือฉีสมัยมัธยมปลายนานถึงสามปีแต่ถูกปฏิเสธทันทีหลังสารภาพรักออกมาทั้งหมดรอบหนึ่ง

Chinese

说实话，这没什么不好意思的。

Thai

พูดตามตรง เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องอับอาย

Chinese

奔四的男人最厉害的地方是什么？是懂得跟自己和解。

Thai

จุดที่ยอดเยี่ยมที่สุดของผู้ชายวัยเฉียดสี่สิบคืออะไร คือการรู้จักยอมรับและประนีประนอมกับตัวเอง

Chinese

跟年轻的自己和解，说爱错人不怪你，跟中年的自己和解，说赚不到钱不怪你，甚至可以和年迈的自己和解，说留下那么多的遗憾不怪你。

Thai

ประนีประนอมกับตัวเองในวัยหนุ่มว่ารักคนผิดไม่ได้เป็นความผิดของนาย ประนีประนอมกับตัวเองในวัยกลางคนว่าหาเงินไม่ได้ไม่ได้เป็นความผิดของนาย หรือแม้กระทั่งประนีประนอมกับตัวเองในวัยชราว่าการทิ้งความเสียดายไว้มากมายขนาดนี้ไม่ได้เป็นความผิดของนาย

Chinese

不如意事常八九，可与人言无二三，你如果无法和自己和解，承认自己的平庸和失败，那你在这个烂糟的世界根本活不下去。

Thai

เรื่องไม่สมหวังในชีวิตมีอยู่แปดเก้าส่วน แต่เรื่องที่พูดกับใครได้มีไม่ถึงสองสามส่วน หากนายไม่สามารถประนีประนอมกับตัวเองและยอมรับความธรรมดาสามัญรวมถึงความล้มเหลวของตัวเองได้ นายก็ไม่มีทางมีชีวิตอยู่รอดในโลกอันเฮงซวยนี้ได้เลย

Chinese

一瞬间，曹广宇的眼神活了。

Thai

ในชั่วพริบตา แววตาของเฉากว่างอวี่ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

Chinese

“老江，你也暗恋未遂过？”

Thai

“เหล่าเจียง นายก็เคยแอบรักไม่สมหวังเหมือนกันเหรอ”

Chinese

江勤嘴一撇：“你他妈的怎么有点幸灾乐祸的样子？”

Thai

เจียงฉินเบ้ปาก “ทำไมแม่งดูเหมือนนายกำลังสะใจอยู่เลยวะ”

Chinese

曹广宇顿时觉得腰杆子硬了，笑的甚至有点贱：“你早说啊，原来你也喜欢别人三年，那我们大家都是难兄难弟啊！”

Thai

เฉากว่างอวี่รู้สึกยืดหลังตรงขึ้นมาได้ทันที ถึงกับยิ้มกวนประสาทออกมา “นายบอกแต่แรกล่ะ ที่แท้นายก็ชอบคนอื่นมาสามปีเหมือนกัน อย่างนี้พวกเราทุกคนก็เป็นสหายร่วมชะตากรรมน่ะสิ!”

Chinese

江勤一听怎么着，这犄角旮旯也能有瓜？

Thai

เจียงฉินได้ยินเข้าก็คิดในใจว่าอะไรกัน ในซอกหลืบแบบนี้ยังมีเรื่องเผือกให้กินอีกเหรอ

Chinese

“老曹，你这个也用的很微妙啊，你也有故事？”

Thai

“เหล่าเฉา คำว่า ‘เหมือนกัน’ ของนายนี่ใช้ได้น่าคิดนะ นายมีเรื่องเล่าเหมือนกันงั้นเหรอ”

Chinese

“那行吧，我也讲讲我的。”

Thai

“งั้นก็ได้ ฉันจะเล่าเรื่องของฉันบ้าง”

Chinese

因为有江勤的铺垫，曹广宇这回没有再做隐瞒，把他喜欢洪颜的事说了个透彻，甚至承认了自己没交过女朋友的事情，说完的时候甚至有些得意，觉得自己终于有一点和江勤能比肩了。

Thai

เนื่องจากมีเรื่องของเจียงฉินปูทางไว้ ครั้งนี้เฉากว่างอวี่จึงไม่ได้ปิดบังอะไรอีก เล่าเรื่องที่เขาชอบหงเหยียนออกมาอย่างหมดเปลือก ถึงขั้นยอมรับเรื่องที่ตนเองไม่เคยมีแฟนมาก่อน พอเล่าจบก็ถึงกับภาคภูมิใจอยู่บ้าง รู้สึกว่าในที่สุดตนเองก็มีจุดหนึ่งที่เทียบเคียงกับเจียงฉินได้แล้ว

Chinese

他也不知道和江勤比肩有什么可骄傲的，但就是觉得很骄傲。

Thai

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการเทียบเคียงกับเจียงฉินได้มันมีอะไรน่าภาคภูมิใจตรงไหน แต่เขากลับรู้สึกภูมิใจมาก

Chinese

当他讲完之后，周超和任自强瞅他一眼，眼神忽然变得怪异了很多。

Thai

พอเขาเล่าจบ โจวเชากับเหรินจื้อเฉียงก็เหลือบมองเขา แววตาพลันเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมาทันที

Chinese

“怎么了？”曹广宇有点懵。

Thai

“เป็นอะไรไป” เฉากว่างอวี่งุนงงเล็กน้อย

Chinese

“就这，你也配和老江称兄道弟？我都替你觉得丢人！”

Thai

“แค่นี้เนี่ยนะ นายยังคู่ควรจะนับพี่นับน้องกับเหล่าเจียงอีกเหรอ ฉันรู้สึกอับอายแทนนายจริงๆ!”

Chinese

“我怎么丢人了？”曹广宇直接不服。

Thai

“ฉันน่าอับอายตรงไหน” เฉากว่างอวี่ไม่ยอมรับในทันที

Chinese

任自强撇着嘴：“虽然都是暗恋别人三年，但你看江哥，两句话就能气的那个楚丝琪要死要活，你呢？在饭店坐了两个小时，人家洪颜压根不知道你是谁。”

Thai

เหรินจื้อเฉียงเบ้ปาก “ถึงแม้จะแอบรักคนอื่นมาสามปีเหมือนกัน แต่นายดูพี่เจียงสิ พูดแค่สองสามประโยคก็ทำให้ฉู่ซือฉีคนนั้นโกรธจะเป็นจะตายได้แล้ว ส่วนนายล่ะ นั่งอยู่ในร้านอาหารตั้งสองชั่วโมง หงเหยียนเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายเป็นใคร”

Chinese

周超也过来拍拍他的肩膀：“人家江哥虽然没和楚丝琪搞对象，但是人家有洪颜喜欢啊，你有个鸡毛掸子。”

Thai

โจวเชาก็เดินเข้ามาตบบ่าเขา “พี่เจียงถึงจะไม่ได้คบกับฉู่ซือฉี แต่เขามีหงเหยียนมาชอบนะ ส่วนนายมีอะไรล่ะ ไม่มีห่าอะไรสักอย่าง”

Chinese

江勤此时补上了一句致命一击：“老曹，我有点看不起你。”

Thai

เจียงฉินซ้ำดาบสุดท้ายในตอนนั้น “เหล่าเฉา ฉันรู้สึกดูถูกนายขึ้นมานิดหน่อยแล้วสิ”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)