การมาถึงของลวี่จื้อชวน

Chinese

第570章 吕志川的到来

Thai

บทที่ 570 การมาถึงของลวี่จื้อชวน

Chinese

事实上，白云寺的大师当时也是很蒙蔽的，并没有想到这位施主的反应竟然这么大。

Thai

อันที่จริงตอนนั้นท่านอาจารย์แห่งวัดไป๋อวิ๋นก็งุนงงสับสนมากเช่นกัน ไม่คิดเลยว่าโยมท่านนี้จะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้

Chinese

不是朋友就不是朋友，再猜便是了。

Thai

ไม่ใช่เพื่อนก็ไม่ใช่เพื่อนสิ ก็แค่ทายใหม่ก็สิ้นเรื่อง

Chinese

怎么……像是要咬人？

Thai

ทำไม…ถึงทำท่าเหมือนจะกัดคนอย่างนั้นล่ะ

Chinese

然后江勤说什么也不听解签的了，牵着冯楠舒的手在佛祖面前溜达了好几圈，从左到右，又右到左，牵在一起的手举的高高的，生怕佛祖看不见。

Thai

จากนั้นเจียงฉินก็ไม่ยอมฟังการทำนายเซียมซีอีกต่อไป เขาจูงมือเฝิงหนานซูเดินวนไปวนมาต่อหน้าพระพุทธรูปอยู่หลายรอบ จากซ้ายไปขวา แล้วก็จากขวาไปซ้าย แถมยังชูมือที่กุมกันไว้ขึ้นสูงลิ่วเพราะกลัวว่าพระพุทธองค์จะมองไม่เห็น

Chinese

是，人家都说佛祖无处不在，但万一呢。

Thai

ใช่ ใครๆ ก็บอกว่าพระพุทธองค์สถิตอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่ถ้าเกิดมีข้อยกเว้นขึ้นมาล่ะ

Chinese

谁知道佛祖会不会某一刻摸鱼，看不见这滚烫的不朋之心。

Thai

ใครจะรู้ว่าพระพุทธองค์จะทรงแอบอู้งานชั่วขณะจนมองไม่เห็นจิตใจอันร้อนรุ่มที่ ‘ไม่คิดเป็นเพื่อน’ นี้หรือเปล่า

Chinese

不过等下了山，开车返回鸿荣家园的时候，江施主又硬气起来了，一点也看不出刚才在山上的怂样。

Thai

แต่พอก้าวลงจากเขา ขับรถกลับหงหรงเจียหยวน โยมเจียงก็กลับมาวางมาดเก่งอีกครั้ง ไม่หลงเหลือท่าทางขลาดกลัวตอนอยู่บนเขาเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย

Chinese

“儿子，人家大师猜你们是好朋友，你当时怎么那么生气？”

Thai

“ลูกเอ๋ย ท่านอาจารย์ทายว่าพวกแกเป็นเพื่อนสนิทกัน ตอนนั้นแกจะโมโหอะไรขนาดนั้น”

Chinese

“他没说好啊！”

Thai

“ท่านไม่ได้พูดคำว่าสนิทนี่ครับ!”

Chinese

江勤理直气壮地开口：“既然是大师，说话做事就要严谨，不能有歧义，朋友和好朋友那能是一样的么？”

Thai

เจียงฉินเอ่ยอย่างหนักแน่นมีเหตุผล “ในเมื่อเป็นถึงท่านอาจารย์ คำพูดคำจาและการกระทำก็ต้องรัดกุมสิครับ จะให้คลุมเครือไม่ได้ เพื่อนกับเพื่อนสนิทมันจะเหมือนกันได้ยังไง”

Chinese

袁友琴的脸色一变：“你干脆住山上吧！”

Thai

สีหน้าของหยวนโหย่วฉินเปลี่ยนไปทันที “แกย้ายไปอยู่บนเขาเลยไป๊!”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

江勤也不当回事儿，一路开回到小区。

Thai

เจียงฉินไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ขับรถกลับไปยังหมู่บ้านตลอดทาง

Chinese

而冯楠舒则坐在副驾驶，听着袁友琴骂他一路，心里面觉得呼呼的。

Thai

ส่วนเฝิงหนานซูนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ ฟังหยวนโหย่วฉินบ่นด่าเขาไปตลอดทาง ในใจรู้สึกอบอุ่นพองโต

Chinese

她知道江勤宠她，也知道叔叔阿姨宠她，所以一直呼到回家，还粘着江勤走来走去。

Thai

เธอรู้ว่าเจียงฉินตามใจเธอ และรู้ว่าคุณลุงคุณป้าก็เอ็นดูเธอ ดังนั้นจึงรู้สึกอบอุ่นใจไปตลอดทางจนถึงบ้าน แถมยังเดินตามติดเจียงฉินแจไปไหนมาไหน

Chinese

而江勤就故意忽快忽慢地逗她，两个人幼稚的像是学前儿童一样。

Thai

ส่วนเจียงฉินก็แกล้งเดินเร็วบ้างช้าบ้างเพื่อหยอกล้อเธอ ทั้งสองคนทำตัวไร้เดียงสาราวกับเด็กก่อนวัยเรียน

Chinese

不过刚回去没多长时间，江勤的手机就忽然响了，打电话来的是吕志川。

Thai

ทว่ากลับมาได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือของเจียงฉินก็ดังขึ้นกะทันหัน คนที่โทรเข้ามาคือลวี่จื้อชวน

Chinese

眼看着爸妈坐到客厅看起了电视，江勤伸手把跟过来的冯楠舒搂在怀里，接通了电话。

Thai

เมื่อเห็นพ่อแม่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น เจียงฉินก็ยื่นมือไปโอบเฝิงหนานซูที่เดินตามมาเข้าสู่อ้อมอก แล้วกดรับสาย

Chinese

吕志川已经把手续办好了，打算明天到临川。

Thai

ลวี่จื้อชวนจัดการเรื่องเอกสารและขั้นตอนต่างๆ เรียบร้อยแล้ว วางแผนจะมาถึงหลินชวนในวันพรุ่งนี้

Chinese

于是江勤决定，明天上午返回学校。

Thai

เจียงฉินจึงตัดสินใจว่าจะกลับมหาวิทยาลัยในเช้าวันพรุ่งนี้

Chinese

小富婆本身就是在沪上缺失了安全感才想要回鸿荣家园的，三大爷也好，荠菜饺子也好，叔叔阿姨也好，温暖的让人上瘾，让她很不想走。

Thai

เดิมทีแม่หนูเศรษฐีรู้สึกขาดความปลอดภัยตอนอยู่เซี่ยงไฮ้จึงอยากกลับมายังหงหรงเจียหยวน ไม่ว่าจะเป็นซานต้าเหยีย เกี๊ยวไส้ผักจี้ไช่ หรือคุณลุงคุณป้า ล้วนอบอุ่นจนชวนให้เสพติด ทำให้เธอไม่อยากจากไปเลย

Chinese

但她又粘江勤，就没办法了。

Thai

แต่เธอก็ติดเจียงฉินแจ จึงช่วยไม่ได้

Chinese

“寒假就又回家了，几十天呢，中间还要过年，有伱嗨的时候，而且今年你估计还有红包拿。”

Thai

“ปิดเทอมฤดูหนาวก็ได้กลับบ้านอีก ตั้งหลายสิบวันแน่ะ แถมระหว่างนั้นยังมีวันตรุษจีนด้วย มีเวลาให้เธอสนุกเต็มที่แน่ และปีนี้เธอน่าจะได้อั่งเปาด้วยนะ”

Chinese

“我喜欢过年。”

Thai

“ฉันชอบวันตรุษจีน”

Chinese

“我也喜欢过年。”

Thai

“ฉันก็ชอบวันตรุษจีนเหมือนกัน”

Chinese

“我最喜欢你带我回来的那一年。”

Thai

“ฉันชอบปีที่นายพาฉันกลับมาที่สุด”

Chinese

江勤心中一动，忍不住揉揉她的头发，心说像他和冯楠舒之间的感情，在这个世界上也是很少见的吧。

Thai

หัวใจของเจียงฉินไหวระริก อดไม่ได้ที่จะลูบผมของเธอพลางคิดในใจว่า ความรู้สึกระหว่างเขากับเฝิงหนานซูคงหาได้ยากมากในโลกใบนี้

Chinese

那年除夕，他把她带回家吃年夜饭，命运的齿轮估计就已经转动了。

Thai

วันส่งท้ายปีเก่าปีนั้น เขาพาเธอกลับบ้านมากินมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่า กงล้อแห่งโชคชะตาก็คงเริ่มหมุนตั้งแต่นั้นแล้ว

Chinese

老妈当时看到冯楠舒俏生生地站在门口，听她喊阿姨你好的时候，也不知道心里是怎么想的，总之就这么自然而然地，家里就多了一口人。

Thai

ตอนนั้นแม่เห็นเฝิงหนานซูยืนสง่างามน่ารักอยู่ตรงหน้าประตู พอได้ยินเธอเอ่ยทักว่าสวัสดีค่ะคุณป้า ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในใจแม่คิดอะไรอยู่ สรุปคือครอบครัวมีสมาชิกเพิ่มมาอีกคนอย่างเป็นธรรมชาติเสียอย่างนั้น

Chinese

而且小富婆在家她地位还很高，甚至有江勤梦寐以求的专属钥匙。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น แม่หนูเศรษฐียังมีสถานะสูงส่งในบ้าน ถึงขั้นมีกุญแจเฉพาะตัวที่เจียงฉินเฝ้าฝันอยากได้มาตลอด

Chinese

甚至，整个小区都认识江勤家的，简直离谱。

Thai

ถึงขนาดที่ว่าคนทั้งหมู่บ้านรู้จักคนของเจียงฉินกันหมด ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ

Chinese

不过要是这样说的话，说不定以后再多一口人的时候，大家也还是可以那么自然呢！

Thai

แต่ถ้าพูดแบบนี้ ไม่แน่ว่าในอนาคตพอมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีกคน ทุกคนก็อาจจะยอมรับได้อย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้เหมือนกันก็ได้นะ!

Chinese

正在此时，江家的门铃忽然被按响了。

Thai

ขณะนั้นเอง กริ่งประตูบ้านตระกูลเจียงก็ดังขึ้น

Chinese

江勤松开冯楠舒，伸手打开了房门。

Thai

เจียงฉินปล่อยมือจากเฝิงหนานซูแล้วเอื้อมมือไปเปิดประตู

Chinese

对面的张俊哥带着老婆过来串门了，还留了一张请帖，请他们去喝满月酒。

Thai

พี่จางจวิ้นที่อยู่ตึกตรงข้ามพาภรรยามาเยี่ยมเยียนที่บ้าน ทั้งยังนำการ์ดเชิญมามอบให้เพื่อเชิญพวกเขาไปร่วมงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของลูก

Chinese

他是夏天结的婚，袁友琴还跟着去忙活了一阵，小富婆回家之后也跟着去凑了热闹。

Thai

เขาแต่งงานเมื่อช่วงฤดูร้อน หยวนโหย่วฉินยังไปช่วยงานอยู่พักหนึ่ง หลังจากแม่หนูเศรษฐีกลับบ้านมาก็พลอยไปร่วมสนุกด้วย

Chinese

不过江勤倒是没想到，人家是属于先上车后补票的那种，才大半年的功夫，孩子都已经满月了。

Thai

ทว่าเจียงฉินกลับคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเป็นพวกประเภท ‘ขึ้นรถก่อนค่อยซื้อตั๋วทีหลัง’ ผ่านไปแค่ครึ่งปีกว่า ลูกก็ครบเดือนแล้ว

Chinese

两人进了门之后就受到了袁友琴和江正宏的热情招待，而江勤则拿着那张请柬看了半天，最后严严实实地合了起来。

Thai

หลังจากทั้งสองคนเดินเข้าประตูมาก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากหยวนโหย่วฉินและเจียงเจิ้งหง ส่วนเจียงฉินถือการ์ดเชิญใบนั้นมองดูอยู่นาน สุดท้ายก็พับปิดลงอย่างมิดชิด

Chinese

“我康康。”

Thai

“ฉันขอดูหน่อย”

Chinese

冯楠舒伸着脑袋想看。

Thai

เฝิงหนานซูยื่นศีรษะเข้ามาหมายจะดู

Chinese

江勤把请柬塞口袋里：“没什么好看的，友情的结晶罢了。”

Thai

เจียงฉินยัดการ์ดเชิญใส่กระเป๋าเสื้อ “ไม่มีอะไรน่าดูหรอก ก็แค่ผลึกแห่งมิตรภาพเท่านั้นแหละ”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

张俊和王燕也没坐太久，因为还要赶着去下一家，简单地喝了个茶水就走了，临走之前还拍了拍江勤的肩膀，说了句努力。

Thai

จางจวิ้นกับหวังเยี่ยนนั่งอยู่ไม่นานนัก เพราะยังต้องรีบไปบ้านอื่นต่อ ดื่มชาไปเล็กน้อยก็ขอตัวกลับ ก่อนไปเขายังตบบ่าเจียงฉินเบาๆ พลางเอ่ยคำว่าพยายามเข้านะ

Chinese

江勤屏住了呼吸，心说高手果然在民间，这他妈比白云寺那个老和尚会猜多了。

Thai

เจียงฉินกลั้นหายใจพลางคิดในใจว่า ยอดฝีมือแฝงตัวอยู่ในหมู่ชาวบ้านจริงๆ ให้ตายเถอะ เจ้าหมอนี่ทายเก่งกว่าหลวงตาแก่วัดไป๋อวิ๋นตั้งเยอะ

Chinese

我确实，有那么很小一点的不朋之心的苗头，竟然被捕捉到了。

Thai

ฉันมีความคิดริเริ่มที่จะ ‘ไม่คิดเป็นเพื่อน’ เพียงน้อยนิดจริงๆ กลับถูกจับสังเกตได้เสียแล้ว

Chinese

不得不说，俊哥是有点本事在身上的。

Thai

ต้องยอมรับเลยว่าพี่จวิ้นมีฝีมืออยู่เหมือนกัน

Chinese

把张俊送出门外，袁友琴一回来就开始感叹上了。

Thai

พอส่งจางจวิ้นออกจากบ้าน หยวนโหย่วฉินเดินกลับเข้ามาก็เริ่มทอดถอนใจยกใหญ่

Chinese

然后还从电视柜下面找出来一张碟，是张俊结婚时的婚礼录像。

Thai

จากนั้นยังไปค้นหาแผ่นซีดีออกมาจากใต้ตู้วางโทรทัศน์ เป็นวิดีโอบันทึกภาพงานแต่งงานของจางจวิ้น

Chinese

录像师还把他们家楠舒录进去了呢，正好是袁友琴骗她吃宽心面，问她生不生的那段。

Thai

ตากล้องยังถ่ายติดหนานซูบ้านพวกเขาเข้าไปด้วย พอดีกับช่วงที่หยวนโหย่วฉินหลอกล่อให้เธอกินบะหมี่ควานซินแล้วถามเธอว่าสุกไหม

Chinese

“这是什么？”

Thai

“นี่คืออะไรเหรอคะ”

Chinese

“结婚录像啊，全流程的那种，里面还有你呢。”

Thai

“วิดีโองานแต่งงานไงจ๊ะ แบบครบทุกขั้นตอนเลย ในนั้นมีหนูด้วยนะ”

Chinese

冯楠舒睁大了灵动的眼眸：“阿姨，我想看（学）看（习）。”

Thai

เฝิงหนานซูเบิกดวงตากลมโตเป็นประกาย “คุณป้าคะ หนูอยากดู (เรียน) ดู (รู้) จังเลยค่ะ”

Chinese

第二天一早，济州晴朗无云，前几天的那场雪也化干净了，江勤收拾东西打算回去，就看到小富婆带着浅浅的黑眼圈，不断打着哈欠。

Thai

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเหนือเมืองจี้โจวแจ่มใสไร้เมฆ หิมะที่ตกลงมาเมื่อไม่กี่วันก่อนละลายจนหมดสิ้น เจียงฉินเก็บสัมภาระเตรียมตัวกลับ ก็เห็นแม่หนูเศรษฐีมีรอยคล้ำจางๆ ใต้ตาพลางหาวหวอดๆ ไม่หยุด

Chinese

看样子，昨晚是反复学习了。

Thai

ดูท่าทางแล้ว เมื่อคืนคงจะตั้งใจเรียนรู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแน่ๆ

Chinese

江勤伸手揉了一下她的小脸，然后提上收拾好的背包，下楼装进了后备箱内，开溜。

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปลูบแก้มน้อยๆ ของเธอ จากนั้นก็หยิบกระเป๋าเป้ที่เก็บเรียบร้อยแล้วเดินลงบันไดไปเก็บไว้ที่กระโปรงหลังรถ แล้วออกเดินทาง

Chinese

吕志川此时已经抵达了临川，签过了合同，然后被董文豪带到了临大，参观了一圈。

Thai

เวลานี้ลวี่จื้อชวนเดินทางมาถึงหลินชวน เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงถูกต่งเหวินหาวพามายัง ม.หลินชวน เพื่อเดินชมรอบๆ หนึ่งรอบ

Chinese

离开大学多年的吕志川再次感受到一种蓬勃的学生之气，内心是很感叹的，当然了，更感叹的是江总的大学生身份。

Thai

ลวี่จื้อชวนที่จบจากมหาวิทยาลัยมาหลายปีได้สัมผัสกับบรรยากาศอันมีชีวิตชีวาของเหล่านักศึกษาอีกครั้ง ในใจก็รู้สึกทอดถอนใจอย่างยิ่ง และแน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เขาทึ่งยิ่งกว่าก็คือสถานะนักศึกษาของประธานเจียง

Chinese

这件事他已经知道了很久了，但每每想起仍旧无法平静。

Thai

เรื่องนี้เขารู้มานานแล้ว แต่ทุกครั้งที่นึกถึงก็ยังไม่อาจสงบใจลงได้

Chinese

就像庞蕊当初那句不经意的评价，江勤太年轻了，年轻到足够熬死很多人。

Thai

เหมือนกับคำประเมินลอยๆ ของผางรุ่ยในตอนนั้น เจียงฉินยังหนุ่มแน่นเกินไป หนุ่มแน่นจนอยู่ทนรอให้อีกหลายๆ คนแก่ตายไปได้เลย

Chinese

但更可怕的是，他的核心团队和他一样年轻，这就很可怕了。

Thai

ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็คือ ทีมงานหลักของเขาก็ยังหนุ่มสาวเหมือนกับเขา นี่สิถึงเป็นเรื่องที่น่ากลัวอย่างแท้จริง

Chinese

“董总，虽然我和老板认识比较久了，但也是刚来的，不知道他喜欢什么，平时有什么兴趣爱好？”

Thai

“ประธานต่ง แม้ว่าผมจะรู้จักกับเจ้านายมานานพอสมควรแล้ว แต่ก็เพิ่งมาทำงานใหม่ ไม่ทราบว่าเขาชอบอะไร ปกติมีความสนใจหรืองานอดิเรกอะไรบ้างครับ”

Chinese

“他……最喜欢老板娘。”

Thai

“เขา…ชอบเถ้าแก่เนี้ยที่สุดครับ”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

董文豪虽然比吕志川小一轮，但跟着江勤创业这么久，也能知道吕志川当前的心态。

Thai

แม้ต่งเหวินหาวจะมีอายุน้อยกว่าลวี่จื้อชวนถึงหนึ่งรอบ แต่การที่ติดตามเจียงฉินบุกเบิกธุรกิจมานานขนาดนี้ ย่อมเข้าใจสภาพจิตใจของลวี่จื้อชวนในเวลานี้ได้เป็นอย่างดี

Chinese

忽然跳槽，要融入一家新公司，还要自己挑大梁成立一个部门，忐忑感肯定是有的。

Thai

การเปลี่ยนงานกะทันหัน ต้องปรับตัวเข้ากับบริษัทใหม่ ทั้งยังต้องแบกรับหน้าที่สำคัญในการก่อตั้งแผนกขึ้นมาด้วยตัวเอง ย่อมต้องมีความรู้สึกประหม่ากังวลใจเป็นธรรมดา

Chinese

而且老板对吕志川是寄予厚望的，公司后期的发展计划也全都和投资挂钩，吕志川有压力肯定很正常。

Thai

อีกทั้งเจ้านายยังฝากความหวังไว้กับลวี่จื้อชวนอย่างสูง แผนการพัฒนาในระยะหลังของบริษัทก็ล้วนผูกติดอยู่กับการลงทุน ลวี่จื้อชวนจะมีความกดดันก็ถือเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง

Chinese

“我们老板呢，是个恋爱脑，但是你不能在他面前提爱情，也不能说谈恋爱，必须称之为友情。”

Thai

“เจ้านายของเราน่ะครับ เป็นพวกคลั่งรัก แต่คุณห้ามพูดถึงเรื่องความรักต่อหน้าเขาเด็ดขาด และห้ามบอกว่าคบหาดูใจกันด้วย ต้องเรียกว่ามิตรภาพเท่านั้น”

Chinese

董文豪抿了下嘴：“还有就是，讨老板娘欢心是比较快捷的晋升通道。”

Thai

ต่งเหวินหาวเม้มปากเล็กน้อย “แล้วก็อีกอย่าง การเอาใจเถ้าแก่เนี้ยเป็นเส้นทางลัดสู่การเลื่อนตำแหน่งที่รวดเร็วที่สุดครับ”

Chinese

吕志川愣了一下：“还有这种事？”

Thai

ลวี่จื้อชวนชะงักไปครู่หนึ่ง “มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ”

Chinese

“没错，吕总应该知道喜甜吧？”

Thai

“ใช่แล้วครับ ประธานลวี่คงรู้จักสี่เถียนใช่ไหมครับ”

Chinese

“知道，是临川商帮的品牌。”

Thai

“รู้จักครับ เป็นแบรนด์ของกลุ่มพ่อค้าหลินชวน”

Chinese

董文豪点了点头：“但同时呢，喜甜也是我们老板娘手里的企业，你看这家店，就是喜甜的第一家店。”

Thai

ต่งเหวินหาวพยักหน้า “แต่ในขณะเดียวกัน สี่เถียนก็เป็นกิจการที่อยู่ในมือของเถ้าแก่เนี้ยของเราด้วย คุณดูร้านนี้สิครับ นี่คือร้านสาขาแรกของสี่เถียน”

Chinese

吕志川跟着董文豪来到前广场，抬头看向喜甜：“怪不得……”

Thai

ลวี่จื้อชวนเดินตามต่งเหวินหาวมายังลานหน้าอาคาร เงยหน้ามองร้านสี่เถียน “มิน่าล่ะ…”

Chinese

“当初呢，这里有个兼职的奶茶小妹，叫房小璇，老板娘说喜欢她，现在她已经是喜甜的执行总裁了，当然了，这也是因为小璇足够努力，她一边工作，一边考专升本，现在已经在计划读研了。”

Thai

“เมื่อก่อนที่นี่มีเด็กสาวพาร์ตไทม์ชงชานมคนหนึ่งชื่อฝางเสี่ยวเสวียน เถ้าแก่เนี้ยบอกว่าชอบเธอ ตอนนี้เธอกลายเป็นประธานบริหารของสี่เถียนไปแล้ว แน่นอนว่าส่วนหนึ่งก็เพราะเสี่ยวเสวียนขยันมากพอด้วย เธอทำงานไปด้วย สอบเทียบระดับปริญญาตรีไปด้วย ตอนนี้กำลังวางแผนจะเรียนต่อระดับปริญญาโทแล้วครับ”

Chinese

“真励志啊。”

Thai

“สร้างแรงบันดาลใจได้ดีจริงๆ ครับ”

Chinese

董文豪看了眼时间：“十二点了，吕总，咱们要不先去聚仙楼吃个饭吧。”

Thai

ต่งเหวินหาวเหลือบมองเวลา “เที่ยงตรงแล้ว ประธานลวี่ พวกเราไปทานข้าวที่จวี้เซียนโหลวกันก่อนดีไหมครับ”

Chinese

吕志川朝着背后的二餐看去：“其实我也挺怀念大学时光的，要不就在食堂吃？”

Thai

ลวี่จื้อชวนหันไปมองโรงอาหารสองที่อยู่ด้านหลัง “อันที่จริงผมก็คิดถึงช่วงเวลาสมัยเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เหมือนกัน หรือพวกเราจะทานที่โรงอาหารกันดีครับ”

Chinese

“当然可以了。”

Thai

“ได้แน่นอนครับ”

Chinese

“董总先请。”

Thai

“เชิญประธานต่งนำทางเลยครับ”

Chinese

董文豪已经离校两年了，就算有饭卡也不可能带在身上，于是就打电话给了张柏青，叫张校帮忙安排一下，说是请客。

Thai

ต่งเหวินหาวออกจากมหาวิทยาลัยมาสองปีแล้ว ต่อให้มีบัตรโรงอาหารก็คงไม่ได้พกติดตัว จึงโทรศัพท์หารองอธิการบดีจางไป่ชิง ขอให้ท่านช่วยจัดการให้หน่อย บอกว่าจะเลี้ยงแขก

Chinese

张校长也比较纳闷，心说这是请谁啊，怎么还请到学校食堂里来了。

Thai

รองอธิการบดีจางก็รู้สึกสงสัยอยู่ในใจ คิดว่านี่กำลังจะเลี้ยงใครกัน ทำไมถึงพามาเลี้ยงในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยได้

Chinese

董文豪也不隐瞒：“只是一个平平无奇的原阿里叭叭投资部经理罢了。”

Thai

ต่งเหวินหาวไม่ได้ปิดบัง “ก็แค่อดีตผู้จัดการฝ่ายการลงทุนของอาลีบาบาผู้แสนจะธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเองครับ”

Chinese

“神他妈平平无奇，你们人呢？我找人给你们送过去！”

Thai

“แสนจะธรรมดาบ้านแกสิ! พวกเธออยู่ที่ไหนกัน เดี๋ยวฉันให้คนเอาไปส่งให้!”

Chinese

“多谢校长，我们在二餐二楼。”

Thai

“ขอบคุณครับรองอธิการบดี พวกเราอยู่ที่ชั้นสองของโรงอาหารสองครับ”

Chinese

电话挂断之后，董文豪看向吕志川：“吕总不要介意，平平无奇这个词，在我们临大不是谁都能用得起的，因为我们老板经常这么评价自己，所以这个成语对我们来说很神圣。”

Thai

หลังจากวางสาย ต่งเหวินหาวก็หันไปมองลวี่จื้อชวน “ประธานลวี่อย่าถือสาเลยนะครับ คำว่าแสนจะธรรมดานี้ ที่ ม.หลินชวน ของเราไม่ใช่ว่าใครจะนำมาใช้ก็ได้ เพราะเจ้านายของเรามักจะประเมินตัวเองแบบนี้บ่อยๆ ดังนั้นสำนวนนี้จึงศักดิ์สิทธิ์มากสำหรับพวกเราครับ”

Chinese

吕志川刚才确实有点不舒服，心说虽然我职位不算高，但说平平无奇是不是太不礼貌。

Thai

เมื่อครู่นี้ลวี่จื้อชวนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่บ้างจริงๆ คิดในใจว่าแม้ตำแหน่งของตนจะไม่สูงส่งนัก แต่บอกว่าแสนจะธรรมดาแบบนี้มันดูไม่ค่อยสุภาพไปหน่อยหรือเปล่า

Chinese

但经过董文豪这一解释，他立马就觉得与有荣焉了。

Thai

แต่พอได้รับการอธิบายจากต่งเหวินหาว เขาก็รู้สึกเป็นเกียรติและภาคภูมิใจขึ้นมาทันที

Chinese

这可比什么“尊贵的客人”真诚多了，而且一点也不虚浮，看来这拼团里真的到处都是人才。

Thai

นี่จริงใจกว่าคำว่า ‘แขกผู้มีเกียรติ’ อะไรพวกนั้นตั้งเยอะ แถมยังไม่ดูเสแสร้งเลยสักนิด ดูท่าในพินถวนนี้จะเต็มไปด้วยผู้มีความสามารถอย่างแท้จริง

Chinese

下午一点半左右，江勤开车回到了临大，将车子停在了食堂门口，并打电话给了文锦瑞，让她把放在207的两份文件拿来。

Thai

เวลาประมาณบ่ายโมงครึ่ง เจียงฉินขับรถกลับมาถึง ม.หลินชวน จอดรถไว้ที่หน้าประตูโรงอาหาร และโทรศัพท์หาเหวินจิ่นรุ่ย บอกให้เธอนำเอกสารสองฉบับที่วางอยู่ในห้อง 207 มาให้

Chinese

然后就带着小富婆上了楼，见到了吕志川和董文豪。

Thai

จากนั้นก็พาแม่หนูเศรษฐีเดินขึ้นชั้นบน ไปพบกับลวี่จื้อชวนและต่งเหวินหาว

Chinese

初见老板娘，吕志川被惊艳了一脸，又因为那高冷白富美的气质，感受到了一丝压力。

Thai

เมื่อได้พบเถ้าแก่เนี้ยเป็นครั้งแรก ลวี่จื้อชวนก็ตกตะลึงในความงดงามจนตาค้าง และด้วยกลิ่นอายความเย็นชาสูงส่งแบบหญิงสาวผู้เพียบพร้อมทั้งฐานะและรูปโฉม จึงทำให้เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอยู่บ้าง

Chinese

但老板娘语出惊人，差点给老吕的职业生涯干断了。

Thai

ทว่าคำพูดอันน่าตกใจของเถ้าแก่เนี้ยก็เกือบจะตัดขาดเส้นทางอาชีพของเหล่าลวี่เข้าให้แล้ว

Chinese

“老吕是个坏人。”

Thai

“เหล่าลวี่เป็นคนไม่ดี”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

江勤乐的不行：“没事没事，老吕你别紧张，她在家没待够呢，有点小脾气。”

Thai

เจียงฉินขำจนแทบหยุดไม่อยู่ “ไม่เป็นไรๆ เหล่าลวี่ คุณไม่ต้องเครียดหรอก เธอยังอยู่บ้านไม่จุใจน่ะ เลยมีอารมณ์งอนนิดหน่อย”

Chinese

冯楠舒鼓起粉腮，把手手塞进了江勤的掌心。

Thai

เฝิงหนานซูพองแก้มสีชมพูระเรื่อ ยื่นมือน้อยๆ สอดเข้าไปในฝ่ามือของเจียงฉิน

Chinese

随后，文锦瑞也从207过来了，把两只封好的文件袋递给了江勤，而最上面的那份则直接被他交给了吕志川。

Thai

หลังจากนั้น เหวินจิ่นรุ่ยก็เดินมาจากห้อง 207 ยื่นซองเอกสารที่ปิดผนึกเรียบร้อยสองซองให้เจียงฉิน และฉบับที่อยู่ด้านบนสุดก็ถูกเขาส่งต่อให้ลวี่จื้อชวนโดยตรง

Chinese

“这是目标公司。”

Thai

“นี่คือบริษัทเป้าหมาย”

Chinese

吕志川接过来，拆开封条看了一眼：“娱乐公司？老板，我们要进军娱乐产业吗？这跨度有点大啊。”

Thai

ลวี่จื้อชวนรับมา แกะผนึกออกแล้วก้มดูแวบหนึ่ง “บริษัทบันเทิงเหรอครับ เจ้านาย พวกเราจะก้าวเข้าสู่อุตสาหกรรมบันเทิงเหรอครับ ขอบเขตมันดูก้าวกระโดดไปหน่อยนะครับ”

Chinese

江勤摆摆手：“不搞娱乐，但是这家公司对后期的计划有用，另外，这是给你练手的，真正重要的是这个，高得地图。”

Thai

เจียงฉินโบกมือ “ไม่ได้ทำบันเทิงหรอก แต่บริษัทนี้มีประโยชน์ต่อแผนการในระยะหลัง อีกอย่าง นี่ให้คุณเอาไว้ลองซ้อมมือ สิ่งที่สำคัญจริงๆ คืออันนี้ แผนที่เกาเต๋อ”

Chinese

“哦哦。”

Thai

“อ๋อครับ”

Chinese

“先熟悉第一家，然后拿下来，接着就是高得，高得那边其实谈的差不多了，但是金额和比例还有分歧，这个就靠你了。”

Thai

“ทำความคุ้นเคยกับบริษัทแรกก่อน จากนั้นก็คว้ามาให้ได้ ต่อไปก็คือเกาเต๋อ ทางฝั่งเกาเต๋อความจริงเจรจาไปเกือบเสร็จแล้ว แต่เรื่องจำนวนเงินกับสัดส่วนยังมีความเห็นไม่ตรงกันอยู่ เรื่องนี้คงต้องพึ่งคุณแล้ว”

Chinese

“保证完成任务。”

Thai

“รับรองว่าจะทำงานให้สำเร็จลุล่วงครับ”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)