ชีวิตประจำวันของเฝิงหนานซู

Chinese

第47章 冯楠舒的日常

Thai

บทที่ 47 กิจวัตรประจำวันของเฝิงหนานซู

Chinese

黄昏的女生宿舍楼下热闹的很，全都是缠缠绵绵的小情侣，一对一块地盘，有在绿化带后面的，有在车棚里的，井水不犯河水，跟提前商量好的一样。

Thai

ใต้หอพักหญิงยามพลบค่ำคึกคักเป็นพิเศษ ล้วนแต่เป็นคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจกัน แต่ละคู่ต่างจับจองพื้นที่ของตัวเอง มีทั้งหลังแนวพุ่มไม้และในโรงจอดรถ ต่างฝ่ายต่างไม่ก้าวก่ายกันราวกับนัดแนะกันไว้ล่วงหน้า

Chinese

江勤目送冯楠舒上了楼，然后蹲在路边，饶有兴致地看着自己前面那对情侣。

Thai

เจียงฉินมองส่งเฝิงหนานซูขึ้นตึกไป จากนั้นก็นั่งยองๆ อยู่ริมทาง มองดูคู่รักตรงหน้าอย่างนึกสนุก

Chinese

俩人从聊天到亲嘴，再到乱动，短短几分钟的时间就忙的不可开交了。

Thai

ทั้งสองคนตั้งแต่พูดคุยจนถึงจูบปาก แล้วลามไปถึงเริ่มขยับมือไม้ไม่นิ่ง เพียงเวลาไม่กี่นาทีก็ง่วนจนแทบไม่ว่างเว้น

Chinese

不过江勤的目光很快就被察觉到了，于是男生搂着女生换了边，把自己的屁股朝向了他，还顺道用手揪了一下卡在屁股缝里的裤子。

Thai

ทว่าสายตาของเจียงฉินก็ถูกจับได้ในเวลาอันรวดเร็ว ฝ่ายชายจึงโอบหญิงสาวเปลี่ยนฝั่ง หันก้นของตัวเองมาทางเขา แถมยังเอามือดึงกางเกงที่ติดร่องก้นออกไปด้วย

Chinese

见到这一幕，江勤忍不住啐了一口，狗日的大学生，就知道吃独食。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ เจียงฉินก็อดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายเบาๆ ไอ้นักศึกษาเวร รู้จักแต่กินคนเดียวไม่แบ่งใคร

Chinese

正在此时，楼上跑下来一个短发妹子，二话不说就朝他走了过来。

Thai

ในตอนนั้นเอง บนตึกก็มีสาวผมสั้นคนหนึ่งวิ่งลงมา แล้วเดินตรงเข้ามาหาเขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

Chinese

江勤对她有点印象，因为她就是那天在教室后门第一个发现自己的人。

Thai

เจียงฉินพอจะจำเธอได้อยู่บ้าง เพราะเธอคือคนแรกที่สังเกตเห็นเขาตรงประตูหลังห้องเรียนในวันนั้น

Chinese

“你是冯楠舒的男朋友吧，我叫高文慧。”

Thai

“นายคือแฟนของเฝิงหนานซูใช่ไหม ฉันชื่อเกาเหวินฮุ่ย”

Chinese

“我叫江勤，一个想被小富婆包养的小白脸。”

Thai

“ฉันชื่อเจียงฉิน แมงดาหนุ่มหน้าขาวที่อยากให้แม่หนูเศรษฐีเลี้ยงดู”

Chinese

高文慧没听清后面那句，自顾自地就开口了：“等你请客可不容易啊，我们宿舍的花都要谢了。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยไม่ได้ยินประโยคหลังชัดเจน จึงพูดต่อตามใจตัวเองว่า “รอนายเลี้ยงข้าวนี่ไม่ง่ายเลยนะ ดอกไม้ในหอพักพวกเราจะเหี่ยวเฉาหมดแล้ว”

Chinese

江勤站起来拍打了下裤脚：“最近太忙了，拖了几天，今天请你们随便吃，不用客气。”

Thai

เจียงฉินลุกขึ้นยืนแล้วปัดขากางเกง “ช่วงนี้ยุ่งไปหน่อย ผลัดมาหลายวัน วันนี้ฉันเลี้ยงพวกเธอ กินได้ตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจ”

Chinese

“刚开学有那么忙吗？伱肯定不知道吧，你家冯楠舒在宿舍可是天天想你。”

Thai

“เพิ่งเปิดเทอมจะยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ นายคงไม่รู้สินะว่าเฝิงหนานซูบ้านนายคิดถึงนายทุกวันเลยตอนอยู่ในหอพัก”

Chinese

“想我？”

Thai

“คิดถึงฉัน?”

Chinese

江勤一点也不信，那天然呆的丫头估计连思念是什么都不明白：“小小年纪就喜欢说谎，以后千万不要带坏冯楠舒。”

Thai

เจียงฉินไม่เชื่อเลยสักนิด ยัยเด็กซื่อบื้อคนนั้นคาดว่ากระทั่งความคิดถึงคืออะไรก็คงยังไม่เข้าใจ “อายุน้อยแค่นี้ก็ชอบโกหกแล้ว วันหลังอย่าชวนเฝิงหนานซูเสียคนเด็ดขาดนะ”

Chinese

高文慧眉毛一立：“我说的是真的。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยเลิกคิ้วขึ้น “ฉันพูดเรื่องจริงนะ”

Chinese

“胡扯，她趴你耳朵上告诉你的？”

Thai

“ไร้สาระ เธอกระซิบข้างหูบอกเธอหรือไง”

Chinese

“我们聊天的时候，她每次都说江勤带我去温泉了，江勤带我去酒吧了，江勤和我一起看书了，但翻来覆去就这几个地方，永远也没有新鲜的，我们可都看出来了，她是真的一直在等你带她出去玩啊！”

Thai

“เวลาพวกเราคุยกัน ทุกครั้งเธอก็มักจะบอกว่าเจียงฉินพาฉันไปบ่อน้ำพุร้อนมา เจียงฉินพาฉันไปบาร์มา เจียงฉินอ่านหนังสือด้วยกันกับฉัน แต่พูดวนไปวนมาก็มีแค่ไม่กี่ที่นี้ ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย พวกเราดูออกกันหมดแล้วว่าเธอกำลังรอนายพาออกไปเที่ยวอยู่จริงๆ!”

Chinese

“是吗？”江勤觉得有些意外，因为谎话是编不这么圆的。

Thai

“งั้นเหรอ” เจียงฉินรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะคำโกหกคงแต่งไม่ได้แนบเนียนขนาดนี้

Chinese

“当然了，没见过你这样的男朋友，开学一周了，一次也没来找过她，她又不敢找你，真是过分。”

Thai

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่เคยเห็นแฟนแบบนายมาก่อนเลย เปิดเทอมมาสัปดาห์หนึ่งแล้ว ไม่เคยมาหาเธอเลยสักครั้ง เธอก็ไม่กล้าไปหานาย ช่างเกินไปจริงๆ”

Chinese

“等会儿，她为什么不敢找我？”

Thai

“เดี๋ยวก่อน ทำไมเธอถึงไม่กล้ามาหาฉัน”

Chinese

高文慧想了想后摇头：“我也不知道，问又不说，说起来我还真觉得挺惊讶的，她竟然不是高冷，只是社恐！”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ถามก็ไม่ยอมบอก พูดก็พูดเถอะ ฉันรู้สึกประหลาดใจมากจริงๆ ที่เธอไม่ได้เย็นชา แต่แค่เป็นโรคกลัวสังคม!”

Chinese

江勤还思考着前一个问题，听到后下意识地回答：“是啊，她高中没交过朋友，所以你们千万不要欺负她。”

Thai

เจียงฉินยังคงครุ่นคิดถึงคำถามก่อนหน้า เมื่อได้ยินจึงตอบไปตามสัญชาตญาณ “ใช่แล้ว ช่วงมัธยมปลายเธอไม่เคยคบเพื่อนเลย ดังนั้นพวกเธออย่าแกล้งเธอเด็ดขาดนะ”

Chinese

“谁欺负她了，我们都是一起上课，一起吃饭的。”高文慧辩解道。

Thai

“ใครแกล้งเธอกัน พวกเราไปเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกันตลอดต่างหาก” เกาเหวินฮุ่ยแก้ต่าง

Chinese

“只是吃饭上课？你们没带她出去玩过吗？”

Thai

“แค่กินข้าวกับไปเรียนเหรอ พวกเธอไม่ได้พาเธอออกไปเที่ยวเล่นบ้างเลยเหรอ”

Chinese

高文慧立刻摇头，又赶紧补上一句：“不是我们不带，是她自己不去的，前天晚上我们约好要去万兴城那边看《暮光之城》的，她都不去，还说你肯定会带她去的。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยส่ายหน้าทันที แล้วรีบเสริมขึ้นอีกประโยค “ไม่ใช่พวกเราไม่พาไปนะ แต่เธอไม่ยอมไปเองต่างหาก คืนก่อนพวกเรานัดกันว่าจะไปดู《ทไวไลท์》ที่ฝั่งว่านซิงเฉิง เธอยังไม่ยอมไปเลย แถมยังบอกว่านายต้องพาเธอไปแน่ๆ”

Chinese

江勤抬起头看了她一眼：“你这句话肯定是瞎编的吧？”

Thai

เจียงฉินเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง “ประโยคนี้เธอต้องกุขึ้นมาแน่ๆ ใช่ไหม”

Chinese

“骗你是小狗的，电影票根我还有呢！”

Thai

“ถ้าหลอกนายให้เป็นหมาเลย หางตั๋วหนังฉันยังมีเก็บไว้อยู่เลยนะ!”

Chinese

江勤愣了一下，仿佛看到了可怜的小富婆独自坐在昏暗的宿舍里，然后挥手和要去看电影的舍友说再见，嘴里念叨着“以后江勤会带我去的”。

Thai

เจียงฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับมองเห็นแม่หนูเศรษฐีผู้น่าสงสารนั่งอยู่ตามลำพังในห้องพักที่มืดสลัว จากนั้นก็โบกมือลาเพื่อนร่วมห้องที่จะออกไปดูหนัง พลางพึมพำในปากว่า “วันหลังเจียงฉินจะพาฉันไป”

Chinese

他伸手擦了下嘴角，神色多多少少有些恍惚了。

Thai

เขาเอื้อมมือขึ้นแตะมุมปาก สีหน้าดูลอยๆ เหม่อลอยไปบ้างเล็กน้อย

Chinese

自己的重生其实给原本的时间线造成了许多的变化，而冯楠舒就是受其影响最大的人之一。

Thai

การเกิดใหม่ของเขาได้สร้างความเปลี่ยนแปลงมากมายให้กับเส้นเวลาเดิมจริงๆ และเฝิงหนานซูก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด

Chinese

以前的冯楠舒是没有朋友的，报考的学校也是首都大学而非临川大学，如果没有江勤的存在，她不会来到这里，也不会认识现在的这些人，生活可能截然不同。

Thai

เฝิงหนานซูในอดีตไม่มีเพื่อน โรงเรียนที่สมัครสอบก็คือมหาวิทยาลัยเมืองหลวง ไม่ใช่มหาวิทยาลัยหลินชวน หากปราศจากการมีอยู่ของเจียงฉิน เธอคงไม่มาที่นี่ และคงไม่รู้จักกับคนเหล่านี้ในตอนนี้ ชีวิตก็อาจจะแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

Chinese

可她为什么来到临大？

Thai

แต่ทำไมเธอถึงมา ม.หลินชวน ล่ะ

Chinese

其实想都不用想就知道，冯楠舒是跟着江勤才来临大的。

Thai

อันที่จริงแทบไม่ต้องคิดก็รู้ว่า เฝิงหนานซูตามเจียงฉินมา ม.หลินชวน

Chinese

因为自己是她唯一一个朋友，带她泡温泉，坐摇摇车，吃垃圾食品，逛酒吧，她连寂寞都知道是什么了，不粘着自己才怪。

Thai

เพราะตัวเขาเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ พาเธอแช่น้ำพุร้อน นั่งรถโยก กินอาหารขยะ เที่ยวบาร์ แม้กระทั่งความเหงาเธอก็รู้แล้วว่าคืออะไร จะไม่ให้ติดเขาแจก็แปลกแล้ว

Chinese

但或许是赚钱的念头太过于强烈，他最近除了军训之外满脑子都是搞网站，真的就没有再带冯楠舒出去玩过。

Thai

แต่บางทีอาจเป็นเพราะความคิดเรื่องหาเงินมันแรงกล้าเกินไป ช่วงนี้เขานอกจากฝึกทหารแล้วในหัวก็มีแต่เรื่องทำเว็บไซต์ จึงไม่ได้พาเฝิงหนานซูออกไปเที่ยวเล่นอีกเลยจริงๆ

Chinese

为什么没想过带她出去玩呢？

Thai

ทำไมถึงไม่เคยคิดจะพาเธอออกไปเที่ยวเล่นนะ

Chinese

江勤仔细思考了一下，发现自己是觉得冯楠舒已经有了好姐妹，那自然是有朋友可以一起玩的，也就没太在意。

Thai

เจียงฉินลองคิดทบทวนดูอย่างละเอียด ก็พบว่าตัวเองคิดไปว่าเฝิงหนานซูมีเพื่อนสนิทแล้ว ย่อมต้องมีเพื่อนที่ไปเที่ยวเล่นด้วยกันได้ตามธรรมชาติ จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก

Chinese

但现在看来，事情和自己想的其实并不一样。

Thai

แต่เมื่อดูตอนนี้แล้ว เรื่องราวไม่ได้เป็นเหมือนอย่างที่เขาคิดเลยสักนิด

Chinese

江勤摸出手机翻了下通讯录和QQ，发现除了开学当天，他确实没有主动去问过冯楠舒。

Thai

เจียงฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดดูสมุดรายชื่อและ คิวคิว พบว่านอกจากวันเปิดเทอมวันแรกแล้ว เขาไม่ได้เป็นฝ่ายทักถามเฝิงหนานซูเลยจริงๆ

Chinese

“江勤，你怎么愣住了？”

Thai

“เจียงฉิน นายเหม่ออะไรน่ะ”

Chinese

“没事，看了眼手机，被屏幕倒影帅到了，其他人呢？怎么还不下来？”江勤回过神后问了一句。

Thai

“ไม่มีอะไร มองโทรศัพท์แวบหนึ่งแล้วโดนเงาสะท้อนบนหน้าจอหล่อใส่ คนอื่นล่ะ ทำไมยังไม่ลงมาอีก” เจียงฉินได้สติกลับมาแล้วเอ่ยถาม

Chinese

高文慧仰头看向五楼：“水房十点钟停热水，她们可能是怕回来的太晚赶不上，所以先提前存水去了。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยเงยหน้ามองไปยังชั้นห้า “ห้องน้ำรวมปิดน้ำร้อนตอนสี่ทุ่ม พวกเธอคงกลัวว่าจะกลับมาดึกเกินไปจนไม่ทัน เลยไปรองน้ำตุนไว้ล่วงหน้าก่อน”

Chinese

话音刚落，楼道里就传来了一阵哒哒哒的脚步声，冯楠舒走在最前面，长发飘飘，可爱的山峦随着下楼梯的脚步微微轻摇。

Thai

สิ้นเสียงพูด ภายในโถงบันไดก็มีเสียงฝีเท้าดังตึกๆๆ แว่วมา เฝิงหนานซูเดินอยู่หน้าสุด ผมยาวสยาย เนินเขาน่ารักขยับไหวเบาๆ ตามจังหวะก้าวลงบันได

Chinese

后面陆续是她的另外四个舍友，一个是舍长范淑玲，南方口音的杨敏，胖胖的蔡芳和娇小的南方女孩王海妮。

Thai

ด้านหลังทยอยตามมาด้วยเพื่อนร่วมห้องพักอีกสี่คนของเธอ คนหนึ่งคือหัวหน้าห้องพักฟ่านซูหลิง หยางหมิ่นผู้มีสำเนียงชาวใต้ ช่ายฟางร่างท้วม และหวังไห่หนีเด็กสาวชาวใต้ร่างเล็ก

Chinese

简单认识了一下，江勤逐渐对她们之间的关系有了一定的了解。

Thai

หลังจากทำความรู้จักกันอย่างเรียบง่าย เจียงฉินก็ค่อยๆ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอได้ในระดับหนึ่ง

Chinese

高文慧和冯楠舒的关系大概是最好的，范淑玲其次，杨敏和蔡芳的关系比较好，王海妮则是特立独行的那种，天天出去社交。

Thai

เกาเหวินฮุ่ยกับเฝิงหนานซูน่าจะสนิทกันที่สุด รองลงมาคือฟ่านซูหลิง ส่วนหยางหมิ่นกับช่ายฟางสนิทกันค่อนข้างดี ขณะที่หวังไห่หนีเป็นพวกไม่เหมือนใคร ออกไปเข้าสังคมข้างนอกทุกวัน

Chinese

“江勤，我们今天可是打算好好宰你一顿的，你可别心疼啊！”高文慧揽着冯楠舒的胳膊说道。

Thai

“เจียงฉิน วันนี้พวกเรากะว่าจะเชือดนายมื้อใหญ่เลยนะ นายอย่ามาแอบปวดใจล่ะ!” เกาเหวินฮุ่ยคล้องแขนเฝิงหนานซูพลางเอ่ยขึ้น

Chinese

江勤根本不在意：“别的没有，就是有钱，别说饭，吃火箭也请。”

Thai

เจียงฉินไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย “อย่างอื่นไม่มี มีแต่เงิน อย่าว่าแต่มื้อข้าวเลย ต่อให้กินจรวดก็เลี้ยงได้”

Chinese

冯楠舒静静看着他：“江勤，我想吃火箭。”

Thai

เฝิงหนานซูมองเขาเงียบๆ “เจียงฉิน ฉันอยากกินจรวด”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

“大夏天的这么热，吃什么火箭，还是吃火锅吧。”

Thai

“ฤดูร้อนอากาศร้อนขนาดนี้ กินจรวดอะไรกัน กินหม้อไฟดีกว่า”

Chinese

“火锅也好热啊，吃点凉快的吧，我想吃海鲜。”

Thai

“หม้อไฟก็ร้อนเหมือนกัน กินอะไรเย็นๆ สดชื่นหน่อยสิ ฉันอยากกินอาหารทะเล”

Chinese

“学校附近可没有海鲜能吃，简单吃点最贵的就行啦。”

Thai

“แถวใกล้ๆ โรงเรียนไม่มีอาหารทะเลให้กินหรอก กินอะไรง่ายๆ ที่แพงที่สุดก็พอแล้ว”

Chinese

几个女孩叽叽喳喳的，边报菜名边往校外走去。

Thai

เด็กสาวหลายคนส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พลางเอ่ยชื่ออาหารพลางเดินออกไปนอกมหาวิทยาลัย

Chinese

走到校门口的时候，高文慧忽然想起一件：“楠舒，水房里的水热不热？一会儿能洗头吧？”

Thai

พอเดินถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย เกาเหวินฮุ่ยก็พลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “หนานซู น้ำในห้องน้ำรวมร้อนไหม เดี๋ยวสระผมได้หรือเปล่า”

Chinese

“我没有去打水啊。”冯楠舒懵懵懂懂的。

Thai

“ฉันไม่ได้ไปรองน้ำนะ” เฝิงหนานซูตอบอย่างงงๆ ไร้เดียงสา

Chinese

“没打水？那你们怎么在上面磨蹭了这么久啊？”

Thai

“ไม่ได้ไปรองน้ำเหรอ แล้วทำไมพวกเธอถึงมัวโอ้เอ้อยู่ข้างบนตั้งนานล่ะ”

Chinese

“淑玲她们去打水了，我在洗脚。”

Thai

“พวกซูหลิงไปรองน้ำ ส่วนฉันล้างเท้าอยู่”

Chinese

高文慧听完之后一愣：“咱们吃完饭还得走回来的，现在洗脚不是白洗了吗？”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยฟังจบก็ชะงักไป “พวกเรากินข้าวเสร็จก็ต้องเดินกลับมาอยู่ดี ตอนนี้ล้างเท้าไปก็ล้างฟรีไม่ใช่เหรอ”

Chinese

冯楠舒琼鼻微皱：“洗了有用。”

Thai

เฝิงหนานซูย่นจมูกโด่งรั้นเล็กน้อย “ล้างแล้วมีประโยชน์”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

高文慧的脑子在这一瞬间转了三百六十个弯，绞尽脑汁却也理解不了这平平无奇的四个字。

Thai

สมองของเกาเหวินฮุ่ยแล่นวนไปสามร้อยหกสิบตลบในชั่วพริบตานี้ เค้นสมองคิดแทบตายก็ยังไม่เข้าใจสี่คำแสนธรรมดานี้อยู่ดี

Chinese

定时又定错了，两章一起发了，求追读！！！

Thai

ตั้งเวลาผิดอีกแล้ว ลงสองบทพร้อมกันเลย ขอร้องช่วยตามอ่านกันด้วยนะครับ!!!

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)