ใช้เงินมือเติบไม่ได้

Chinese

第9章 花钱不能大手大脚

Thai

บทที่ 9 ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้

Chinese

温暖的日光穿过图书馆巨大的落地窗，洒落在冯楠舒的的身上，让她的柔顺的长发和浓密的睫毛仿佛镀上了一层淡金。

Thai

แสงแดดอบอุ่นส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นของห้องสมุด ตกกระทบลงบนร่างของเฝิงหนานซู ขับเน้นให้เส้นผมนุ่มสลวยและแพขนตาหนางอนของเธอราวกับเคลือบด้วยทองคำจางๆ ชั้นหนึ่ง

Chinese

她正襟危坐，板板正正，安安静静，乖乖巧巧。

Thai

เธอนั่งตัวตรงเผง เรียบร้อย เงียบสงบ และว่าง่ายน่าเอ็นดู

Chinese

纤细的手指夹住书页的一角，轻柔地把翻页，灵动的双眸里写满纯净。

Thai

นิ้วเรียวบางคั่นมุมหน้ากระดาษ พลิกหน้าอย่างแผ่วเบา ดวงตาคู่งามเป็นประกายเปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์

Chinese

看完这一页之后，她捏一片虾片吃到嘴里，发出咔嚓咔嚓的声音，再继续翻开下一页。

Thai

หลังจากอ่านหน้านี้จบ เธอก็หยิบข้าวเกรียบกุ้งชิ้นหนึ่งใส่ปาก เกิดเสียงกรุบกรอบ แล้วพลิกอ่านหน้าถัดไปต่อ

Chinese

如此循环往复了几次之后，装虾片的包装袋渐渐就空了。

Thai

วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้อยู่หลายรอบ ซองใส่ข้าวเกรียบกุ้งก็ค่อยๆ ว่างเปล่า

Chinese

直到冯楠舒再一次出手，她才意识到这已经是最后一片了，于是抬头看向了江勤。

Thai

จนกระทั่งเฝิงหนานซูยื่นมือออกไปอีกครั้ง เธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่านี่คือชิ้นสุดท้ายแล้ว จึงเงยหน้าขึ้นมองเจียงฉิน

Chinese

“我不吃了，你吃光吧。”

Thai

“ฉันไม่กินแล้ว เธอกินให้หมดเถอะ”

Chinese

冯楠舒的眼眸闪烁出愉悦的光芒，捏起最后一片吃进嘴里，又翻开了下一页。

Thai

แววตาของเฝิงหนานซูทอประกายแห่งความสุข เธอหยิบชิ้นสุดท้ายใส่ปาก แล้วพลิกไปยังหน้าถัดไปอีกครั้ง

Chinese

江勤盯着她看了半晌，觉得冯楠舒确实不是在和自己开玩笑。

Thai

เจียงฉินจ้องมองเธออยู่ครู่ใหญ่ รู้สึกว่าเฝิงหนานซูไม่ได้ล้อตนเล่นจริงๆ

Chinese

她是真的答应借钱了。

Thai

เธอตกลงให้ยืมเงินจริงๆ

Chinese

但他为什么会有种荒诞的感觉呢？

Thai

แต่ทำไมเขาถึงมีความรู้สึกพิลึกกึกกือแบบนี้กันนะ

Chinese

不需要打个欠条吗？

Thai

ไม่ต้องเขียนสัญญากู้ยืมเงินหน่อยเหรอ

Chinese

再不济的话也该问问我做什么，还有什么时候还钱啊。

Thai

อย่างน้อยที่สุดก็ควรถามสักหน่อยว่าฉันจะเอาไปทำอะไร หรือจะคืนเงินเมื่อไหร่สิ

Chinese

江勤拥有着三十八岁的老大叔灵魂，像高中生这么纯洁生物，按道理来说该一眼就能看透才对，但他是真的看不懂冯楠舒的操作。

Thai

เจียงฉินมีวิญญาณของลุงวัยสามสิบแปดปี สิ่งมีชีวิตที่ไร้เดียงสาอย่างเด็กมัธยมปลาย ตามหลักแล้วเขาน่าจะมองออกทะลุปรุโปร่งในแวบเดียวแท้ๆ ทว่าเขากลับไม่เข้าใจการกระทำของเฝิงหนานซูเลยจริงๆ

Chinese

不过这也很正常，他重生之前又没接触过富婆，看不懂不奇怪。

Thai

แต่เรื่องนี้ก็ถือว่าปกติ ก่อนที่เขาจะเกิดใหม่ก็ไม่เคยติดต่อข้องแวะกับสาวเศรษฐี มองไม่ออกจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

Chinese

也许富婆都是这样的吧。

Thai

บางทีพวกสาวรวยๆ อาจจะเป็นแบบนี้กันหมดก็ได้

Chinese

下午四点半，冯楠舒忽然把书签夹进了书里，并起身捋了下裙摆，将书放回到了书架上。

Thai

เวลาสี่โมงครึ่งตอนบ่าย เฝิงหนานซูก็คั่นที่คั่นหนังสือลงในเล่มกะทันหัน แล้วลุกขึ้นจัดชายกระโปรง นำหนังสือกลับไปวางบนชั้น

Chinese

她每天都是在这个时间准时离开，一看就是门禁很严。

Thai

เธอจากไปตรงเวลานี้ทุกวัน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าที่บ้านมีกฎเรื่องเวลาเข้มงวดมาก

Chinese

不过这一次，在出门之前，冯楠舒特意停顿了一下，然后转身冲江勤挥手再见。

Thai

ทว่าคราวนี้ ก่อนจะเดินพ้นประตู เฝิงหนานซูหยุดชะงักลงเล็กน้อยอย่างตั้งใจ จากนั้นจึงหันหลังกลับมาโบกมือลาเจียงฉิน

Chinese

也不是那么高冷嘛……

Thai

ก็ไม่ได้เย็นชาขนาดนั้นนี่นา…

Chinese

江勤目送她离开，然后转头从巨大的落地窗望出去，隔着玻璃，他能很清晰地看到那辆停在楼下的黑色宾利。

Thai

เจียงฉินมองส่งเธอเดินจากไป แล้วหันมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น ผ่านกระจกใส เขาสามารถมองเห็นรถเบนท์ลีย์สีดำที่จอดอยู่ด้านล่างได้อย่างชัดเจน

Chinese

司机戴着白手套，已经拉开车门恭敬等候了，而保镖则站在开门的那一侧，表情严肃且警惕。

Thai

คนขับรถสวมถุงมือสีขาวเปิดประตูรถคอยท่าอย่างนอบน้อมอยู่แล้ว ส่วนบอดี้การ์ดยืนอยู่ฝั่งที่เปิดประตู สีหน้าเคร่งขรึมและระแวดระวัง

Chinese

冯楠舒就这样恬静地走出图书馆，一声不吭地钻进了车里，随着引擎的咆哮声消失在黄昏前的街头。

Thai

เฝิงหนานซูเดินออกจากห้องสมุดอย่างเงียบสงบเช่นนี้ มุดเข้าไปในรถโดยไม่เอ่ยปากอะไรแม้แต่คำเดียว ก่อนจะลับตาไปบนท้องถนนยามใกล้ค่ำพร้อมกับเสียงคำรามของเครื่องยนต์

Chinese

“黄金屋和颜如玉竟然是同一个人。”

Thai

“บ้านทองคำกับโฉมงามดันเป็นคนคนเดียวกันซะงั้น”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

“忽然有点饿了，先回家吧。”

Thai

“จู่ๆ ก็เริ่มหิวแล้ว กลับบ้านก่อนดีกว่า”

Chinese

江勤拿起那本《软饭指南》放回书架，骑车回到北二路的鸿荣家园，并在小区门口买了一屉小笼包。

Thai

เจียงฉินหยิบหนังสือ 《คู่มือเกาะผู้หญิงกิน》 เล่มนั้นกลับไปวางบนชั้น ขี่จักรยานกลับไปยังชุมชนหงหรงเจียหยวนบนถนนเป่ยเอ้อร์ลู่ และซื้อเสี่ยวหลงเปานึ่งหนึ่งเข่งที่หน้าประตูหมู่บ้าน

Chinese

今天是星期三，工作日。

Thai

วันนี้เป็นวันพุธ วันทำงาน

Chinese

袁友琴女士是机关招待所的职员，江正宏先生则在卫生局工作，所以家里现在应该没人，只能买个小笼包凑合一下了。

Thai

คุณนายหยวนโหย่วฉินเป็นพนักงานของเรือนรับรองหน่วยงานรัฐ ส่วนคุณเจียงเจิ้งหงทำงานอยู่ที่สำนักสาธารณสุข ตอนนี้ที่บ้านจึงไม่น่าจะมีใครอยู่ ได้แต่ซื้อเสี่ยวหลงเปามากินแก้ขัดไปก่อน

Chinese

不过前世吃了那么多的外卖和泡面，他现在已经是荤素不忌了，对饭的质量根本没什么过分的要求。

Thai

ทว่าชาติก่อนกินอาหารเดลิเวอรีและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาตั้งมากมาย ตอนนี้เขาจึงกินได้หมดทุกอย่าง ไม่ได้เรียกร้องคุณภาพของอาหารอะไรมากเลยสักนิด

Chinese

更何况这家包子铺的味道确实不错，皮薄馅大，十年后连分店都开起来了。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น รสชาติของร้านซาลาเปาร้านนี้ก็อร่อยมากจริงๆ แป้งบางไส้แน่น อีกสิบปีต่อมาถึงขั้นเปิดสาขาย่อยได้ด้วยซ้ำ

Chinese

江勤从塑料袋里捏起一只包子，咬了一口，热乎乎油润润的，还是原来的配方，还是熟悉的味道。

Thai

เจียงฉินหยิบซาลาเปาหนึ่งลูกออกมาจากถุงพลาสติก กัดเข้าไปหนึ่งคำ ร้อนฉ่าชุ่มฉ่ำ ยังคงเป็นสูตรเดิมและรสชาติอันคุ้นเคย

Chinese

只不过现在的天气太热，吃两个就冒汗了。

Thai

เพียงแต่อากาศตอนนี้ร้อนเกินไป กินไปแค่สองลูกเหงื่อก็ซึมแล้ว

Chinese

江勤系好塑料袋，打算回家再吃。

Thai

เจียงฉินมัดปากถุงพลาสติก ตั้งใจจะกลับไปกินต่อที่บ้าน

Chinese

晚上七点，夜色悄无声息地涌了上来。

Thai

หนึ่งทุ่มตรง ม่านราตรีแผ่ปกคลุมลงมาอย่างเงียบเชียบ

Chinese

江正宏先生提着两只塑料袋回到了家，换掉拖鞋，一屁股坐到了沙发上。

Thai

คุณเจียงเจิ้งหงหิ้วถุงพลาสติกสองใบกลับมาถึงบ้าน เปลี่ยนรองเท้าแตะแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา

Chinese

他的额头上全是汗珠，气都喘不匀，急急忙忙地喊着江勤给他倒水。

Thai

บนหน้าผากของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ หายใจหอบถี่ ตะโกนเรียกให้เจียงฉินรินน้ำให้ด้วยความเร่งรีบ

Chinese

“爸，你这是去哪儿了？怎么累成这样？”

Thai

“พ่อไปไหนมาเนี่ย ทำไมเหนื่อยขนาดนี้”

Chinese

“你妈说南村菜市场的菜便宜，我骑车骑了四十分钟，买了一堆回来，都是伱爱吃的。”

Thai

“แม่แกบอกว่าผักที่ตลาดสดหนานชุนราคาถูก พ่อปั่นจักรยานไปตั้งสี่สิบนาที ซื้อกลับมาเพียบเลย มีแต่ของที่แกชอบกินทั้งนั้น”

Chinese

江勤把水杯放到他面前：“不是就便宜几毛钱？还不够费劲儿的，咱家有这么穷吗？”

Thai

เจียงฉินวางแก้วน้ำไว้ตรงหน้าเขา “มันถูกกว่าแค่ไม่กี่เหมาไม่ใช่เหรอ ไม่คุ้มกับที่เหนื่อยเลย บ้านเราจนขนาดนั้นเชียวเหรอ”

Chinese

江正宏端起水喝了一口，满足地啊的一声：“这跟穷没关系，你要上大学了，上完大学还要娶媳妇儿，以后花钱的地方多了去了，能省的地方当然要省，可不能再大手大脚地花了！”

Thai

เจียงเจิ้งหงยกน้ำขึ้นดื่มอึกหนึ่ง แล้วส่งเสียงอ่าออกมาอย่างพึงพอใจ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับจนไม่จน แกกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว จบมหาวิทยาลัยก็ยังต้องแต่งเมียอีก ในอนาคตมีที่ต้องใช้เงินอีกตั้งเยอะ ตรงไหนประหยัดได้ก็ต้องประหยัด จะมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ไม่ได้แล้ว!”

Chinese

话音刚落，门轴发出吱呀一声，家门再一次被推开。

Thai

สิ้นเสียงพูด บานพับประตูก็ดังเอี๊ยดอ๊าด ประตูบ้านถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

Chinese

袁友琴女士提着一只百货大楼的购物袋进了门，表情喜不自胜，嘴里还哼曲儿。

Thai

คุณนายหยวนโหย่วฉินหิ้วถุงช้อปปิ้งของห้างสรรพสินค้าก้าวเข้าประตูมา สีหน้าเปี่ยมสุขจนล้นปรี่ ปากยังฮัมเพลงอีกด้วย

Chinese

见到这一幕，爷俩儿忍不住对视了一眼。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ สองพ่อลูกก็อดไม่ได้ที่จะสบตากัน

Chinese

“你这是买的什么？”

Thai

“เธอซื้ออะไรมาเนี่ย”

Chinese

“我们单位的徐姐说百货大楼的羊毛大衣半价促销，让我捡了个大便宜！”

Thai

“พี่สวีที่ทำงานบอกว่าเสื้อโค้ตขนแกะที่ห้างลดราคาครึ่งหนึ่ง ฉันเลยได้ของถูกชิ้นใหญ่มาน่ะสิ!”

Chinese

江正宏瞪大了眼睛：“羊毛大衣？你花了多少钱？”

Thai

เจียงเจิ้งหงเบิกตากว้าง “เสื้อโค้ตขนแกะเหรอ เธอจ่ายไปเท่าไหร่”

Chinese

袁友琴女士露出一个得意的表情：“原价888，现在只要488。”

Thai

คุณนายหยวนโหย่วฉินเผยสีหน้าภาคภูมิใจ “ราคาเดิม 888 ตอนนี้เหลือแค่ 488”

Chinese

“爸，这就是你说的花钱不能大手大脚？”江勤震惊了。

Thai

“พ่อ นี่น่ะเหรอที่พ่อบอกว่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้” เจียงฉินตกตะลึง

Chinese

“这个败家娘们儿，现在是三伏天，你买什么羊毛大衣啊！”

Thai

“ยัยผู้หญิงล้างผลาญเอ๊ย ตอนนี้มันช่วงซานฝูนะ เธอจะซื้อเสื้อโค้ตขนแกะมาทำไม!”

Chinese

“你懂什么，要不是三伏天还不减价呢！”

Thai

“นายจะไปรู้อะไร ถ้าไม่ใช่ช่วงซานฝูมันก็ไม่ลดราคาน่ะสิ!”

Chinese

江正宏摆出了一家之主的威严：“江勤已经高考完了，成绩下来又得办酒又得给他交学费，花钱的地方可多着。”

Thai

เจียงเจิ้งหงวางมาดความน่าเกรงขามของหัวหน้าครอบครัว “เจียงฉินสอบเกาเข่าเสร็จแล้ว พอคะแนนออกก็ต้องจัดงานเลี้ยง ไหนจะจ่ายค่าเทอมให้เขาอีก มีที่ต้องใช้เงินตั้งเยอะแยะ”

Chinese

袁友琴换了鞋走到客厅：“这不是我的原话吗？还有，我让你去南村菜市场你去了吗？”

Thai

หยวนโหย่วฉินเปลี่ยนรองเท้าเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น “นี่มันคำพูดฉันไม่ใช่เหรอ แล้วอีกอย่าง ที่ฉันบอกให้นายไปตลาดสดหนานชุน นายไปมาหรือยัง”

Chinese

“当然去了，我算了下账，南村菜市场的菜比咱们楼下盐店便宜不少，这一回就省了二十多。”

Thai

“ไปมาแล้วสิ ฉันคำนวณดูแล้ว ผักที่ตลาดสดหนานชุนถูกกว่าร้านขายของชำใต้ตึกเราตั้งเยอะ รอบนี้ประหยัดไปได้ตั้งยี่สิบกว่าเลยนะ”

Chinese

“那咱们今天省了四百二？”

Thai

“งั้นวันนี้พวกเราก็ประหยัดไปได้สี่ร้อยยี่สิบน่ะสิ”

Chinese

江正宏的脑子半天都没转过来弯：“那四百是哪里来的？”

Thai

สมองของเจียงเจิ้งหงคิดตามไม่ทันไปชั่วขณะ “แล้วอีกสี่ร้อยนั่นมาจากไหน”

Chinese

袁友琴女士提起手里的购物袋：“我用488买了原价888的大衣，这里里外外不又省了四百块吗？”

Thai

คุณนายหยวนโหย่วฉินยกถุงช้อปปิ้งในมือขึ้น “ฉันใช้เงิน 488 ซื้อเสื้อโค้ตราคาเดิม 888 เบ็ดเสร็จแล้วก็ประหยัดไปได้อีกสี่ร้อยไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“友琴，这我可要说说你了，你这个消费观明显是不对的。”

Thai

“โหย่วฉิน เรื่องนี้ฉันต้องขอพูดหน่อยแล้ว ค่านิยมการใช้จ่ายของเธอเนี่ยมันผิดอย่างเห็นได้ชัดเลยนะ”

Chinese

“江正宏，老娘跟你结婚这么多年可没买过什么衣服，就一件羊毛大衣你还说我？”

Thai

“เจียงเจิ้งหง ฉันแต่งงานกับนายมาตั้งกี่ปีแทบไม่เคยซื้อเสื้อผ้าอะไรเลย แค่เสื้อโค้ตขนแกะตัวเดียว นายยังจะมาว่าฉันอีกเหรอ”

Chinese

江勤在旁边乐呵呵的看着，觉得这种久违的家庭纷争很暖心。

Thai

เจียงฉินยืนยิ้มร่าเริงมองดูอยู่ข้างๆ รู้สึกว่าความขัดแย้งในครอบครัวที่ห่างหายไปนานแบบนี้ช่างอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน

Chinese

老爹现在还正当年，身强体壮，没有五十三岁白了发，也没有为了给自己挣首付而偷偷开滴滴到晕在车上。

Thai

ตอนนี้พ่อยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ ร่างกายแข็งแรงกำยำ ยังไม่ถึงวัยห้าสิบสามที่ผมขาวโพลน และไม่ได้แอบไปขับตีตีจนเป็นลมหมดสติคารถเพื่อหาเงินดาวน์บ้านให้ตน

Chinese

亲妈也还年轻着，还很爱美，手里有点小钱会去逛百货大楼，没有因为省钱而连肉都不敢买。

Thai

แม่แท้ๆ ก็ยังสาว ยังรักสวยรักงาม พอมีเงินติดตัวนิดหน่อยก็ไปเดินเที่ยวห้างสรรพสินค้า ไม่ได้ถึงขั้นไม่กล้าซื้อแม้กระทั่งเนื้อสัตว์เพราะอยากประหยัดเงิน

Chinese

这绝对是他重生后觉得最高兴的事情。

Thai

นี่คือเรื่องที่เขารู้สึกมีความสุขที่สุดหลังจากเกิดใหม่อย่างแน่นอน

Chinese

不过他这一边看戏一边笑实在太贱了，很快就把祸水引到了自己的头上，遭到了两口子不约而同的白眼。

Thai

ทว่าการที่เขายืนดูงิ้วไปพลางหัวเราะไปพลางแบบนี้มันกวนประสาทเกินไป ไม่นานก็ชักศึกเข้าบ้าน โดนสายตาค้อนขวับของสองสามีภรรยาส่งมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

Chinese

“江勤，你笑什么呢？你是不是也觉得我不该买这件羊毛大衣？”

Thai

“เจียงฉิน แกหัวเราะอะไร แกก็คิดว่าฉันไม่ควรซื้อเสื้อโค้ตขนแกะตัวนี้เหมือนกันใช่ไหม”

Chinese

江勤收敛了脸上的笑：“妈，我以后要赚大钱，再也不让你买过时的打折衣服了，也不让我爸去那么远的菜市场了。”

Thai

เจียงฉินหุบรอยยิ้มบนใบหน้า “แม่ ต่อไปผมจะหาเงินก้อนโต จะไม่ให้แม่ต้องซื้อเสื้อผ้าตกรุ่นลดราคาอีกแล้ว แล้วก็จะไม่ให้พ่อต้องไปตลาดสดไกลขนาดนั้นด้วย”

Chinese

袁友琴表情微愣，目光瞬间变得柔和了：“这才是我的好儿子，可别学你爹，整天抠抠搜搜的。”

Thai

หยวนโหย่วฉินชะงักไปเล็กน้อย สายตาพลันอ่อนโยนลงในทันที “นี่สิถึงจะเป็นลูกที่ดีของแม่ อย่าไปเอาอย่างพ่อแกเชียว วันๆ เอาแต่ขี้เหนียวตระหนี่ถี่เหนียว”

Chinese

“我哪里抠抠搜搜的了……”

Thai

“ฉันไปขี้เหนียวตรงไหนกัน…”

Chinese

江正宏的声音弱了几分，明显底气不足，结果一回头却发现自家婆娘已经打开了那只购物袋，而袋子里装的竟然是一卷一卷的卫生纸。

Thai

เสียงของเจียงเจิ้งหงเบาลงไปหลายส่วน เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยมั่นใจนัก ทว่าพอย้อนหันกลับไปดูกลับพบว่าเมียของตนเปิดถุงช้อปปิ้งใบนั้นออกแล้ว และสิ่งที่อยู่ในถุงกลับเป็นกระดาษชำระม้วนแล้วม้วนเล่า

Chinese

“这是什么？”

Thai

“นี่มันอะไรกัน”

Chinese

“招待所的库存，领导说全都要换掉，我就拿回来了，你以为就你知道勤俭节约？”

Thai

“ของในสต็อกของเรือนรับรอง หัวหน้าบอกว่าจะโละทิ้งเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ฉันก็เลยขนกลับมา นายคิดว่ามีแค่นายคนเดียวหรือไงที่รู้จักประหยัดมัธยัสถ์”

Chinese

袁友琴没好气地说了一声，转身进了厨房。

Thai

หยวนโหย่วฉินพูดประชดประชันอย่างอารมณ์เสียจบก็หันหลังเดินเข้าครัวไป

Chinese

江正宏懵了，心说你这是钓鱼执法啊！

Thai

เจียงเจิ้งหงยืนอึ้ง ในใจคิดว่านี่มันวางกับดักล่อกันชัดๆ!

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)