ญาติจนญาติรวย

Chinese

第354章 穷亲戚富亲戚

Thai

ตอนที่ 354 ญาติจนญาติรวย

Chinese

第二天一早，小雨停歇，但是空气还泛着一丝冷意，曹广宇他们已经早起去上课了，宿舍里空无一人。

Thai

เช้าตรู่วันต่อมา ฝนพรำหยุดตกแล้ว แต่อากาศยังคงแฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือกอยู่บ้าง เฉากว่างอวี่กับพวกเพื่อนๆ ตื่นแต่เช้าไปเข้าเรียนกันหมดแล้ว ในห้องพักจึงว่างเปล่าไร้ผู้คน

Chinese

江勤洗漱完之后换上了卫衣，稍微把头发整理了一下，发现镜子里写了个帅字，于是扬起嘴角来到楼下。

Thai

หลังจากเจียงฉินล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เปลี่ยนมาใส่เสื้อฮู้ด จัดแต่งทรงผมเล็กน้อย พบว่าบนกระจกมีคำว่าหล่อเขียนแปะอยู่ จึงยกมุมปากขึ้นแล้วเดินลงมาข้างล่าง

Chinese

他和临川这边的表亲不熟，答应去参加婚礼也就是为了接送一下两口子，所以没特地打扮。

Thai

เขาไม่คุ้นเคยกับญาติฝั่งหลินชวนนัก ที่ตกลงจะไปร่วมงานแต่งงานก็เพียงเพื่อรับส่งสองสามีภรรยาเท่านั้น จึงไม่ได้แต่งเนื้อแต่งตัวเป็นพิเศษ

Chinese

西装领带？

Thai

ชุดสูทผูกเนกไทน่ะเหรอ?

Chinese

那可是连冯楠舒这样的绝美富婆都馋的不行的配置，给外人看去多亏。

Thai

นั่นมันเป็นชุดที่แม้แต่สาวรวยแสนสวยอย่างเฝิงหนานซูยังอยากมองจนแทบทนไม่ไหว ให้คนนอกดูไปก็ขาดทุนแย่สิ

Chinese

江勤系上安全带，踩下油门，心说今天就靠着这张帅脸蹭吃蹭喝了。

Thai

เจียงฉินคาดเข็มขัดนิรภัย เหยียบคันเร่ง ในใจคิดว่าวันนี้คงต้องพึ่งพาใบหน้าอันหล่อเหลานี้ไปกินฟรีดื่มฟรีแล้ว

Chinese

来到了酒店，接上了袁友琴和江正宏，三个人就没有再耽搁，而是立刻就前往位于南城区的东方美景。

Thai

พอมาถึงโรงแรมและรับหยวนโหย่วฉินกับเจียงเจิ้งหงขึ้นรถ ทั้งสามคนก็ไม่รอช้า มุ่งหน้าตรงไปยังหมู่บ้านตงฟางเหม่ยจิ่งซึ่งตั้งอยู่ในเขตเมืองใต้ทันที

Chinese

一到小区门口，他们就看到了充气的红色拱门在小区入口处排了好长好长，上写着新郎林鹏，新娘王翠梅，足有七八个的样子，路边还有个舞狮队正在歇息，捏着矿泉水大口灌入。

Thai

ทันทีที่มาถึงหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาก็เห็นซุ้มประตูเป่าลมสีแดงตั้งเรียงรายยาวเหยียดอยู่ตรงทางเข้า บนนั้นเขียนชื่อเจ้าบ่าวหลินเผิง เจ้าสาวหวังชุ่ยเหมย มีอยู่ราวๆ เจ็ดแปดซุ้มได้ ริมถนนยังมีคณะเชิดสิงโตกำลังนั่งพักผ่อน ถือขวดน้ำแร่กระดกเข้าปากอึกใหญ่

Chinese

小区里的车明显停满了，还有一堆亲戚站在单元门口东聊西扯，地上是满地的炮竹碎屑，与昨晚的雨水混在一起，于是江勤又绕了个弯，把车放在了侧面的一家商铺前面。

Thai

รถในหมู่บ้านจอดกันแน่นขนัดอย่างเห็นได้ชัด และยังมีญาติๆ อีกกลุ่มใหญ่ยืนจับกลุ่มคุยสัพเพเหระอยู่หน้าทางเข้าตึก บนพื้นเต็มไปด้วยเศษประทัดเกลื่อนกลาดปะปนกับน้ำฝนเมื่อคืน เจียงฉินจึงขับวนไปอีกทาง แล้วจอดรถไว้ที่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่งด้านข้าง

Chinese

在他刚刚熄火的同时，对面也有辆车同时熄火。

Thai

ในตอนที่เขาเพิ่งดับเครื่องยนต์ รถอีกคันที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ดับเครื่องลงพร้อมกัน

Chinese

两辆车上的人下来之后首先对视了一眼，接着就看到江正宏露出一副惊讶的表情。

Thai

หลังจากคนบนรถทั้งสองคันลงมาแล้ว ต่างก็สบตากันเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เห็นเจียงเจิ้งหงแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

Chinese

“三哥？”

Thai

“พี่สาม?”

Chinese

“正宏啊，好久不见了，是你吧？”

Thai

“เจิ้งหงเหรอ ไม่ได้เจอกันนานเลย นายใช่ไหมเนี่ย?”

Chinese

江正宏过去跟人家握手：“上次见还是小文结婚的时候吧？这得有七八年了。”

Thai

เจียงเจิ้งหงเดินเข้าไปจับมือกับอีกฝ่าย “ครั้งล่าสุดที่เจอน่าจะตอนที่เสี่ยวเหวินแต่งงานใช่ไหม นี่ก็น่าจะมีเจ็ดแปดปีแล้วนะ”

Chinese

“是啊，七八年可是有了，这是……你儿子？”

Thai

“ใช่แล้ว เจ็ดแปดปีมีแน่ๆ นี่คือ…ลูกชายนายเหรอ?”

Chinese

“对，我儿子江勤，江勤，这是你三大爷。”

Thai

“ใช่ ลูกชายฉันเองชื่อเจียงฉิน เจียงฉิน นี่คุณลุงสามของแก”

Chinese

江勤立马打招呼，并掏出口袋里的华子：“大爷好，之前没见过，但感觉您比我爸年轻多了。”

Thai

เจียงฉินทักทายทันที พลางหยิบบุหรี่จงหัวออกมาจากกระเป๋า “สวัสดีครับคุณลุง ก่อนหน้านี้ไม่เคยเจอกันเลย แต่รู้สึกว่าคุณลุงดูหนุ่มกว่าพ่อผมเยอะเลยครับ”

Chinese

三大爷笑了半天，忽然看到了烟的牌子，又看了下车：“呦……”

Thai

คุณลุงสามหัวเราะร่าอยู่พักใหญ่ จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นยี่ห้อบุหรี่ แล้วก็มองไปที่รถ “โอ้โฮ…”

Chinese

说实话，济州和临川这两年，经济差异很大，济州就是个小县城，而临川怎么说也是个重工业城市，在这边生活的亲戚潜意识里都会觉得济州那边的亲戚穷。

Thai

พูดตามตรง สองปีมานี้ความแตกต่างทางเศรษฐกิจระหว่างจี้โจวกับหลินชวนห่างกันมาก จี้โจวเป็นเพียงอำเภอเล็กๆ ส่วนหลินชวนอย่างไรเสียก็เป็นเมืองอุตสาหกรรมหนัก ญาติๆ ที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จึงมักมีจิตใต้สำนึกที่คิดว่าญาติฝั่งจี้โจวนั้นยากจน

Chinese

但看着江正宏一家开着奥迪，三大爷不禁愣了，不过他也没多说什么，只是仔细打量了一眼江勤，觉得这小子有点面熟。

Thai

ทว่าเมื่อเห็นครอบครัวของเจียงเจิ้งหงขับรถออดี้มา คุณลุงสามก็อดอึ้งไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่พินิจพิจารณาเจียงฉินอย่างละเอียดแวบหนึ่ง รู้สึกว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ดูคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง

Chinese

三大爷本名林德怀，也是拖家带口来吃席的，闺女比江勤大三岁，已经毕业了，名叫玲玲，走过来打了个招呼，挨个叫人。

Thai

คุณลุงสามมีชื่อจริงว่าหลินเต๋อหวย พาสมาชิกในครอบครัวมากินเลี้ยงโต๊ะจีนเช่นกัน ลูกสาวอายุมากกว่าเจียงฉินสามปี เรียนจบแล้ว ชื่อหลิงหลิง เดินเข้ามาทักทายและเอ่ยปากเรียกผู้ใหญ่ทีละคน

Chinese

“玲玲在哪儿上班呢？”

Thai

“หลิงหลิงทำงานที่ไหนอยู่ล่ะ?”

Chinese

“还在找呢，这丫头眼光比较高，一般的单位不愿意去。”

Thai

“ยังหาอยู่เลย ยายเด็กคนนี้สายตาสูง หน่วยงานธรรมดาๆ ก็ไม่อยากไปทำ”

Chinese

“那是那是，找工作这事儿不急，是得挑挑拣拣的。”

Thai

“นั่นสิๆ เรื่องหางานไม่รีบหรอก ต้องค่อยๆ เลือกสรรหน่อย”

Chinese

两家人说着话，朝着小区里走去，然后来到了新郎官家，发现不大不小的客厅已经坐满了人。

Thai

ทั้งสองครอบครัวพูดคุยกันพลางเดินเข้าไปในหมู่บ้าน จากนั้นก็มาถึงบ้านของเจ้าบ่าว และพบว่าห้องรับแขกขนาดปานกลางนั้นมีคนนั่งอยู่เต็มแล้ว

Chinese

很明显的区域划分就是济州这边有自己的小团体，人数较少，交谈也不多，临川这边则是拖家带口子的，乌泱泱一堆，嗑瓜子喝茶，气氛浓烈的很。

Thai

การแบ่งพื้นที่เห็นได้ชัดเจนมาก ฝั่งจี้โจวมีกลุ่มย่อยของตัวเอง จำนวนคนค่อนข้างน้อยและไม่ค่อยพูดคุยกันเท่าไร ส่วนฝั่งหลินชวนนั้นมากันเป็นครอบครัว รวมตัวกันกลุ่มใหญ่เบียดเสียด แทะเมล็ดแตงโมพลางดื่มน้ำชา บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

江勤一家人走进去之后，济州这边的亲戚都开始打招呼，而临川那边的亲戚就有点平淡了，仅仅是面熟的几个打了招呼。

Thai

หลังจากครอบครัวของเจียงฉินเดินเข้าไป ญาติฝั่งจี้โจวต่างก็เริ่มทักทาย ส่วนญาติฝั่งหลินชวนกลับค่อนข้างเฉยเมย มีเพียงไม่กี่คนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเท่านั้นที่เอ่ยปากทักทาย

Chinese

江老板此时就像个小卡拉米一样，眼见着屋里没有凳子，拽着裤脚蹲到了墙根边上，眼神四处打量。

Thai

เถ้าแก่เจียงในเวลานี้ดูเหมือนตัวประกอบโนเนมคนหนึ่ง เมื่อเห็นว่าในห้องไม่มีเก้าอี้ก็นั่งยองๆ ดึงขากางเกงอยู่ที่โคนผนัง กวาดสายตามองไปรอบๆ

Chinese

忽然，他的目光被放置在茶几下方的一个牌子吸引了。

Thai

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ถูกป้ายแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ใต้โต๊ะน้ำชาดึงดูดเข้า

Chinese

上面写着新娘陪嫁二十五万，精装公寓一套，外加一辆小轿车。

Thai

บนนั้นเขียนไว้ว่า สินเดิมของเจ้าสาวคือเงินสองแสนห้าหมื่น อพาร์ตเมนต์ตกแต่งพร้อมอยู่หนึ่งห้อง แถมรถเก๋งอีกหนึ่งคัน

Chinese

江勤伸手拿出来看了一眼，心说了不得啊了不得，虽然两地亲戚这些年没什么往外，但一些血脉上的东西着实是有着共同之处的。

Thai

เจียงฉินยื่นมือออกไปหยิบมาดูแวบหนึ่ง ในใจคิดว่าไม่ธรรมดาจริงๆ แม้ว่าญาติสองที่จะไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กันในช่วงหลายปีมานี้ แต่เรื่องบางอย่างในสายเลือดก็ช่างมีจุดร่วมที่เหมือนกันจริงๆ

Chinese

比如傍富婆，但是以江勤的目光来看，新郎官傍的那个，跟自家那个完全没得比。

Thai

อย่างเช่นการเกาะสาวรวย แต่หากมองด้วยสายตาของเจียงฉิน คนที่เจ้าบ่าวเกาะนั้นเทียบกับคนของบ้านตัวเองไม่ได้เลยสักนิด

Chinese

“怎么样啊江勤，羡慕了吧？找对象要和伱林鹏哥学啊，少奋斗十几年呢。”

Thai

“เป็นไงบ้างล่ะเจียงฉิน อิจฉาแล้วใช่ไหม? หาแฟนต้องเรียนรู้จากพี่หลินเผิงของแกนะ ลดเวลาดิ้นรนไปได้ตั้งสิบกว่าปีเชียว”

Chinese

江勤抬起头，看到了一个穿着红旗袍，带着金镯子，还烫着一脑袋卷的大妈。

Thai

เจียงฉินเงยหน้าขึ้น มองเห็นป้าคนหนึ่งสวมชุดกี่เพ้าสีแดง ใส่กำไลทอง แถมยังดัดผมหยิกฟูเต็มหัว

Chinese

江正宏伸手拍了拍江勤的肩膀：“这是你五大娘，新郎官的母亲。”

Thai

เจียงเจิ้งหงยื่นมือไปตบไหล่เจียงฉินเบาๆ “นี่คุณป้าห้าของแก แม่ของเจ้าบ่าว”

Chinese

“哦，大娘啊，恭喜恭喜，早生贵孙。”

Thai

“อ้อ คุณป้าห้านี่เอง ยินดีด้วยนะครับ ขอให้ได้อุ้มหลานไวๆ”

Chinese

“你这不是也快了？有对象了吗？”

Thai

“แกเองก็ใกล้แล้วไม่ใช่เหรอ มีแฟนหรือยังล่ะ?”

Chinese

江勤露出一个腼腆的微笑：“大娘，我还上着学呢，找对象的事儿不着急。”

Thai

เจียงฉินเผยรอยยิ้มขวยเขิน “คุณป้าครับ ผมยังเรียนหนังสืออยู่เลย เรื่องหาแฟนยังไม่รีบหรอกครับ”

Chinese

袁友琴忽然从后面伸脚踢了他一下：“老实点，腿别颠来颠去的，没个正形。”

Thai

หยวนโหย่วฉินจู่ๆ ก็ยื่นเท้ามาเตะเขาจากด้านหลังทีหนึ่ง “อยู่นิ่งๆ ขาอย่าสั่นไปสั่นมา นั่งให้มันเรียบร้อยหน่อย”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

江勤停止抖动，把牌子还了过去，然后就被极多的好事者亲戚传过去看了一遍，一时间赞不绝口。

Thai

เจียงฉินหยุดเขย่าขาแล้วส่งป้ายคืนไป จากนั้นป้ายนั้นก็ถูกบรรดาญาติๆ ที่ชอบสอดรู้สอดเห็นส่งต่อกันไปดูจนทั่ว ต่างพากันเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสายในชั่วพริบตา

Chinese

这年头，陪嫁二十五还带着房车，那和天上掉馅饼都没啥区别了。

Thai

ยุคสมัยนี้ สินเดิมสองแสนห้าหมื่นแถมยังมีทั้งบ้านทั้งรถ มันแทบไม่ต่างอะไรกับขนมเปี๊ยะหล่นจากฟ้าเลยสักนิด

Chinese

新郎官的母亲叫牛香兰，是极其讲究排场和面子的人，听着众人的夸赞顿时乐的合不拢嘴，还多次cue了江勤，教他怎么找个家庭好的对象，给袁友琴惹得挺烦的。

Thai

แม่ของเจ้าบ่าวมีชื่อว่าหนิวเซียงหลาน เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับหน้าตาและความโอ่อ่าหรูหราเป็นอย่างยิ่ง เมื่อได้ยินคำชมของทุกคนก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง ทั้งยังเอ่ยพาดพิงเจียงฉินอยู่หลายครั้ง สอนเขาว่าควรหาแฟนที่มีฐานะทางบ้านดีอย่างไร จนทำให้หยวนโหย่วฉินรู้สึกรำคาญใจอยู่ไม่น้อย

Chinese

正在此时，楼下忽然一阵敲锣打鼓，听着动静应该是新娘子过来了，牛香兰也没空分享经验了，立马就迎了下去。

Thai

ในเวลานั้นเอง จู่ๆ ชั้นล่างก็มีเสียงตีฆ้องร้องกลองดังขึ้น ฟังจากเสียงแล้วน่าจะเป็นเจ้าสาวมาถึง หนิวเซียงหลานจึงไม่มีเวลามาแบ่งปันประสบการณ์อีก รีบลงไปต้อนรับทันที

Chinese

结婚那件事除了吃席，那就是看新娘子比较吸引人，可来到楼下众人忍不住咂咂嘴，心说这新娘子有点大啊，还不得三十五往上了？而且怎么这么胖。

Thai

เรื่องการแต่งงาน นอกจากกินโต๊ะจีนแล้ว สิ่งที่ดึงดูดผู้คนได้มากกว่าก็คือการดูตัวเจ้าสาว ทว่าเมื่อลงมาถึงชั้นล่าง ทุกคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอ ในใจคิดว่าเจ้าสาวคนนี้อายุค่อนข้างมากแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ปาเข้าไปสามสิบห้าขึ้นไปแล้วหรือไงกัน แถมยังอ้วนขนาดนี้อีก

Chinese

新郎官才二十六岁，一米七的个子，看上去也就个一百二十斤，站在新娘子面前，对比有点过于强烈。

Thai

เจ้าบ่าวอายุเพิ่งจะยี่สิบหกปี สูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ รูปร่างดูแล้วหนักเพียงหนึ่งร้อยยี่สิบจินเท่านั้น พอยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าสาว ความแตกต่างจึงดูเด่นชัดจนเกินไป

Chinese

随后就是敬茶、改口，吃面，房子里一阵吹吹打打，等到仪式结束之后，新娘子换装，顺便把林鹏他们一家都叫过来了。

Thai

จากนั้นก็เป็นการยกน้ำชา เปลี่ยนคำเรียกหา กินบะหมี่ ภายในห้องมีเสียงประโคมดนตรีดังครึกครื้น รอจนกระทั่งพิธีการสิ้นสุดลง เจ้าสาวก็เปลี่ยนชุด พร้อมทั้งเรียกครอบครัวของหลินเผิงทั้งหมดเข้ามา

Chinese

“妈，我跟您说个事儿，我爸爸的一些个合作伙伴突然决定要来，你得给他们预留出一桌来。”

Thai

“คุณแม่คะ ฉันมีเรื่องจะบอกคุณแม่หน่อย พอดีหุ้นส่วนทางธุรกิจของพ่อฉันบางคนตัดสินใจจะมากันกะทันหัน คุณแม่ต้องสำรองโต๊ะไว้ให้พวกเขาโต๊ะหนึ่งนะ”

Chinese

“啊？可咱订酒宴的时候都是按数量来的啊。”牛香兰有些为难。

Thai

“หา? แต่ตอนเราจองโต๊ะจีนก็จองตามจำนวนคนพอดีเลยนี่” หนิวเซียงหลานรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง

Chinese

王翠梅眉毛一皱：“这些人可都是临川的老板，是财神爷，能来参加婚宴已经是很给咱家面子了，你要不给我安排好了，这婚我可不结！”

Thai

หวังชุ่ยเหมยขมวดคิ้ว “คนพวกนี้ล้วนเป็นเถ้าแก่ของหลินชวน เป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภเชียวนะ การที่พวกเขาจะมาร่วมงานเลี้ยงแต่งงานก็นับว่าให้เกียรติตระกูลเรามากแล้ว ถ้าคุณแม่จัดแจงให้ฉันไม่เรียบร้อย งานแต่งนี้ฉันไม่แต่งนะ!”

Chinese

牛香兰把婚宴订在十一之后就是怕小孩来的太多，到时候又要多开几桌，没想到临到了结婚这天还是没跑了。

Thai

หนิวเซียงหลานจองโต๊ะจีนไว้หลังวันชาติก็เพราะกลัวว่าเด็กๆ จะมากันเยอะเกินไป จนถึงตอนนั้นจะต้องเปิดโต๊ะเพิ่มอีกหลายโต๊ะ นึกไม่ถึงว่าพอถึงวันแต่งงานจริงๆ ก็ยังหนีไม่พ้นอยู่ดี

Chinese

“说的轻巧，加一桌是一桌的钱啊。”

Thai

“พูดน่ะมันง่าย เพิ่มโต๊ะหนึ่งก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกโต๊ะหนึ่งนะ”

Chinese

牛香兰皱着眉头嘀咕一声，但并没说出来：“这样吧，我出去和你爸商量商量，想想怎么办吧。”

Thai

หนิวเซียงหลานขมวดคิ้วพึมพำในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา “เอาอย่างนี้แล้วกัน แม่จะออกไปปรึกษากับพ่อของลูก คิดดูว่าจะทำอย่างไรดี”

Chinese

林老五和牛香兰的的想法是一样的，不想加桌，办法也简单，就从已经固定好了的宴席上腾出一桌来好了，多出来的客人混到别人的桌子上去。

Thai

หลินเหล่าอู่กับหนิวเซียงหลานมีความคิดตรงกัน คือไม่อยากเพิ่มโต๊ะ วิธีการก็ง่ายมาก แค่สละโต๊ะว่างหนึ่งโต๊ะจากโต๊ะจีนที่กำหนดไว้แล้วก็พอ แล้วเอาแขกที่ล้นออกมาไปนั่งรวมกับโต๊ะของคนอื่น

Chinese

但是他们为了省钱订的就是一桌十五个人，要再加人，别的客人可能干吗？

Thai

แต่เพื่อประหยัดเงิน พวกเขาจองไว้โต๊ะละสิบห้าคนอยู่แล้ว หากต้องเพิ่มคนเข้าไปอีก แขกคนอื่นจะยอมหรือ?

Chinese

最后还是林鹏哥他爸拍板决定，让济州那边的亲戚腾出一桌来，混坐到他们济州其他桌子上去。

Thai

สุดท้ายก็เป็นพ่อของพี่หลินเผิงที่ตบโต๊ะตัดสินใจ ให้ญาติฝั่งจี้โจวสละโต๊ะออกมาหนึ่งโต๊ะ แล้วให้ไปนั่งรวมกับโต๊ะอื่นของฝั่งจี้โจวแทน

Chinese

为什么？因为临川这边的亲戚低头不见抬头见，但济州的亲戚就无所谓了，也就是逢年过节见见面。

Thai

ทำไมล่ะ? ก็เพราะญาติฝั่งหลินชวนต้องพบหน้าค่าตากันอยู่เรื่อยๆ แต่ญาติฝั่งจี้โจวนั้นช่างหัวมันเถอะ อย่างมากก็แค่เจอกันช่วงเทศกาลปีใหม่เท่านั้น

Chinese

穿不穷，吃不穷，算计不到要受穷。

Thai

กินไม่จน นุ่งห่มไม่จน ไม่รู้จักคิดคำนวณต่างหากที่จะจน

Chinese

牛香兰觉得行，凑合凑合呗，于是又回到了卧室，跟自己的儿媳妇儿商量了一下。

Thai

หนิวเซียงหลานเห็นว่าใช้ได้ ถูไถไปก่อนแล้วกัน จึงเดินกลับเข้ามาในห้องนอน ปรึกษากับลูกสะใภ้ของตัวเองอีกครั้ง

Chinese

“我爸那些朋友得坐在最前桌的，你可不能把他们安排在犄角旮旯啊！”

Thai

“เพื่อนๆ ของพ่อฉันต้องนั่งโต๊ะหน้าสุดนะ คุณแม่ห้ามจัดพวกเขาไปนั่งตรงซอกหลืบเด็ดขาด!”

Chinese

“那好办，让咱们这边的亲戚往后移一桌，把前面的空出来不就行了吗？”

Thai

“นั่นจัดการง่าย ให้ญาติฝั่งเราขยับถอยไปข้างหลังโต๊ะหนึ่ง เว้นโต๊ะด้านหน้าไว้ก็เรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ?”

Chinese

王翠梅听完之后嗯了一声，顿时让牛香兰松了口气，娶个家庭好的老姑娘确实能让儿子少奋斗几年，可也相当于娶了个祖宗啊。

Thai

หลังจากหวังชุ่ยเหมยฟังจบก็ส่งเสียงอืมในลำคอคำหนึ่ง ทำให้หนิวเซียงหลานถอนหายใจด้วยความโล่งอกในทันที การแต่งสาวทึนทึกที่บ้านมีฐานะดีเข้ามาสามารถช่วยให้ลูกชายลดเวลาดิ้นรนไปได้หลายปีก็จริง แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับการแต่งเอาบรรพบุรุษเข้ามาสักการะบูชาเลย

Chinese

林鹏见着母亲走出去，忍不住支支吾吾地开口：“翠梅，你怎么跟我妈这么说话？”

Thai

เมื่อหลินเผิงเห็นแม่เดินออกไป จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอย่างอึกๆ อักๆ “ชุ่ยเหมย ทำไมเธอถึงพูดกับแม่ฉันแบบนั้นล่ะ?”

Chinese

“我怎么了？”

Thai

“ฉันทำไมเหรอ?”

Chinese

“明明是你们那边多来人，连个通知都不给，你跟我妈说话客气点不行吗？”

Thai

“ก็เห็นๆ อยู่ว่าฝั่งพวกเธอมีคนมาเพิ่ม ข้าวของก็ไม่แจ้งล่วงหน้าสักคำ เธอพูดจาสุภาพกับแม่ฉันหน่อยไม่ได้หรือไง?”

Chinese

王翠梅看了林鹏一眼：“我说了，人家能来是给你们林家面子，要不我这婚礼怎么办？靠你们家那些穷亲戚撑场面啊？”

Thai

หวังชุ่ยเหมยปรายตามองหลินเผิงแวบหนึ่ง “ฉันบอกแล้วไง การที่พวกเขามาได้ก็คือให้เกียรติตระกูลหลินของพวกนายแล้ว ไม่อย่างนั้นงานแต่งงานของฉันจะจัดอย่างไร? หวังพึ่งพวกญาติจนๆ ของบ้านนายมาช่วยเชิดหน้าชูตาหรือไง?”

Chinese

林鹏听了挺不是滋味的：“我家怎么就穷亲戚了？”

Thai

หลินเผิงฟังแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย “บ้านฉันกลายเป็นญาติจนไปตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

Chinese

“还不穷呢，刚才那个坐沙发腿上的是谁？还系了个盗版的lv，这么晃眼，我那些姐妹儿可都是有钱人家的小姐，眼睛毒的很，人家来了不会笑话你，只会笑话我！”

Thai

“ยังไม่จนอีกเหรอ เมื่อกี้คนที่นั่งตรงที่วางแขนโซฟาเป็นใครกัน? แถมยังคาดเข็มขัด แอลวี ของปลอม แสบตาขนาดนั้น เพื่อนๆ พี่น้องของฉันล้วนเป็นคุณหนูบ้านมีเงินทั้งนั้น สายตาเฉียบคมจะตาย คนพวกนั้นมาแล้วจะไม่หัวเราะเยาะนายหรอก แต่จะหัวเราะเยาะฉันต่างหาก!”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

半晌之后，时间来到了十一点半，林家的人开始招呼着亲戚朋友去酒店吃饭。

Thai

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ จนกระทั่งถึงเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง คนตระกูลหลินก็เริ่มเชื้อเชิญญาติสนิทมิตรสหายไปรับประทานอาหารที่โรงแรม

Chinese

江正宏刚起身要走，结果就碰到了林鹏拿着条腰带走了过来：“叔，你换个腰带吧。”

Thai

เจียงเจิ้งหงเพิ่งจะลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป ปรากฏว่าก็เจอหลินเผิงถือเข็มขัดเส้นหนึ่งเดินเข้ามา “คุณอาครับ คุณอาเปลี่ยนเข็มขัดเถอะครับ”

Chinese

“啊？”

Thai

“หา?”

Chinese

“你这个腰带是假的，您侄媳妇儿有好多有钱的朋友，都识货的很，怕被笑话。”

Thai

“เข็มขัดเส้นนี้ของคุณอาเป็นของปลอมครับ หลานสะใภ้ของคุณอามีเพื่อนรวยๆ เยอะมาก ทุกคนดูของเป็นกันทั้งนั้น กลัวว่าจะถูกหัวเราะเยาะเอาได้ครับ”

Chinese

江正宏脸当时就变了，心说我儿媳妇给我买的能有假的吗草，但是看着林鹏那一脸为难的样子，老江顿时就有点心软了。

Thai

สีหน้าของเจียงเจิ้งหงเปลี่ยนไปทันที ในใจคิดว่าบัดซบ ลูกสะใภ้ฉันซื้อให้มันจะมีของปลอมได้ยังไงวะ แต่เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของหลินเผิง เหล่าเจียงก็ใจอ่อนลงบ้างในทันที

Chinese

一个二十七岁的小伙子，娶了个三十多的老姑娘，还嫌弃穷亲戚，他的处境到底怎么样，江正宏这种过来人看的很清楚。

Thai

ชายหนุ่มอายุยี่สิบเจ็ดปี แต่งงานกับสาวทึนทึกอายุสามสิบกว่าปี ซ้ำยังถูกรังเกียจว่ามีญาติจน สภาพการณ์ของเขาเป็นอย่างไร คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างเจียงเจิ้งหงย่อมมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

Chinese

于是他也没多说什么，走到次卧换了腰带，然后下了楼。

Thai

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เดินเข้าไปในห้องนอนรองเพื่อเปลี่ยนเข็มขัด แล้วเดินลงมาชั้นล่าง

Chinese

结果到了酒店之后才更气人呢，临川那边的亲戚已经全都落座了，正等着吃饭呢，而济州这边的亲戚则瞪着眼，一脸的费解。

Thai

ผลปรากฏว่าพอมาถึงโรงแรมกลับยิ่งน่าโมโหายิ่งกว่า ญาติฝั่งหลินชวนต่างก็นั่งประจำที่กันหมดแล้ว กำลังรอรับประทานอาหารอยู่ ส่วนญาติฝั่งจี้โจวกลับเบิ่งตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงไม่เข้าใจ

Chinese

他们订的这个酒店，标准就是十二个人一座，林家人觉得桌子够大，十二个人太空，为了省点是点，于是就安排了十五个人一桌。

Thai

โรงแรมที่พวกเขาจองแห่งนี้ มาตรฐานคือโต๊ะละสิบสองคน คนตระกูลหลินรู้สึกว่าโต๊ะใหญ่พอ สิบสองคนดูโล่งเกินไป เพื่อประหยัดเงินได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น จึงจัดให้โต๊ะละสิบห้าคน

Chinese

临川那边的亲戚倒没什么意见，十二个人十五个人，都是一样的，人多吃起饭来还热闹一些，可是济州这边就不一样了。

Thai

ญาติฝั่งหลินชวนไม่ได้มีความเห็นอะไร สิบสองคนหรือสิบห้าคนก็เหมือนกันทั้งนั้น คนเยอะเวลากินข้าวก็ยิ่งครึกครื้นขึ้นมาหน่อย ทว่าฝั่งจี้โจวนั้นไม่เหมือนกัน

Chinese

他们本来就四桌，现在因为临时来了“尊贵的客人”而取消一桌，那一桌的十五个人要混到其他两桌里，好家伙，一桌上快二十个人了。

Thai

เดิมทีพวกเขามีอยู่สี่โต๊ะ ตอนนี้เนื่องจากมี “แขกผู้ทรงเกียรติ” มากันกะทันหันจึงถูกยกเลิกไปหนึ่งโต๊ะ คนสิบห้าคนของโต๊ะนั้นจึงต้องไปรวมกับอีกสองโต๊ะที่เหลือ พับผ่าสิ โต๊ะหนึ่งแทบจะมีคนเกือบยี่สิบคนเข้าไปแล้ว

Chinese

最让人难以接受的是，这两桌真就是摆在了犄角旮旯里啊，隔得远不说，前面还有个柱子，连他妈舞台都看不到。

Thai

สิ่งที่ทำให้คนยอมรับได้ยากที่สุดก็คือ สองโต๊ะนี้ดันถูกจัดวางไว้ตรงซอกหลืบจริงๆ ระยะห่างไกลยังไม่ต้องพูดถึง ด้านหน้ายังมีเสาต้นหนึ่งบังอยู่ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย แม้แต่เวทีเวรนั่นยังมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ

Chinese

“我的个天啊，这么抠吗？这就是临川的有钱亲戚？”

Thai

“ให้ตายเถอะ ขี้เหนียวขนาดนี้เลยเหรอ? นี่น่ะเหรอญาติคนรวยของหลินชวน?”

Chinese

“林老五从小就是这个样，以前没搬走的时候，七哥家的花生还被他趁着下雨偷拔了不少呢。”

Thai

“หลินเหล่าอู่เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว เมื่อก่อนตอนยังไม่ย้ายไป ถั่วลิสงของบ้านพี่เจ็ดยังเคยถูกเขาอาศัยช่วงฝนตกแอบไปถอนมาตั้งเยอะแหนะ”

Chinese

“不是，再抠门也不能这样啊，这可是他儿子结婚，他就不怕丢人？”

Thai

“ไม่ใช่สิ ต่อให้ขี้เหนียวแค่ไหนก็ทำแบบนี้ไม่ได้นะ นี่มันงานแต่งลูกชายเขานะ เขาไม่กลัวขายหน้าหรือไง?”

Chinese

“他怎么不怕丢人的，所以人家临川那边的亲戚都是十五个一桌，看咱济州这边的，二十个人一桌！”

Thai

“เขาจะไม่กลัวขายหน้าได้ยังไงล่ะ ญาติฝั่งหลินชวนถึงได้นั่งโต๊ะละสิบห้าคน แล้วดูฝั่งจี้โจวของพวกเราสิ โต๊ะละยี่สิบคน!”

Chinese

“怎么着？这是以后都不打算回去了是吧？就这么看不起咱们小地方来的人？我不吃了，什么几把玩意儿。”

Thai

“ว่าไงนะ? นี่กะว่าหลังจากนี้จะไม่กลับไปอีกแล้วใช่ไหม? ถึงได้ดูถูกพวกเราที่มาจากบ้านนอกขนาดนี้? ฉันไม่กินแล้ว เรื่องเฮงซวยอะไรกันวะ”

Chinese

“我也不吃了，咱走吧，找个馆子自己吃去。”

Thai

“ฉันก็ไม่กินเหมือนกัน พวกเราไปกันเถอะ ไปหาร้านกินกันเองดีกว่า”

Chinese

济州这边暴脾气的不少，看情况就知道是林老五在门缝看人了，立马咋呼着要走。

Thai

คนอารมณ์ร้อนฝั่งจี้โจวมีอยู่ไม่น้อย พอดูสถานการณ์ออกว่าหลินเหล่าอู่กำลังดูถูกคน ก็พากันโวยวายจะกลับทันที

Chinese

见到这一幕，牛香兰和林老五立马就跑过来了，心说这要是让老家的亲戚都走光了，那以后可就真没什么脸面回去了。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ หนิวเซียงหลานกับหลินเหล่าอู่ก็รีบวิ่งโร่เข้ามาทันที ในใจคิดว่าหากปล่อยให้ญาติจากบ้านเกิดกลับกันหมด คราวหน้าก็คงไม่มีหน้ากลับไปอีกจริงๆ แล้ว

Chinese

不回去还是小事儿，但这脊梁骨还不得被人戳到死啊。

Thai

ไม่กลับไปน่ะยังเป็นเรื่องเล็ก แต่คงไม่พ้นโดนคนก่นด่าลับหลังจนจมดินแน่ๆ

Chinese

“各位各位，实在不好意思，我们是真没办法了，新娘子家来了几个合作伙伴，都是大老板，点名要单坐一桌，我们桌子都订好了，实在没办法了，只能委屈一下你们了。”

Thai

“ทุกท่านครับทุกท่าน ต้องขอโทษจริงๆ พวกเราจนปัญญาแล้วจริงๆ ทางฝั่งเจ้าสาวมีหุ้นส่วนทางธุรกิจมากันหลายคน ล้วนเป็นเถ้าแก่ใหญ่ทั้งนั้น เจาะจงว่าอยากจะขอนั่งแยกโต๊ะหนึ่งต่างหาก พวกเราก็จองโต๊ะไว้หมดแล้ว ไม่มีทางเลือกจริงๆ คงต้องขอให้ทุกท่านทนลำบากสักหน่อยแล้วครับ”

Chinese

“这样，你们先坐着，不管吃好吃不好，待会儿我再单独请一顿。”

Thai

“เอาอย่างนี้นะครับ ทุกท่านนั่งลงก่อน ไม่ว่าจะกินอิ่มกินดีหรือไม่ เดี๋ยวเสร็จแล้วผมจะขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงต่างหากอีกมื้อหนึ่งเลยครับ”

Chinese

听着尾席那边吵吵闹闹的声音，在宴会厅门口等着迎娘家客的王翠梅忍不住皱眉：“你们那边的亲戚又怎么了？”

Thai

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากโต๊ะแถวหลังสุด หวังชุ่ยเหมยที่กำลังยืนรอต้อนรับแขกฝั่งบ้านเดิมอยู่ที่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยงก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “พวกญาติฝั่งนายเป็นอะไรกันอีกแล้วล่ะ?”

Chinese

林鹏咽了下口水：“不是多腾出来一桌吗？估计是嫌人太多了，有点不接受。”

Thai

หลินเผิงกลืนน้ำลายลงคอ “ก็ไม่ใช่ว่าสละโต๊ะออกมาหนึ่งโต๊ะหรอกเหรอ สงสัยจะรังเกียจว่าคนเยอะเกินไป ก็เลยไม่ค่อยยอมรับน่ะ”

Chinese

“真是越穷事儿越多，几百年没吃过席啊，为了一顿饭能吵吵成这样。”

Thai

“ยิ่งจนยิ่งเรื่องเยอะจริงๆ ไม่เคยกินโต๊ะจีนมาเป็นร้อยปีหรือไง แค่ข้าวอาหารมื้อเดียวถึงได้โวยวายกันขนาดนี้”

Chinese

“行了，少说两句吧，大喜的日子，我可不想吵架。”

Thai

“พอเถอะน่า พูดให้น้อยลงหน่อย วันมงคลแบบนี้ฉันไม่อยากทะเลาะด้วยหรอกนะ”

Chinese

推本书，另外求求月票，咱这月票真是少的太可怜了，雄起啊兄弟姐妹们！

Thai

ขอฝากนิยายหน่อยครับ นอกจากนี้ขอตั๋วรายเดือนด้วยนะ ตั๋วรายเดือนของเราน้อยจนน่าสงสารจริงๆ สู้ๆ กันหน่อยนะพี่น้องทุกคน!

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)