การพบกันโดยบังเอิญกับความจงใจ

Chinese

第91章 偶遇与刻意

Thai

บทที่ 91 บังเอิญพบกับความตั้งใจ

Chinese

下午一点多，208的人早就已经走光了，办公桌上只剩下一堆被拔秃了的插座，以及满桌散乱的电线。

Thai

เวลาบ่ายโมงกว่า คนของห้อง 208 ต่างก็แยกย้ายกันไปหมดนานแล้ว บนโต๊ะทำงานเหลือเพียงปลั๊กพ่วงที่ถูกถอดสายออกจนโล่งเตียนกับสายไฟที่ระเกะระกะเต็มโต๊ะ

Chinese

江勤握着冯楠舒小巧可爱的雪白玉足，帮她穿上袜子，还贱兮兮地挠了一下脚心，惹得小富婆忍不住挣扎，差点蹬到他脸上。

Thai

เจียงฉินกุมเท้าหยกขาวเนียนเล็กกะทัดรัดน่ารักของเฝิงหนานซูเอาไว้ พลางช่วยเธอสวมถุงเท้า แถมยังแกล้งเกาฝ่าเท้าของเธออย่างทะเล้น ทำเอาแม่หนูเศรษฐีอดดิ้นไม่ได้จนเกือบจะถีบเข้าที่หน้าของเขา

Chinese

“不许随意奖励一个正人君子。”江勤故作生气的样子。

Thai

“ไม่อนุญาตให้ให้รางวัลสุภาพชนผู้ซื่อตรงตามใจชอบนะ” เจียงฉินแกล้งทำเป็นโกรธ

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

等穿好鞋之后，江勤把她送了回去，自己则提上行李来到了临川火车站。

Thai

หลังจากสวมรองเท้าเสร็จเรียบร้อย เจียงฉินก็พาเฝิงหนานซูไปส่ง ส่วนตัวเองก็หิ้วสัมภาระมาถึงสถานีรถไฟหลินชวน

Chinese

赶上十一假期，火车站的人乌央乌央的，看着就让人头疼，虽然赶不上春运夸张，但光看拥挤程度也差不多了。

Thai

เมื่อตรงกับช่วงวันหยุด 1 ตุลา ผู้คนในสถานีรถไฟจึงเนืองแน่นมืดฟ้ามัวดิน มองดูแล้วชวนให้ปวดหัว แม้จะไม่เวอร์วังเท่าช่วงเทศกาลชุนอวิ้น แต่ถ้าดูแค่ความแออัดก็แทบไม่ต่างกันเลย

Chinese

郭子航随后赶到，似乎是胖了一点，本来就圆滚滚的脸已经看不见任何的轮廓了。

Thai

กัวจื่อหางตามมาถึงหลังจากนั้น ดูเหมือนจะอ้วนขึ้นมาอีกนิด ใบหน้าที่เดิมทีก็กลมดิกอยู่แล้วบัดนี้มองไม่เห็นสันโครงหน้าใดๆ เลย

Chinese

“娃娃音的小阿姨很疼人啊，都把你养胖了？”江勤呲牙一笑。

Thai

“คุณน้าสาวเสียงแอ๊บเด็กเอาใจเก่งน่าดูเลยล่ะสิ ขุนนายจนอ้วนขนาดนี้เลยเหรอ” เจียงฉินยิ้มยิงฟัน

Chinese

郭子航的呼吸顿时一滞：“别……别提了。”

Thai

ลมหายใจของกัวจื่อหางชะงักไปทันที “อย่า…อย่าพูดถึงเลย”

Chinese

“怎么了？让他老公发现了？”江勤心里咯噔一下，心说这脸该不会是被打肿的吧？

Thai

“เป็นอะไรไป โดนสามีเขาจับได้แล้วเหรอ” เจียงฉินใจกระตุกวูบ ในใจคิดว่าหน้านี่คงไม่ได้โดนต่อยจนบวมหรอกนะ

Chinese

“不是，我加了她QQ聊了两天，觉得互相接触的圈层不太一样，没有多少共同话题，我说什么她都不懂，她聊的生意我也是一头雾水，没过多久就不联系了。”

Thai

“ไม่ใช่ ฉันแอด คิวคิว เธอไปคุยอยู่สองวัน รู้สึกว่าแวดวงที่เราอยู่มันไม่ค่อยเหมือนกัน ไม่มีหัวข้อคุยร่วมกันเท่าไหร่ ฉันพูดอะไรเธอก็ไม่เข้าใจ เรื่องธุรกิจที่เธอคุยฉันก็มึนตึ้บ ไม่นานก็เลยไม่ได้ติดต่อกันแล้ว”

Chinese

郭子航一脸怂样，看样是情窦初开没一会儿，就让现实给掐破了。

Thai

กัวจื่อหางทำหน้าหงอย ดูท่าว่าความรักที่เพิ่งผลิบานได้ไม่ทันไรก็ถูกความจริงบดขยี้จนดับสลายเสียแล้ว

Chinese

江勤伸手拍了拍他的肩膀：“放心，这世界上什么神经病都有，我绝对不歧视你。”

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปตบไหล่เขา “วางใจเถอะ โลกนี้มีคนพิลึกอยู่ทุกรูปแบบ ฉันไม่รังเกียจนายแน่นอน”

Chinese

“江哥，我觉得我只是因为忽然离开家乡，心底空唠唠的，所以才会想找点安全感。”

Thai

“พี่เจียง ผมรู้สึกว่าผมแค่เพราะจู่ๆ ก็จากบ้านมา ในใจมันเลยโหวงเหวง ก็เลยอยากหาความรู้สึกปลอดภัยบ้างน่ะ”

Chinese

“行了，不要为你的变态多做解释，赶紧上车。”

Thai

“พอแล้ว ไม่ต้องมาแก้ตัวให้ความวิตถารของนาย รีบขึ้นรถไฟได้แล้ว”

Chinese

江勤推着郭子航上了火车，从拥挤的过道往自己的座椅位置走去，面前一个大叔扛着白色的蛇皮袋，里面鼓鼓囔囔的，把江勤的视线全部挡住了。

Thai

เจียงฉินดันตัวกัวจื่อหางขึ้นรถไฟ เดินลัดเลาะผ่านทางเดินอันแออัดไปยังที่นั่งของตน ด้านหน้ามีคุณลุงคนหนึ่งแบกกระสอบพลาสติกสีขาวใบใหญ่ที่พองแน่น บดบังสายตาของเจียงฉินจนมิด

Chinese

直到大叔坐下，江勤才发现自己已经到了41号，于是偏了下身子坐到了位置上。

Thai

จนกระทั่งคุณลุงนั่งลง เจียงฉินถึงพบว่าตนมาถึงหมายเลข 41 แล้ว จึงเอี้ยวตัวนั่งลงบนที่นั่ง

Chinese

这一坐下不要紧，他的眼神瞬间凝固，连眉心都忍不住微微皱紧了。

Thai

พอนั่งลงปุ๊บก็เกิดเรื่องทันที สายตาของเขาพลันหยุดชะงัก แม้แต่หัวคิ้วก็อดขมวดเข้าหากันไม่ได้

Chinese

“江勤，好久不见。”

Thai

“เจียงฉิน ไม่เจอกันนานเลยนะ”

Chinese

王慧茹抬手打了个招呼，而楚丝琪则坐在旁边，脸色纠结地看着他。

Thai

หวังฮุ่ยหรูยกมือขึ้นทักทาย ส่วนฉู่ซือฉีนั่งอยู่ข้างๆ มองเขาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

Chinese

“好久不见。”

Thai

“ไม่เจอกันนาน”

Chinese

江勤说完话，转头看向郭子航，却发现郭子航也是一脸惊讶，明显是没想到她们两个为什么会出现在这里。

Thai

เจียงฉินพูดจบก็หันไปมองกัวจื่อหาง ทว่ากลับพบว่ากัวจื่อหางเองก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน เห็นได้ชัดว่านึกไม่ถึงว่าทำไมพวกเธอสองคนถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้

Chinese

“走，尿个尿去。”

Thai

“ไป ไปฉี่กัน”

Chinese

“啊？我没尿啊。”郭子航一脸懵逼。

Thai

“หา ฉันไม่ได้ปวดฉี่นี่” กัวจื่อหางทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

Chinese

江勤才不管那些，拉着他就往车头走去：“没尿也得给我硬挤。”

Thai

เจียงฉินไม่สนเรื่องพวกนั้น ลากตัวเขาเดินไปยังหัวขบวนรถ “ไม่ปวดก็ต้องเค้นออกมาให้ได้”

Chinese

俩人一直到了车厢的连接处，靠在吸烟区，瞪着眼相互对视了半天。

Thai

ทั้งสองคนเดินมาจนถึงบริเวณรอยต่อตู้โดยสาร พิงอยู่ตรงจุดสูบบุหรี่ จ้องตาเขม็งใส่กันอยู่นาน

Chinese

“伱告诉她们的？”

Thai

“นายบอกพวกเธอเหรอ”

Chinese

郭子航咳嗽了一声：“王慧茹前天问我坐哪个车次，我没想太多就告诉他了。”

Thai

กัวจื่อหางกระแอมหนึ่งที “เมื่อวานซืนหวังฮุ่ยหรูถามฉันว่าจะนั่งรถไฟเที่ยวไหน ฉันไม่ได้คิดอะไรมากก็เลยบอกเธอไป”

Chinese

“妈的，火车票不能指定车厢吧？这也能碰到一起？”江勤心说我今天出门是不是没有看黄历。

Thai

“บัดซบ ตั๋วรถไฟระบุตู้ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ยังจะมาเจอกันได้อีกเหรอเนี่ย” เจียงฉินคิดในใจว่าวันนี้ก่อนออกจากบ้านตนไม่ได้ดูปฏิทินฤกษ์ยามมาหรือไง

Chinese

“其实也正常，到站目的地差不多的人都是被安排在同一个车厢的，江哥你又不喜欢楚丝琪，楚丝琪也不咬人，你就当是个陌生人得了。”

Thai

“จริงๆ มันก็ปกตินะ คนที่สถานีปลายทางเหมือนๆ กันมักจะถูกจัดให้อยู่ตู้เดียวกัน พี่เจียงเองก็ไม่ได้ชอบฉู่ซือฉีแล้วนี่ ฉู่ซือฉีก็ไม่ได้กัดคนสักหน่อย พี่ก็คิดซะว่าเป็นคนแปลกหน้าไปก็สิ้นเรื่อง”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

江勤思考了一下，觉得郭子航说的也对，他对楚丝琪完全就是路人态度，没必要像老鼠见了猫一样躲着，让别人看到了还以为自己被她伤害的多深呢，多丢人啊。

Thai

เจียงฉินคิดดูแล้วรู้สึกว่าที่กัวจื่อหางพูดก็ถูก ท่าทีที่เขามีต่อฉู่ซือฉีก็เหมือนคนแปลกหน้าข้างถนน ไม่จำเป็นต้องคอยหลบหน้าเหมือนหนูเจอแมวเลย หากคนอื่นเห็นเข้าจะพาลคิดว่าตนถูกเธอทำร้ายจิตใจมาลึกซึ้งขนาดไหน น่าอับอายจะตายไป

Chinese

于是两个人又回到了原位，一声不吭地坐下，直到火车开动，窗外的景色不断地向后掠去，他们互相之间都没有再说过一句话。

Thai

ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงกลับมายังที่นั่งเดิม นั่งลงเงียบๆ โดยไม่พูดจา จนกระทั่งรถไฟเริ่มเคลื่อนขบวน ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปข้างหลัง พวกเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดกันอีกแม้แต่คำเดียว

Chinese

其实也不怪江勤起疑，因为楚丝琪确实是有意为之的。

Thai

อันที่จริงจะโทษที่เจียงฉินสงสัยก็ไม่ได้ เพราะฉู่ซือฉีจงใจทำเช่นนี้จริงๆ

Chinese

她的手机号被江勤拉黑了，QQ被删掉了，连带着王慧茹的手机号也被拉黑了，除了通过郭子航来制造偶遇，她真的想不到能以什么方式再见江勤。

Thai

เบอร์โทรศัพท์ของเธอถูกเจียงฉินบล็อกไปแล้ว คิวคิว ก็ถูกลบเพื่อน พ่วงด้วยเบอร์โทรศัพท์ของหวังฮุ่ยหรูก็ถูกบล็อกไปด้วย นอกจากอาศัยกัวจื่อหางเพื่อสร้างสถานการณ์บังเอิญพบแล้ว เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะใช้วิธีไหนมาพบเจียงฉินได้อีก

Chinese

当然了，她也没想到这次的偶遇会这么彻底，老天竟然把他们安排在了面对面的位置。

Thai

แน่นอนว่าเธอเองก็นึกไม่ถึงว่าความบังเอิญในครั้งนี้จะถึงพริกถึงขิงขนาดนี้ สวรรค์ถึงกับจัดให้พวกเขานั่งในตำแหน่งประจันหน้ากันพอดี

Chinese

楚丝琪很开心，因为她真的很想见江勤一面，想和对方说几句话。

Thai

ฉู่ซือฉีดีใจมาก เพราะเธออยากเจอหน้าเจียงฉินจริงๆ อยากพูดคุยกับเขาสักสองสามคำ

Chinese

她想说，我不考验你了，我答应你的表白了，我们能不能忘掉这段时间的不愉快，从一段新的关系出发，重新开始。

Thai

เธออยากจะบอกว่า ฉันไม่ทดสอบนายแล้ว ฉันตกลงรับคำสารภาพรักของนายแล้ว พวกเราลืมความไม่สบายใจในช่วงเวลานี้ แล้วมาเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่กันได้ไหม

Chinese

我是有点任性，但我以后只对你任性好不好？

Thai

ฉันอาจจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ต่อไปนี้ฉันจะเอาแต่ใจแค่นายคนเดียว ดีไหม

Chinese

只要你不喜欢洪颜，不要让她在我面前洋洋得意，我肯定会做你的女朋友。

Thai

ขอแค่นายไม่ชอบหงเหยียน อย่าให้เธอมาลำพองใจต่อหน้าฉัน ฉันจะเป็นแฟนของนายแน่นอน

Chinese

我以前不知道你的好，以为那是理所当然，但有人跟我抢了，我才忽然发现你是很不错的，跟你在一起我并不吃亏。

Thai

เมื่อก่อนฉันไม่รู้ว่านายดีแค่ไหน คิดว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว แต่พอมีคนมาแย่งกับฉัน ฉันถึงได้ค้นพบว่านายเป็นคนที่ดีมาก การคบกับนายฉันไม่ได้เสียเปรียบเลย

Chinese

但看着江勤空洞的眼神和没有波澜的表情，楚丝琪的话到了嘴边又忍不住咽了下去。

Thai

แต่เมื่อมองแววตาอันว่างเปล่าและสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเจียงฉิน คำพูดของฉู่ซือฉีที่มาถึงริมฝีปากก็อดไม่ได้ที่จะกลืนกลับลงไป

Chinese

她不明白，为什么自己在江勤面前会变得怯懦了。

Thai

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองถึงกลายเป็นคนขี้ขลาดต่อหน้าเจียงฉินไปได้

Chinese

当初动不动就发脾气的自己，怎么会在一个任自己随意发脾气的人面前变得小心翼翼。

Thai

ตนเองที่เมื่อก่อนเอะอะก็วีนใส่ ทำไมถึงกลายมาเป็นคนระมัดระวังตัวแจต่อหน้าคนที่เคยยอมให้เธออารมณ์เสียใส่ตามใจชอบได้

Chinese

“你们都是大学生吗？我是科技大的，你们呢？”

Thai

“พวกคุณเป็นนักศึกษากันหมดเลยเหรอครับ ผมอยู่ ม.วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี พวกคุณล่ะ”

Chinese

火车的排座一般都是右三左二，江勤靠窗，中间是郭子航，靠走廊的位置还坐着个男生，看样子应该也是临川的大学生。

Thai

แถวที่นั่งบนรถไฟโดยทั่วไปจะเป็นแบบฝั่งขวาสามที่นั่ง ฝั่งซ้ายสองที่นั่ง เจียงฉินนั่งติดหน้าต่าง ตรงกลางคือกัวจื่อหาง ที่นั่งติดทางเดินยังมีเด็กหนุ่มอีกคนนั่งอยู่ ดูท่าน่าจะเป็นนักศึกษาในหลินชวนเช่นกัน

Chinese

他从上车以来就盯着楚丝琪，当火车开了二十分钟之后终于忍不住想搭讪了。

Thai

เขาจ้องมองฉู่ซือฉีมาตั้งแต่ขึ้นรถไฟ พอรถไฟแล่นไปได้ยี่สิบนาทีในที่สุดก็ทนไม่ไหวอยากจะเข้ามาทำความรู้จัก

Chinese

“临大的。”

Thai

“ม.หลินชวน”

Chinese

“科技大的。”

Thai

“ม.วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี”

Chinese

“临大的。”

Thai

“ม.หลินชวน”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

几个人闷闷地回应着，但仍旧打断不了这个男大学生搭讪的决心：“我叫孙彦斌，你们呢？”

Thai

หลายคนตอบรับอย่างเนือยๆ ทว่าก็ยังไม่อาจขัดขวางความมุ่งมั่นในการเข้ามาตีสนิทของนักศึกษาชายคนนี้ได้ “ผมชื่อซุนเยี่ยนปิน พวกคุณล่ะ”

Chinese

“郭子航，咱俩是校友。”

Thai

“กัวจื่อหาง พวกเราสองคนอยู่สถาบันเดียวกัน”

Chinese

“两位美女呢？”

Thai

“แล้วสาวสวยสองท่านล่ะครับ”

Chinese

王慧茹笑笑没说话，而楚丝琪理都没理，目光一直注视着假寐的江勤，嘴唇被自己咬的苍白无血。

Thai

หวังฮุ่ยหรูยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร ส่วนฉู่ซือฉีไม่แม้แต่จะสนใจ สายตาจ้องมองเจียงฉินที่กำลังแกล้งหลับอยู่ตลอดเวลา ริมฝีปากถูกเธอกัดจนซีดขาวไร้สีเลือด

Chinese

就在此时，火车轻微地颠簸了一下，楚丝琪的手机忽然滑落，其实以这个颠簸程度和她抓手机的姿势，她的手机根本不能掉的这么轻易，但它就是准确无误地掉在了江勤的脚边。

Thai

ในตอนนั้นเอง รถไฟโคลงเคลงเบาๆ หนึ่งที โทรศัพท์มือถือของฉู่ซือฉีก็พลันหลุดมือร่วงลงไป อันที่จริงด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับนี้รวมถึงท่าจับมือถือของเธอ โทรศัพท์ของเธอไม่มีทางหล่นง่ายดายปานนั้น แต่มันกลับร่วงลงตรงข้างเท้าของเจียงฉินอย่างพอดิบพอดีไม่มีพลาด

Chinese

江勤换了个姿势，继续短暂性失明，却听到耳边有个悠悠的声音响起。

Thai

เจียงฉินเปลี่ยนท่านั่ง แกล้งตาบอดชั่วขณะต่อไป ทว่ากลับได้ยินเสียงเนิบช้าแว่วเข้ามาที่ข้างหู

Chinese

“我手机掉了，能帮我捡一下吗？”

Thai

“โทรศัพท์ฉันตก ช่วยเก็บให้ฉันหน่อยได้ไหม”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

楚丝琪和洪颜互相battle的这段时间确实是成长了许多，连这种刻意的招数都会使用了，却架不住旁边那个叫孙彦斌的暖男太过炙热，低头就给楚丝琪把手机捡了起来，动作干脆利落，毫不拖泥带水。

Thai

ช่วงเวลาที่ฉู่ซือฉีเปิดศึกประชันกับหงเหยียนทำให้เธอเติบโตขึ้นมากจริงๆ ถึงขนาดรู้จักใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้แล้ว ทว่ากลับต้านทานความกระตือรือร้นของหนุ่มอบอุ่นอย่างซุนเยี่ยนปินที่อยู่ข้างๆ ไม่ไหว เขาก้มลงเก็บโทรศัพท์ให้ฉู่ซือฉีทันที ท่วงท่ากระฉับกระเฉงว่องไว ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

Chinese

谢谢你嗷，人还怪好嘞。

Thai

ขอบใจนายมากนะ เป็นคนดีชะมัดเลย

Chinese

江勤在心里默默道谢，然后换了个姿势。

Thai

เจียงฉินแอบขอบคุณอยู่ในใจ จากนั้นก็เปลี่ยนท่านั่งอีกรอบ

Chinese

“美女，给你手机。”

Thai

“คนสวยครับ นี่มือถือครับ”

Chinese

楚丝琪无语了：“谢谢。”

Thai

ฉู่ซือฉีพูดไม่ออกบอกไม่ถูก “ขอบใจ”

Chinese

“不客气，咱们加个QQ吧？”孙彦斌摸出自己的手机。

Thai

“ไม่เป็นไรครับ พวกเราแอด คิวคิว กันไว้ไหมครับ” ซุนเยี่ยนปินล้วงโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา

Chinese

楚丝琪都气得不行了：“我不玩QQ，我用飞信。”

Thai

ฉู่ซือฉีโมโหจนแทบแย่ “ฉันไม่เล่น คิวคิว ฉันใช้เฟยซิ่น”

Chinese

暖男孙彦斌尴尬一笑，但却很自然地迅速转移了话题：“你们是一起的吗？”

Thai

ซุนเยี่ยนปินพ่อหนุ่มอบอุ่นยิ้มเจื่อน ทว่าก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาได้อย่างเป็นธรรมชาติและรวดเร็ว “พวกคุณมาด้วยกันเหรอครับ”

Chinese

话音落下，所有人都看向了江勤，期待着他能说些什么，却见对方轻轻摇头：“不认识，碰巧了。”

Thai

สิ้นเสียง ทุกคนต่างก็หันไปมองเจียงฉิน รอคอยว่าเขาจะพูดอะไรบ้าง ทว่ากลับเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้าเบาๆ “ไม่รู้จัก แค่บังเอิญ”

Chinese

“哦哦，那我建个群吧，咱们以后回家可以一起，多个人作伴，路上也能方便一点。”

Thai

“อ๋อ งั้นผมตั้งกลุ่มแชตดีกว่า คราวหน้าพวกเรากลับบ้านจะได้ไปด้วยกัน มีเพื่อนร่วมทางเพิ่มอีกคน ระหว่างทางจะได้สะดวกขึ้นด้วย”

Chinese

孙彦斌的段位还是有点高的，他知道楚丝琪是故意不想加他，所以才提出这样一个建议，在外上大学的学生一起结伴回家的不少，这也算是一个很正当的理由了。

Thai

ชั้นเชิงของซุนเยี่ยนปินยังถือว่าสูงอยู่บ้าง เขารู้ว่าฉู่ซือฉีจงใจไม่อยากแอดเขาถึงได้เสนอข้อแนะนำแบบนี้ นักศึกษาที่ไปเรียนต่างถิ่นจับกลุ่มเดินทางกลับบ้านด้วยกันมีไม่น้อย นี่จึงนับเป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นทีเดียว

Chinese

而且为了掩盖自己真实的目的，他还故意先加了郭子航，表现的很正经。

Thai

อีกทั้งเพื่อปกปิดเป้าหมายที่แท้จริงของตน เขายังแกล้งแอดกัวจื่อหางก่อนเป็นคนแรก ทำตัวดูจริงจังน่าเชื่อถือ

Chinese

只是让他没想到的是，当他顺便去加江勤的时候，却又一次遭遇到了拒绝。

Thai

เพียงแต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ตอนที่ถือโอกาสจะแอดเจียงฉินด้วยนั้น กลับต้องพบกับการปฏิเสธอีกครั้ง

Chinese

“我不用QQ。”

Thai

“ฉันไม่ใช้ คิวคิว”

Chinese

“你也用飞信？这东西现在这么火吗？”孙彦斌微微一愣。

Thai

“นายก็ใช้เฟยซิ่นเหรอ ของสิ่งนี้ตอนนี้มันฮิตขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ซุนเยี่ยนปินชะงักไปเล็กน้อย

Chinese

江勤半睁眼：“我飞鸽传书。”

Thai

เจียงฉินลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง “ฉันใช้นกพิราบสื่อสาร”

Chinese

正在此时，王慧茹的手机忽然震动了一下，她打开一看，发现楚丝琪给她发了消息，让她帮孙彦斌建群，再把江勤拉进来

Thai

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหวังฮุ่ยหรูก็พลันสั่นขึ้นมา เธอเปิดดูก็พบว่าฉู่ซือฉีส่งข้อความมาหา บอกให้เธอช่วยซุนเยี่ยนปินตั้งกลุ่มแล้วค่อยดึงเจียงฉินเข้ามา

Chinese

她现在已经失去了江勤所有的联系方式，刻意制造偶遇却又不敢开口，现在唯一的希望就是孙彦斌这个“一起回家群”的提议。

Thai

ตอนนี้เธอสูญเสียช่องทางการติดต่อของเจียงฉินไปทั้งหมดแล้ว อุตส่าห์จงใจสร้างความบังเอิญขึ้นมาแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก ความหวังเดียวในตอนนี้จึงเป็นข้อเสนอ “กลุ่มกลับบ้านด้วยกัน” ของซุนเยี่ยนปิน

Chinese

如果不提前进行设置，拉人进群是不需要本人同意的，楚丝琪知道这个功能。

Thai

หากไม่ได้ตั้งค่าเอาไว้ล่วงหน้า การดึงคนเข้ากลุ่มก็ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าตัวยินยอม ฉู่ซือฉีรู้ฟังก์ชันนี้ดี

Chinese

江勤连怎么删好友都不会，他大概是不会设置这个功能的。

Thai

แม้แต่วิธีลบเพื่อนเจียงฉินยังทำไม่เป็น เขาคงตั้งค่าฟังก์ชันนี้ไม่เป็นหรอก

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)