บทที่ 31

หลงระเริงอยู่ท่ามกลางคำเยินยอ

迷失在彩虹屁当中

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

第31章 迷失在彩虹屁当中

ไทย

บทที่ 31 หลงระเริงไปกับคำเยินยอ

จีน

虽说一千个人眼里有一千个哈姆雷特,但总有人觉得自己的眼光才是最标准的。

ไทย

แม้จะพูดกันว่าในสายตาของคนพันคนย่อมมีแฮมเล็ตพันแบบ แต่ก็มักจะมีคนคิดว่าสายตาของตัวเองเที่ยงตรงที่สุดอยู่ดี

จีน

宋晴晴能比蒋恬好看吗?

ไทย

ซ่งฉิงฉิงจะสวยกว่าเจียงเถียนได้ยังไง

จีน

呸!

ไทย

ถุ้ย!

จีน

曹广宇嘴咧的跟棉裤腰一样,越想越不服气,于是转头去问江勤的意见,他觉得能得到江勤的肯定那才是牛逼。

ไทย

เฉากว่างอวี่เบะปากจนกว้างเป็นขอบกางเกงบุสำลี ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ยอมแพ้ จึงหันไปถามความเห็นของเจียงฉิน เขารู้สึกว่าถ้าได้รับคำยืนยันจากเจียงฉินถึงจะเจ๋งจริง

จีน

但江勤根本连看都没看,自然没发言权,于是很敷衍地同意了曹广宇的说法。

ไทย

แต่เจียงฉินไม่ได้มองเลยแม้แต่น้อย ย่อมไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น จึงได้แต่เออออตามคำพูดของเฉากว่างอวี่ไปแบบขอไปที

จีน

“啊对对对,你说的对。”

ไทย

“อ่า ใช่ๆๆ นายพูดถูก”

จีน

曹广宇瞬间得意了:“看吧,连老江都说蒋恬第一,你们的眼都是用来喘气儿的?”

ไทย

เฉากว่างอวี่ได้ใจขึ้นมาทันที “เห็นไหมล่ะ ขนาดเหล่าเจียงยังบอกว่าเจียงเถียนเป็นอันดับหนึ่ง ตาของพวกนายมีไว้แค่หายใจหรือไง”

จีน

“老江你什么眼神?明明就是宋晴晴最好看。”任自强一脸嫌弃。

ไทย

“เหล่าเจียงนายสายตาแบบไหนกัน เห็นๆ กันอยู่ว่าซ่งฉิงฉิงสวยที่สุด” เหรินจื้อเฉียงทำหน้าเอือมระอา

จีน

周超也忍不住嘟囔了一句:“老江,伱是不是不喜欢女的,我怎么觉得你一点兴趣都没有呢?”

ไทย

โจวเชาก็อดพึมพำไม่ได้ “เหล่าเจียง นายไม่ได้ชอบผู้หญิงหรือเปล่า ทำไมฉันรู้สึกว่านายไม่มีความสนใจเลยสักนิดล่ะ”

จีน

江勤伸了个懒腰,缓缓靠在椅背上:“女人,只会影响我赚钱的速度。”

ไทย

เจียงฉินบิดขี้เกียจ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ช้าๆ “ผู้หญิงน่ะ มีแต่จะขัดขวางความเร็วในการหาเงินของฉัน”

จีน

“赚钱?你该不会把美好的青春都浪费在做兼职上吧?”

ไทย

“หาเงินเหรอ นายคงไม่ได้เอาวัยรุ่นอันสวยงามไปเสียทิ้งกับงานพาร์ตไทม์หรอกนะ”

จีน

“兼职个吊毛,你们这些燕雀,安知我鸿鹄之志哉。”

ไทย

“พาร์ตไทม์บ้าบออะไรกัน นกกระจอกอย่างพวกนายจะไปเข้าใจความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของหงส์ขาวได้ยังไง”

จีน

任自强思考了一阵,嘴角忽然一扬:“我懂了,老江,你是不是没什么自信?”

ไทย

เหรินจื้อเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากพลันยกยิ้มขึ้นมา “ฉันเข้าใจแล้ว เหล่าเจียง นายไม่ค่อยมีความมั่นใจใช่ไหมล่ะ”

จีน

周超也明白了:“怪不得你高中都没谈过恋爱,怕被拒绝?其实你不用追宋晴晴这个级别的,这个级别太高了,但凭你的长相,普通一些的肯定有机会。”

ไทย

โจวเชาก็เข้าใจขึ้นมาเหมือนกัน “มิน่าล่ะตอนมัธยมปลายนายถึงไม่เคยมีความรัก กลัวโดนปฏิเสธใช่ไหม ความจริงนายไม่จำเป็นต้องจีบระดับซ่งฉิงฉิงหรอก ระดับนั้นสูงเกินไป แต่ด้วยหน้าตาของนาย ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปต้องมีโอกาสแน่”

จีน

“????”

ไทย

“????”

จีน

这是做阅读理解根本就不看题,光他妈知道嗷嗷瞎蒙啊,我是那个意思吗?

ไทย

นี่มันประเภททำข้อสอบจับใจความโดยไม่อ่านโจทย์เลย เอาแต่มั่วซั่วไปเองทั้งเพ ฉันหมายความว่าอย่างนั้นที่ไหนกัน

จีน

不过话都说到这份儿上,江勤确实有点好奇那个宋晴晴了,于是偏过头去看了一眼。

ไทย

แต่พอพูดกันถึงขนาดนี้แล้ว เจียงฉินก็เริ่มอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับซ่งฉิงฉิงคนนั้นขึ้นมาจริงๆ จึงเอียงหน้าหันไปมองแวบหนึ่ง

จีน

宋晴晴的妆化的确实不错,一看就很有技术含量,至少不像那些刚学会化妆的女孩,遮不住瑕还卡粉,但就算她化了妆,颜值也只不过是6分左右的水平,和王慧茹差不多。

ไทย

เมคอัพของซ่งฉิงฉิงแต่งออกมาได้ดีจริงๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีฝีมือ อย่างน้อยก็ไม่เหมือนพวกเด็กสาวที่เพิ่งหัดแต่งหน้าซึ่งกลบรอยตำหนิไม่มิดแถมยังตกร่อง แต่ต่อให้เธอแต่งหน้าแล้ว หน้าตาก็อยู่แค่ระดับประมาณ 6 คะแนน พอๆ กับหวังฮุ่ยหรู

จีน

冯楠舒的脸就不用说了,她就是个满分的妖孽。

ไทย

ใบหน้าของเฝิงหนานซูไม่ต้องพูดถึงเลย เธอเป็นตัวประหลาดระดับคะแนนเต็ม

จีน

但楚丝琪肯定是完虐宋晴晴的,连他昨天刚认识的洪颜也要远超于她。

ไทย

แต่ฉู่ซือฉีย่อมชนะซ่งฉิงฉิงขาดลอย แม้แต่หงเหยียนที่เขาเพิ่งรู้จักเมื่อวานก็ยังเหนือกว่าเธอมาก

จีน

“老江,老江?”

ไทย

“เหล่าเจียง เหล่าเจียง?”

จีน

“啊?”

ไทย

“หือ?”

จีน

任自强瘪了瘪嘴:“还说没兴趣呢,都看入迷了?你就不能诚实一点!”

ไทย

เหรินจื้อเฉียงเบะปาก “ยังบอกว่าไม่สนใจอีก มองจนเคลิ้มไปแล้วไม่ใช่เหรอ นายช่วยซื่อสัตย์หน่อยไม่ได้หรือไง”

จีน

江勤呵呵一笑:“是,我他妈入迷了。”

ไทย

เจียงฉินหัวเราะหึๆ “ใช่ ฉันแม่งเคลิ้มไปแล้ว”

จีน

“你别想了,这样的女孩缺不了男朋友,怎么可能看得上咱们,建议务实一些,找个温柔恬静的就可以了。”

ไทย

“นายอย่าคิดไปไกลเลย ผู้หญิงแบบนี้ไม่เคยขาดแฟนหรอก จะมามองพวกเราได้ยังไง ขอแนะนำให้อยู่กับความเป็นจริง หาคนที่อ่อนโยนเรียบร้อยก็พอแล้ว”

จีน

江勤对任自强有些刮目相看:“老任,你这个想法很上乘,我很赞同你的观点。”

ไทย

เจียงฉินมองเหรินจื้อเฉียงใหม่อีกครั้ง “เหล่าเหริน ความคิดนายนี่เข้าท่ามาก ฉันเห็นด้วยกับมุมมองของนายเลย”

จีน

半晌之后,新生见面会宣告结束。

ไทย

หลังจากนั้นไม่นาน การพบปะของนักศึกษาใหม่ก็สิ้นสุดลง

จีน

金融三班的同学们呼呼啦啦地走出了教室,跟着辅导员去教务处领军训服。

ไทย

เหล่านักศึกษาห้อง 3 สาขาการเงินพากันกรูออกจากห้องเรียน เดินตามอาจารย์ที่ปรึกษาไปรับชุดฝึกทหารที่ฝ่ายวิชาการ

จีน

曹广宇的身高顶多有个一米七二,拿个175的军训服正好,吕老师本来也是这么安排的。

ไทย

ส่วนสูงของเฉากว่างอวี่อย่างมากก็แค่หนึ่งเมตรเจ็ดสิบสอง รับชุดฝึกทหารไซส์ 175 ไปก็พอดี อาจารย์ลวี่เดิมทีก็จัดเตรียมไว้แบบนี้

จีน

但因为旁边有很多的妹子看着,他觉得脸面上过不去,于是不顾辅导员阻拦,非得要个180的军训服,谁劝都不好使。

ไทย

แต่เพราะมีสาวๆ ยืนมองอยู่ข้างๆ เป็นจำนวนมาก เขารู้สึกเสียหน้าไม่ได้ จึงไม่สนใจการทัดทานของอาจารย์ที่ปรึกษา ยืนกรานจะเอาชุดฝึกทหารไซส์ 180 ให้ได้ ใครห้ามก็ไม่ฟัง

จีน

“老曹,你他妈诚实一点行不行?”

ไทย

“เหล่าเฉา นายแม่งช่วยซื่อสัตย์หน่อยจะได้ไหม”

จีน

“我怎么不诚实了,我穿180的正好!”

ไทย

“ฉันไม่ซื่อสัตย์ตรงไหน ฉันใส่ไซส์ 180 แล้วพอดีต่างหาก!”

จีน

曹广宇怒瞪任自强,十分怨恨他在这种时候戳破自己的小心机。

ไทย

เฉากว่างอวี่ถลึงตาใส่เหรินจื้อเฉียงด้วยความโกรธ แค้นใจเหลือเกินที่อีกฝ่ายมาแฉเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ ของตนในเวลาแบบนี้

จีน

见状,旁边的女生笑的都要喘不过气了,用眼神不断打量着曹广宇,更悲催的是,自称180的老曹和旁边的刘晓娟竟然同身高,这货还恬不知耻地说一句,你也180啊?把人家刘晓娟尴尬的不行。

ไทย

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้หญิงข้างๆ ต่างพากันหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน สายตาคอยจับจ้องมองเฉากว่างอวี่ไม่หยุด ที่น่าเวทนายิ่งกว่าก็คือ เหล่าเฉาที่อ้างว่าตัวเองสูง 180 กลับสูงเท่ากับหลิวเสี่ยวเจวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ พอดิบพอดี เจ้าหมอนี่ยังหน้าหนาพูดออกมาอีกว่า “เธอก็สูง 180 เหมือนกันเหรอ” ทำเอาหลิวเสี่ยวเจวียนคนนั้นกระอักกระอ่วนใจแทบแย่

จีน

军训服拿到手之后,四个人返回宿舍商量了一下,决定出去聚个餐。

ไทย

หลังจากรับชุดฝึกทหารมาแล้ว ทั้งสี่คนก็กลับหอพักไปปรึกษากัน และตัดสินใจออกไปกินเลี้ยงมื้อรวมกันข้างนอก

จีน

江勤昨晚去遛冯楠舒了,导致宿舍人口不齐,现在人员正好齐聚,大家肯定想去外面吃顿好的。

ไทย

เมื่อคืนเจียงฉินพาเฝิงหนานซูไปเดินเล่น ทำให้สมาชิกในหอพักอยู่ไม่ครบ ตอนนี้คนอยู่กันพร้อมหน้าพอดี ทุกคนย่อมอยากออกไปกินของดีๆ ข้างนอก

จีน

“老曹,你是富二代,第一顿得你请吧?”任自强拍着他的肩膀问道。

ไทย

“เหล่าเฉา นายเป็นลูกคนรวย มื้อแรกนายต้องเลี้ยงแล้วมั้ง” เหรินจื้อเฉียงตบไหล่เขาพลางเอ่ยถาม

จีน

“滚,凭什么我请?”

ไทย

“ไสหัวไปเลย ทำไมฉันต้องเลี้ยงด้วย”

จีน

“你总说家里开公司,天天百万流水,怎么也得稍微漏漏富啊!”

ไทย

“นายพูดอยู่ตลอดว่าที่บ้านเปิดบริษัท มีเงินหมุนเวียนวันละเป็นล้าน ยังไงก็ต้องเผยความรวยออกมาหน่อยสิ!”

จีน

曹广宇倒是请得起一顿饭,但刚被任自强怼了身高,让他请客,他是一百万个不愿意。

ไทย

เฉากว่างอวี่จ่ายค่าข้าวมื้อหนึ่งไหวอยู่แล้ว ทว่าเพิ่งจะโดนเหรินจื้อเฉียงแขวะเรื่องส่วนสูงมา จะให้เขาเลี้ยงข้าว เขาไม่เต็มใจอย่างยิ่งเลยแม้แต่น้อย

จีน

见状,江勤不动声色地招招手,把任自强和周超悄悄叫到了一起。

ไทย

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจียงฉินจึงกวักมืออย่างสุขุม แอบเรียกเหรินจื้อเฉียงกับโจวเชามาคุยด้วยกัน

จีน

“想不想让老曹请客?”

ไทย

“อยากให้เหล่าเฉาเลี้ยงข้าวไหม”

จีน

“想啊,当然想,吃他一顿,我高兴一天!”

ไทย

“อยากสิ อยากแน่นอน ได้กินฟรีมื้อหนึ่งฉันดีใจไปทั้งวันเลย!”

จีน

江勤勾勾手指头:“一人给我十块钱,我让老曹请客。”

ไทย

เจียงฉินกระดิกนิ้ว “เอาเงินมาให้ฉันคนละสิบหยวน แล้วฉันจะทำให้เหล่าเฉาเลี้ยงเอง”

จีน

任自强和周超对视一眼,迅速从兜里掏出十块钱递给了江勤。

ไทย

เหรินจื้อเฉียงกับโจวเชาสบตากัน ก่อนจะรีบควักเงินสิบหยวนออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เจียงฉิน

จีน

“一会儿看我眼色行事。”

ไทย

“เดี๋ยวคอยดูสายตาฉันไว้ให้ดี”

จีน

江勤拿到钱之后塞进钱包,又取出一张二十的整钱捏在手里,大摇大摆地往前走去,仿佛没有任何事发生。

ไทย

หลังจากเจียงฉินได้เงินมาก็ยัดใส่กระเป๋าสตางค์ แล้วหยิบธนบัตรใบละยี่สิบหยวนออกมาใบหนึ่งกำไว้ในมือ จากนั้นก็เดินอาดๆ ไปข้างหน้า ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จีน

任自强和周超也不知道他要做什么,只能好奇地跟在后面,一路随行。

ไทย

เหรินจื้อเฉียงกับโจวเชาก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร ได้แต่เดินตามหลังไปด้วยความสงสัยตลอดทาง

จีน

结果四个人刚出校门,曹广宇的脚步忽然一顿,接着两眼放光,瞬间发出一声尖叫:“草,我捡了二十块钱,兄弟们,我捡了二十块钱!”

ไทย

ปรากฏว่าพอนักศึกษาทั้งสี่คนเพิ่งจะพ้นประตูมหาวิทยาลัยมา เท้าของเฉากว่างอวี่ก็ชะงักลงทันที ตามด้วยดวงตาที่เป็นประกาย พลันส่งเสียงร้องลั่น “เชี่ย ฉันเก็บเงินได้ยี่สิบหยวน พวกนาย ฉันเก็บเงินได้ยี่สิบหยวน!”

จีน

“我草,老曹你好运气啊,刚开学就捡钱,你大学四年肯定顺风顺水!”江勤反应神速,瞬间把羡慕与惊叹演绎到了巅峰。

ไทย

“เชี่ย เหล่าเฉานายดวงดีชะมัด เพิ่งเปิดเทอมก็เก็บเงินได้แล้ว ชีวิตมหาวิทยาลัยสี่ปีของนายต้องราบรื่นไร้อุปสรรคแน่นอน!” เจียงฉินตอบสนองอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า แสดงท่าทีอิจฉาและตกตะลึงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติในทันที

จีน

“真的吗?就二十块钱,也不至于吧?”

ไทย

“จริงเหรอ แค่ยี่สิบหยวนเอง ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง”

จีน

周超也反应过来了:“妈的,我怎么没这么好的运气?难道这就是高富帅的光环?”

ไทย

โจวเชาก็ตามน้ำทันแล้วเหมือนกัน “บัดซบ ทำไมฉันถึงไม่มีดวงดีขนาดนี้บ้างนะ หรือว่านี่คือออร่าของหนุ่มหล่อบ้านรวยกัน”

จีน

曹广宇被那句高富帅擂中了内心:“看来我确实是人中龙凤!”

ไทย

เฉากว่างอวี่ถูกคำว่าหนุ่มหล่อบ้านรวยกระแทกเข้ากลางใจ “ดูท่าฉันจะเป็นยอดคนเหนือใครจริงๆ สินะ!”

จีน

“那肯定的啊,别说学习了,我估计你桃花运这两天也要来。”

ไทย

“มันแน่นอนอยู่แล้ว อย่าว่าแต่เรื่องเรียนเลย ฉันว่าดวงความรักของนายก็น่าจะมาถึงในสองวันนี้ด้วยเหมือนกัน”

จีน

任自强此时也明白过来了,迅速补上一个助攻:“老曹,咱四个可是一块出来的,偏偏就你有这么好的运气,你可得请客!”

ไทย

เหรินจื้อเฉียงในเวลานี้ก็เข้าใจขึ้นมาแล้วเช่นกัน จึงรีบส่งแรงเสริมทันควัน “เหล่าเฉา พวกเราสี่คนออกมาด้วยกันแท้ๆ แต่นายกลับเป็นคนเดียวที่โชคดีขนาดนี้ นายต้องเลี้ยงข้าวแล้วล่ะ!”

จีน

江勤猛拍曹广宇的肩膀:“老任说的对,你要不请客可就说不过去了。”

ไทย

เจียงฉินตบไหล่เฉากว่างอวี่อย่างแรง “เหล่าเหรินพูดถูก ถ้านายไม่เลี้ยงนี่ถือว่าไม่สมเหตุสมผลแล้วนะ”

จีน

“那没问题,我请就我请!”

ไทย

“ไม่มีปัญหา ฉันเลี้ยงก็ฉันเลี้ยงสิ!”

จีน

“曹哥霸气!”

ไทย

“พี่เฉาสุดยอดไปเลย!”

จีน

“曹哥真不愧是高富帅!”

ไทย

“พี่เฉาสมกับเป็นหนุ่มหล่อบ้านรวยจริงๆ!”

จีน

接着,三个人一路来到南山饭庄,花一百二十点了菜,曹广宇总觉得哪里不太对劲儿,但又说不清楚是哪里不对。

ไทย

จากนั้น ทั้งสามคนก็พากันมาจนถึงร้านอาหารหนานซาน สั่งอาหารไปหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน เฉากว่างอวี่รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีอะไรบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง แต่ก็บอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

จีน

我捡了二十块钱,请客花了一百二,合着我里外里赔了一百?

ไทย

ฉันเก็บเงินได้ยี่สิบหยวน เลี้ยงข้าวหมดไปหนึ่งร้อยยี่สิบ รวมๆ แล้วฉันขาดทุนไปหนึ่งร้อยเหรอเนี่ย

จีน

曹广宇摇摇头,觉得钱不能这么算,自己捡到的那二十可是带着好运光环的。

ไทย

เฉากว่างอวี่ส่ายหน้า คิดว่าเรื่องเงินจะมาคำนวณแบบนี้ไม่ได้ เงินยี่สิบหยวนที่เขาเก็บได้นั้นแฝงไปด้วยออร่าแห่งความโชคดีเชียวนะ

จีน

正在此时,江勤的手机忽然响了起来,打开后发现是洪颜的QQ消息。

ไทย

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเจียงฉินก็ดังขึ้นกะทันหัน พอเปิดดูก็พบว่าเป็นข้อความ คิวคิว จากหงเหยียน

จีน

“我们报道完了,咱们去哪儿吃?”

ไทย

“พวกเรารายงานตัวเสร็จแล้ว พวกเราจะไปกินข้าวที่ไหนกันดี”

จีน

江勤看到这条消息后一愣,才发现自己似乎是搞错了某件事,这是他上班上久了留下的后遗症,一听到有人喊吃饭就下意识地认为是晚上九点以后,但翻翻聊天记录就能发现,洪颜昨天说的就是报道以后。

ไทย

เจียงฉินเห็นข้อความนี้แล้วชะงักไป ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าดูเหมือนตนเองจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป นี่เป็นผลพวงตกค้างจากการทำงานมานาน พอได้ยินใครชวนกินข้าวก็มักจะคิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าเป็นช่วงหลังสามทุ่ม แต่พอเลื่อนดูประวัติการสนทนาก็พบว่าเมื่อวานหงเหยียนบอกไว้ว่าหลังจากรายงานตัวเสร็จ

จีน

但他现在和舍友在一起,咋整?

ไทย

แต่ตอนนี้เขาอยู่กับรูมเมต จะทำยังไงดีล่ะ

จีน

大一刚入学的第一顿饭,要是抛下他们去跟别人吃,那绝对要被戳四年脊梁骨的。

ไทย

อาหารมื้อแรกตอนเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่ง หากทิ้งพวกเขาไปกินกับคนอื่น ย่อมต้องโดนด่าว่าลับหลังไปตลอดสี่ปีอย่างแน่นอน

จีน

“步行街的南山饭庄怎么样?听说那儿的菜不错。”

ไทย

“ร้านอาหารหนานซานตรงถนนคนเดินเป็นยังไง ได้ยินว่าอาหารที่นั่นรสชาติดีนะ”

จีน

“好啊,我现在就出门,等我。”

ไทย

“ได้สิ ตอนนี้ฉันกำลังจะออกไปแล้ว รอฉันนะ”

จีน

“等会儿,还有件事!”

ไทย

“เดี๋ยวก่อน ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง!”

จีน

“什么事?”

ไทย

“เรื่องอะไรเหรอ”

จีน

“我舍友也在,你介意吗?”

ไทย

“รูมเมตของฉันก็อยู่ด้วย เธอจะว่าอะไรไหม”

จีน

“那……我也带几个舍友行吗?”

ไทย

“งั้น…ฉันพาเพื่อนร่วมห้องมาด้วยสองสามคนได้ไหม”

จีน

“当然可以。”

ไทย

“ได้แน่นอนอยู่แล้ว”

จีน

(本章完)

ไทย

(จบบทนี้)

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน