หลงระเริงอยู่ท่ามกลางคำเยินยอ

Chinese

第31章 迷失在彩虹屁当中

Thai

บทที่ 31 หลงระเริงไปกับคำเยินยอ

Chinese

虽说一千个人眼里有一千个哈姆雷特，但总有人觉得自己的眼光才是最标准的。

Thai

แม้จะพูดกันว่าในสายตาของคนพันคนย่อมมีแฮมเล็ตพันแบบ แต่ก็มักจะมีคนคิดว่าสายตาของตัวเองเที่ยงตรงที่สุดอยู่ดี

Chinese

宋晴晴能比蒋恬好看吗？

Thai

ซ่งฉิงฉิงจะสวยกว่าเจียงเถียนได้ยังไง

Chinese

呸！

Thai

ถุ้ย!

Chinese

曹广宇嘴咧的跟棉裤腰一样，越想越不服气，于是转头去问江勤的意见，他觉得能得到江勤的肯定那才是牛逼。

Thai

เฉากว่างอวี่เบะปากจนกว้างเป็นขอบกางเกงบุสำลี ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ยอมแพ้ จึงหันไปถามความเห็นของเจียงฉิน เขารู้สึกว่าถ้าได้รับคำยืนยันจากเจียงฉินถึงจะเจ๋งจริง

Chinese

但江勤根本连看都没看，自然没发言权，于是很敷衍地同意了曹广宇的说法。

Thai

แต่เจียงฉินไม่ได้มองเลยแม้แต่น้อย ย่อมไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น จึงได้แต่เออออตามคำพูดของเฉากว่างอวี่ไปแบบขอไปที

Chinese

“啊对对对，你说的对。”

Thai

“อ่า ใช่ๆๆ นายพูดถูก”

Chinese

曹广宇瞬间得意了：“看吧，连老江都说蒋恬第一，你们的眼都是用来喘气儿的？”

Thai

เฉากว่างอวี่ได้ใจขึ้นมาทันที “เห็นไหมล่ะ ขนาดเหล่าเจียงยังบอกว่าเจียงเถียนเป็นอันดับหนึ่ง ตาของพวกนายมีไว้แค่หายใจหรือไง”

Chinese

“老江你什么眼神？明明就是宋晴晴最好看。”任自强一脸嫌弃。

Thai

“เหล่าเจียงนายสายตาแบบไหนกัน เห็นๆ กันอยู่ว่าซ่งฉิงฉิงสวยที่สุด” เหรินจื้อเฉียงทำหน้าเอือมระอา

Chinese

周超也忍不住嘟囔了一句：“老江，伱是不是不喜欢女的，我怎么觉得你一点兴趣都没有呢？”

Thai

โจวเชาก็อดพึมพำไม่ได้ “เหล่าเจียง นายไม่ได้ชอบผู้หญิงหรือเปล่า ทำไมฉันรู้สึกว่านายไม่มีความสนใจเลยสักนิดล่ะ”

Chinese

江勤伸了个懒腰，缓缓靠在椅背上：“女人，只会影响我赚钱的速度。”

Thai

เจียงฉินบิดขี้เกียจ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ช้าๆ “ผู้หญิงน่ะ มีแต่จะขัดขวางความเร็วในการหาเงินของฉัน”

Chinese

“赚钱？你该不会把美好的青春都浪费在做兼职上吧？”

Thai

“หาเงินเหรอ นายคงไม่ได้เอาวัยรุ่นอันสวยงามไปเสียทิ้งกับงานพาร์ตไทม์หรอกนะ”

Chinese

“兼职个吊毛，你们这些燕雀，安知我鸿鹄之志哉。”

Thai

“พาร์ตไทม์บ้าบออะไรกัน นกกระจอกอย่างพวกนายจะไปเข้าใจความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของหงส์ขาวได้ยังไง”

Chinese

任自强思考了一阵，嘴角忽然一扬：“我懂了，老江，你是不是没什么自信？”

Thai

เหรินจื้อเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากพลันยกยิ้มขึ้นมา “ฉันเข้าใจแล้ว เหล่าเจียง นายไม่ค่อยมีความมั่นใจใช่ไหมล่ะ”

Chinese

周超也明白了：“怪不得你高中都没谈过恋爱，怕被拒绝？其实你不用追宋晴晴这个级别的，这个级别太高了，但凭你的长相，普通一些的肯定有机会。”

Thai

โจวเชาก็เข้าใจขึ้นมาเหมือนกัน “มิน่าล่ะตอนมัธยมปลายนายถึงไม่เคยมีความรัก กลัวโดนปฏิเสธใช่ไหม ความจริงนายไม่จำเป็นต้องจีบระดับซ่งฉิงฉิงหรอก ระดับนั้นสูงเกินไป แต่ด้วยหน้าตาของนาย ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปต้องมีโอกาสแน่”

Chinese

“？？？？”

Thai

“????”

Chinese

这是做阅读理解根本就不看题，光他妈知道嗷嗷瞎蒙啊，我是那个意思吗？

Thai

นี่มันประเภททำข้อสอบจับใจความโดยไม่อ่านโจทย์เลย เอาแต่มั่วซั่วไปเองทั้งเพ ฉันหมายความว่าอย่างนั้นที่ไหนกัน

Chinese

不过话都说到这份儿上，江勤确实有点好奇那个宋晴晴了，于是偏过头去看了一眼。

Thai

แต่พอพูดกันถึงขนาดนี้แล้ว เจียงฉินก็เริ่มอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับซ่งฉิงฉิงคนนั้นขึ้นมาจริงๆ จึงเอียงหน้าหันไปมองแวบหนึ่ง

Chinese

宋晴晴的妆化的确实不错，一看就很有技术含量，至少不像那些刚学会化妆的女孩，遮不住瑕还卡粉，但就算她化了妆，颜值也只不过是6分左右的水平，和王慧茹差不多。

Thai

เมคอัพของซ่งฉิงฉิงแต่งออกมาได้ดีจริงๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีฝีมือ อย่างน้อยก็ไม่เหมือนพวกเด็กสาวที่เพิ่งหัดแต่งหน้าซึ่งกลบรอยตำหนิไม่มิดแถมยังตกร่อง แต่ต่อให้เธอแต่งหน้าแล้ว หน้าตาก็อยู่แค่ระดับประมาณ 6 คะแนน พอๆ กับหวังฮุ่ยหรู

Chinese

冯楠舒的脸就不用说了，她就是个满分的妖孽。

Thai

ใบหน้าของเฝิงหนานซูไม่ต้องพูดถึงเลย เธอเป็นตัวประหลาดระดับคะแนนเต็ม

Chinese

但楚丝琪肯定是完虐宋晴晴的，连他昨天刚认识的洪颜也要远超于她。

Thai

แต่ฉู่ซือฉีย่อมชนะซ่งฉิงฉิงขาดลอย แม้แต่หงเหยียนที่เขาเพิ่งรู้จักเมื่อวานก็ยังเหนือกว่าเธอมาก

Chinese

“老江，老江？”

Thai

“เหล่าเจียง เหล่าเจียง?”

Chinese

“啊？”

Thai

“หือ?”

Chinese

任自强瘪了瘪嘴：“还说没兴趣呢，都看入迷了？你就不能诚实一点！”

Thai

เหรินจื้อเฉียงเบะปาก “ยังบอกว่าไม่สนใจอีก มองจนเคลิ้มไปแล้วไม่ใช่เหรอ นายช่วยซื่อสัตย์หน่อยไม่ได้หรือไง”

Chinese

江勤呵呵一笑：“是，我他妈入迷了。”

Thai

เจียงฉินหัวเราะหึๆ “ใช่ ฉันแม่งเคลิ้มไปแล้ว”

Chinese

“你别想了，这样的女孩缺不了男朋友，怎么可能看得上咱们，建议务实一些，找个温柔恬静的就可以了。”

Thai

“นายอย่าคิดไปไกลเลย ผู้หญิงแบบนี้ไม่เคยขาดแฟนหรอก จะมามองพวกเราได้ยังไง ขอแนะนำให้อยู่กับความเป็นจริง หาคนที่อ่อนโยนเรียบร้อยก็พอแล้ว”

Chinese

江勤对任自强有些刮目相看：“老任，你这个想法很上乘，我很赞同你的观点。”

Thai

เจียงฉินมองเหรินจื้อเฉียงใหม่อีกครั้ง “เหล่าเหริน ความคิดนายนี่เข้าท่ามาก ฉันเห็นด้วยกับมุมมองของนายเลย”

Chinese

半晌之后，新生见面会宣告结束。

Thai

หลังจากนั้นไม่นาน การพบปะของนักศึกษาใหม่ก็สิ้นสุดลง

Chinese

金融三班的同学们呼呼啦啦地走出了教室，跟着辅导员去教务处领军训服。

Thai

เหล่านักศึกษาห้อง 3 สาขาการเงินพากันกรูออกจากห้องเรียน เดินตามอาจารย์ที่ปรึกษาไปรับชุดฝึกทหารที่ฝ่ายวิชาการ

Chinese

曹广宇的身高顶多有个一米七二，拿个175的军训服正好，吕老师本来也是这么安排的。

Thai

ส่วนสูงของเฉากว่างอวี่อย่างมากก็แค่หนึ่งเมตรเจ็ดสิบสอง รับชุดฝึกทหารไซส์ 175 ไปก็พอดี อาจารย์ลวี่เดิมทีก็จัดเตรียมไว้แบบนี้

Chinese

但因为旁边有很多的妹子看着，他觉得脸面上过不去，于是不顾辅导员阻拦，非得要个180的军训服，谁劝都不好使。

Thai

แต่เพราะมีสาวๆ ยืนมองอยู่ข้างๆ เป็นจำนวนมาก เขารู้สึกเสียหน้าไม่ได้ จึงไม่สนใจการทัดทานของอาจารย์ที่ปรึกษา ยืนกรานจะเอาชุดฝึกทหารไซส์ 180 ให้ได้ ใครห้ามก็ไม่ฟัง

Chinese

“老曹，你他妈诚实一点行不行？”

Thai

“เหล่าเฉา นายแม่งช่วยซื่อสัตย์หน่อยจะได้ไหม”

Chinese

“我怎么不诚实了，我穿180的正好！”

Thai

“ฉันไม่ซื่อสัตย์ตรงไหน ฉันใส่ไซส์ 180 แล้วพอดีต่างหาก!”

Chinese

曹广宇怒瞪任自强，十分怨恨他在这种时候戳破自己的小心机。

Thai

เฉากว่างอวี่ถลึงตาใส่เหรินจื้อเฉียงด้วยความโกรธ แค้นใจเหลือเกินที่อีกฝ่ายมาแฉเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ ของตนในเวลาแบบนี้

Chinese

见状，旁边的女生笑的都要喘不过气了，用眼神不断打量着曹广宇，更悲催的是，自称180的老曹和旁边的刘晓娟竟然同身高，这货还恬不知耻地说一句，你也180啊？把人家刘晓娟尴尬的不行。

Thai

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้หญิงข้างๆ ต่างพากันหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน สายตาคอยจับจ้องมองเฉากว่างอวี่ไม่หยุด ที่น่าเวทนายิ่งกว่าก็คือ เหล่าเฉาที่อ้างว่าตัวเองสูง 180 กลับสูงเท่ากับหลิวเสี่ยวเจวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ พอดิบพอดี เจ้าหมอนี่ยังหน้าหนาพูดออกมาอีกว่า “เธอก็สูง 180 เหมือนกันเหรอ” ทำเอาหลิวเสี่ยวเจวียนคนนั้นกระอักกระอ่วนใจแทบแย่

Chinese

军训服拿到手之后，四个人返回宿舍商量了一下，决定出去聚个餐。

Thai

หลังจากรับชุดฝึกทหารมาแล้ว ทั้งสี่คนก็กลับหอพักไปปรึกษากัน และตัดสินใจออกไปกินเลี้ยงมื้อรวมกันข้างนอก

Chinese

江勤昨晚去遛冯楠舒了，导致宿舍人口不齐，现在人员正好齐聚，大家肯定想去外面吃顿好的。

Thai

เมื่อคืนเจียงฉินพาเฝิงหนานซูไปเดินเล่น ทำให้สมาชิกในหอพักอยู่ไม่ครบ ตอนนี้คนอยู่กันพร้อมหน้าพอดี ทุกคนย่อมอยากออกไปกินของดีๆ ข้างนอก

Chinese

“老曹，你是富二代，第一顿得你请吧？”任自强拍着他的肩膀问道。

Thai

“เหล่าเฉา นายเป็นลูกคนรวย มื้อแรกนายต้องเลี้ยงแล้วมั้ง” เหรินจื้อเฉียงตบไหล่เขาพลางเอ่ยถาม

Chinese

“滚，凭什么我请？”

Thai

“ไสหัวไปเลย ทำไมฉันต้องเลี้ยงด้วย”

Chinese

“你总说家里开公司，天天百万流水，怎么也得稍微漏漏富啊！”

Thai

“นายพูดอยู่ตลอดว่าที่บ้านเปิดบริษัท มีเงินหมุนเวียนวันละเป็นล้าน ยังไงก็ต้องเผยความรวยออกมาหน่อยสิ!”

Chinese

曹广宇倒是请得起一顿饭，但刚被任自强怼了身高，让他请客，他是一百万个不愿意。

Thai

เฉากว่างอวี่จ่ายค่าข้าวมื้อหนึ่งไหวอยู่แล้ว ทว่าเพิ่งจะโดนเหรินจื้อเฉียงแขวะเรื่องส่วนสูงมา จะให้เขาเลี้ยงข้าว เขาไม่เต็มใจอย่างยิ่งเลยแม้แต่น้อย

Chinese

见状，江勤不动声色地招招手，把任自强和周超悄悄叫到了一起。

Thai

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจียงฉินจึงกวักมืออย่างสุขุม แอบเรียกเหรินจื้อเฉียงกับโจวเชามาคุยด้วยกัน

Chinese

“想不想让老曹请客？”

Thai

“อยากให้เหล่าเฉาเลี้ยงข้าวไหม”

Chinese

“想啊，当然想，吃他一顿，我高兴一天！”

Thai

“อยากสิ อยากแน่นอน ได้กินฟรีมื้อหนึ่งฉันดีใจไปทั้งวันเลย!”

Chinese

江勤勾勾手指头：“一人给我十块钱，我让老曹请客。”

Thai

เจียงฉินกระดิกนิ้ว “เอาเงินมาให้ฉันคนละสิบหยวน แล้วฉันจะทำให้เหล่าเฉาเลี้ยงเอง”

Chinese

任自强和周超对视一眼，迅速从兜里掏出十块钱递给了江勤。

Thai

เหรินจื้อเฉียงกับโจวเชาสบตากัน ก่อนจะรีบควักเงินสิบหยวนออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เจียงฉิน

Chinese

“一会儿看我眼色行事。”

Thai

“เดี๋ยวคอยดูสายตาฉันไว้ให้ดี”

Chinese

江勤拿到钱之后塞进钱包，又取出一张二十的整钱捏在手里，大摇大摆地往前走去，仿佛没有任何事发生。

Thai

หลังจากเจียงฉินได้เงินมาก็ยัดใส่กระเป๋าสตางค์ แล้วหยิบธนบัตรใบละยี่สิบหยวนออกมาใบหนึ่งกำไว้ในมือ จากนั้นก็เดินอาดๆ ไปข้างหน้า ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

Chinese

任自强和周超也不知道他要做什么，只能好奇地跟在后面，一路随行。

Thai

เหรินจื้อเฉียงกับโจวเชาก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร ได้แต่เดินตามหลังไปด้วยความสงสัยตลอดทาง

Chinese

结果四个人刚出校门，曹广宇的脚步忽然一顿，接着两眼放光，瞬间发出一声尖叫：“草，我捡了二十块钱，兄弟们，我捡了二十块钱！”

Thai

ปรากฏว่าพอนักศึกษาทั้งสี่คนเพิ่งจะพ้นประตูมหาวิทยาลัยมา เท้าของเฉากว่างอวี่ก็ชะงักลงทันที ตามด้วยดวงตาที่เป็นประกาย พลันส่งเสียงร้องลั่น “เชี่ย ฉันเก็บเงินได้ยี่สิบหยวน พวกนาย ฉันเก็บเงินได้ยี่สิบหยวน!”

Chinese

“我草，老曹你好运气啊，刚开学就捡钱，你大学四年肯定顺风顺水！”江勤反应神速，瞬间把羡慕与惊叹演绎到了巅峰。

Thai

“เชี่ย เหล่าเฉานายดวงดีชะมัด เพิ่งเปิดเทอมก็เก็บเงินได้แล้ว ชีวิตมหาวิทยาลัยสี่ปีของนายต้องราบรื่นไร้อุปสรรคแน่นอน!” เจียงฉินตอบสนองอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า แสดงท่าทีอิจฉาและตกตะลึงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติในทันที

Chinese

“真的吗？就二十块钱，也不至于吧？”

Thai

“จริงเหรอ แค่ยี่สิบหยวนเอง ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง”

Chinese

周超也反应过来了：“妈的，我怎么没这么好的运气？难道这就是高富帅的光环？”

Thai

โจวเชาก็ตามน้ำทันแล้วเหมือนกัน “บัดซบ ทำไมฉันถึงไม่มีดวงดีขนาดนี้บ้างนะ หรือว่านี่คือออร่าของหนุ่มหล่อบ้านรวยกัน”

Chinese

曹广宇被那句高富帅擂中了内心：“看来我确实是人中龙凤！”

Thai

เฉากว่างอวี่ถูกคำว่าหนุ่มหล่อบ้านรวยกระแทกเข้ากลางใจ “ดูท่าฉันจะเป็นยอดคนเหนือใครจริงๆ สินะ!”

Chinese

“那肯定的啊，别说学习了，我估计你桃花运这两天也要来。”

Thai

“มันแน่นอนอยู่แล้ว อย่าว่าแต่เรื่องเรียนเลย ฉันว่าดวงความรักของนายก็น่าจะมาถึงในสองวันนี้ด้วยเหมือนกัน”

Chinese

任自强此时也明白过来了，迅速补上一个助攻：“老曹，咱四个可是一块出来的，偏偏就你有这么好的运气，你可得请客！”

Thai

เหรินจื้อเฉียงในเวลานี้ก็เข้าใจขึ้นมาแล้วเช่นกัน จึงรีบส่งแรงเสริมทันควัน “เหล่าเฉา พวกเราสี่คนออกมาด้วยกันแท้ๆ แต่นายกลับเป็นคนเดียวที่โชคดีขนาดนี้ นายต้องเลี้ยงข้าวแล้วล่ะ!”

Chinese

江勤猛拍曹广宇的肩膀：“老任说的对，你要不请客可就说不过去了。”

Thai

เจียงฉินตบไหล่เฉากว่างอวี่อย่างแรง “เหล่าเหรินพูดถูก ถ้านายไม่เลี้ยงนี่ถือว่าไม่สมเหตุสมผลแล้วนะ”

Chinese

“那没问题，我请就我请！”

Thai

“ไม่มีปัญหา ฉันเลี้ยงก็ฉันเลี้ยงสิ!”

Chinese

“曹哥霸气！”

Thai

“พี่เฉาสุดยอดไปเลย!”

Chinese

“曹哥真不愧是高富帅！”

Thai

“พี่เฉาสมกับเป็นหนุ่มหล่อบ้านรวยจริงๆ!”

Chinese

接着，三个人一路来到南山饭庄，花一百二十点了菜，曹广宇总觉得哪里不太对劲儿，但又说不清楚是哪里不对。

Thai

จากนั้น ทั้งสามคนก็พากันมาจนถึงร้านอาหารหนานซาน สั่งอาหารไปหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน เฉากว่างอวี่รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีอะไรบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง แต่ก็บอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

Chinese

我捡了二十块钱，请客花了一百二，合着我里外里赔了一百？

Thai

ฉันเก็บเงินได้ยี่สิบหยวน เลี้ยงข้าวหมดไปหนึ่งร้อยยี่สิบ รวมๆ แล้วฉันขาดทุนไปหนึ่งร้อยเหรอเนี่ย

Chinese

曹广宇摇摇头，觉得钱不能这么算，自己捡到的那二十可是带着好运光环的。

Thai

เฉากว่างอวี่ส่ายหน้า คิดว่าเรื่องเงินจะมาคำนวณแบบนี้ไม่ได้ เงินยี่สิบหยวนที่เขาเก็บได้นั้นแฝงไปด้วยออร่าแห่งความโชคดีเชียวนะ

Chinese

正在此时，江勤的手机忽然响了起来，打开后发现是洪颜的QQ消息。

Thai

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเจียงฉินก็ดังขึ้นกะทันหัน พอเปิดดูก็พบว่าเป็นข้อความ คิวคิว จากหงเหยียน

Chinese

“我们报道完了，咱们去哪儿吃？”

Thai

“พวกเรารายงานตัวเสร็จแล้ว พวกเราจะไปกินข้าวที่ไหนกันดี”

Chinese

江勤看到这条消息后一愣，才发现自己似乎是搞错了某件事，这是他上班上久了留下的后遗症，一听到有人喊吃饭就下意识地认为是晚上九点以后，但翻翻聊天记录就能发现，洪颜昨天说的就是报道以后。

Thai

เจียงฉินเห็นข้อความนี้แล้วชะงักไป ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าดูเหมือนตนเองจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป นี่เป็นผลพวงตกค้างจากการทำงานมานาน พอได้ยินใครชวนกินข้าวก็มักจะคิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าเป็นช่วงหลังสามทุ่ม แต่พอเลื่อนดูประวัติการสนทนาก็พบว่าเมื่อวานหงเหยียนบอกไว้ว่าหลังจากรายงานตัวเสร็จ

Chinese

但他现在和舍友在一起，咋整？

Thai

แต่ตอนนี้เขาอยู่กับรูมเมต จะทำยังไงดีล่ะ

Chinese

大一刚入学的第一顿饭，要是抛下他们去跟别人吃，那绝对要被戳四年脊梁骨的。

Thai

อาหารมื้อแรกตอนเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่ง หากทิ้งพวกเขาไปกินกับคนอื่น ย่อมต้องโดนด่าว่าลับหลังไปตลอดสี่ปีอย่างแน่นอน

Chinese

“步行街的南山饭庄怎么样？听说那儿的菜不错。”

Thai

“ร้านอาหารหนานซานตรงถนนคนเดินเป็นยังไง ได้ยินว่าอาหารที่นั่นรสชาติดีนะ”

Chinese

“好啊，我现在就出门，等我。”

Thai

“ได้สิ ตอนนี้ฉันกำลังจะออกไปแล้ว รอฉันนะ”

Chinese

“等会儿，还有件事！”

Thai

“เดี๋ยวก่อน ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง!”

Chinese

“什么事？”

Thai

“เรื่องอะไรเหรอ”

Chinese

“我舍友也在，你介意吗？”

Thai

“รูมเมตของฉันก็อยู่ด้วย เธอจะว่าอะไรไหม”

Chinese

“那……我也带几个舍友行吗？”

Thai

“งั้น…ฉันพาเพื่อนร่วมห้องมาด้วยสองสามคนได้ไหม”

Chinese

“当然可以。”

Thai

“ได้แน่นอนอยู่แล้ว”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)