มีแม่เลี้ยงก็มีพ่อเลี้ยง

Chinese

第565章 有后妈就有后爸

Thai

บทที่ 565 มีแม่เลี้ยงก็มีพ่อเลี้ยง

Chinese

秦静秋一开始是不想让冯楠舒跟着去的，准确来说是有种一朝被蛇，咬十年怕井绳的感觉。

Thai

ตอนแรกฉินจิ้งชิวไม่อยากให้เฝิงหนานซูตามไป ถ้าจะพูดให้ตรงเผงคือมีความรู้สึกเหมือนเคยถูกงูกัดครั้งเดียว สิบปีต่อมาเห็นเชือกก็ยังผวา

Chinese

当年不也是这样么，来了就说要带走，结果却把侄女儿弄成了社恐。

Thai

ในตอนนั้นก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ พอมาถึงก็บอกว่าจะพาตัวไป แต่ผลลัพธ์กลับทำให้หลานสาวกลายเป็นคนกลัวสังคม

Chinese

这次又是忽然回来了，还要带她走，她怎么可能接受得了。

Thai

ครั้งนี้จู่ๆ ก็กลับมาอีก แล้วยังจะพาตัวเธอไป เธอจะยอมรับได้อย่างไร

Chinese

但最后，秦静秋还是被冯世华劝住了。

Thai

แต่สุดท้าย ฉินจิ้งชิวก็ถูกเฝิงซื่อหัวเกลี้ยกล่อมเอาไว้

Chinese

女儿，毕竟是人家的女儿。

Thai

ลูกสาว อย่างไรก็เป็นลูกสาวของคนอื่น

Chinese

而且这次和上次不一样，这次不是接走，只是带去逛逛，你没道理阻止。

Thai

อีกทั้งครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ครั้งนี้ไม่ได้มารับตัวไป แค่พาไปเดินเล่น เธอไม่มีเหตุผลที่จะไปขัดขวาง

Chinese

更何况冯家对秦静秋越俎代庖的做法已经很有意见了，这时候起冲突，不是什么明智的选择。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเฝิงก็ไม่พอใจการก้าวก่ายหน้าที่ของฉินจิ้งชิวมากอยู่แล้ว การขัดแย้งกันในเวลานี้ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเลย

Chinese

然后他们就约好了，晚饭的时候接去接冯楠舒回来。

Thai

จากนั้นพวกเขาก็ตกลงกันว่า ตอนมื้อเย็นจะไปรับเฝิงหนานซูกลับมา

Chinese

而在冯世荣他们前脚刚刚去了隔壁，秦静秋就和吴妈两个人开始着急忙慌地做完饭，在厨房当中搞得叮当乱响，像是打仗一样。

Thai

และทันทีที่พวกเฝิงซื่อหรงเพิ่งจะก้าวเท้าไปยังบ้านข้างๆ ฉินจิ้งชิวกับแม่บ้านอู๋สองคนก็เริ่มรีบร้อนทำอาหารเย็น เสียงในครัวดังกุกกักโครมครามราวกับกำลังออกรบ

Chinese

此时日头正盛，刚好是下午两点。

Thai

เวลานี้แดดยังคงแรงจัด เพิ่งจะบ่ายสองโมงพอดี

Chinese

等到两点半的时候，一桌丰盛的“晚餐”就摆到了桌上，而秦静秋则摘掉了围裙，打算去把冯楠舒接回来。

Thai

พอบ่ายสองโมงครึ่ง “อาหารเย็น” เต็มโต๊ะก็ถูกจัดวางไว้เรียบร้อย ส่วนฉินจิ้งชิวก็ถอดผ้ากันเปื้อนออก ตั้งใจจะไปรับตัวเฝิงหนานซูกลับมา

Chinese

冯世华看着那高昂的日头，脑子懵懵的。

Thai

เฝิงซื่อหัวมองดูดวงอาทิตย์ที่ยังลอยสูงอยู่บนฟ้า สมองก็มึนงงไปหมด

Chinese

“谁家下午两点半吃晚饭的？”

Thai

“บ้านไหนเขากินข้าวเย็นตอนบ่ายสองโมงครึ่งกัน”

Chinese

“怎么了，咱们家的晚饭什么时候吃，难道还轮不到我这个女主人做主吗？”

Thai

“ทำไมล่ะ ข้าวเย็นบ้านเราจะกินตอนไหน อย่าบอกนะว่าฉันที่เป็นนายหญิงของบ้านไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ”

Chinese

冯世华被怼的哑口无言。

Thai

เฝิงซื่อหัวถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก

Chinese

秦静秋把围裙丢在沙发上：“我一直觉得，有后妈就有后爹。”

Thai

ฉินจิ้งชิวโยนผ้ากันเปื้อนลงบนโซฟา “ฉันรู้สึกมาตลอดว่า มีแม่เลี้ยงก็มีพ่อเลี้ยง”

Chinese

“不至于吧……”

Thai

“คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง…”

Chinese

“怎么不至于？老话不都是这么说的？我虽然看不上段颖，但不得不佩服她的手段，被这种人吹了好几年枕边风，好人也变坏了。”

Thai

“ทำไมจะไม่ถึงขนาดนั้น คำโบราณก็พูดกันแบบนี้ไม่ใช่หรือ แม้ฉันจะไม่ชอบขี้หน้าต้วนอิ่ง แต่ก็ต้องยอมรับในเล่ห์เหลี่ยมของเธอ ถูกคนแบบนี้เป่าหูอยู่ข้างหมอนตั้งหลายปี คนดีๆ ก็กลายเป็นคนเลวได้”

Chinese

冯世华沉默了片刻：“大哥会觉得，你不但想控制冯家，还想控制他女儿。”

Thai

เฝิงซื่อหัวเงียบไปครู่หนึ่ง “พี่ใหญ่จะคิดว่าเธอไม่เพียงแต่อยากควบคุมตระกูลเฝิง แต่ยังอยากควบคุมลูกสาวของเขาด้วย”

Chinese

秦静秋又开口：“我不在乎，而且楠舒是我跟江勤借来的，来之前他虽然没直接问，但还是有意无意地提起过楠舒的爸爸，你看他做生意的风格就知道了，江勤不是个愿意吃亏的主。”

Thai

ฉินจิ้งชิวเอ่ยขึ้นอีก “ฉันไม่สนใจหรอก อีกอย่างหนานซูก็เป็นคนที่ฉันไปขอยืมตัวมาจากเจียงฉิน ก่อนมาถึงแม้เขาจะไม่ได้ถามตรงๆ แต่ก็ยังเอ่ยถึงพ่อของหนานซูอยู่เนืองๆ ดูสไตล์การทำธุรกิจของเขาก็รู้แล้ว เจียงฉินไม่ใช่คนประเภทยอมเสียเปรียบใครง่ายๆ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

秦静秋说完话，迈步走出了别墅，脚步匆匆地来到了隔壁。

Thai

ฉินจิ้งชิวพูดจบก็ก้าวเท้าเดินออกจากวิลลา สาวเท้าอย่างเร่งรีบไปยังบ้านข้างๆ

Chinese

冯家对他利用冯世地产发展秦氏地产的意见很大，在这种时候，也许她不该上赶着去触冯世荣的霉头。

Thai

ตระกูลเฝิงไม่พอใจมากที่เธอใช้อสังหาริมทรัพย์เฝิงซื่อมาพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ตระกูลฉิน ในเวลาแบบนี้ บางทีเธออาจไม่ควรรีบไปลูบคมเฝิงซื่อหรง

Chinese

但那个叫段颖的女人，却一直都给她一种毒蛇的感觉，一想到侄女儿又被这个女人带走了，哪怕只是几分钟，也让她坐卧不安，心神不宁。

Thai

แต่ผู้หญิงที่ชื่อต้วนอิ่งคนนั้น กลับให้ความรู้สึกเหมือนงูพิษมาโดยตลอด พอคิดว่าหลานสาวถูกผู้หญิงคนนี้พาตัวไปอีกครั้ง แม้จะแค่ไม่กี่นาที ก็ทำให้เธอกระสับกระส่าย นั่งไม่ติดที่และจิตใจไม่สงบ

Chinese

更何况，她一直觉得有后妈就会有后爹这句话是真理。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น เธอรู้สึกมาตลอดว่าคำพูดที่ว่ามีแม่เลี้ยงก็จะมีพ่อเลี้ยงนั้นเป็นความจริงแท้

Chinese

不管大哥和前任妻子的感情有多好，对冯楠舒有多么疼爱，那也是很多年前的事情了。

Thai

ไม่ว่าความรู้สึกระหว่างพี่ใหญ่กับอดีตภรรยาจะดีแค่ไหน หรือจะรักใคร่เอ็นดูเฝิงหนานซูมากเพียงใด นั่นก็เป็นเรื่องเมื่อหลายปีก่อนแล้ว

Chinese

出国这么多年，被异域文化与价值观不断冲击，再加上有了儿子，他的心态难免不会改变。

Thai

ไปอยู่ต่างประเทศตั้งหลายปี ถูกวัฒนธรรมและค่านิยมต่างแดนถาโถมใส่อย่างต่อเนื่อง ประกอบกับมีลูกชายแล้ว ความคิดจิตใจของเขาย่อมหลีกเลี่ยงที่จะไม่เปลี่ยนแปลงไม่ได้

Chinese

尤其是当他的生活习惯里已经没了这个女儿的参与，会忽略她就成为了很正常的事情。

Thai

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อในชีวิตประจำวันของเขาไม่มีลูกสาวคนนี้เข้ามามีส่วนร่วมอีกต่อไป การจะละเลยเธอก็กลายเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

Chinese

家里忽然少一个人不会习惯，忽然多一个人也不会习惯，这是很自然的。

Thai

จู่ๆ ในบ้านขาดคนไปคนหนึ่งก็คงไม่ชิน จู่ๆ มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่งก็คงไม่ชินเช่นกัน นี่เป็นเรื่องธรรมชาติมาก

Chinese

“大哥，我来接楠舒回去吃晚饭了。”

Thai

“พี่ใหญ่ ฉันมารับหนานซูกลับไปกินข้าวเย็นแล้ว”

Chinese

秦静秋很快就来到了隔壁，没进门就开始喊了，颇有种王熙凤的姿态。

Thai

ฉินจิ้งชิวมาถึงข้างบ้านอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูก็เริ่มส่งเสียงร้องเรียกแล้ว ท่าทางราวกับหวังซีเฟิ่งไม่มีผิด

Chinese

冯世荣听到后转头看向窗外的青天白日，表情当中出现了一丝困惑：“这还不到三点，这么早就吃晚饭？”

Thai

เฝิงซื่อหรงได้ยินดังนั้นก็หันไปมองท้องฟ้าแจ่มใสกลางวันแสกๆ นอกหน้าต่าง สีหน้าปรากฏความงุนงงขึ้นมาเล็กน้อย “นี่ยังไม่ถึงบ่ายสามเลย กินข้าวเย็นเร็วขนาดนี้เชียวหรือ”

Chinese

秦静秋攥住冯楠舒的手：“少吃多餐有利于消化，我们家一天吃五顿，晚饭都是这个时候吃的。”

Thai

ฉินจิ้งชิวกุมมือเฝิงหนานซูไว้ “กินน้อยแต่มื้อบ่อยช่วยในการย่อยอาหาร บ้านเรากินวันละห้ามื้อ ข้าวเย็นก็กินเวลานี้ทั้งนั้น”

Chinese

“我是想把楠舒留在这里吃晚饭的。”

Thai

“ฉันกะว่าจะให้หนานซูอยู่ที่นี่กินข้าวเย็นด้วยกัน”

Chinese

“大哥，我们那边已经做好了。”

Thai

“พี่ใหญ่ ทางฝั่งพวกเราทำเสร็จหมดแล้ว”

Chinese

冯世荣看向女儿：“楠舒，伱要跟爸爸一起吃晚饭，还是去叔叔家？”

Thai

เฝิงซื่อหรงมองดูลูกสาว “หนานซู ลูกจะกินข้าวเย็นกับพ่อ หรือจะไปบ้านคุณอา”

Chinese

冯楠舒站起身：“再见爸爸。”

Thai

เฝิงหนานซูลุกขึ้นยืน “ลาก่อนค่ะคุณพ่อ”

Chinese

秦静秋笑眯眯地牵起冯楠舒的手，然后头也不回就带走了。

Thai

ฉินจิ้งชิวจูงมือเฝิงหนานซูด้วยรอยยิ้ม แล้วพาตัวออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

Chinese

冯楠舒紧张的情绪有所缓和，抬头看着婶婶：“爸爸一直没告诉我，那个男孩叫什么。”

Thai

อารมณ์ตึงเครียดของเฝิงหนานซูผ่อนคลายลงบ้าง เธอเงยหน้ามองอาสะใภ้ “คุณพ่อไม่ได้บอกหนูเลยตลอดว่าเด็กผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร”

Chinese

“谁知道那个野种叫什么，不重要。”

Thai

“ใครจะไปรู้ว่าเด็กนอกสมรสคนนั้นชื่ออะไร ไม่สำคัญหรอก”

Chinese

“婶婶，你有点坏。”

Thai

“อาสะใภ้ อาร้ายนิดหน่อยนะ”

Chinese

秦静秋看向冯楠舒，有些心疼：“我一直担心你跟着他们来会害怕。”

Thai

ฉินจิ้งชิวมองเฝิงหนานซูด้วยความสงสารและเอ็นดู “อากังวลมาตลอดว่าเธอตามพวกเขามาแล้วจะกลัว”

Chinese

冯楠舒拿出手机递给了秦静秋。

Thai

เฝิงหนานซูหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งให้ฉินจิ้งชิว

Chinese

“什么？”

Thai

“อะไรเหรอ”

Chinese

“江勤发的。”

Thai

“เจียงฉินส่งมา”

Chinese

秦静秋低头看了一眼，上面的微信消息就跟写日记似的。

Thai

ฉินจิ้งชิวก้มลงมองดู ข้อความวีแชตด้านบนนั้นเหมือนกับกำลังเขียนบันทึกประจำวันอย่างไรอย่างนั้น

Chinese

【在网吧，没吃饭，燕双鹰看完了，不知道干什么，你什么时候回来？】

Thai

【อยู่ที่ร้านเน็ต ยังไม่ได้กินข้าว ดูเยี่ยนซวงอิงจบแล้ว ไม่รู้จะทำอะไร เธอจะกลับมาเมื่อไหร่】

Chinese

【还在网吧，想把他们的投资经理挖过来，约好了见面，男经理，就是昨天吃饭的那个。】

Thai

【ยังอยู่ที่ร้านเน็ต อยากจะดึงตัวผู้จัดการฝ่ายการลงทุนของพวกเขามา นัดเจอกันแล้ว เป็นผู้จัดการผู้ชาย คนที่กินข้าวด้วยกันเมื่อวานนั่นแหละ】

Chinese

【上飞机了，大概两个小时抵达，到临川再说。】

Thai

【ขึ้นเครื่องบินแล้ว น่าจะถึงในอีกประมาณสองชั่วโมง ถึงหลินชวนแล้วค่อยว่ากัน】

Chinese

冯楠舒把手机收回来，柔里柔气地开口：“以前没人要会害怕，现在已经不是很怕了。”

Thai

เฝิงหนานซูเก็บโทรศัพท์มือถือกลับมา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เมื่อก่อนตอนไม่มีใครต้องการจะกลัว แต่ตอนนี้ไม่ค่อยกลัวแล้ว”

Chinese

“以前可不是没人要的，婶婶要啊，但是抢不过。”

Thai

“เมื่อก่อนไม่ใช่ไม่มีใครต้องการเสียหน่อย อาก็ต้องการนะ แต่แย่งมาไม่ได้”

Chinese

“知道了婶婶。”

Thai

“รู้แล้ว อาสะใภ้”

Chinese

“等你和江勤有了宝宝，一定要好好疼他。”

Thai

“รอให้เธอกับเจียงฉินมีลูกด้วยกัน ต้องรักและเอ็นดูเขาให้มากๆ นะ”

Chinese

秦静秋想起侄女说的，江勤从来不戴，那还不是说有就有了。

Thai

ฉินจิ้งชิวนึกถึงเรื่องที่หลานสาวบอกว่าเจียงฉินไม่เคยใส่ถุงยางอนามัยเลย แบบนี้มันจะไม่ใช่ว่าอยากมีเมื่อไหร่ก็มีได้ทันทีหรอกหรือ

Chinese

然后大小富婆就一起回了隔壁，看着满满一桌子的“晚饭”，有种不知道该如何下筷子的感觉。

Thai

จากนั้นแม่หนูเศรษฐีรุ่นใหญ่กับรุ่นเล็กก็กลับไปยังบ้านข้างๆ ด้วยกัน มองดู “อาหารเย็น” เต็มโต๊ะแล้วรู้สึกเหมือนไม่รู้จะลงตะเกียบอย่างไรดี

Chinese

而冯世荣则在他的别墅里，看了一眼段颖和儿子，又看了一下女儿离开的方向，忽然开始变得沉默。

Thai

ส่วนเฝิงซื่อหรงที่อยู่ในวิลลาของเขา เขามองต้วนอิ่งกับลูกชายแวบหนึ่ง แล้วมองไปยังทิศทางที่ลูกสาวเพิ่งจากไป จู่ๆ ก็เริ่มเงียบงันลง

Chinese

“你先前和冯世华说什么了？”

Thai

“ก่อนหน้านี้คุณคุยอะไรกับเฝิงซื่อหัวหรือ”

Chinese

“说了冯世地产的事情。”

Thai

“คุยเรื่องอสังหาริมทรัพย์เฝิงซื่อ”

Chinese

“果然，我这个妯娌可真不是个省油的灯，估计是刚听完了你弟弟的话，脾气上来了，立马就借着咱们的女儿来向你示威了。”

Thai

“ว่าแล้วเชียว น้องสะใภ้ของฉันคนนี้ไม่ใช่คนรับมือได้ง่ายๆ จริงๆ สงสัยพอได้ฟังคำพูดของน้องชายคุณ อารมณ์ก็ขึ้นมาทันที เลยใช้ลูกสาวของพวกเรามาแสดงอำนาจใส่คุณเดี๋ยวนี้เลย”

Chinese

冯世荣双手插兜地站在门前：“没证据的事情，不要无端揣测。”

Thai

เฝิงซื่อหรงยืนล้วงกระเป๋าอยู่หน้าประตู “เรื่องที่ไม่มีหลักฐาน อย่าคาดเดาไปเรื่อย”

Chinese

段颖轻笑：“这可不是无端揣测，你想想，她霸占楠舒不就像是要霸占冯世地产？”

Thai

ต้วนอิ่งหัวเราะเบาๆ “นี่ไม่ใช่การคาดเดาไปเรื่อยนะ คุณลองคิดดู เธอฮุบตัวหนานซูไว้ก็ไม่ต่างอะไรกับการจะฮุบอสังหาริมทรัพย์เฝิงซื่อไม่ใช่หรือ”

Chinese

“她毕竟没有孩子，又养了楠舒那么多年。”

Thai

“อย่างไรเธอก็ไม่มีลูก แล้วยังเลี้ยงดูหนานซูมาตั้งหลายปี”

Chinese

“我也养了楠舒很多年啊，结果跟我一点也不亲，当后妈可真难。”

Thai

“ฉันเองก็เลี้ยงดูหนานซูมาหลายปีเหมือนกันนะ แต่ผลลัพธ์กลับไม่สนิทกับฉันเลยสักนิด เป็นแม่เลี้ยงนี่มันยากจริงๆ”

Chinese

冯世荣没有说话：“我和世华约好了，待会儿要一起去看看母亲，你晚上带儿子出去吃吧。”

Thai

เฝิงซื่อหรงไม่ตอบคำ “ผมกับซื่อหัวนัดกันไว้แล้ว เดี๋ยวจะไปเยี่ยมคุณแม่ด้วยกัน ตอนเย็นคุณพาลูกออกไปกินข้างนอกเถอะ”

Chinese

段颖嗯了一声：“你去吧，我和儿子吃完饭就在家等你，别回来太晚。”

Thai

ต้วนอิ่งตอบรับคำหนึ่ง “คุณไปเถอะ ฉันกับลูกกินข้าวเสร็จแล้วจะรอคุณอยู่ที่บ้าน อย่ากลับดึกเกินไปล่ะ”

Chinese

“知道了。”

Thai

“รู้แล้ว”

Chinese

冯世荣换掉了衣服，迈步出了别墅，就看到冯世华等在门口。

Thai

เฝิงซื่อหรงเปลี่ยนเสื้อผ้า ก้าวเดินออกจากวิลลา ก็เห็นเฝิงซื่อหัวยืนรออยู่ที่หน้าประตู

Chinese

两个兄弟迈步去了冯老太太那里，但冯老太太的病情严重了之后，现在只记得冯世华，已经不太记得冯世荣了，说起话来，也有种对不上的感觉。

Thai

สองพี่น้องก้าวเดินไปยังที่พักของคุณย่าเฝิง แต่อาการป่วยของคุณย่าเฝิงหลังจากทรุดหนักลง ตอนนี้จำได้แค่เฝิงซื่อหัว แทบจะจำเฝิงซื่อหรงไม่ได้แล้ว เวลาพูดคุยกันก็มีความรู้สึกไม่ค่อยปะติดปะต่อกัน

Chinese

所以，聊天还是他们两兄弟在聊。

Thai

ดังนั้น คนที่พูดคุยกันจึงยังคงเป็นสองพี่น้อง

Chinese

冯世华本来以为大哥会在沪上多待几天的，却没想到他说自己明天就要回去。

Thai

เฝิงซื่อหัวเดิมทีคิดว่าพี่ใหญ่จะอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ต่ออีกสองสามวัน แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะบอกว่าตนเองต้องกลับในวันพรุ่งนี้แล้ว

Chinese

不过听他的意思，等他们处理好外面的事情之后，他们会把投资目标重新放到国内。

Thai

แต่ฟังจากความหมายของเขา ดูเหมือนว่าหลังจากพวกเขาจัดการเรื่องราวข้างนอกเรียบร้อยแล้ว จะเบนเป้าหมายการลงทุนกลับมาในประเทศอีกครั้ง

Chinese

在欧美经济危机的大环境之下，中国逆流而上成为了全球第二大经济体，拥有着全世界最大的市场，这块肥肉很多人都想咬一口。

Thai

ภายใต้สภาพแวดล้อมวิกฤตเศรษฐกิจในยุโรปและอเมริกา จีนว่ายทวนกระแสน้ำจนกลายเป็นระบบเศรษฐกิจขนาดใหญ่อันดับสองของโลก และครอบครองตลาดที่ใหญ่ที่สุดในโลก เนื้อชิ้นโตชิ้นนี้มีคนจำนวนมากอยากจะเข้ามาร่วมแบ่งเค้ก

Chinese

不过，目前这还只是个设想，想要落地，还需要一段时间的布局调整。

Thai

ทว่าในปัจจุบันนี่เป็นเพียงแนวคิด หากต้องการทำให้เกิดขึ้นจริง ยังคงต้องใช้เวลาปรับเปลี่ยนโครงสร้างและวางแผนอีกระยะหนึ่ง

Chinese

随后，冯世华叫佣人伺候老太太休息，两个人则结伴离开。

Thai

หลังจากนั้น เฝิงซื่อหัวก็เรียกคนรับใช้มาคอยดูแลคุณย่าพักผ่อน ส่วนทั้งสองคนก็เดินเคียงคู่กันออกมา

Chinese

“楠舒是不是挺讨厌我的？今天一天都没跟我说过几句话。”

Thai

“หนานซูเกลียดฉันมากเลยใช่ไหม วันนี้ทั้งวันแทบไม่ได้คุยกับฉันสักกี่คำ”

Chinese

“是。”

Thai

“ใช่”

Chinese

听到这么肯定的回答，冯世荣忍不住愣了一下。

Thai

พอได้ยินคำตอบที่หนักแน่นเช่นนี้ เฝิงซื่อหรงก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปเล็กน้อย

Chinese

冯世华看她一眼：“八岁，你就把她丢下了，过了几年又忽然回来，说给他找了个新妈妈，你呢，又有了个儿子，对她不管不顾，她讨厌你不是很正常？”

Thai

เฝิงซื่อหัวมองเขาแวบหนึ่ง “ตอนแปดขวบ พี่ก็ทิ้งเธอไปแล้ว ผ่านไปไม่กี่ปีจู่ๆ ก็กลับมา บอกว่าหาแม่คนใหม่ให้เธอ ส่วนพี่ล่ะ ก็มีลูกชายอีกคน ไม่สนใจไยดีเธอ เธอจะเกลียดพี่มันไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือ”

Chinese

冯世荣停下脚步：“阿娴过世之后，我一直都不知道该如何自处，只能把精力都放在生意上。”

Thai

เฝิงซื่อหรงหยุดฝีเท้า “หลังจากอาเสียนเสียชีวิต ฉันก็ไม่รู้ว่าจะวางตัวอย่างไรมาตลอด ทำได้แค่วางกำลังทั้งหมดไปกับเรื่องธุรกิจ”

Chinese

“那你有想过楠舒要如何自处么？”

Thai

“แล้วพี่เคยคิดบ้างไหมว่าหนานซูจะต้องวางตัวอย่างไร”

Chinese

“段颖是教育专家，还辅修了心理学，我和她结婚，最大的原因是希望她能帮助楠舒好好成长的。”

Thai

“ต้วนอิ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษา ทั้งยังเรียนเสริมวิชาจิตวิทยา สาเหตุใหญ่ที่สุดที่ฉันแต่งงานกับเธอก็เพราะหวังว่าเธอจะช่วยให้หนานซูเติบโตขึ้นมาได้อย่างดี”

Chinese

冯世华走到前面停下：“你把心态一直很脆弱的女儿丢给了一个忽然介入到你家庭的女人手里，这就是你的初衷？”

Thai

เฝิงซื่อหัวเดินไปหยุดอยู่ข้างหน้า “พี่โยนลูกสาวที่มีจิตใจเปราะบางมาตลอดให้กับผู้หญิงที่จู่ๆ ก็แทรกเข้ามาในครอบครัวของพี่ นี่คือเจตนาเดิมของพี่งั้นหรือ”

Chinese

冯世荣沉默了许久：“我还是，很心疼楠舒的。”

Thai

เฝิงซื่อหรงเงียบไปนาน “ฉันก็ยังคง… รักและสงสารหนานซูมากอยู่ดี”

Chinese

“你的心疼就是给她设了一个一辈子都花不完的信托账户，让银行每个月给她打钱，觉得那就是父爱，然后你和段颖就越过越舒服，甚至还有了个儿子，就习惯性地把她忘了。”

Thai

“ความรักความสงสารของพี่ก็คือการเปิดบัญชีกองทุนทรัสต์ที่ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมดให้เธอ ให้ธนาคารโอนเงินให้เธอทุกเดือน แล้วคิดว่านั่นคือความรักของพ่อ จากนั้นพี่กับต้วนอิ่งก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นมีลูกชายด้วยกันอีกคน แล้วก็ลืมเธอไปจนเป็นความเคยชิน”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

冯世荣的第一任妻子叫林娴，两个人的感情一直很好。

Thai

ภรรยาคนแรกของเฝิงซื่อหรงชื่อหลินเสียน ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดีมากมาโดยตลอด

Chinese

而林娴的意外过世导致他一直走不出来，只能逃离曾经的家，逃离曾经熟悉的环境，让自己不再去怀念。

Thai

และการจากไปอย่างกะทันหันของหลินเสียนทำให้เขาจมปลักก้าวข้ามผ่านมันไปไม่ได้ ทำได้เพียงหนีออกจากบ้านที่เคยอยู่ หนีออกจากสภาพแวดล้อมที่เคยคุ้นเคย เพื่อทำให้ตัวเองไม่ต้องหวนคิดถึงมันอีก

Chinese

段颖是林娴的朋友，是当时很有名气的教育专家，她自告奋勇，说自己可以帮他带女儿。

Thai

ต้วนอิ่งเป็นเพื่อนของหลินเสียน และเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาที่มีชื่อเสียงมากในเวลานั้น เธอขันอาสาบอกว่าตนเองสามารถช่วยเขาเลี้ยงดูลูกสาวได้

Chinese

冯世荣同意了，但因为对前任妻子的感情很深，一直也没碰过段颖。

Thai

เฝิงซื่อหรงตอบตกลง แต่เพราะความรักที่มีต่ออดีตภรรยาลึกซึ้งมาก จึงไม่เคยแตะต้องต้วนอิ่งเลย

Chinese

那时候的冯世荣，是真的一边在治愈自己，一边在保护着女儿脆弱的内心。

Thai

เฝิงซื่อหรงในตอนนั้นกำลังเยียวยาตนเองไปพลาง และปกป้องจิตใจอันเปราะบางของลูกสาวไปพลางอย่างแท้จริง

Chinese

直到后来，段颖每天拿着冯楠舒得到的各种奖项给他看，夸楠舒越来越好，才让冯世荣有了一丝安慰。

Thai

จนกระทั่งต่อมา ต้วนอิ่งนำรางวัลต่างๆ นานาที่เฝิงหนานซูได้รับมาให้เขาดูทุกวัน พลางเอ่ยชมว่าหนานซูดีวันดีคืน จึงทำให้เฝิงซื่อหรงรู้สึกได้รับการปลอบประโลมจิตใจขึ้นมาบ้าง

Chinese

而冯世荣对段颖的感观也越来越好，把女儿全权交给她来负责，两个人也顺理成章地有了夫妻关系。

Thai

และความรู้สึกที่เฝิงซื่อหรงมีต่อต้วนอิ่งก็ดีขึ้นเรื่อยๆ มอบหมายให้เธอดูแลลูกสาวอย่างเต็มที่ ทั้งสองคนจึงมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันอย่างเป็นไปตามครรลอง

Chinese

后面的那几年，冯世荣的情感逐渐转移，尤其是有了儿子之后，已经很少想起以前的事情了。

Thai

ในช่วงหลายปีหลังจากนั้น ความรู้สึกของเฝิงซื่อหรงค่อยๆ ย้ายที่ไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากมีลูกชายแล้ว เขาก็แทบจะไม่ค่อยได้นึกถึงเรื่องราวในอดีตอีกเลย

Chinese

旧人比不过新人，旧事比不上新事。

Thai

คนเก่าเทียบคนใหม่ไม่ได้ เรื่องเก่าเทียบเรื่องใหม่ไม่ติด

Chinese

时间是很可怕的东西，几乎没有无法改变的东西。

Thai

กาลเวลาเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง แทบจะไม่มีสิ่งใดที่มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้

Chinese

冯世荣没再说话，因为他觉得弟弟说的是对的，他确实习惯性把女儿忘记了。

Thai

เฝิงซื่อหรงไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะเขารู้สึกว่าสิ่งที่น้องชายพูดนั้นถูกต้อง เขาหลงลืมลูกสาวไปจนเป็นความเคยชินแล้วจริงๆ

Chinese

尤其是出国后的那几年，刚开始，他还会经常找段颖询问女儿的情况，但后来就顾不上了。

Thai

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงหลายปีหลังจากไปอยู่ต่างประเทศ แรกเริ่มเดิมทีเขายังคงไปถามไถ่สถานการณ์ของลูกสาวจากต้วนอิ่งอยู่บ่อยครั้ง แต่ภายหลังก็ไม่สนใจอีก

Chinese

他甚至都想不起自己是从什么时候开始不再在乎女儿的消息。

Thai

เขาถึงกับนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าตนเองเริ่มไม่สนใจข่าวคราวของลูกสาวตั้งแต่เมื่อไหร่

Chinese

大概是段颖怀孕的那段时间，作为一个情感过渡期，自然而然的……

Thai

คงจะเป็นช่วงเวลาที่ต้วนอิ่งตั้งครรภ์ ในฐานะที่เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านทางอารมณ์ความรู้สึก มันจึงเป็นไปตามธรรมชาติ…

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)