ลบเพื่อนเถอะ

Chinese

第21章 删好友吧

Thai

บทที่ 21 ลบเพื่อนเถอะ

Chinese

“老江，去拿录取通知书吧！一起！”

Thai

“เหล่าเจียง ไปเอาใบตอบรับเข้าเรียนกันเถอะ! ไปด้วยกัน!”

Chinese

从酒吧回来的第二天，江勤刚从床上爬起来，忽然就收到了郭子航的QQ消息。

Thai

วันรุ่งขึ้นหลังจากกลับมาจากบาร์ เจียงฉินเพิ่งลุกขึ้นมาจากเตียง จู่ๆ ก็ได้รับข้อความ คิวคิว จากกัวจื่อหาง

Chinese

他忍不住抬头看了眼墙上的日历，发现今天确实是取通知书的日子，不过以郭子航的成绩来说，他勉强也就只能报个二本，通知书来的没这么快吧？

Thai

เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองปฏิทินบนผนัง พบว่าวันนี้เป็นวันรับใบตอบรับเข้าเรียนจริงๆ แต่วัดจากผลการเรียนของกัวจื่อหาง อย่างเก่งก็สมัครได้แค่มหาวิทยาลัยระดับสอง ใบตอบรับไม่น่าจะมาเร็วขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ

Chinese

“你的通知书也来了？”

Thai

“ใบตอบรับของนายก็มาแล้วเหรอ”

Chinese

“没有啊，我这不是陪你去的吗？”

Thai

“ยังเลย นี่ฉันจะไปเป็นเพื่อนนายไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“又不是你的，伱这么积极做什么？”

Thai

“ไม่ใช่ของนายสักหน่อย นายจะกระตือรือร้นอะไรขนาดนั้น”

Chinese

“你说发了通知书之后要带我去洗脚城的！”

Thai

“นายบอกว่าพอใบตอบรับออกแล้วจะพาฉันไปร้านนวดเท้านี่นา!”

Chinese

江勤忍不住对着手机呸了一口，心说当代大学生就他妈这点出息？竟然天天惦记着洗脚！

Thai

เจียงฉินอดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายใส่โทรศัพท์ คิดในใจว่านักศึกษามหาวิทยาลัยยุคนี้แม่งมีความทะเยอทะยานแค่นี้เองเหรอ วันๆ เอาแต่คิดเรื่องนวดเท้า!

Chinese

他丢下手机，起床洗漱了一下，接着换好衣服出了门，等到了邮局的时候，郭子航早就在门口等着了。

Thai

เขาวางโทรศัพท์ ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากบ้าน พอไปถึงที่ทำการไปรษณีย์ กัวจื่อหางก็มารออยู่ที่หน้าประตูตั้งนานแล้ว

Chinese

“义父，你的录取通知书在三号架最上面第五个！”

Thai

“พ่อบุญธรรม ใบตอบรับเข้าเรียนของนายอยู่ชั้นวางหมายเลขสาม แถวบนสุดอันที่ห้า!”

Chinese

“你怎么知道的？”

Thai

“นายรู้ได้ยังไง”

Chinese

“我已经帮你找过了，要不是工作人员拦着我，我直接就帮你拿出来了。”

Thai

“ฉันหาให้นายแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพนักงานห้ามไว้ ฉันคงหยิบออกมาให้นายไปแล้ว”

Chinese

“你为了去洗脚城真的是不择手段啊！”

Thai

“นายทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้ไปร้านนวดเท้าจริงๆ เลยนะ!”

Chinese

江勤被郭子航折服了，这货要是上学的时候有这么积极，不，有一半积极，那清华北大还不是随他挑？

Thai

เจียงฉินยอมใจกัวจื่อหางเลยจริงๆ ถ้าหมอนี่กระตือรือร้นตอนเรียนแบบนี้ ไม่สิ แค่ครึ่งหนึ่งของตอนนี้ ชิงหวาหรือเป่ยต้าคงมีให้เลือกตามใจชอบแล้วไม่ใช่เหรอ

Chinese

郭子航憨笑一声，没有解释，像个狗腿子一样跟着江勤走进了邮局。

Thai

กัวจื่อหางหัวเราะแหะๆ ไม่ได้อธิบายอะไร เดินตามเจียงฉินเข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์เหมือนเบ๊คนหนึ่ง

Chinese

录取通知书是非常重要的文件，虽然没有必须本人来取的硬性规定，但就算是代签也必须持本人身份证才能取走。

Thai

ใบตอบรับเข้าเรียนเป็นเอกสารสำคัญมาก แม้จะไม่มีกฎตายตัวว่าต้องมารับด้วยตนเอง แต่ถึงจะรับแทนก็ต้องใช้บัตรประชาชนของเจ้าตัวถึงจะรับไปได้

Chinese

江勤从三号货架的最上面找到了自己的录取通知书，然后又翻找了两下，拿走了另外一个包裹。

Thai

เจียงฉินหาใบตอบรับเข้าเรียนของตัวเองเจอบนชั้นวางหมายเลขสามแถวบนสุด จากนั้นก็พลิกหาอีกสองสามครั้งแล้วหยิบพัสดุอีกชิ้นหนึ่งออกมา

Chinese

“江哥，你怎么有两个录取通知书？”

Thai

“พี่เจียง ทำไมนายถึงมีใบตอบรับเข้าเรียนสองใบ”

Chinese

“另一个是冯楠舒的。”

Thai

“อีกใบเป็นของเฝิงหนานซู”

Chinese

“不行啊，如果不是本人的话，你得有冯楠舒的身份证才能取走。”

Thai

“ไม่ได้นะ ถ้าไม่ใช่เจ้าตัว นายต้องมีบัตรประชาชนของเฝิงหนานซูถึงจะรับไปได้”

Chinese

江勤没说话，从口袋里掏出了两张身份证递给了邮递员，一张是自己的，一张是冯楠舒的。

Thai

เจียงฉินไม่พูดอะไร ล้วงบัตรประชาชนสองใบออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้พนักงานไปรษณีย์ ใบหนึ่งเป็นของเขาเอง อีกใบเป็นของเฝิงหนานซู

Chinese

见到这一幕，郭子航的眼睛瞬间瞪得像铜铃一样，连对方的身份证都攥在手里了，这还叫只是朋友？

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ ดวงตาของกัวจื่อหางก็เบิกกว้างเหมือนกระดิ่งทองเหลืองทันที ขนาดบัตรประชาชนของอีกฝ่ายยังกำอยู่ในมือ นี่น่ะเหรอที่บอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน

Chinese

“江哥，冯女神报了哪个大学？”

Thai

“พี่เจียง เทพธิดาเฝิงสมัครมหาวิทยาลัยไหนไปเหรอ”

Chinese

“和我一个，临川。”

Thai

“ที่เดียวกับฉัน หลินชวน”

Chinese

“她告诉你的？”

Thai

“เธอบอกนายเหรอ”

Chinese

“不，我猜的。”

Thai

“เปล่า ฉันเดาเอา”

Chinese

郭子航还要继续问，余光却忽然瞥到了一个熟悉的身影。

Thai

กัวจื่อหางกำลังจะถามต่อ แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยสายหนึ่ง

Chinese

她穿着一件牛仔短裙，梳着利落的马尾，正是高三二班的班花楚丝琪。

Thai

เธอสวมกระโปรงยีนสั้น มัดผมหางม้าดูทะมัดทะแมง ซึ่งก็คือฉู่ซือฉีดาวประจำห้อง ม.6 ห้อง 2 นั่นเอง

Chinese

“江勤，好久不见。”

Thai

“เจียงฉิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

Chinese

江勤微微点头：“好久不见。”

Thai

เจียงฉินพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่ได้เจอกันนาน”

Chinese

楚丝琪咬了下嘴唇：“你也报了临川大学吗？我在法学系，你呢？”

Thai

ฉู่ซือฉีกัดริมฝีปาก “นายก็สมัครมหาวิทยาลัยหลินชวนเหมือนกันเหรอ ฉันอยู่คณะนิติศาสตร์ แล้วนายล่ะ”

Chinese

“谁告诉你我报了临川大学？”

Thai

“ใครบอกเธอว่าฉันสมัครมหาวิทยาลัยหลินชวน”

Chinese

“是王慧茹，不过你不要误会，我可不是特意打听的，是昨天不小心聊到了，我就随便一听。”

Thai

“หวังฮุ่ยหรูน่ะ แต่นายอย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจสืบหาข้อมูลสักหน่อย เมื่อวานบังเอิญคุยกัน ฉันก็แค่ฟังผ่านๆ”

Chinese

江勤微微一笑，迈步走出邮局。

Thai

เจียงฉินยิ้มน้อยๆ ก้าวเดินออกจากที่ทำการไปรษณีย์

Chinese

他其实压根就不关心楚丝琪说了什么，只是出于礼貌才聊上那么两句，至于同一所学校也无所谓，反正金融学院在本校部，法学系在东校区，只要不是单独约，基本上没见面的机会。

Thai

ความจริงเขาไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าฉู่ซือฉีพูดอะไร แค่คุยตามมารยาทสองสามประโยคเท่านั้น ส่วนเรื่องอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันก็ไม่เป็นไร ยังไงคณะการเงินก็อยู่วิทยาเขตหลัก คณะนิติศาสตร์อยู่วิทยาเขตตะวันออก ตราบใดที่ไม่ได้นัดเจอกันเป็นส่วนตัว โดยพื้นฐานแล้วแทบไม่มีโอกาสได้พบกันเลย

Chinese

而见到江勤迈步就走，楚丝琪顿时就急了。

Thai

ทว่าเมื่อเห็นเจียงฉินก้าวเดินจากไป ฉู่ซือฉีก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

Chinese

她其实早就来了，一直在邮局对面的奶茶店坐着，看到江勤来了之后她立马就跑过来了，这么多此一举无非就是想和他说两句话。

Thai

ความจริงเธอมาถึงตั้งนานแล้ว นั่งอยู่ในร้านชานมฝั่งตรงข้ามที่ทำการไปรษณีย์ตลอด พอเห็นเจียงฉินมา เธอก็รีบวิ่งข้ามมาทันที การทำเรื่องยุ่งยากขนาดนี้ก็แค่เพราะอยากคุยกับเขาไม่กี่คำเท่านั้น

Chinese

你不是生我的气吗？

Thai

นายโกรธฉันไม่ใช่เหรอ

Chinese

那我主动跟你说话还不行吗？

Thai

งั้นฉันเป็นฝ่ายทักนายก่อนยังไม่พออีกเหรอ

Chinese

可没想到江勤竟然这么决绝，竟然转身就走。

Thai

แต่นึกไม่ถึงว่าเจียงฉินจะเด็ดขาดขนาดนี้ ถึงกับหันหลังเดินหนีไปเลย

Chinese

你有三十万了不起啊，是你喜欢我，又不是我喜欢你，我都给你台阶下了你还不下！

Thai

นายมีสามแสนแล้ววิเศษนักเหรอ นายนั่นแหละที่ชอบฉัน ไม่ใช่ฉันชอบนายสักหน่อย ฉันอุตส่าห์เปิดทางลงให้แล้ว นายยังไม่ยอมลงอีก!

Chinese

“江勤，难道你真的打算和我成为陌生人了吗？”

Thai

“เจียงฉิน นี่นายคิดจะทำตัวเป็นคนแปลกหน้ากับฉันจริงๆ เหรอ”

Chinese

“是啊，我不是早就告诉过你答案了。”

Thai

“ใช่ไง ฉันบอกคำตอบเธอไปตั้งนานแล้วนี่”

Chinese

楚丝琪听完后咬紧银牙，一脸恼怒：“好，那你告诉我，你为什么要和我上同一所大学！”

Thai

ฉู่ซือฉีฟังจบก็กัดฟันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “ได้ งั้นนายบอกฉันมาสิว่าทำไมนายถึงเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน!”

Chinese

江勤微微一愣，瞬间想起了一件被自己遗忘了的事情。

Thai

เจียงฉินชะงักไปเล็กน้อย พลันนึกถึงเรื่องหนึ่งที่ตนเองลืมไปแล้วขึ้นมาได้

Chinese

没错，在高考的前夕，也就是他还没穿越回来的时候，青春期的自己曾经问过楚丝琪想考哪个大学，她当时回答的就是临川大学，因为她爸爸就是从临大毕业的。

Thai

ใช่แล้ว ช่วงก่อนสอบเกาเข่า ซึ่งก็คือตอนที่เขายังไม่ได้ย้อนเวลากลับมา ตัวเขาในวัยรุ่นเคยถามฉู่ซือฉีว่าอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหน ตอนนั้นเธอตอบว่ามหาวิทยาลัยหลินชวน เพราะพ่อของเธอจบจาก ม.หลินชวน

Chinese

重活一世之后，他忘记了很多的细节，只记得临川是自己熟悉的城市，却完全忘记了自己当初是为了楚丝琪才去的临大。

Thai

หลังจากได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง เขาก็ลืมรายละเอียดไปมากมาย จำได้เพียงว่าหลินชวนเป็นเมืองที่ตนคุ้นเคย แต่กลับลืมไปสนิทว่าตอนนั้นที่ตนไป ม.หลินชวน ก็เพื่อฉู่ซือฉี

Chinese

我草，这特么不是巧他娘哭半夜，巧死了吗？

Thai

เชี่ยเอ๊ย นี่มันไม่ใช่บังเอิญจนน่าตายเลยเหรอ

Chinese

“我考临川大学和你没关系。”

Thai

“ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลินชวนไม่เกี่ยวกับเธอ”

Chinese

“呵，你的成绩足够去首都了吧？却偏偏选了临川大学，还不是因为你知道我会去临川！”

Thai

“เหอะ คะแนนของนายดีพอจะไปเมืองหลวงได้เลยไม่ใช่เหรอ แต่กลับเลือกมหาวิทยาลัยหลินชวน ก็เพราะนายรู้ว่าฉันจะไปหลินชวนไม่ใช่หรือไง!”

Chinese

江勤叹了口气，回过看向楚丝琪：“首都太远了，我不想离家太远，临川是个不错的选择。”

Thai

เจียงฉินถอนหายใจ หันกลับไปมองฉู่ซือฉี “เมืองหลวงมันไกลเกินไป ฉันไม่อยากอยู่ไกลบ้าน หลินชวนเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว”

Chinese

楚丝琪的眼睛浮动着一层水雾，嘴唇都被自己咬红了：“那就真的再也别联系了，把我删掉，立刻，在我面前删掉我的QQ！”

Thai

ดวงตาของฉู่ซือฉีมีม่านน้ำตาเอ่อคลอ ริมฝีปากถูกเธอกัดจนแดงก่ำ “งั้นก็ไม่ต้องติดต่อกันอีกเลย ลบฉันทิ้งซะ เดี๋ยวนี้ ลบ คิวคิว ของฉันต่อหน้าฉันเลย!”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

“怎么了，为什么沉默？不敢了吗？”楚丝琪愤懑地说着，饱满的胸口不断起伏。

Thai

“เป็นอะไรไป ทำไมถึงเงียบ ไม่กล้าแล้วเหรอ” ฉู่ซือฉีพูดด้วยความคับแค้นใจ หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด

Chinese

江勤掏出手机，有些心虚地看向郭子航：“老郭，08版的手机QQ怎么删除好友？”

Thai

เจียงฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา มองไปยังกัวจื่อหางด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย “เหล่ากัว คิวคิว บนมือถือเวอร์ชัน 08 ลบเพื่อนยังไงนะ”

Chinese

郭子航都震惊了，像是看傻比一样看着他：“义父，你连这都不会？”

Thai

กัวจื่อหางถึงกับตกตะลึง มองเขาเหมือนมองคนโง่ “พ่อบุญธรรม แม้แต่เรื่องนี้นายก็ยังทำไม่เป็นเหรอ”

Chinese

“我是真不会，你帮我操作一下。”

Thai

“ฉันทำไม่เป็นจริงๆ นายช่วยกดให้หน่อย”

Chinese

“看我的！”

Thai

“ดูฝีมือฉัน!”

Chinese

于是，郭子航操作着江勤的手机，直接当面把楚丝琪删掉了。

Thai

ดังนั้นกัวจื่อหางจึงกดโทรศัพท์ของเจียงฉิน ลบฉู่ซือฉีทิ้งต่อหน้าต่อตาโดยตรง

Chinese

见到这一幕，楚丝琪的直接哭出来了，一边大骂着郭子航混蛋，一边呜呜地跑远了，甚至连录取通知书都忘了拿。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ ฉู่ซือฉีก็ร้องไห้ออกมาทันที พลางด่าทอกัวจื่อหางว่าไอ้สารเลว พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นวิ่งหนีไป แม้แต่ใบตอบรับเข้าเรียนก็ลืมหยิบไปด้วย

Chinese

挨了骂的郭子航都懵了，心说这关我什么事，我只是提供了一下技术支持啊！

Thai

กัวจื่อหางที่โดนด่าถึงกับยืนงง คิดในใจว่านี่มันเกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันแค่ให้ความช่วยเหลือด้านเทคนิคเท่านั้นเองนะ!

Chinese

紧接着他就倏然抬头，眼睛盯紧了江勤，心说义父你真的是好狠的心啊，你故意把仇恨转嫁到了我的头上？自己当了个好人？

Thai

ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นขวับ จ้องมองเจียงฉินเขม็ง คิดในใจว่าพ่อบุญธรรม นายช่างใจร้ายใจดำจริงๆ นายจงใจโยนความแค้นมาลงที่หัวฉัน แล้วตัวเองก็ทำตัวเป็นคนดีงั้นเหรอ

Chinese

其实江勤也很冤枉，他是真的不会玩这个老版本的QQ！

Thai

ความจริงเจียงฉินเองก็รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมเหมือนกัน เขาเล่น คิวคิว เวอร์ชั่นเก่านี้ไม่เป็นจริงๆ!

Chinese

“老江，你今天不请我去洗脚城都对不起我！”

Thai

“เหล่าเจียง วันนี้นายไม่พาฉันไปเลี้ยงที่ร้านนวดเท้าล่ะก็ ถือว่านายทำผิดต่อฉันมากเลยนะ!”

Chinese

“洗，给你洗秃噜皮！”

Thai

“นวด จะนวดให้นายหนังถลอกไปเลย!”

Chinese

江勤骑上自行车，带着郭子航就到了兴海路，然后登上了水云间高大的门前台阶。

Thai

เจียงฉินปั่นจักรยานพากัวจื่อหางมาถึงถนนซิงไห่ จากนั้นก็ก้าวขึ้นบันไดสูงตระหง่านหน้าประตูสุ่ยอวิ๋นเจียน

Chinese

不过在进门的时候，江勤停下了脚步，首先给他科普了一下规矩，以及各种行业黑话，免得他进去之后丢人。

Thai

แต่ตอนจะเดินเข้าประตู เจียงฉินก็หยุดฝีเท้าลง ก่อนอื่นก็อธิบายกฎเกณฑ์ให้เขาฟัง รวมถึงศัพท์สแลงเฉพาะของวงการ เพื่อไม่ให้เขาเข้าไปแล้วขายหน้า

Chinese

郭子航听得连脸都红了，目光不断闪躲，最后说什么都不进去了，还把领子竖起来，像做贼一样挡住了自己的脸。

Thai

กัวจื่อหางฟังจนหน้าแดงก่ำ สายตาหลบไปหลบมาไม่หยุด สุดท้ายพูดอย่างไรก็ไม่ยอมเข้าไป แถมยังตั้งปกเสื้อขึ้นมาปิดบังใบหน้าตัวเองราวกับพวกหัวขโมย

Chinese

“你他妈不是很想去？”

Thai

“แม่ง นายไม่ใช่ว่าอยากไปมากหรอกเหรอ”

Chinese

“哥，我以为里面只是洗脚的！”

Thai

“พี่ ฉันนึกว่าข้างในแค่ล้างเท้าเฉยๆ ซะอีก!”

Chinese

“所以呢？”

Thai

“แล้วไงล่ะ”

Chinese

“我不去了，咱回去吧！”

Thai

“ฉันไม่ไปแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ!”

Chinese

“废物，看你也成不了什么大事儿。”

Thai

“ไม่ได้เรื่อง ดูท่านายคงทำการใหญ่อะไรไม่สำเร็จหรอก”

Chinese

郭子航满脸委屈，忍不住低头看了下自己的脚。

Thai

กัวจื่อหางทำหน้าตาตัดพ้อ อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองเท้าของตัวเอง

Chinese

他真的以为这就是洗脚的地方，和自己洗唯一的不同就是有小姐姐服务，为此，他出门之前还特地用肥皂搓了三遍，生怕小姐姐觉得他脚臭，可谁知道洗脚城洗的竟然不是脚啊！

Thai

เขานึกว่านี่เป็นสถานที่ล้างเท้าจริงๆ สิ่งเดียวที่ต่างจากการล้างเองก็แค่มีสาวสวยคอยบริการ ด้วยเหตุนี้ก่อนออกจากบ้านเขาถึงขั้นใช้สบู่ฟอกไปตั้งสามรอบ กลัวว่าสาวสวยจะรังเกียจว่าเท้าเขาเหม็น แต่ใครจะไปรู้ว่าร้านนวดเท้านี่ สิ่งที่ล้างมันไม่ใช่เท้ากันเล่า!

Chinese

求追读啊，求追读啊！

Thai

ขอร้องล่ะ ช่วยติดตามอ่านกันต่อด้วยนะ ช่วยติดตามอ่านกันต่อด้วยนะ!

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)