สูตรที่ลูกสะใภ้เท่านั้นถึงจะเรียนได้

Chinese

第170章 儿媳妇才能学的配方

Thai

ตอนที่ 170 สูตรที่มีแค่ลูกสะใภ้เท่านั้นถึงจะได้เรียนรู้

Chinese

午后雪晴，冬日的阳光薄薄洒下，丝丝缕缕的，淡然而亲切。

Thai

บ่ายคล้อยหิมะหยุดตก แสงแดดยามฤดูหนาวสาดส่องลงมาบางเบา เป็นสายริ้วแลดูนิ่งสงบและอบอุ่นเป็นกันเอง

Chinese

江勤把椅子搬到宿舍阳台，一边晒暖一边和舍友们闲扯，直到下午两点半，晒得有些发困，他才拍拍屁股转身离开。

Thai

เจียงฉินยกเก้าอี้ไปที่ระเบียงหอพัก นั่งรับไออุ่นพลางพูดคุยสัพเพเหระกับพวกเพื่อนร่วมห้อง จนกระทั่งถึงเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง แดดส่องจนเริ่มรู้สึกง่วง เขาจึงปัดก้นลุกขึ้นแล้วหมุนตัวเดินจากไป

Chinese

“江哥忒不讲义气，冬至还到处跑，网吧连坐都不去。”

Thai

“พี่เจียงไม่รักพวกพ้องเอาเสียเลย วันตงจื้อยังวิ่งวุ่นไปทั่ว ร้านเน็ตก็ไม่ยอมไปนั่งเล่นด้วยกัน”

Chinese

“这也不能怪他，他有生意要做，跟咱们可不一样，做兄弟的要学会理解，学会包容。”

Thai

“เรื่องนี้จะโทษเขาก็ไม่ได้ เขามีธุรกิจต้องทำ ไม่เหมือนพวกเราหรอก เป็นพี่น้องกันต้องรู้จักเข้าใจ รู้จักให้อภัย”

Chinese

任自强眼珠子都瞪大了，不太懂善解人意这件事怎么能发生在曹广宇身上。

Thai

เหรินจื้อเฉียงเบิกตากว้าง ไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าเรื่องรู้ความเห็นอกเห็นใจคนอื่นแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเฉากว่างอวี่ได้อย่างไร

Chinese

不过等他回过神，却发现老曹已经换好了衣服，还围上了围巾，一声不吭地拉开门，也准备开溜。

Thai

ทว่าพอดึงสติกลับมาได้ เขากลับพบว่าเหล่าเฉาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังพันผ้าพันคอ เปิดประตูเงียบๆ เตรียมจะแอบชิ่งไปเช่นกัน

Chinese

“老曹，你又干什么去？”

Thai

“เหล่าเฉา นายจะไปทำอะไรอีกเนี่ย”

Chinese

“我去浅谈个恋爱，记得，要学会包容。”

Thai

“ฉันจะไปลองมีความรักดูสักหน่อย จำไว้ ต้องรู้จักให้อภัย”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

三分钟后，江勤漫步来到了207，就听到里面传来了一阵无比热闹的的声音。

Thai

สามนาทีต่อมา เจียงฉินเดินทอดน่องมาถึงห้อง 207 ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกครื้นดังแว่วออกมาจากข้างใน

Chinese

魏兰兰、文锦瑞，谭青和时淼淼她们正一边聊天一边和面，旁边还有董文豪cos的双刀火鸡，正在案板上疯狂剁馅，一整个杀红了眼。

Thai

พวกเว่ยหลานหลาน เหวินจิ่นรุ่ย ถานชิง และสือเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังคุยไปพลางนวดแป้งไปพลาง ด้านข้างยังมีต่งเหวินหาวที่คอสเพลย์เป็นเจ๊ไก่งวงดาบคู่ กำลังสับไส้บนเขียงอย่างบ้าคลั่ง สับจนตาแดงก่ำไปหมด

Chinese

“老板，冬至快乐！”

Thai

“บอส สุขสันต์วันตงจื้อ!”

Chinese

江勤伸手把羽绒服脱了下来，随手递给时淼淼：“冬至快乐，各个宿舍楼的货款都收齐了吗？”

Thai

เจียงฉินเอื้อมมือถอดเสื้อขนเป็ดออก ส่งให้สือเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างเป็นธรรมชาติ “สุขสันต์วันตงจื้อ เงินค่าสินค้าของแต่ละตึกหอพักเก็บครบหมดหรือยัง”

Chinese

谭青闻声开口：“收齐了，徐钰学姐已经全部入账，部分垫款数额大，资金周转紧张的商户，我们已经先一步发放，剩下的结款都安排在了一月初。”

Thai

ถานชิงได้ยินจึงเอ่ยขึ้น “เก็บครบแล้ว รุ่นพี่สวี่อวี้ลงบัญชีเรียบร้อยทั้งหมดแล้ว ร้านค้าบางส่วนที่ยอดสำรองจ่ายค่อนข้างสูงและเงินทุนหมุนเวียนตึงมือ พวกเราได้จ่ายล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ส่วนยอดชำระที่เหลือจัดสรรไว้ช่วงต้นเดือนมกราคม”

Chinese

“最好还是统一结款时间，不要弄乱了，否则后期的对账工作会给徐钰加大工作量的。”

Thai

“ทางที่ดีควรรวมเวลาชำระเงินให้ตรงกัน อย่าให้สับสนวุ่นวาย ไม่อย่างนั้นงานตรวจสอบบัญชีในภายหลังจะเพิ่มภาระงานให้สวี่อวี้”

Chinese

徐钰正揉着面，巧颜一笑：“没关系的老板，有兰兰和谭青帮我，工作还是挺轻松的。”

Thai

สวี่อวี้กำลังนวดแป้งอยู่ เธอยิ้มหวานพลางตอบ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะบอส มีหลานหลานกับถานชิงคอยช่วย งานก็ค่อนข้างสบายอยู่ค่ะ”

Chinese

江勤点点头，到董文豪那边转了一圈：“我早上刚吃了食堂的饺子，那馅儿着实是不太好吃。”

Thai

เจียงฉินพยักหน้า เดินวนไปทางต่งเหวินหาว “เมื่อเช้าฉันเพิ่งกินเกี๊ยวที่โรงอาหารมา ไส้นั่นไม่อร่อยเอาเสียเลยจริงๆ”

Chinese

董文豪听完立马回头：“老板，待会儿尝尝我的董氏秘制馅料吧。”

Thai

ต่งเหวินหาวได้ยินดังนั้นก็หันขวับกลับมาทันที “บอส เดี๋ยวลองชิมไส้สูตรลับตระกูลต่งของผมดูสิครับ”

Chinese

“又是董氏？老董，你怎么没去学厨师呢，咱们国家真的是亏大了，要不然得给你单独开辟一个菜系。”

Thai

“ตระกูลต่งอีกแล้วเหรอ เหล่าต่ง ทำไมนายไม่ไปเรียนทำอาหารนะ ประเทศเรานี่ขาดทุนย่อยยับจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงต้องเปิดตระกูลอาหารแยกให้เฉพาะนายสักหนึ่งตระกูลแล้ว”

Chinese

“临大没这个专业，要不我肯定会报的。”

Thai

“ม.หลินชวนไม่มีสาขานี้นี่ครับ ไม่อย่างนั้นผมสมัครไปแล้วแน่นอน”

Chinese

董文豪停下快刀擦擦汗，觉得世界少了个厨师却多了个文豪的差别应该不是很大。

Thai

ต่งเหวินหาวหยุดมีดเร็วแล้วปาดเหงื่อ รู้สึกว่าโลกนี้ขาดพ่อครัวไปหนึ่งคนแต่ได้ยอดนักประพันธ์เพิ่มมาหนึ่งคนความต่างก็คงไม่มากเท่าไร

Chinese

“等一下包个硬币进去吧，谁吃到就可以得到本老板的一个香吻，怎么样？”

Thai

“เดี๋ยวห่อเหรียญใส่เข้าไปสักเหรียญดีกว่า ใครกินเจอจะได้จุมพิตหวานๆ จากบอสคนนี้ไปหนึ่งที เป็นไง”

Chinese

江勤看着满盆的馅料突发奇想。

Thai

เจียงฉินมองไส้ที่เต็มกะละมังแล้วผุดความคิดพิเรนทร์ขึ้นมา

Chinese

“啊？那我不吃了，我光吃火锅吧。”

Thai

“หา งั้นผมไม่กินละครับ ผมกินแค่หม้อไฟดีกว่า”

Chinese

“闭嘴，伱不想要，其他女员工们还不想要吗？真是自私！”

Thai

“หุบปาก นายไม่อยากได้ พนักงานหญิงคนอื่นเขายังไม่อยากได้หรือไง เห็นแก่ตัวจริงๆ!”

Chinese

207的女孩们对视一眼，娇笑声瞬间响起：“老板，我们就算想要你也不敢给吧，老板娘一脚还不得踢碎你的膝盖？”

Thai

สาวๆ ในห้อง 207 สบตากัน เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นทันที “บอส ต่อให้พวกหนูอยากได้ บอสก็ไม่กล้าให้หรอกมั้งคะ เถ้าแก่เนี้ยคงได้เตะหัวเข่าบอสแตกกระจายในทีเดียวแน่”

Chinese

“你们这样说话，着实有点不尊重我。”

Thai

“พวกเธอพูดแบบนี้ ช่างไม่ให้เกียรติฉันเลยจริงๆ”

Chinese

江勤唬着脸说了一句，又想起了小富婆在游戏城踢爆测试机的画面，呵呵笑着，没再延续这个话题，仿佛刚才的一切都不曾发生过，只是膝盖隐隐作痛的样子，大概是老寒腿犯了。

Thai

เจียงฉินปั้นหน้าดุพูดไปประโยคหนึ่ง พลันนึกถึงภาพที่แม่หนูเศรษฐีเตะเครื่องทดสอบพลังในศูนย์เกมจนพังยับ จึงหัวเราะแหะๆ ไม่สานต่อหัวข้อนี้อีก ราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น เพียงแต่รู้สึกปวดแปลบๆ ที่หัวเข่าขึ้นมา ดูท่าโรคปวดข้อลมหนาวคงจะกำเริบกระมัง

Chinese

“还是包个硬币进去吧，算是个彩头，香吻就算了，吃到的奖励五百块钱。”

Thai

“ยังคงห่อเหรียญใส่เข้าไปเถอะ ถือเป็นสิริมงคล จุมพิตหวานๆ ช่างมันเถอะ ใครกินเจอให้รางวัลห้าร้อยหยวน”

Chinese

“硬币太脏了，都不知道被多少人摸过。”

Thai

“เหรียญมันสกปรกเกินไปค่ะ ไม่รู้ว่าโดนจับมาแล้วกี่มือ”

Chinese

魏兰兰想了想，从旁边的零食盒子里拿来一块巧克力：“就包这个吧，至少要比硬币干净。”

Thai

เว่ยหลานหลานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งมาจากกล่องขนมด้านข้าง “ห่ออันนี้แทนแล้วกันค่ะ อย่างน้อยก็สะอาดกว่าเหรียญ”

Chinese

“可以，巧克力饺子，很有创意，吃个小黑嘴巴，挺可乐的。”

Thai

“ได้ เกี๊ยวช็อกโกแลต มีความคิดสร้างสรรค์ดี กินแล้วปากดำปี๋ ตลกดีเหมือนกัน”

Chinese

江勤擦擦手，转头看向路飞宇：“老路，让你买的火锅食材买了没有？”

Thai

เจียงฉินเช็ดมือแล้วหันไปมองลู่เฟยอวี่ “เหล่าลู่ วัตถุดิบหม้อไฟที่ให้ไปซื้อ ซื้อมาหรือยัง”

Chinese

“没买，咱们办公室没冰箱，屋里那么热，怕买来就化了。”

Thai

“ยังไม่ได้ซื้อครับ ออฟฟิศเราไม่มีตู้เย็น ในห้องร้อนขนาดนี้ กลัวว่าซื้อมาแล้วจะละลายหมด”

Chinese

路飞宇正在捣鼓上次申请来一直没用的电视，但弄了半天还是一片雪花。

Thai

ลู่เฟยอวี่กำลังง่วนอยู่กับทีวีที่ยื่นเรื่องขอมาคราวก่อนแต่ยังไม่เคยเปิดใช้ ทว่าทำอยู่ตั้งนานก็ยังคงเป็นภาพซ่าลายหิมะ

Chinese

江勤听完之后啧了一声：“没冰箱还得了？张校长也真是的，我想不起来，他就不能主动送一个吗？”

Thai

เจียงฉินได้ยินแล้วก็ส่งเสียงจึ๊กจั๊ก “ไม่มีตู้เย็นได้ยังไงกัน รองอธิการบดีจางก็นะ ฉันนึกไม่ออก ท่านจะริเริ่มส่งมาให้สักเครื่องไม่ได้หรือไง”

Chinese

路飞宇的嘴角抽搐一下：“老板，你的脸皮比苏奈姐擀出来的饺子皮都厚。”

Thai

มุมปากของลู่เฟยอวี่กระตุกทีหนึ่ง “บอสครับ หนังหน้าของบอสหนายิ่งกว่าแผ่นแป้งเกี๊ยวที่พี่ซูไน่คลึงออกมาเสียอีก”

Chinese

“嗯？苏奈会擀饺子皮了？”

Thai

“หือ ซูไน่คลึงแป้งเกี๊ยวเป็นด้วยเหรอ”

Chinese

“来的时候试着擀了一片，像个老头带着帽子牵着一条狗，可艺术了。”

Thai

“ตอนมาถึงลองคลึงดูแผ่นหนึ่ง เหมือนคนแก่สวมหมวกจูงหมาตัวหนึ่ง ดูเป็นศิลปะสุดๆ เลยครับ”

Chinese

江勤乐得不行：“苏奈去哪儿了，叫过来，让她现场给我表演一个。”

Thai

เจียงฉินขำจนทนไม่ไหว “ซูไน่ไปไหนแล้วล่ะ เรียกมาสิ ให้เธอมาแสดงสดให้ฉันดูสักหน่อย”

Chinese

路飞宇抬起头：“苏奈学姐自暴自弃了，自己回208了，哦对了，老板娘也在208，她一大早就过来了。”

Thai

ลู่เฟยอวี่เงยหน้าขึ้น “รุ่นพี่ซูไน่ถอดใจยอมแพ้แล้ว กลับไปห้อง 208 คนเดียวแล้วครับ อ้อ จริงสิ เถ้าแก่เนี้ยก็อยู่ในห้อง 208 เธอมาตั้งแต่เช้าตรู่แล้วครับ”

Chinese

“还有谁？”

Thai

“มีใครอีกไหม”

Chinese

“没了，就她们两个在。”

Thai

“ไม่มีแล้วครับ มีแค่พวกเธอสองคน”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

江勤脸色一变，立马起身，出了207，走进了208。

Thai

สีหน้าของเจียงฉินเปลี่ยนไปทันที เขารีบลุกขึ้น ก้าวออกจากห้อง 207 แล้วเดินเข้าไปในห้อง 208

Chinese

还好，苏奈正带着耳机追正常剧，连有人进来都没发现，并没有什么新世界的大门被打开。

Thai

ยังดีที่ซูไน่กำลังใส่หูฟังดูซีรีส์ทั่วไปอยู่ แม้กระทั่งมีคนเข้ามาก็ยังไม่รู้ตัว ไม่ได้มีประตูสู่โลกใบใหม่บานไหนถูกเปิดออก

Chinese

而冯楠舒则趴在自己的桌子上睡着了，柔顺的长发散落地垂下，被窗外的阳光染成橘黄，睫毛弯弯，睡脸可爱，腰身的曲线丰盈而有致，雪白的肌肤柔润而光滑。

Thai

ส่วนเฝิงหนานซูกำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะของตัวเอง เส้นผมยาวสลวยทิ้งตัวแผ่สยาย ถูกแสงแดดนอกหน้าต่างย้อมเป็นสีส้มประกายทอง ขนตางอนงาม ใบหน้ายามหลับใหลน่ารักน่าเอ็นดู ส่วนโค้งเว้าของเอวอวบอิ่มได้รูป ผิวกายขาวผ่องเนียนนุ่มและเปล่งปลั่ง

Chinese

他伸手拿下小富婆的羽绒服，轻轻给她披上一点，然后就听到这丫头正嘤嘤嘤的说着梦话。

Thai

เขาเอื้อมมือไปหยิบเสื้อขนเป็ดของแม่หนูเศรษฐี ค่อยๆ คลุมทับให้เธอเบาๆ จากนั้นก็ได้ยินยัยเด็กคนนี้กำลังละเมอพึมพำงึมงำ

Chinese

低头听了一会儿，江勤的眼神有些复杂。

Thai

เจียงฉินก้มหน้าฟังอยู่ครู่หนึ่ง สายตาเริ่มฉายแววซับซ้อน

Chinese

做梦也在喊我的名字？

Thai

ฝันอยู่ก็ยังเรียกชื่อฉันงั้นเหรอ

Chinese

情况很不妙啊……

Thai

สถานการณ์ชักไม่ค่อยดีแล้วสิ…

Chinese

江勤沉默了一会儿，拉了把椅子坐下来，在午后的阳光下看了冯楠舒许久，心情逐渐变得焦灼，于是伸手拿起了严教授放在桌上的报纸。

Thai

เจียงฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ดึงเก้าอี้มาตัวหนึ่งแล้วนั่งลง เขามองเฝิงหนานซูใต้แสงแดดยามบ่ายอยู่นาน จิตใจเริ่มกระวนกระวายขึ้นเรื่อยๆ จึงเอื้อมมือไปหยิบหนังสือพิมพ์ที่ศาสตราจารย์เหยียนวางไว้บนโต๊ะขึ้นมา

Chinese

“十新股连发，冷门申购或有惊喜。”

Thai

“หุ้นใหม่สิบตัวเปิดตัวต่อเนื่อง การจองซื้อหุ้นนอกกระแสอาจมีเซอร์ไพรส์”

Chinese

“二套房贷新政细则出台，首付比例下调至20%。”

Thai

“รายละเอียดนโยบายสินเชื่อบ้านหลังที่สองฉบับใหม่ออกแล้ว ปรับลดสัดส่วนเงินดาวน์ลงเหลือ 20%”

Chinese

江勤盘着腿坐在阳光下，表情一丝不苟，眼眸温润而深邃。

Thai

เจียงฉินนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้แสงแดด สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง แววตาอบอุ่นและล้ำลึก

Chinese

一个小时之后，小富婆醒了过来，看到江勤后惊讶了一下，但没有动，继续趴在桌上目光莹莹地看着他，表情乖巧而恬静。

Thai

หนึ่งชั่วโมงต่อมา แม่หนูเศรษฐีตื่นขึ้นมา พอเห็นเจียงฉินก็ตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขยับตัว ยังคงฟุบอยู่บนโต๊ะมองดูเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย สีหน้าว่าง่ายและสงบนิ่ง

Chinese

“睡饱了？”江勤放下报纸。

Thai

“นอนเต็มอิ่มแล้วเหรอ” เจียงฉินวางหนังสือพิมพ์ลง

Chinese

“江勤，吃饭了吗？”

Thai

“เจียงฉิน กินข้าวหรือยัง”

Chinese

“还没有，刚弄完皮和馅，都在等着老板娘带头包饺子。”

Thai

“ยังเลย เพิ่งทำแป้งกับไส้เสร็จ ทุกคนกำลังรอให้เถ้าแก่เนี้ยเป็นผู้นำห่อเกี๊ยวอยู่น่ะ”

Chinese

“那我这就去。”

Thai

“งั้นฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ”

Chinese

冯楠舒擦擦口水，跟着江勤哒哒哒一路小跑，去了207包饺子。

Thai

เฝิงหนานซูเช็ดน้ำลาย วิ่งเหยาะๆ ซอยเท้าตามหลังเจียงฉินไปที่ห้อง 207 เพื่อห่อเกี๊ยว

Chinese

她之前没试过，但学的又快又好，魏兰兰她们直呼老板娘厉害，把小富婆哄得嘴角上扬，连高冷的表情都维持不好了。

Thai

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยลองทำมาก่อน แต่เรียนรู้ได้ทั้งเร็วและดี พวกเว่ยหลานหลานต่างพากันร้องชมว่าเถ้าแก่เนี้ยเก่งมาก ทำเอาแม่หนูเศรษฐีถูกป้อยอจนมุมปากยกยิ้ม แม้แต่สีหน้าเย็นชาสูงส่งก็แทบจะรักษาไว้ไม่อยู่

Chinese

等包好之后，她把饺子托在手心里举起，递给江勤看。

Thai

พอยกห่อเสร็จแล้ว เธอก็วางเกี๊ยวไว้บนฝ่ามือแล้วชูขึ้น ยื่นให้เจียงฉินดู

Chinese

随后，苏奈也忍不住手痒，跟着就过来了，学小富婆的样子试了一下，结果彻底放弃，发誓这辈子谁下厨谁是狗。

Thai

จากนั้น ซูไน่ก็ทนคันไม้คันมือไม่ไหว เดินตามมาด้วย เธอทำตามแบบแม่หนูเศรษฐีเพื่อลองดูบ้าง ผลปรากฏว่ายอมแพ้อย่างสิ้นเชิง สาบานว่าชาตินี้ใครเข้าครัวคนนั้นเป็นหมา

Chinese

眼见着傍晚来临，窗外的雪花飘得密集了不少，江勤正学着柳叶饺的手法，忽然就接到了来自张柏青的电话。

Thai

เมื่อเห็นว่าพลบค่ำมาเยือน เกล็ดหิมะนอกหน้าต่างโปรยปรายหนาตาขึ้นไม่น้อย เจียงฉินกำลังเรียนรู้วิธีการห่อเกี๊ยวลายใบหลิว ทันใดนั้นก็ได้รับโทรศัพท์จากจางไป่ชิง

Chinese

他把饺子交给冯楠舒，在围裙上擦擦手，摸出电话举到了耳边。

Thai

เขาส่งเกี๊ยวให้เฝิงหนานซู เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู

Chinese

“江勤，饺子很不错，谢谢你能想着我。”

Thai

“เจียงฉิน เกี๊ยวอร่อยมาก ขอบใจที่ยังนึกถึงฉันนะ”

Chinese

江勤意识到应该是蒋恬他们送饺子过去了，笑脸盈盈地开口：“校长哪里话，这都是学生应该做的。”

Thai

เจียงฉินตระหนักได้ว่าคงเป็นพวกเจียงเถียนที่เอาเกี๊ยวไปส่งให้ จึงพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ท่านรองอธิการบดีพูดอะไรอย่างนั้นครับ นี่เป็นสิ่งที่นักศึกษาควรทำอยู่แล้วครับ”

Chinese

“对了，你这个馅怎么拌的？还挺香的，我让我家里的学一下，以后按照你这个做。”张柏青的声音里带着愉悦。

Thai

“จริงสิ ไส้ของเธอนี่คลุกยังไงน่ะ หอมดีทีเดียว ฉันจะให้คนที่บ้านหัดทำไว้หน่อย วันหลังจะได้ทำตามแบบของเธอ” น้ำเสียงของจางไป่ชิงแฝงไปด้วยความรื่นรมย์

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

江勤哪知道蒋恬她们是怎么拌的馅，咳嗽一声后开口：“校长，这是我们江氏秘制馅料，属于不传之秘的那种，只有儿媳妇进门之后才能学。”

Thai

เจียงฉินจะไปรู้ได้อย่างไรว่าพวกเจียงเถียนคลุกไส้อย่างไร เขาไอเบาๆ ทีหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ท่านรองอธิการบดีครับ นี่เป็นไส้สูตรลับตระกูลเจียงของเรา เป็นความลับที่ไม่ถ่ายทอดให้คนนอก มีแค่ลูกสะใภ้แต่งเข้าบ้านเท่านั้นถึงจะได้เรียนรู้ครับ”

Chinese

一旁的冯楠舒稍稍抬头，睫毛微颤着，一不小心就把馅给捏了出来。

Thai

เฝิงหนานซูที่อยู่ด้านข้างเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ขนตาสั่นไหวระริก พลั้งมือบีบจนไส้ทะลักออกมา

Chinese

张柏青在电话里忍不住呵了一声：“好家伙，一个饺子馅都有专利？真不愧是搞创业的，你不发财谁发财。”

Thai

จางไป่ชิงในสายอดหัวเราะหึไม่ได้ “เจ้าเด็กนี่ แม้แต่ไส้เกี๊ยวยังมีสิทธิบัตรเลยรึ ไม่เสียแรงที่เป็นคนทำธุรกิจสตาร์ตอัป ถ้าเธอไม่รวยแล้วใครจะรวยล่ะ”

Chinese

“校长，这跟钱可没关系，主要是我也有点小心机，希望校长以后再想吃饺子就想起我。”

Thai

“ท่านรองอธิการบดีครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเงินหรอกครับ หลักๆ คือผมมีแผนการเล็กๆ น้อยๆ หวังว่าวันหลังพอท่านรองอธิการบดีอยากกินเกี๊ยวขึ้นมาจะได้นึกถึงผมครับ”

Chinese

“夸你几句还上天了，行了，你先忙吧，我安排人明天去给你们装空调。”

Thai

“ชมหน่อยเดียวก็ลอยขึ้นฟ้าเลยนะ เอาเถอะ เธอไปยุ่งต่อเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนไปติดแอร์ให้พวกเธอ”

Chinese

“谢谢校长，我们208正缺一台冰箱，您真是及时雨啊。”

Thai

“ขอบคุณครับท่านรองอธิการบดี ห้อง 208 ของเรากำลังขาดตู้เย็นอยู่พอดี ท่านช่างเป็นฝนทิพย์ชโลมใจจริงๆ ครับ”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

等挂了电话之后，江勤又陆续接到了老吕和朱凤的亲切问候，对饺子的评价都是满分，看来蒋恬她们的手艺确实不错，倒也不枉费他帮忙找教室。

Thai

พอกดวางสายแล้ว เจียงฉินก็ได้รับความห่วงใยไต่ถามอย่างอบอุ่นจากเหล่าลวี่และจูเฟิ่งตามมาติดๆ คำชมเกี๊ยวล้วนได้คะแนนเต็ม ดูท่าฝีมือของพวกเจียงเถียนจะยอดเยี่ยมจริงๆ ไม่เสียแรงที่เขาช่วยหาห้องกิจกรรมให้

Chinese

魏兰兰见他挂断电话，开口问：“老板，你们家也有秘制馅料？”

Thai

เว่ยหลานหลานเห็นเขาวางสายจึงเอ่ยถาม “บอสคะ ที่บ้านของบอสก็มีไส้สูตรลับด้วยเหรอคะ”

Chinese

“谁家还没个祖传啊。”江勤一脸傲娇。

Thai

“บ้านไหนไม่มีของตกทอดจากบรรพบุรุษบ้างล่ะ” เจียงฉินทำหน้าเชิดอย่างถือดี

Chinese

“真的只有儿媳妇进门才能学啊？”

Thai

“มีแค่ลูกสะใภ้แต่งเข้าบ้านเท่านั้นถึงจะได้เรียนรู้จริงๆ เหรอคะ”

Chinese

“差不多吧。”

Thai

“ก็ประมาณนั้นแหละ”

Chinese

江勤满嘴胡扯着，一转头，发现小富婆手里的饺子已经散乱的不成样子了。

Thai

เจียงฉินพูดพล่ามไปเรื่อย พอหันหน้าไปก็พบว่าเกี๊ยวในมือของแม่หนูเศรษฐีเละเทะไม่เป็นรูปเป็นร่างไปเสียแล้ว

Chinese

怎么回事？

Thai

เกิดอะไรขึ้น

Chinese

刚才不是学的又快又好？

Thai

เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าเรียนรู้ได้ทั้งเร็วและดีหรอกเหรอ

Chinese

“老板，差不多到饭点了，煮饺子吧？”

Thai

“บอสคะ ใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว ต้มเกี๊ยวเลยไหมคะ”

Chinese

“煮吧，我也有点饿了。”

Thai

“ต้มเถอะ ฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”

Chinese

话音落下，大家开始手脚麻利地把锅碗瓢盆收起来，开始烧水煮饺子，顺便预备火锅。

Thai

สิ้นเสียง ทุกคนก็เริ่มเก็บหม้อชามกะละมังอย่างคล่องแคล่วว่องไว เริ่มต้มน้ำเพื่อต้มเกี๊ยว พร้อมทั้งตระเตรียมหม้อไฟไปด้วย

Chinese

207原先是会客室，不像是208那么拥挤，再加上被杨帅和马玉宝收拾了一下，开阔得很，三张办公桌拼在一起，也算是勉强能坐得下所有人。

Thai

ห้อง 207 เดิมทีเป็นห้องรับแขก ไม่ได้แออัดเหมือนห้อง 208 อีกทั้งยังถูกหยางซ่วยและหม่าอวี้เป่าเก็บกวาดไปรอบหนึ่ง จึงกว้างขวางมาก เอาโต๊ะทำงานสามตัวมาต่อเข้าด้วยกัน ก็นับว่าพอนั่งได้ครบทุกคนแบบพอดีๆ

Chinese

随着蒸汽的上浮，窗户开始蒙上了一层白雾，倒不像是过冬至，反而更像是过年。

Thai

เมื่อไอน้ำลอยฟุ้งขึ้น บานหน้าต่างก็เริ่มถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีขาว ดูแล้วไม่เหมือนกำลังฉลองวันตงจื้อ แต่กลับเหมือนวันตรุษจีนเสียมากกว่า

Chinese

片刻之后，严教授像是闻到味了一样，沉着脸就来了。

Thai

ครู่ต่อมา ศาสตราจารย์เหยียนก็ตีหน้าขรึมเดินมา ราวกับได้กลิ่นหอมลอยไปเตะจมูก

Chinese

说好了不能公器私用，怎么光火锅还不行，连饺子都煮上了？

Thai

ตกลงกันแล้วว่าจะไม่ใช้ของส่วนรวมเพื่อประโยชน์ส่วนตัว ทำไมแค่หม้อไฟยังไม่พอ กระทั่งเกี๊ยวก็ยังต้มขึ้นมาด้วย

Chinese

“江勤……”

Thai

“เจียงฉิน…”

Chinese

“严教授，新出锅的饺子，尝一个？”

Thai

“ศาสตราจารย์เหยียน เกี๊ยวเพิ่งต้มสุกร้อนๆ ลองชิมสักตัวไหมครับ”

Chinese

严教授捡起筷子尝了一个，然后伸手把碗一起接了过去：“像这样有氛围感的活动，确实能增强团队的凝聚力，这也算是工作一部分吧。”

Thai

ศาสตราจารย์เหยียนหยิบคู่ตะเกียบขึ้นมาชิมไปหนึ่งตัว จากนั้นก็ยื่นมือไปรับชามมาทั้งใบ “กิจกรรมที่สร้างบรรยากาศแบบนี้ช่วยเสริมสร้างความสามัคคีในทีมได้จริงๆ ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการทำงานแล้วกันนะ”

Chinese

江勤看破不说破，招呼着大家入座。

Thai

เจียงฉินรู้ทันแต่ไม่พูดอะไร กวักมือเรียกให้ทุกคนนั่งประจำที่

Chinese

半晌之后，曹馨月带着洪颜和唐琳也来了，坐到了离严教授不远的位置。

Thai

ชั่วครู่ต่อมา เฉาซินเยว่ก็พาหงเหยียนและถังหลินมาด้วยเช่นกัน แล้วนั่งลงตรงตำแหน่งที่ไม่ไกลจากศาสตราจารย์เหยียนนัก

Chinese

唐琳在走廊大战的时候见过一次冯楠舒，虽然只是惊鸿一瞥，但留下来的印象却是人间绝色，可第二次再见，她又惊讶的发现，面前的那张脸比自己想象中的还要漂亮。

Thai

ถังหลินเคยเห็นเฝิงหนานซูครั้งหนึ่งตอนศึกปะทะที่ทางเดิน แม้จะเป็นเพียงการเหลือบมองแวบเดียว แต่ความประทับใจที่หลงเหลืออยู่คือสาวงามล้ำเลิศในแดนมนุษย์ ทว่าพอได้เจอกันเป็นครั้งที่สอง เธอกลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าใบหน้าตรงหน้านั้นงดงามยิ่งกว่าที่เธอจินตนาการไว้เสียอีก

Chinese

这……谁能赢？

Thai

แบบนี้… ใครจะไปชนะได้

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)