เฝิงหนานซูช่างขี้หึงจริง ๆ เลยนะ

Chinese

第373章 冯楠舒可真能吃醋啊

Thai

บทที่ 373 เฝิงหนานซูขี้หึงเก่งจริงๆ แฮะ

Chinese

想看备用手机是不可以的，尤其是这光天化日，朗朗乾坤之下，而且还很冷。

Thai

คิดจะดูโทรศัพท์เครื่องสำรองน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก โดยเฉพาะกลางวันแสกๆ ใต้ฟ้ากระจ่างแจ้งเช่นนี้ แถมอากาศยังหนาวมากอีกด้วย

Chinese

江勤捏着冯楠舒水润冰凉的脸蛋，阻止了她像猫儿一样的好奇，一路把她拐出了教学楼的门洞，要是路人分不清楚友情和爱情的区别，说不定还以为他们是一对儿小情侣呢。

Thai

เจียงฉินบีบแก้มเนียนนุ่มเย็นเฉียบของเฝิงหนานซูเพื่อหยุดความอยากรู้อยากเห็นดั่งลูกแมวของเธอ แล้วพาเธอเดินออกจากซุ้มประตูอาคารเรียนไปตลอดทาง หากคนเดินถนนแยกแยะความต่างระหว่างมิตรภาพกับความรักไม่ออก ก็คงคิดว่าทั้งสองเป็นคู่รักวัยรุ่นกันไปแล้ว

Chinese

没多久的功夫，郭子航和杨树安也下来了，同行的还有那天去江勤家蹭饭的孔思思，段燕和邵向浩，一行七人随大溜而去，逛了逛门外的小吃街，台球厅和黑网吧。

Thai

ไม่นานนัก กัวจื่อหางกับหยางซู่อันก็ลงมาด้วย คนที่ไปด้วยยังมีข่งซือซือ ต้วนเยี่ยน และซ่าวเซี่ยงฮ่าวที่เคยไปกินข้าวฟรีที่บ้านของเจียงฉินในวันนั้น กลุ่มคนทั้งเจ็ดคนเดินตามกระแสฝูงชนไป เดินเที่ยวถนนคนเดินหน้าโรงเรียน โต๊ะสนุกเกอร์ และร้านเน็ตเถื่อน

Chinese

虽然放假了，但是小吃街的很多店铺还在营业，大家都准备着过年之前再赚一波。

Thai

แม้จะปิดเทอมแล้ว แต่ร้านค้าหลายร้านบนถนนคนเดินยังคงเปิดทำการ ทุกคนต่างเตรียมกอบโกยรายได้อีกระลอกก่อนถึงวันปีใหม่

Chinese

什么酱香饼、朝鲜冷面、水煎包、手抓饼，热腾腾的锅子在苍白的冬日下冒着蒸汽，食物的香味在干冷的季节更能勾起食欲。

Thai

ไม่ว่าจะเป็นโรตีเจี้ยงเซียง บะหมี่เย็นเกาหลี ซาลาเปาทอดน้ำ หรือโรตีโชวจัว หม้อร้อนๆ พ่นไอน้ำกรุ่นใต้แสงตะวันอันซีดเผือดของฤดูหนาว กลิ่นหอมของอาหารยิ่งกระตุ้นความอยากอาหารได้ดียิ่งขึ้นในฤดูกาลที่แห้งแล้งและหนาวเหน็บเช่นนี้

Chinese

冯楠舒可没见过这些，她的高中生活永远都是家到学校的两点一线，所以一路上充满了好奇，看啥都迷糊。

Thai

เฝิงหนานซูไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านี้มาก่อนเลย ชีวิต ม.ปลาย ของเธอมักวนเวียนอยู่แค่ระหว่างบ้านกับโรงเรียนเป็นเส้นตรงเสมอ ดังนั้นตลอดทางเธอจึงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองอะไรก็ดูงงๆ มึนๆ ไปหมด

Chinese

“刚才……楚丝琪在班里哭了，班里都没人敢说话。”

Thai

“เมื่อกี้… ฉู่ซือฉีร้องไห้ในห้องเรียนด้วย ในห้องไม่มีใครกล้าพูดอะไรเลยสักคน”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

郭子航趁冯楠舒去前面溜达的功夫小声说着：“她一开始就是默默流泪，后来看到你和冯楠舒在窗外拍照，忽然就绷不住了，我还是第一次见她哭。”

Thai

กัวจื่อหางอาศัยจังหวะที่เฝิงหนานซูเดินทอดน่องไปข้างหน้ากระซิบเสียงเบา “ตอนแรกเธอก็แค่แอบน้ำตาซึมเงียบๆ ต่อมาพอเห็นนายกับเฝิงหนานซูถ่ายรูปอยู่นอกหน้าต่าง จู่ๆ ก็ทนไม่ไหวขึ้นมา ฉันเพิ่งเคยเห็นเธอร้องไห้เป็นครั้งแรกนี่แหละ”

Chinese

江勤抬头看了一眼冬日下灿烂的阳光，微微叹了口气：“母校要拆了，确实闻着伤心听着流泪，这说明大家都是重情重义的人。”

Thai

เจียงฉินเงยหน้าขึ้นมองแสงแดดเจิดจ้าในฤดูหนาวแล้วถอนหายใจเบาๆ “โรงเรียนเก่ากำลังจะถูกรื้อถอน ได้ยินแล้วก็เศร้าใจจนน้ำตาไหลจริงๆ นั่นแหละ แสดงว่าทุกคนต่างก็เป็นคนที่มีความรู้สึกลึกซึ้งและให้ความสำคัญกับความผูกพันกันทั้งนั้น”

Chinese

“可大家都说楚丝琪是因为你才哭的，她应该是后悔了。”

Thai

“แต่ทุกคนพูดกันว่าฉู่ซือฉีร้องไห้เพราะนายนะ เธอคงจะเสียใจภายหลังแล้วล่ะ”

Chinese

“当年你喜欢她的时候她多傲啊，结果现在哭的不行，班里也没有太多同情她的，只是有些感叹，大概是觉得物是人非吧。”

Thai

“ตอนที่นายชอบเธอเมื่อก่อนนั้นเธอเย่อหยิ่งขนาดไหน แต่ตอนนี้กลับร้องไห้ไม่หยุด ในห้องก็ไม่ได้มีคนเห็นใจเธอเท่าไหร่ แค่รู้สึกทอดถอนใจกัน คงจะรู้สึกว่าทุกสิ่งแปรเปลี่ยนไปหมดแล้วล่ะมั้ง”

Chinese

正在此时，冯楠舒忽然转过小脸，带着一脸高冷的表情看向了郭子航。

Thai

ในเวลานี้เอง จู่ๆ เฝิงหนานซูก็หันใบหน้าเล็กๆ กลับมา มองไปยังกัวจื่อหางด้วยสีหน้าเย็นชาสูงส่ง

Chinese

高冷了三年的小富婆，露出这个表情的压迫感实在太大了，眼神就像是锋利的剑，剑把还是粉红色的。

Thai

แม่หนูเศรษฐีผู้เย็นชามาตลอดสามปี เมื่อแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา แรงกดดันช่างมหาศาลเหลือเกิน แววตาของเธอราวกับกระบี่คมกริบ แถมด้ามกระบี่ยังเป็นสีชมพูอีกต่างหาก

Chinese

江勤“啊喔”一声：“老郭，恭喜伱，你的压岁钱没了。”

Thai

เจียงฉินส่งเสียง “อ้าว” ออกมาคำหนึ่ง “เหล่ากัว ยินดีด้วยนะ อั่งเปาวันตรุษจีนของนายปลิวไปแล้ว”

Chinese

郭子航：“？？？？？”

Thai

กัวจื่อหาง “?????”

Chinese

杨树安过来拍拍他的肩膀：“老郭，糊涂啊，什么都敢聊是吧？这眼看着就要过年了，你怎么到现在还是分不清大小王啊？”

Thai

หยางซู่อันเดินเข้ามาตบไหล่เขา “เหล่ากัว เลอะเลือนไปแล้วหรือไง เรื่องอะไรก็กล้าคุยหมดเลยสินะ นี่จะปีใหม่อยู่รอมร่อแล้ว ทำไมนายถึงยังแยกไม่ออกอีกว่าใครใหญ่ใครเล็กน่ะหืม”

Chinese

“不是，我没别的意思啊，我还有救吗？”

Thai

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างอื่นสักหน่อย ฉันยังพอมีทางรอดไหมเนี่ย”

Chinese

“没了，你没看我叔的反应吗，他老人家都不敢接你的话茬。”

Thai

“หมดหวังแล้ว นายไม่เห็นปฏิกิริยาของอาฉันหรือไง ท่านผู้เฒ่ายังไม่กล้ารับมุกนายต่อเลย”

Chinese

“可我觉得我可以再抢救一下试试……”

Thai

“แต่ฉันคิดว่าฉันยังพอพยายามกู้ชีพดูอีกสักรอบได้นะ…”

Chinese

郭子航跑动着肉乎乎的身躯，一路追着他们就进了台球厅，然后还去吃了城南高中最有代表性的打卤面。

Thai

กัวจื่อหางวิ่งขยับร่างท้วมๆ ทึบๆ ไล่ตามพวกเขาเข้าไปในโต๊ะสนุกเกอร์ จากนั้นยังไปกินบะหมี่ต้าหลู่ที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดของโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนานอีกด้วย

Chinese

说来也算巧，他们吃面的时候又一次遇到了楚丝琪，身边还有王慧茹和于莎莎，楚的眼睛确实有些红红的，证明老郭的说法确实不假。

Thai

จะว่าไปก็ช่างบังเอิญ ตอนที่พวกเขากำลังกินบะหมี่อยู่นั้นก็ได้พบกับฉู่ซือฉีอีกครั้ง ข้างกายเธอยังมีหวังฮุ่ยหรูกับอวี๋ซาซา ดวงตาของฉู่ซือฉีแดงเรื่อเล็กน้อยจริงๆ เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าสิ่งที่เหล่ากัวพูดนั้นไม่ผิดเพี้ยนเลย

Chinese

没办法，毕竟今天是重回高中的日子，话题或多或少都会涉及到遗憾，涉及到当年，氛围感无形之中就拉满了，很多当年不甘都变得更加沉重，也更加过不去了。

Thai

ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะอย่างไรวันนี้ก็เป็นวันที่ได้กลับมายังโรงเรียนมัธยมปลาย หัวข้อสนทนาไม่มากก็น้อยย่อมต้องแตะไปถึงความเสียดาย แตะไปถึงวันวาน บรรยากาศจึงพุ่งแตะขีดสุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความไม่ยอมรับในอดีตหลายๆ เรื่องต่างก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้น และยิ่งก้าวข้ามผ่านไปไม่ได้ขึ้นมาอีก

Chinese

比如我那时候如果好好学习就好了，我那时候没赌气和他分手就好了，我那时候别沉迷游戏就好了。

Thai

อย่างเช่น ถ้าตอนนั้นฉันตั้งใจเรียนก็คงดี ถ้าตอนนั้นฉันไม่ประชดประชันแล้วเลิกกับเขาไปก็คงดี ถ้าตอนนั้นฉันไม่ติดเกมก็คงดี

Chinese

来吃打卤面的很多，说这种话的人也很多，于是楚丝琪的心情再次反复，眼神直勾勾地盯着江勤。

Thai

คนที่มากินบะหมี่ต้าหลู่มีจำนวนมาก คนที่พูดจาทำนองนี้ก็มีมากเช่นกัน ด้วยเหตุนี้อารมณ์ของฉู่ซือฉีจึงแปรปรวนขึ้นมาอีกรอบ สายตาของเธอจ้องตรงไปยังเจียงฉินเขม็ง

Chinese

“还要再加点醋……”

Thai

“ต้องเติมน้ำส้มสายชูเพิ่มอีกหน่อย…”

Chinese

冯楠舒唬着小脸呢喃着，拿着醋瓶往碗里咕嘟嘟地倒。

Thai

เฝิงหนานซูทำหน้านิ่งขึงขังพึมพำเบาๆ มือถือขวดน้ำส้มสายชูเทลงในชามเสียงดังจ๊อกๆ

Chinese

江勤回头看了一眼，瞅着她碗里那黑黑的汤子，忍不住咽了下口水。

Thai

เจียงฉินหันกลับมามองแวบหนึ่ง เมื่อเห็นน้ำซุปสีดำสนิทในชามของเธอแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อก

Chinese

“好像不能吃了。”小富婆理直气壮地看向江勤。

Thai

“เหมือนจะกินไม่ได้แล้ว” แม่หนูเศรษฐีหันมามองเจียงฉินอย่างหน้าตาเฉย

Chinese

江勤眯起眼睛：“谁让你倒这么多的？”

Thai

เจียงฉินหรี่ตาลง “ใครใช้ให้เธอเทเยอะขนาดนั้นกัน”

Chinese

“江勤，我吃你的，喂。”

Thai

“เจียงฉิน ฉันกินของนาย ป้อนสิ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

见到这一幕，孔思思、段燕和邵向浩都忍不住对视了一眼，心说高冷的天仙少女真的好能吃醋啊，完全是个小醋精的样子。

Thai

เมื่อได้เห็นฉากนี้ ข่งซือซือ ต้วนเยี่ยน และซ่าวเซี่ยงฮ่าวต่างก็อดไม่ได้ที่จะสบตากัน ในใจคิดว่าสาวน้อยดั่งนางฟ้าผู้สูงส่งเย็นชาช่างหึงเก่งเหลือเกินจริงๆ ดูท่าทางแล้วเป็นจอมขี้หึงตัวน้อยชัดๆ

Chinese

从城南高中回来之后，日子很快就到腊月底了，济州的雪停了一周，然后直接下了场大的，白茫茫的天地配合着市政部门悬挂的红灯笼和商场的各种促销，年味瞬间在这个小城沸腾。

Thai

หลังจากกลับมาจากโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนาน วันเวลาก็ดำเนินมาจนถึงช่วงปลายเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติอย่างรวดเร็ว หิมะในจี้โจวหยุดตกไปหนึ่งสัปดาห์ จากนั้นก็ตกกระหน่ำลงมาอย่างหนักอีกระลอก ท้องฟ้าและแผ่นดินที่ขาวโพลนไปหมดผสานเข้ากับโคมไฟสีแดงที่หน่วยงานเทศบาลแขวนไว้ รวมทั้งโปรโมชันหลากหลายของห้างสรรพสินค้า ทำให้กลิ่นอายบรรยากาศวันปีใหม่พลันคึกคักขึ้นมาทั่วเมืองเล็กๆ แห่งนี้ทันที

Chinese

什么年底清仓甩货，什么年货购物专场，从早到晚，各种用来宣传的彩车不断地在街上瞎转。

Thai

ไม่ว่าจะเป็นลดล้างสต็อกส่งท้ายปี หรือมหกรรมช้อปปิ้งของใช้ตรุษจีน ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ขบวนรถแห่ประดับตกแต่งหลากสีสันที่ใช้สำหรับโฆษณาต่างวิ่งวนไปมาบนท้องถนนไม่ขาดสาย

Chinese

路边经常有小孩子拿着香到处乱跑，点一个炮仗炸响了一整个新年。

Thai

ริมถนนมักจะมีเด็กๆ ถือธูปวิ่งเล่นไปทั่ว จุดประทัดลูกหนึ่งเสียงดังกึกก้องปลุกให้บรรยากาศปีใหม่คึกคักไปทั่วทั้งเทศกาล

Chinese

周五的早上，江勤带着冯楠舒去商场买了对联和灯笼，叫着郭子航和杨树安这两个免费劳动力，一路开到了小富婆的那栋花园别墅。

Thai

เช้าวันศุกร์ เจียงฉินพาเฝิงหนานซูไปซื้อคำกลอนคู่และโคมไฟที่ห้างสรรพสินค้า พร้อมทั้งเรียกกัวจื่อหางกับหยางซู่อันซึ่งเป็นแรงงานฟรีสองคนนี้มาด้วย แล้วขับรถตรงไปยังคฤหาสน์สวนดอกไม้ของแม่หนูเศรษฐี

Chinese

据龚叔所说，冯楠舒的继母不让允许他们贴春联，于是这别墅从没贴过对联。

Thai

ตามที่กงซูบอกไว้ แม่เลี้ยงของเฝิงหนานซูไม่อนุญาตให้พวกเขาติดชุนเหลียน คฤหาสน์หลังนี้จึงไม่เคยติดคำกลอนคู่มาก่อนเลย

Chinese

江勤说我可去他妈的吧，于是啪一下贴了一张福字。

Thai

เจียงฉินสบถว่าช่างหัวมันสิวะ แล้วก็แปะอักษร ‘ฝู’ ลงไปดังเพียะ

Chinese

“江勤，贴倒了。”

Thai

“เจียงฉิน ติดกลับหัวแล้ว”

Chinese

“嗯，这就是福到了，谐音梗。”

Thai

“อืม นี่คือฝูมาถึงแล้ว เป็นมุกเล่นคำพ้องเสียงน่ะ”

Chinese

冯楠舒张张小嘴，似乎第一次听到这种玩法，整个人都显得又傻又萌。

Thai

เฝิงหนานซูอ้าปากเล็กๆ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ได้ยินการเล่นแบบนี้ ท่าทางของเธอดูทั้งบื้อทั้งน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด

Chinese

江勤捏捏她的小脸，迈步朝着楼上走去，偷偷潜入到了冯楠舒的公主房参观了一下。

Thai

เจียงฉินบีบแก้มเล็กๆ ของเธอเบาๆ แล้วก้าวเดินขึ้นไปชั้นบน แอบย่องเข้าไปเยี่ยมชมห้องนอนเจ้าหญิงของเฝิงหนานซู

Chinese

很漂亮，很整洁，也很大，但就是因为很漂亮很整洁，搞得这房间里一点也没有生活气，也难怪小富婆喜欢往他家里钻。

Thai

สวยงามมาก เป็นระเบียบเรียบร้อยมาก และกว้างใหญ่มาก แต่ก็เพราะสวยงามและเป็นระเบียบเรียบร้อยเกินไปนี่เอง จึงทำให้ห้องนี้ไม่มีกลิ่นอายของการใช้ชีวิตอยู่เลยแม้แต่น้อย มิน่าล่ะแม่หนูเศรษฐีถึงชอบมุดหัวเข้าไปขลุกอยู่ที่บ้านของเขานัก

Chinese

看咱的小窝，虽然比厕所大不了多少，但衣服乱扔的哪儿哪儿都是，袜子就找不齐一双的，这才叫生活嘛！

Thai

ลองดูรังนอนเล็กๆ ของเราสิ ถึงจะใหญ่กว่าห้องน้ำไม่เท่าไหร่ แต่เสื้อผ้ากลับโยนเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ถุงเท้าหาครบคู่แทบไม่ได้ อย่างนี้สิถึงจะเรียกว่าการใช้ชีวิต!

Chinese

袁友琴也就是没在，要不然让她听到江勤这大逆不道的发言，身价千万的江老板肯定是睡沙发的命了。

Thai

หยวนโหย่วฉินแค่ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยเท่านั้น ไม่อย่างนั้นหากปล่อยให้เธอได้ยินคำพูดนอกรีตนอกรอยนี้ของเจียงฉิน เถ้าแก่เจียงที่มีมูลค่าทรัพย์สินนับสิบล้านคงมีชะตากรรมต้องไปนอนบนโซฟาอย่างแน่นอน

Chinese

江勤伸手拂过写字台，仿佛能看到高中时期的冯楠舒，写作业，看小说，纯真的眼眸里带着一丝对自由的渴望。

Thai

เจียงฉินยื่นมือออกไปลูบโต๊ะเขียนหนังสือ ราวกับมองเห็นเฝิงหนานซูในสมัยมัธยมปลายกำลังทำการบ้าน อ่านนิยาย ดวงตาอันไร้เดียงสาคู่นั้นแฝงไปด้วยความปรารถนาในอิสรภาพอยู่รางๆ

Chinese

等到江老板回到一楼，他发现迎宾墙上多了个勤，和旁边的福一样是倒着贴的，而冯楠舒则拿着一只毛笔，看表情似乎是很满意自己的作品。

Thai

ครั้นเมื่อเถ้าแก่เจียงเดินกลับลงมายังชั้นหนึ่ง เขาก็พบว่าบนผนังต้อนรับมีตัวอักษร ‘ฉิน’ เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัว ซึ่งถูกติดกลับหัวเหมือนกับตัว ‘ฝู’ ข้างๆ ส่วนเฝิงหนานซูกำลังถือพู่กันด้ามหนึ่งอยู่ ดูจากสีหน้าแล้วดูเหมือนเธอจะพึงพอใจกับผลงานของตัวเองเป็นอย่างมาก

Chinese

“龚叔，谢谢招待，我要回家了，下次再来玩。”冯楠舒把毛笔递给他。

Thai

“กงซู ขอบคุณที่ต้อนรับนะคะ หนูจะกลับบ้านแล้ว ไว้คราวหน้าจะมาเที่ยวใหม่” เฝิงหนานซูยื่นพู่กันส่งให้เขา

Chinese

“啊？啊……回家啊。”

Thai

“เอ๊ะ? อ๋อ… กลับบ้านสินะครับ”

Chinese

龚叔脑子抽了半天，回头看了一眼偌大的别墅，心说大小姐您到底分不分的清楚哪里是家啊。

Thai

กงซูสมองสตั๊นไปพักใหญ่ หันหลังกลับไปมองคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร ในใจคิดว่าคุณหนูใหญ่ครับ ท่านแยกออกจริงๆ หรือเปล่าครับว่าที่ไหนคือบ้านน่ะ

Chinese

江勤看着冯楠舒跑出去，忍不住扬起嘴角：“龚叔，除夕夜来我家吃饭吧？”

Thai

เจียงฉินมองเฝิงหนานซูวิ่งออกไปแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น “กงซู คืนวันส่งท้ายปีเก่ามาทานข้าวที่บ้านผมไหมครับ”

Chinese

“合适吗？”

Thai

“จะเหมาะหรือครับ”

Chinese

“合适啊，我妈又换了个大桌子，人多也好热闹一点嘛。”

Thai

“เหมาะสิครับ แม่ผมเพิ่งเปลี่ยนโต๊ะตัวใหญ่มาใหม่ คนเยอะๆ จะได้ครึกครื้นขึ้นหน่อยไงครับ”

Chinese

龚叔有些抿了下嘴角：“谢谢江少爷。”

Thai

กงซูเม้มมุมปากเล็กน้อย “ขอบคุณครับนายน้อยเจียง”

Chinese

江勤和龚叔告别后，叫上郭子航和杨树安就出了门，然后追上了小富婆：“怎么样，今天开心吗？”

Thai

หลังจากเจียงฉินบอกลากงซูแล้ว ก็เรียกกัวจื่อหางกับหยางซู่อันเดินออกจากประตูไป จากนั้นก็เร่งฝีเท้าตามแม่หนูเศรษฐีทัน “เป็นไงบ้าง วันนี้มีความสุขไหม”

Chinese

“开心，龚叔家真漂亮，但我们家小小的也很可爱。”

Thai

“มีความสุข บ้านกงซูสวยมากเลย แต่บ้านพวกเราเล็กๆ ก็น่ารักมากเหมือนกัน”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

冯楠舒坐到副驾驶上看了江勤一眼，然后呼啦呼啦地晃动着自己手上的大翡翠镯子。

Thai

เฝิงหนานซูนั่งลงตรงเบาะข้างคนขับแล้วมองเจียงฉินแวบหนึ่ง จากนั้นก็สะบัดข้อมือแกว่งกำไลหยกมรกตวงใหญ่บนมือของเธอไปมาดังกราวๆ

Chinese

郭子航和杨树安坐在后座上对视了一眼，心说午饭还没吃呢，咋就有点撑了呢。

Thai

กัวจื่อหางกับหยางซู่อันนั่งอยู่เบาะหลังสบตากัน ในใจคิดว่าข้าวเที่ยงยังไม่ได้กินเลย ทำไมถึงรู้สึกแน่นท้องขึ้นมานิดๆ แล้วล่ะเนี่ย

Chinese

“咱们中午吃点啥啊。”

Thai

“มื้อเที่ยงพวกเราจะกินอะไรกันดีล่ะ”

Chinese

江勤思考了一下：“康麦郎的方便面，升级装，1.5桶的含量。”

Thai

เจียงฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของคังม่าหลาง รุ่นอัปเกรด ปริมาณเทียบเท่า 1.5 ถ้วย”

Chinese

杨树安咳嗽了一下：“叔，我们在学校天天吃方便面，都要吃腻了，能不能换点别的。”

Thai

หยางซู่อันกระแอมไอออกมาทีหนึ่ง “อา พวกเรากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่โรงเรียนทุกวันจนจะเอียนตายอยู่แล้ว เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นบ้างได้ไหม”

Chinese

“我家的康麦郎和你在学校吃过的不一样。”

Thai

“คังม่าหลางที่บ้านฉันไม่เหมือนกับที่นายเคยกินที่โรงเรียนหรอกนะ”

Chinese

“真的假的？”

Thai

“จริงดิ”

Chinese

江勤点点头：“嗯，我家的没有卤蛋。”

Thai

เจียงฉินพยักหน้า “อืม ของที่บ้านฉันไม่มีไข่พะโล้”

Chinese

听到这句话，杨树安的嘴角抽搐了一下，不禁想起了去年春节的时候在狗叔家里吃过的方便面。

Thai

เมื่อได้ยินประโยคนี้ มุมปากของหยางซู่อันก็กระตุกวูบ อดไม่ได้ที่จะนึกถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เคยกินที่บ้านของอาหมาเมื่อตอนตรุษจีนปีกลายขึ้นมา

Chinese

就因为婶婶爱吃卤蛋，狗叔硬是泡出了两桶没卤蛋的和一桶三个卤蛋的，还一口咬定说这是运气，没有作弊。

Thai

เพียงเพราะอาสะใภ้ชอบกินไข่พะโล้ เจ้าอาหมาถึงกับจงใจชงบะหมี่ออกมาเป็นแบบไม่มีไข่พะโล้สองถ้วยกับแบบมีไข่พะโล้สามฟองหนึ่งถ้วย แถมยังยืนกรานเสียงแข็งว่านี่คือดวง ไม่ได้โกงสักนิด

Chinese

当然了，说是这么说，但江勤也没那么抠门。

Thai

แน่นอนว่าถึงจะพูดไปอย่างนั้น แต่เจียงฉินก็ไม่ได้ขี้เหนียวขนาดนั้นจริงๆ

Chinese

冯楠舒的别墅可是大的一批，他们光是贴春联就贴了四个小时，这时候都要累坏了，所以江勤带他们找个酒楼，点了一桌子菜，算是犒劳了。

Thai

คฤหาสน์ของเฝิงหนานซูหลังใหญ่มโหฬารสุดๆ แค่ติดชุนเหลียนอย่างเดียวพวกเขาก็ติดกันไปตั้งสี่ชั่วโมงแล้ว ตอนนี้ต่างก็เหนื่อยล้าแทบขาดใจ เจียงฉินจึงพาพวกเขาไปหาร้านอาหารดีๆ สักแห่ง สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ ถือเป็นการเลี้ยงตอบแทน

Chinese

等到了第二天，袁友琴早早起来，安排江正宏和江勤大扫除，江正宏负责外面的公共区域，江勤则负责三个卧室。

Thai

พอถึงวันที่สอง หยวนโหย่วฉินก็ตื่นแต่เช้าตรู่ จัดแจงให้เจียงเจิ้งหงกับเจียงฉินทำความสะอาดครั้งใหญ่ โดยเจียงเจิ้งหงรับผิดชอบพื้นที่ส่วนกลางด้านนอก ส่วนเจียงฉินรับผิดชอบห้องนอนทั้งสามห้อง

Chinese

然后她和冯楠舒负责新年三天的包饺子。

Thai

จากนั้นเธอกับเฝิงหนานซูก็รับผิดชอบห่อเกี๊ยวสำหรับช่วงปีใหม่ทั้งสามวัน

Chinese

此时的窗外飘着碎雪，屋里烧着暖气，电视里播放着往年的相声小品大回顾之《三鞭子》，整个气氛都充满了温馨。

Thai

เวลานี้ นอกหน้าต่างมีเกล็ดหิมะโปรยปราย ภายในบ้านเปิดฮีตเตอร์อุ่นสบาย บนจอโทรทัศน์กำลังเปิดรายการรวมการแสดงตลกและละครสั้นย้อนหลังปีก่อนๆ เรื่อง 《แส้สามเส้น》 บรรยากาศทั่วทั้งหลังอบอวลไปด้วยความอบอุ่น

Chinese

袁友琴包完一圈，忍不住看向坐在她旁边的冯楠舒。

Thai

หยวนโหย่วฉินห่อไปรอบหนึ่งแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเฝิงหนานซูที่นั่งอยู่ข้างกาย

Chinese

她正捏着面皮往里面扒拉饺子馅儿，专注而认真，而且捏的又快又好。

Thai

เธอกำลังจับแผ่นแป้งแล้วตักไส้เกี๊ยวใส่เข้าไปข้างในอย่างจดจ่อและตั้งอกตั้งใจ ทั้งยังจับจีบได้อย่างรวดเร็วและสวยงามยิ่ง

Chinese

“真神奇啊，去年还说一个人包饺子太累，让江勤赶紧给我找个儿媳妇儿，今年就啥都有了。”

Thai

“มหัศจรรย์จริงๆ ปีกลายยังบ่นอยู่เลยว่าห่อเกี๊ยวคนเดียวเหนื่อยเหลือเกิน บอกให้เจียงฉินรีบหาลูกสะใภ้มาให้ฉันสักคน พอมาปีนี้ก็มีครบทุกอย่างแล้ว”

Chinese

袁友琴暗自感叹一声，忽然就看到儿子扛着扫把从他们的卧室出来，手里还拿了一卷报纸，卷的像是个圆筒子一样。

Thai

หยวนโหย่วฉินแอบทอดถอนใจเงียบๆ พลันเห็นลูกชายแบกไม้กวาดเดินออกมาจากห้องนอนของพวกเขา ในมือยังถือหนังสือพิมพ์ม้วนหนึ่งที่ม้วนจนเป็นรูปทรงกระบอกกลม

Chinese

“这是什么啊，卷的这么厚塞在床底下？不要我扔了哈！”江勤伸手晃了晃，一脸得意。

Thai

“นี่อะไรเนี่ย ม้วนหนาขนาดนี้ยัดไว้ใต้เตียง ถ้าไม่เอาผมจะทิ้งแล้วนะ!” เจียงฉินยื่นมือออกไปแกว่งไปมาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

Chinese

江正宏大惊失色：“你这臭小子，我怎么藏在哪里都能被你翻出来？”

Thai

เจียงเจิ้งหงหน้าถอดสีด้วยความตกใจ “เจ้าลูกเวรนี่ ฉันจะซ่อนไว้ที่ไหนแกก็ค้นเจอหมดได้ยังไงเนี่ย”

Chinese

“藏？”

Thai

“ซ่อนเหรอ”

Chinese

袁友琴回过神，眼神瞬间变得严肃：“你藏了什么？”

Thai

หยวนโหย่วฉินได้สติ แววตาพลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “คุณซ่อนอะไรไว้”

Chinese

江正宏一把将报纸抢过来塞到口袋里：“没，什么都没有，我去刷马桶了。”

Thai

เจียงเจิ้งหงรีบแย่งหนังสือพิมพ์กลับมาแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อทันควัน “เปล่า ไม่มีอะไรทั้งนั้น ผมไปขัดชักโครกแล้ว”

Chinese

冯楠舒捏完一个饺子，眼神充满好奇地看向袁友琴：“阿姨，那是什么？”

Thai

เฝิงหนานซูห่อเกี๊ยวเสร็จไปหนึ่งตัว สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นมองไปทางหยวนโหย่วฉิน “คุณป้าคะ นั่นคืออะไรเหรอคะ”

Chinese

“你叔叔的私房钱，攒了得有三四年了吧，他总以为自己很聪明呢，其实我早就知道了，我就是装傻，藏私房钱都快成他的爱好了，我就假装不知道，陪他玩。”

Thai

“เงินลับเฉพาะของคุณลุงเขาน่ะ เก็บสะสมมาได้สักสามสี่ปีแล้วมั้ง เขาคิดว่าตัวเองฉลาดนักหนาเสมอ แต่จริงๆ แล้วฉันรู้ตั้งนานแล้วล่ะ ฉันแค่แกล้งโง่ไปอย่างนั้นเอง การซ่อนเงินส่วนตัวแทบจะกลายเป็นงานอดิเรกของเขาไปแล้ว ฉันก็เลยแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วเล่นตามน้ำไปกับเขา”

Chinese

“阿姨，我知道，我有时候也装傻。”

Thai

“คุณป้าคะ หนูก็เข้าใจค่ะ บางทีหนูก็แกล้งโง่เหมือนกัน”

Chinese

袁友琴伸手在她小鼻子上抹了点面粉：“这群大老爷们儿，有时候也挺幼稚的，殊不知咱们做女人的多么聪明。”

Thai

หยวนโหย่วฉินยื่นมือไปป้ายแป้งหมี่ที่จมูกเล็กๆ ของเธอเบาๆ “พวกผู้ชายพวกนี้น่ะ บางทีก็ไร้เดียงสาเด็กน้อยกันจริงๆ หารู้ไม่ว่าพวกเราผู้หญิงน่ะฉลาดแค่ไหน”

Chinese

冯楠舒点点头：“江勤也挺幼稚的，他还爱坐摇摇车。”

Thai

เฝิงหนานซูพยักหน้า “เจียงฉินก็เด็กน้อยเหมือนกัน เขายังชอบนั่งม้าโยกหยอดเหรียญเลยค่ะ”

Chinese

求月票，求月票，求月票！！！

Thai

ขอตั๋วเดือน ขอตั๋วเดือน ขอตั๋วเดือน!!!

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)