ครอบครัวของเฝิงหนานซูมาเอาเรื่อง? (4000 ขอตั๋ว!!)

Chinese

第347章 冯楠舒的家人来兴师问罪？（4000求票！！）

Thai

บทที่ 347 ครอบครัวของเฝิงหนานซูมาเอาเรื่องงั้นเหรอ? (4000 คำ ขอคะแนนโหวตด้วยครับ!!)

Chinese

傍晚时分，返回临大的学生陆续增多，校外的步行街变得格外热闹起来。

Thai

ในช่วงพลบค่ำ นักศึกษาที่ทยอยเดินทางกลับมายัง ม.หลินชวน เริ่มมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ถนนคนเดินนอกรั้วมหาวิทยาลัยจึงคึกคักเป็นพิเศษ

Chinese

江勤环顾长街上整整一排的发型屋，艺剪坊，焦点美发、香兰理发店，最后走进了一家名叫型男发型的店，型男要去属于型男地方，这就像是命运的抉择一样自然。

Thai

เจียงฉินกวาดสายตามองร้านทำผมที่เรียงรายอยู่ตลอดแนวถนนสายยาว ทั้งร้านตัดผมอี้เจี่ยนฟาง ร้านทำผมเจียวเตี่ยน ร้านตัดผมเซียงหลาน และในที่สุดก็เดินเข้าไปในร้านที่มีชื่อว่าทรงผมหนุ่มเท่ หนุ่มเท่ย่อมต้องไปยังสถานที่ของหนุ่มเท่ เรื่องนี้เป็นธรรมชาติดั่งการตัดสินใจของโชคชะตา

Chinese

连带着排队，洗头，等托尼老师停下剪刀就已经是四十分钟后的事情了。

Thai

ทั้งต่อคิว สระผม จนกระทั่งช่างโทนี่วางกรรไกรลงก็เป็นเวลาสี่สิบนาทีให้หลังแล้ว

Chinese

江老板换了个清爽的发型，露出了饱满的额头，整个人都显得精神了不少。

Thai

เถ้าแก่เจียงเปลี่ยนเป็นทรงผมที่ดูสดชื่น เผยให้เห็นหน้าผากอันอิ่มเอิบ ทั้งตัวดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก

Chinese

好家伙，这还不得把小富婆给迷死？

Thai

ให้ตายสิ แบบนี้จะไม่ทำให้แม่หนูเศรษฐีหลงจนโงหัวไม่ขึ้นได้ยังไง?

Chinese

他站在长街的中段向着左右看去，发现提前返校的学生正陆陆续续地从东面涌入，进入到了各家门店中，同时，沿街的餐馆飘出阵阵煎炒烹炸的香气，让饿觉变得有些明显。

Thai

เขายืนอยู่ตรงกึ่งกลางถนนสายยาวพลางมองไปซ้ายขวา พบว่าเหล่านักศึกษาที่เดินทางกลับมาก่อนกำหนดกำลังทยอยหลั่งไหลเข้ามาจากทางทิศตะวันออกและเดินเข้าไปตามร้านรวงต่างๆ ในเวลาเดียวกัน ร้านอาหารริมทางก็ส่งกลิ่นหอมของการผัดทอดต้มทอดลอยฟุ้งออกมา ทำให้ความรู้สึกหิวเริ่มชัดเจนขึ้นมาบ้าง

Chinese

江勤掏出手机翻了下通讯录，打给了周超。

Thai

เจียงฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดดูสมุดรายชื่อแล้วโทรหาโจวเชา

Chinese

超子的家离学校是最远的，每次放假都不好买票，所以他通常都会提前很早就来，属于最先到校那个，现在估计已经来了。

Thai

บ้านของเชาจื่ออยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากที่สุด ทุกครั้งที่มีวันหยุดก็มักจะซื้อตั๋วยาก ดังนั้นปกติเขาจึงมักจะมาก่อนเวลาล่วงหน้า จัดเป็นคนที่มาถึงมหาวิทยาลัยเร็วที่สุด ตอนนี้คาดว่าคงมาถึงแล้ว

Chinese

“喂，江哥，怎么了？”

Thai

“ฮัลโหล พี่เจียง มีอะไรเหรอ?”

Chinese

“我在步行街，你吃晚饭了吗？没有的话过来一块吃个饭。”

Thai

“ฉันอยู่ถนนคนเดิน นายกินข้าวเย็นหรือยัง ถ้ายังก็มากินข้าวด้วยกันสิ”

Chinese

“好啊，我马上就过去。”周超一听有饭吃就来劲。

Thai

“ได้เลย เดี๋ยวฉันรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ” พอโจวเชาได้ยินว่ามีของกินก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที

Chinese

江勤思考了一下：“你曹哥来没来？”

Thai

เจียงฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พี่เฉาของนายมาหรือยัง?”

Chinese

“来了，刚到，哦对了，老任也来了。”

Thai

“มาแล้ว เพิ่งมาถึง อ้อ จริงสิ เหล่าเหรินก็มาแล้วเหมือนกัน”

Chinese

“那就一起叫上吧，我在南山饭庄门口等你们，速度点，过时不候哈。”

Thai

“งั้นก็ชวนมาพร้อมกันเลย ฉันรอพวกนายอยู่ที่หน้าประตูร้านอาหารหนานซาน เร็วๆ หน่อยนะ มาช้าไม่รอนะ”

Chinese

江勤说完就挂断了电话，走进了南山饭庄，结果发现校学生会的成员也在聚餐，大名鼎鼎的鹏哥正站在包厢里，端着酒杯大肆装逼。

Thai

เจียงฉินพูดจบก็วางสายแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหารหนานซาน ปรากฏว่าพบว่าสมาชิกสโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยก็กำลังจัดเลี้ยงสังสรรค์กันอยู่ พี่เผิงผู้โด่งดังกำลังยืนอยู่ในห้องส่วนตัว ถือแก้วเหล้าเก๊กท่าอวดเบ่งเต็มที่

Chinese

见到江勤从门口走过，鹏哥笔直的脊梁立马弯下了一个弧度，看上去就像是忽然驼背了一样，霸气侧漏的脸上随即露出一个憨态可掬的微笑。

Thai

เมื่อเห็นเจียงฉินเดินผ่านหน้าประตู แผ่นหลังที่เหยียดตรงของพี่เผิงก็ค้อมลงเป็นมุมโค้งทันที ดูราวกับหลังค่อมขึ้นมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าที่เปี่ยมด้วยอำนาจบารมีพลันเผยรอยยิ้มประจบประแจงไร้เดียงสาออกมา

Chinese

“江哥，伱也来吃饭？呦，剪了个新发型，又帅了，过来一起吃点吧？”

Thai

“พี่เจียง คุณก็มากินข้าวเหรอครับ? โอ๊ะ ตัดผมทรงใหม่ หล่อขึ้นอีกแล้ว มานั่งกินด้วยกันสิครับ?”

Chinese

“鹏哥就是有眼光，不过我要等舍友，这次就算了，下次吧。”江勤摆手走了过去。

Thai

“พี่เผิงนี่สายตาเฉียบแหลมจริงๆ แต่ฉันต้องรอรูมเมต ครั้งนี้ช่างเถอะ ไว้คราวหน้าแล้วกัน” เจียงฉินโบกมือแล้วเดินผ่านไป

Chinese

包厢里有新加入的学生会干事，此时忍不住张大了嘴：“那个是江勤吧？创业明星，之前食堂一直在滚动他的新闻，连他这样的人见到老大您都这么尊敬啊？”

Thai

ในห้องส่วนตัวมีเจ้าหน้าที่สโมสรนักศึกษาที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ตอนนี้อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง “คนนั้นคือเจียงฉินใช่ไหมครับ? ดาราผู้ประกอบการคนดัง ก่อนหน้านี้โรงอาหารก็มีข่าวของเขาฉายวนอยู่ตลอด แม้แต่คนแบบเขายังเคารพลูกพี่ขนาดนี้เลยเหรอครับ?”

Chinese

“这个社会讲的就是人情世故，他虽然有钱，但是我有权啊，我们这样的大佬在私底下都是认识的，这就叫人脉。”

Thai

“สังคมยุคนี้มันว่าด้วยเรื่องสายสัมพันธ์ทางสังคม แม้เขาจะมีเงิน แต่ฉันมีอำนาจ ผู้ยิ่งใหญ่อย่างพวกเราในเบื้องหลังต่างก็รู้จักกันทั้งนั้น นี่แหละที่เรียกว่าคอนเนกชัน”

Chinese

谭世鹏牛逼轰轰的，顿时迎来了学生会新成员一阵崇拜的目光，感觉加入校学生会值了。

Thai

ถานซื่อเผิงพูดจาโอ้อวดอย่างยิ่งใหญ่ พลันได้รับสายตาชื่นชมเคารพจากสมาชิกใหม่ของสโมสรนักศึกษา ทำให้รู้สึกว่าการได้เข้าสโมสรนักศึกษานั้นคุ้มค่าจริงๆ

Chinese

“鹏哥？”

Thai

“พี่เผิง?”

Chinese

就在此时，江勤忽然从外面走了回来：“我忽然想起来我有点事儿找你，方便吗？”

Thai

ในตอนนั้นเอง เจียงฉินก็เดินกลับมาจากข้างนอกอย่างกะทันหัน “ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องจะคุยกับนายหน่อย สะดวกไหม?”

Chinese

“当然方便了江哥，有事儿您说话就行。”谭世鹏放下酒杯就走了出去。

Thai

“สะดวกแน่นอนครับพี่เจียง มีเรื่องอะไรคุณบอกมาได้เลยครับ” ถานซื่อเผิงวางแก้วเหล้าแล้วรีบเดินออกไปทันที

Chinese

“你上次给我的那些带印章的请假条我用完了，再给我盖一本送过来吧。”

Thai

“ใบลาที่มีตราประทับที่นายให้ฉันคราวก่อนฉันใช้หมดแล้ว ปั๊มตรามาให้อีกเล่มแล้วเอามาส่งให้หน่อยสิ”

Chinese

“行，没问题，最迟明天下午安排。”

Thai

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้ช่วงบ่ายจัดการให้ครับ”

Chinese

见到这一幕，新加入的干事们忍不住开始交头接耳，心说果然啊，大佬私底下都是认识的，只是他们敬爱的主席怎么忽然有点狗腿子的感觉呢？

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ เจ้าหน้าที่ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มกระซิบกระซาบกัน ในใจคิดว่าจริงด้วยแฮะ ผู้ยิ่งใหญ่เขารู้จักกันเบื้องหลังจริงๆ เพียงแต่ทำไมประธานที่พวกเขารักและเคารพถึงดูเหมือนลูกไล่ขึ้นมาซะอย่างนั้นล่ะ?

Chinese

江勤来了没一分钟就走了，谭世鹏回来后又挺直了腰背，邀请众人共饮。

Thai

เจียงฉินมาไม่ถึงหนึ่งนาทีก็จากไป หลังจากถานซื่อเผิงกลับเข้ามาก็ยืดหลังตรงอีกครั้งแล้วเอ่ยชวนทุกคนดื่มร่วมกัน

Chinese

与此同时，曹广宇、周超和任自强也来到了步行街，原本需要十五分钟的路程硬是十分钟就走完了。

Thai

ในเวลาเดียวกัน เฉากว่างอวี่ โจวเชา และเหรินจื้อเฉียงก็มาถึงถนนคนเดิน ระยะทางที่เดิมทีต้องใช้เวลาสิบห้านาทีพวกเขากลับใช้เวลาเดินเพียงสิบนาทีเท่านั้น

Chinese

妈的，有人请客吃饭这还不得抢着来？

Thai

บ้าเอ๊ย มีคนเลี้ยงข้าวทั้งทีจะไม่ให้รีบแย่งกันมาได้ยังไง?

Chinese

虽然老江那个狗币每次返校都能带来一大堆新鲜素材，逼味儿丝滑浓郁，经常把他们滋的站都站不住，但谁会跟免费的饭过不去？

Thai

แม้ว่าเจ้าหมาเหล่าเจียงคนนั้นทุกครั้งที่กลับมามหาวิทยาลัยจะนำเรื่องราวสดใหม่มาอวดอ้างมากมาย มีกลิ่นอายความขี้โม้อย่างลื่นไหลเข้มข้นจนมักจะพ่นใส่พวกตนจนยืนแทบไม่อยู่ ทว่าใครจะปฏิเสธของฟรีกันล่ะ?

Chinese

曹广宇伸手掏出两只睡觉的时候用的耳塞，没进门就用上了，心说待会儿不管江勤怎么滋，他都可以像没听见一样嗷嗷干饭。

Thai

เฉากว่างอวี่ล้วงหยิบที่อุดหูสองข้างที่ปกติใช้ตอนนอนออกมา ยังไม่ทันเข้าประตูก็เสียบเข้าไปแล้ว ในใจคิดว่าเดี๋ยวไม่ว่าเจียงฉินจะพ่นน้ำลายขี้โม้ขนาดไหน เขาก็สามารถทำเป็นไม่ได้ยินแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวได้อย่างเอร็ดอร่อย

Chinese

不过让平平无奇曹少爷没想到的是，他们四个刚点完菜，江勤就把自己的手机相册打开了。

Thai

แต่สิ่งที่ทำให้คุณชายเฉาผู้เรียบง่ายธรรมดาคาดไม่ถึงก็คือ พวกเขาทั้งสี่เพิ่งสั่งอาหารเสร็จ เจียงฉินก็เปิดอัลบั้มรูปในโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา

Chinese

“我这个假期去老曹家里玩了，你们知道吗？他家住的真的是别墅，还是非常有格调的中式别墅。”

Thai

“วันหยุดรอบนี้ฉันไปเที่ยวบ้านเหล่าเฉามา พวกนายรู้ไหม? บ้านเขาอยู่คฤหาสน์วิลล่าจริงๆ แถมยังเป็นคฤหาสน์วิลล่าสไตล์จีนที่มีรสนิยมมากอีกด้วย”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

曹少爷握着筷子的手一顿，犹豫了一会儿，把耳塞从耳朵里取了出来。

Thai

มือที่ถือตะเกียบของคุณชายเฉาชะงักไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบที่อุดหูออกจากหู

Chinese

这种话题如果不听，他的灵魂都不会答应。

Thai

หัวข้อแบบนี้ถ้าไม่ฟัง แม้แต่วิญญาณของเขาก็คงไม่ยอม

Chinese

“超子，你看见这棵树了吗？这叫黄金流泉，这么大一颗得上万了。”

Thai

“เชาจื่อ นายเห็นต้นไม้นี้ไหม? นี่เรียกว่าต้นน้ำพุทองคำ ต้นใหญ่ขนาดนี้ราคาเหยียบหมื่นแล้ว”

Chinese

“还有这个，小池塘，妈的，你听听，还尼玛小池塘，这都快比我家客厅大了。”江勤的语气里充满了羡慕。

Thai

“แล้วยังมีนี่อีก สระน้ำเล็กๆ บ้าเอ๊ย นายฟังดูสิ ยังจะมาสระน้ำเล็กๆ บ้าบออะไรอีก นี่แทบจะใหญ่กว่าห้องนั่งเล่นบ้านฉันแล้ว” น้ำเสียงของเจียงฉินเต็มไปด้วยความอิจฉา

Chinese

他的羡慕有点假，但周超和任自强的目瞪狗呆可是真的：“我草，真的假的？”

Thai

ความอิจฉาของเขาดูเสแสร้งไปหน่อย แต่ความอึ้งตาค้างของโจวเชากับเหรินจื้อเฉียงเป็นของจริง “เชี่ย จริงดิ?”

Chinese

江勤指指自己的眼睛：“我亲眼见到的，而且他家还有个加长版的林肯，可惜我忘了拍照，怎么也得一百多万吧。”

Thai

เจียงฉินชี้ไปที่ตาของตัวเอง “ฉันเห็นมากับตา แถมบ้านเขายังมีรถลินคอล์นรุ่นขยายตัวถังยาวอีกด้วย เสียดายที่ฉันลืมถ่ายรูป อย่างน้อยก็น่าจะหนึ่งล้านกว่าแล้วมั้ง”

Chinese

“曹哥，我们平时都是当牛逼听的，结果你来真的啊？”

Thai

“พี่เฉา ปกติพวกเราฟังนึกว่าพี่แค่ขี้โม้ สรุปพี่ของจริงเหรอเนี่ย?”

Chinese

“我早就说真的了，谁让你们没眼光。”曹广宇一阵风轻云淡。

Thai

“ฉันก็บอกไปตั้งนานแล้วว่าเป็นเรื่องจริง ใครใช้ให้พวกนายไม่มีตาหามังกรเองล่ะ” เฉากว่างอวี่วางท่าสงบนิ่งไม่แยแส

Chinese

吃过晚饭之后，天都还没黑，四个人走出包厢到楼下结账。

Thai

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ฟ้ายังไม่ทันมืด ทั้งสี่คนก็เดินออกจากห้องส่วนตัวลงไปชั้นล่างเพื่อคิดเงิน

Chinese

以前吃饭，曹少爷都是听江勤一个人吹，总有一种有心杀贼，无力回天的感觉，谁知道这次全场都是江勤替他吹，搞的他吃完还有点不愿意走呢，总觉得意犹未尽。

Thai

เมื่อก่อนเวลากินข้าว คุณชายเฉาต้องทนฟังเจียงฉินขี้โม้อยู่คนเดียว มักจะรู้สึกเหมือนอยากจะฆ่าโจรแต่ไร้กำลังจะพลิกฟื้นสถานการณ์ ใครจะรู้ว่าคราวนี้ตลอดทั้งงานเจียงฉินกลับเป็นฝ่ายขี้โม้แทนเขา ทำให้พอกินเสร็จเขายังแอบไม่อยากกลับ รู้สึกยังไม่หนำใจเท่าไรนัก

Chinese

不过没关系，大家都是一个宿舍的，回去之后把话题续上就是了。

Thai

แต่ไม่เป็นไร ทุกคนอยู่หอพักเดียวกัน พอกลับไปแล้วค่อยคุยหัวข้อนี้ต่อก็ยังได้

Chinese

四个人走到门口的收银台，喊了一声结账，收银的小姐姐立马就调出了账单，随即开口：“3号包厢，一共一百二十三，给你们抹个零，给一百二吧。”

Thai

ทั้งสี่คนเดินมาที่เคาน์เตอร์คิดเงินตรงทางเข้าแล้วเอ่ยเรียกเช็กบิล พี่สาวแคชเชียร์จึงรีบเปิดบิลออกมาทันที ก่อนจะเอ่ยว่า “ห้องส่วนตัวหมายเลข 3 ทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบสามหยวน ปัดเศษให้ จ่ายหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนแล้วกันค่ะ”

Chinese

话音落下，曹广宇转头看向江勤，等着他掏钱，因为这顿饭本来就是他约的，按道理来说就应该是他掏钱。

Thai

สิ้นเสียงพูด เฉากว่างอวี่ก็หันไปมองเจียงฉิน รอให้อีกฝ่ายควักเงิน เพราะมื้อนี้เดิมทีก็เป็นเจียงฉินที่ชวน ตามหลักแล้วก็ควรเป็นเขาที่จ่ายเงิน

Chinese

江勤像是心领神会了一样，露出个放心的表情，然后转头看向收银员：“我们曹少爷在杭城都是住别墅坐豪车的，不需要抹零，你非要给他抹零他都能生气。”

Thai

เจียงฉินทำท่าราวกับเข้าใจความหมายเป็นอย่างดี เผยสีหน้าบอกให้วางใจ จากนั้นก็หันไปมองแคชเชียร์ “คุณชายเฉาของพวกเราตอนอยู่หางเฉิงอยู่คฤหาสน์วิลล่า นั่งรถหรู ไม่จำเป็นต้องปัดเศษหรอก หากคุณดึงดันจะปัดเศษให้เขา เขาอาจจะโมโหเอานะ”

Chinese

“好吧，那就一百二十三。”收银小姐姐耸耸肩，对这种乐意装逼的事情已经见怪不怪了。

Thai

“ก็ได้ค่ะ งั้นก็หนึ่งร้อยยี่สิบสามหยวนค่ะ” พี่สาวแคชเชียร์ยักไหล่ ชินชากับเรื่องชอบอวดรวยเก๊กฟอร์มแบบนี้ไปเสียแล้ว

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

曹广宇深吸一口气，脑子懵懵的，此时的心中只有两个字，我草。

Thai

เฉากว่างอวี่สูดหายใจเข้าลึกๆ สมองว่างเปล่ามึนงง ในใจตอนนี้มีเพียงสองคำเท่านั้น เชี่ยเอ๊ย

Chinese

从步行街回到宿舍，十五分钟的路程，住大别墅的曹少爷因为一百多块钱骂骂咧咧了十四分钟，其中有一分钟的休息是因为江勤忽然伸手摸了一下他的口袋，把他的耳塞拿出来塞到了自己的耳朵里。

Thai

จากถนนคนเดินกลับมายังหอพัก ระยะทางสิบห้านาที คุณชายเฉาผู้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์วิลล่าหลังใหญ่ก่นด่าสาปแช่งไปถึงสิบสี่นาทีเพราะเงินหนึ่งร้อยกว่าหยวน ส่วนอีกหนึ่งนาทีที่เงียบไปนั้นเป็นเพราะเจียงฉินยื่นมือไปล้วงกระเป๋าของเขา หยิบที่อุดหูของเขาออกมาแล้วยัดเข้าไปในหูของตัวเอง

Chinese

不过等到了宿舍之后，江勤还是替他分担了一半饭钱，这才阻止了曹少爷的谩骂。

Thai

ทว่าพอมาถึงหอพัก เจียงฉินก็ยังช่วยเขาออกค่าอาหารไปครึ่งหนึ่ง จึงช่วยหยุดเสียงก่นด่าของคุณชายเฉาลงได้

Chinese

但就算是这样，老曹还是觉得亏，妈的，我本来就是去坑白食的，结果还是承担了一半，这他妈找谁说理去。

Thai

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เหล่าเฉาก็ยังรู้สึกว่าขาดทุน บ้าเอ๊ย เดิมทีฉันกะจะไปกินฟรีแท้ๆ สุดท้ายยังต้องออกตั้งครึ่งหนึ่ง แล้วแม่งจะไปหาความเป็นธรรมจากใครได้

Chinese

尤其是周超越来越胖，让他越看越想生气。

Thai

โดยเฉพาะโจวเชาที่ยิ่งอยู่อ้วนขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดโมโห

Chinese

“现在洗衣服，明天能干吗？”江勤忽然问了一句。

Thai

“ถ้าซักเสื้อผ้าตอนนี้ พรุ่งนี้จะแห้งไหม?” เจียงฉินเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

Chinese

任自强想了想：“我记得天气预报说明天有点阴天呢，恐怕不能行。”

Thai

เหรินจื้อเฉียงครุ่นคิด “ฉันจำได้ว่าพยากรณ์อากาศบอกว่าพรุ่งนี้จะครึ้มฟ้าครึ้มฝนหน่อยๆ นะ คงไม่แห้งหรอก”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

江勤拿出自己认为最好看的那件衣服，展开来看了一下，有点皱皱巴巴的，假期之前好像穿过两次，之后好像没洗。

Thai

เจียงฉินหยิบเสื้อผ้าตัวที่เขาคิดว่าดูดีที่สุดออกมา คลี่ออกดูหน่อย ปรากฏว่ายับยู่ยี่เล็กน้อย ก่อนวันหยุดดูเหมือนจะใส่ไปสองครั้งแล้วหลังจากนั้นก็เหมือนจะยังไม่ได้ซัก

Chinese

“老曹，我记得你有件和我一样的，给我穿穿？”

Thai

“เหล่าเฉา ฉันจำได้ว่านายมีตัวหนึ่งที่เหมือนของฉัน ให้ฉันยืมใส่หน่อยสิ?”

Chinese

曹广宇竖起一根手指：“你把今天的晚饭全都包了我就借你。”

Thai

เฉากว่างอวี่ชูหนึ่งนิ้วขึ้นมา “นายเหมาค่าข้าวเย็นวันนี้ทั้งหมด ฉันถึงจะให้นายยืม”

Chinese

“你堂堂富二代，怎么这么现实？”

Thai

“นายเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองผู้ยิ่งใหญ่แท้ๆ ทำไมถึงได้หน้าเงินขนาดนี้?”

Chinese

“我就是这么现实。”

Thai

“ฉันหน้าเงินแบบนี้แหละ”

Chinese

江勤掏出六十块钱递过去：“我终于知道你为什么明明是富二代都装不成富二代了，因为你连六十块钱的装逼成本都不愿意付。”

Thai

เจียงฉินควักเงินหกสิบหยวนยื่นไปให้ “ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าทำไมนายที่เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองถึงทำตัวเก๊กเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองไม่สำเร็จสักที เพราะแค่นายจ่ายต้นทุนในการเก๊กอวดรวยหกสิบหยวน นายยังไม่ยอมจ่ายเลย”

Chinese

曹广宇接过钱，把五十的那张和十块的那张对着灯观察了好久，内心还觉得挺奇怪的：“老江你明明就是守财奴，长得又不帅，今天怎么能忍痛花六十块钱租我衣服呢？真是奇怪。”

Thai

เฉากว่างอวี่รับเงินมา เอาแบงก์ห้าสิบกับแบงก์สิบมาส่องกับหลอดไฟดูอยู่นาน ในใจยังรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย “เหล่าเจียง นายน่ะเป็นคนขี้เหนียวเห็นๆ หน้าตาก็ไม่ได้หล่อ วันนี้ทำไมถึงยอมตัดใจยอมจ่ายเงินหกสิบหยวนมาเช่าเสื้อฉันได้ล่ะ? แปลกจริงเชียว”

Chinese

“你刚才骂我什么？”

Thai

“เมื่อกี้นายด่าฉันว่าอะไรนะ?”

Chinese

“我说你是守财奴啊。”

Thai

“ฉันบอกว่านายเป็นคนขี้เหนียวไง”

Chinese

“这是夸奖，我说你骂我什么。”

Thai

“นั่นมันคำชม ฉันถามว่านายด่าฉันว่าอะไร”

Chinese

曹广宇愣了一下，有些不确定地开口：“长得又不帅？”

Thai

เฉากว่างอวี่ชะงักไป เอ่ยอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “หน้าตาก็ไม่ได้หล่อ?”

Chinese

江勤伸手又从钱包里摸出一枚硬币：“明天坐公交车去人民医院看看眼。”

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปคลำหาเหรียญหนึ่งเหรียญออกมาจากกระเป๋าสตางค์อีกครั้ง “พรุ่งนี้นั่งรถเมล์ไปตรวจตาที่โรงพยาบาลประชาชนซะนะ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

第二天一早，就像是任自强昨天晚上说的那样，天气确实变得有些阴沉，但阴沉许久并没有下雨。

Thai

เช้าวันรุ่งขึ้น เป็นจริงดั่งที่เหรินจื้อเฉียงพูดไว้เมื่อคืน สภาพอากาศดูมืดครึ้มลงจริงๆ ทว่าครึ้มอยู่นานก็ไม่มีฝนตกลงมา

Chinese

四班早上没课，按道理来说最该睡懒觉的，但503的小姐妹们一个个都起了床，开始洗漱打扮，等待迎接冯楠舒和她的家人。

Thai

ห้องสี่ไม่มีเรียนช่วงเช้า ตามหลักแล้วเป็นช่วงเวลาที่ควรจะนอนตื่นสายที่สุด แต่เหล่าพี่น้องสาวๆ ห้อง 503 ต่างก็ตื่นนอนกันหมด เริ่มล้างหน้าแปรงฟันแต่งหน้าแต่งตัวเพื่อรอต้อนรับเฝิงหนานซูกับครอบครัวของเธอ

Chinese

在他们的感觉当中，能生出冯楠舒这样的女儿，她爸妈一定是那种颜值又高又有气质的存在。

Thai

ในความรู้สึกของพวกเธอ คนที่ให้กำเนิดลูกสาวอย่างเฝิงหนานซูได้ พ่อแม่ของเธอจะต้องเป็นคนที่ทั้งหน้าตาดีและมีสง่าราศีอย่างแน่นอน

Chinese

半小时之后，503的众人打扮完了，全都下了楼，而带着小金人的劳斯莱斯也很准时地进入到了校园当中。

Thai

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนในห้อง 503 แต่งตัวเสร็จแล้วและพากันลงมาข้างล่าง ส่วนรถโรลส์-รอยซ์ที่มีตราสัญลักษณ์เทพีแห่งความสุขสีทองติดอยู่หน้ารถก็แล่นเข้ามาในมหาวิทยาลัยอย่างตรงเวลา

Chinese

很快，一个中年男人就从副驾驶上走了下来，而后面的车门也被缓缓推开，露出了冯楠舒那张精致又乖巧的绝美脸蛋，而随他一起下车的还有一个卡其色长袖外套的中年女人。

Thai

ไม่นาน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ และประตูรถด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้างดงามหมดจดอันประณีตและว่านอนสอนง่ายของเฝิงหนานซู ส่วนคนที่ลงจากรถตามเธอมาก็คือหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อแจ็กเกตแขนยาวสีกากีคนหนึ่ง

Chinese

见到这一幕，高文慧和范淑玲她们都有点愣。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ เกาเหวินฮุ่ยกับพวกฟ่านซูหลิงต่างก็ยืนอึ้งไปเล็กน้อย

Chinese

这就是冯楠舒的爸妈吗？怎么和想象中不一样啊，看上去好像挺普通呢，不像是大户人家，倒有点像是他们这种普通家庭的父母。

Thai

นี่น่ะหรือพ่อแม่ของเฝิงหนานซู? ทำไมถึงไม่เหมือนกับที่จินตนาการไว้เลยล่ะ ดูแล้วเหมือนจะค่อนข้างธรรมดา ไม่เหมือนตระกูลผู้ดีมีเงิน แต่กลับดูคล้ายกับพ่อแม่ของครอบครัวธรรมดาๆ อย่างพวกเธอเสียมากกว่า

Chinese

不过虽然走神了一阵，高文慧还是很快就反应了过来，赶紧带人喊阿姨好。

Thai

ทว่าแม้จะเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง แต่เกาเหวินฮุ่ยก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว รีบพาทุกคนเอ่ยทักทาย “สวัสดีค่ะคุณน้า”

Chinese

“你们就是我家楠舒的舍友吧？”

Thai

“พวกหนูคงเป็นรูมเมตของหนานซูบ้านฉันสินะ?”

Chinese

“是啊阿姨，我叫高文慧，这是范淑玲，还有王海妮，蔡芳和杨敏。”

Thai

“ใช่ค่ะคุณน้า หนูชื่อเกาเหวินฮุ่ย นี่คือฟ่านซูหลิง แล้วก็หวังไห่หนี ไช่ฟาง และหยางหมิ่นค่ะ”

Chinese

“都是乖孩子，我家楠舒怕人，多亏你们平时照顾了，今天中午阿姨请你们吃饭。”

Thai

“เป็นเด็กดีกันทุกคนเลย หนานซูบ้านฉันเป็นคนกลัวคนแปลกหน้า โชคดีที่ได้พวกหนูคอยดูแลในเวลาปกติ เที่ยงวันนี้คุณน้าขอเลี้ยงข้าวพวกหนูนะ”

Chinese

冯楠舒静静地站在旁边看着，见到女人满脸慈祥的微笑，睫毛微颤了两下，然后粉腮鼓起，眼神亮亮的，都有些高冷不住了。

Thai

เฝิงหนานซูยืนมองอยู่ข้างๆ เงียบๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาบนใบหน้าของหญิงคนนั้น ขนตาก็กระพริบไหวเบาๆ สองที จากนั้นแก้มสีชมพูก็พองขึ้น ดวงตาเป็นประกายแวววาว จนแทบจะรักษาความเย็นชามาดนิ่งเอาไว้ไม่อยู่

Chinese

不过很快，女人就四下打量了一圈，眉心忽然一皱：“那个狗江勤呢？”

Thai

ทว่าไม่นาน หญิงคนนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆ หัวคิ้วพลันขมวดเข้าหากัน “แล้วเจ้าหมาเจียงฉินนั่นล่ะ?”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

听到这句话，冯楠舒的四五个舍友全都屏住了呼吸，心中忍不住咯噔了一下，心说完了。

Thai

เมื่อได้ยินประโยคนี้ รูมเมตทั้งสี่ห้าคนของเฝิงหนานซูต่างก็กลั้นหายใจ หัวใจอดไม่ได้ที่จะกระตุกวูบ ในใจคิดว่าจบเห่แล้ว

Chinese

江勤啊江勤，你整天朋友朋友的，还吃人家脚丫子，结果现在好了，人家家长来兴师问罪了，喊你名字的时候还加了个狗，这得是多恨啊。

Thai

เจียงฉินเอ๋ยเจียงฉิน นายเอาแต่พูดว่าเพื่อนๆ อยู่ทั้งวัน แถมยังกินเท้าเขาอีกต่างหาก ผลสรุปตอนนี้เป็นไงล่ะ ผู้ปกครองของเขามาเอาเรื่องถึงที่แล้ว ตอนเรียกชื่อนายยังเติมคำว่าหมาเข้าไปด้วย นี่ต้องแค้นขนาดไหนกันเนี่ย

Chinese

不过这也不奇怪，要是她们有个宝贝女儿，一直娇宠着，结果被人在大学里傻乎乎的骗，估计想攮死他的心也有了。

Thai

แต่นี่ก็ไม่แปลกหรอก ถ้าพวกเธอมีลูกสาวสุดที่รักที่คอยทะนุถนอมตามใจมาตลอด แต่กลับถูกคนหลอกลวงแบบคนโง่ในมหาวิทยาลัย คาดว่าคงมีใจอยากจะแทงเขาให้ตายเหมือนกัน

Chinese

高文慧一开始还有点疑惑呢，现在是一点也不疑惑了，真不愧是大户人家啊，这声狗江勤骂的真的是气势十足。

Thai

ตอนแรกเกาเหวินฮุ่ยยังมีความสงสัยอยู่บ้าง ตอนนี้ไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อยแล้ว สมกับเป็นตระกูลใหญ่จริงๆ คำด่าว่า 'เจ้าหมาเจียงฉิน' คำนี้ช่างทรงพลังและน่าเกรงขามเหลือเกิน

Chinese

她都有点后悔了，早知道昨天就不把冯楠舒要和家人一起来的消息告诉江勤了，他要是真来了，估计得被当场击毙。

Thai

เธอชักจะรู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว ถ้ารู้แบบนี้เมื่อวานก็คงไม่บอกเรื่องที่เฝิงหนานซูจะมาพร้อมกับครอบครัวให้เจียงฉินรู้หรอก ถ้าเขามาจริงๆ คาดว่าคงโดนสังหารคาที่แน่นอน

Chinese

要不说还得是小高，在喜甜兼职了这么久，脑子转的就是快：“阿姨，您还没见过我们宿舍吧？我带你去参观参观吧！”

Thai

ไม่บอกก็ต้องยอมรับว่าเสี่ยวเกานี่แหละ ทำงานพาร์ตไทม์ที่สี่เถียนมานานขนาดนี้ สมองจึงแล่นเร็ว “คุณน้าคะ คุณน้ายังไม่เคยเห็นหอพักของพวกเราใช่ไหมคะ? หนูพาคุณน้าไปเดินชมดีกว่าค่ะ!”

Chinese

“好啊，那就麻烦你了。”

Thai

“ได้สิ งั้นก็รบกวนหนูด้วยนะ”

Chinese

“不过，叔叔不能进去。”

Thai

“แต่ว่า คุณลุงเข้าไปไม่ได้นะคะ”

Chinese

站在旁边的男人摆摆手：“没事儿，我和龚叔聊会儿天，你们去吧。”

Thai

ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ โบกมือ “ไม่เป็นไร ฉันคุยเล่นกับกงซูสักพัก พวกเธอไปเถอะ”

Chinese

高文慧知道自己成功转移了他们的注意力，忍不住松了口气，然后让范淑玲先带他们上去，自己则在三楼停住，偷偷给江勤打了个电话。

Thai

เกาเหวินฮุ่ยรู้ว่าตัวเองเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเขาได้สำเร็จจึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็ให้ฟ่านซูหลิงพาพวกเขาขึ้นไปก่อน ส่วนตัวเองหยุดอยู่ที่ชั้นสามแล้วแอบโทรศัพท์หาเจียงฉิน

Chinese

虽然她经常和江勤吵架拌嘴，而且对方还经常拿扣工资这件事来吓唬她，但是她明白，把江勤那层玩世不恭的外壳剖开，他其实是个很好的人。

Thai

แม้ว่าเธอจะทะเลาะมีปากเสียงกับเจียงฉินบ่อยๆ และอีกฝ่ายก็มักจะเอาเรื่องหักเงินเดือนมาขู่เธออยู่เรื่อย แต่เธอเข้าใจดีว่าหากกะเทาะเปลือกนอกที่ไม่แยแสโลกของเจียงฉินออกไป จริงๆ แล้วเขาเป็นคนดีมากคนหนึ่ง

Chinese

工资是扣了，但是上次发的奖金比她应该按月拿的工资加起来都多。

Thai

เงินเดือนโดนหักก็จริง แต่เงินโบนัสที่จ่ายให้คราวก่อนกลับมากกว่าเงินเดือนประจำที่เธอควรจะได้รับในแต่ละเดือนรวมกันเสียอีก

Chinese

最重要的是她能看透，江勤是真的宠冯楠舒，要不然她也不会越磕越上瘾，所以她不希望现实中的朋友身上会发生偶像剧里的桥段，比如因为家人不同意而造成的无疾而终。

Thai

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเธอมองออกว่าเจียงฉินตามใจและเอ็นดูเฝิงหนานซูจริงๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยิ่งจิ้นยิ่งติดขนาดนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่อยากให้เกิดฉากแบบในละครไอดอลขึ้นกับเพื่อนในชีวิตจริง อย่างเช่นการต้องจบลงโดยไร้บทสรุปเพราะครอบครัวไม่เห็นด้วย

Chinese

很快，电话就接通了，里面传来了江勤的声音。

Thai

ไม่นาน สายก็เชื่อมต่อ เสียงของเจียงฉินดังมาจากปลายสาย

Chinese

“怎么了？我正打算往你们那边走呢。”

Thai

“มีอะไรเหรอ? ฉันกำลังจะเดินไปทางพวกเธอพอดีเลย”

Chinese

“你快别来了，我觉得冯楠舒的爸妈对你有很大的意见，语气有点像是要宰了你，你先忙你的吧，我探听清楚情况再通知你。”

Thai

“นายอย่าเพิ่งมาเลย ฉันรู้สึกว่าพ่อแม่ของเฝิงหนานซูดูจะไม่ค่อยพอใจนายเอามากๆ น้ำเสียงฟังดูเหมือนอยากจะเชือดนายเลย นายไปทำธุระของนายก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันสืบดูสถานการณ์ให้แน่ชัดแล้วค่อยบอกนายอีกที”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

江勤在男生宿舍楼下止住了脚步，觉得有些莫名其妙的。

Thai

เจียงฉินหยุดฝีเท้าลงที่ใต้หอพักชาย รู้สึกงุนงงไม่น้อย

Chinese

虽然通过龚叔零零碎碎透露的那些信息来看，冯楠舒的继母确实是个厉害人物，但也不至于一见面就宰了自己吧，她不是一直都不关心小富婆吗？

Thai

แม้ว่าเมื่อดูจากข้อมูลที่กงซูเผยออกมาเป็นระยะๆ แม่เลี้ยงของเฝิงหนานซูจะเป็นคนเอาเรื่องคนหนึ่งจริงๆ แต่ก็คงไม่ถึงขั้นเจอกันปุ๊บจะเชือดเขาปั๊บหรอกมั้ง ปกติแล้วเธอไม่เคยสนใจแม่หนูเศรษฐีเลยไม่ใช่หรือไง

Chinese

与此同时，高文慧收起手机回到了宿舍，一进门就看到了“冯楠舒的妈妈”正站在梯子上，弓着腰，仔仔细细地帮她更换被褥和床单。

Thai

ในเวลาเดียวกันนั้น เกาเหวินฮุ่ยเก็บโทรศัพท์แล้วเดินกลับเข้ามาในห้องพัก ทันทีที่ก้าวเข้าประตูก็เห็น “แม่ของเฝิงหนานซู” กำลังยืนอยู่บนบันได ก้มตัวช่วยเธอเปลี่ยนฟูกและผ้าปูที่นอนอย่างพิถีพิถัน

Chinese

慧慧子觉得她真的不像是大户豪门的优雅贵妇，反而更像是自己的母亲那样，虽然平凡而普通，但却温柔又慈祥。

Thai

ฮุ่ยฮุ่ยจื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เหมือนคุณนายผู้สง่างามจากตระกูลใหญ่โตเลยจริงๆ แต่กลับเหมือนแม่ของเธอเองมากกว่า แม้จะเรียบง่ายธรรมดาสามัญ ทว่าอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความเมตตา

Chinese

再看冯楠舒，那双漂亮的眼眸一直在怔怔地盯着这一幕，眸子里好像有水雾在升起一样。

Thai

เมื่อหันไปมองเฝิงหนานซู ดวงตาคู่สวยคู่นั้นกำลังจ้องมองภาพนี้ตาไม่กะพริบ ภายในแววตาคล้ายกับมีม่านหมอกน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมา

Chinese

（4000字求月票！！）

Thai

(4000 คำ ขอตั๋วเดือนด้วยนะ!!)

Chinese

求月票！！

Thai

ขอตั๋วเดือนด้วยนะ!!

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)