หากเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย

Chinese

第372章 如果高中就是朋友

Thai

บทที่ 372 ถ้าเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ม.ปลาย

Chinese

飘着碎雪的傍晚，闭关修炼的奈奈子正在想干啥干啥的时候，忽然就接到了老板的电话。

Thai

ในตอนเย็นที่หิมะโปรยปราย ไน่ไน่โกะที่กำลังเก็บตัวฝึกวิชาและทำอะไรตามใจชอบอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากเจ้านาย

Chinese

她起初以为老板要问的是工作上的事情，结果却没想到他问的竟然是爱好上的事情。

Thai

ตอนแรกเธอคิดว่าเจ้านายจะถามเรื่องงาน แต่คิดไม่ถึงว่าเรื่องที่เขาถามกลับเป็นเรื่องงานอดิเรกเสียอย่างนั้น

Chinese

“苏奈啊苏奈，你说你没事儿给我乱发什么东西？”

Thai

“ซูไน่เอ๋ยซูไน่ เธอว่างนักหรือไงถึงได้ส่งอะไรเรื่อยเปื่อยมาให้ฉันเนี่ย”

Chinese

“好家伙，上次放假删了我的玉足收藏夹，这次放假直接给我送了个核弹，你以后都不想放假了是吧？”

Thai

“ให้ตายสิ ปิดเทอมคราวก่อนลบโฟลเดอร์ของสะสมเท้าหยกของฉันไป พอปิดเทอมคราวนี้ก็ส่งระเบิดนิวเคลียร์มาให้ฉันตรงๆ เลย เธอไม่อยากหยุดปิดเทอมอีกแล้วใช่ไหม”

Chinese

“我发现工作状态的伱是残血的，你一放假就满血啊，你是个放假恐怖分子吗？”

Thai

“ฉันพบว่าตอนทำงานเธอเลือดจะหมดหลอด แต่พอปิดเทอมปุ๊บเลือดดันเต็มหลอดทันที เธอเป็นผู้ก่อการร้ายช่วงปิดเทอมหรือไง”

Chinese

“你们老板娘那么纯真，干净的像是一张白纸，你怎么舍得去荼毒她？”

Thai

“เถ้าแก่เนี้ยของพวกเธอไร้เดียงสาขนาดนั้น บริสุทธิ์เหมือนกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง เธอยังทำใจแปดเปื้อนเธอลงคอได้ยังไง”

Chinese

苏奈张大了嘴巴，完全没想到自己发的网址会被老板娘看去了，话说你们不是好朋友吗？为什么我半夜发给你的网址会被老板娘截胡掉。

Thai

ซูไน่อ้าปากค้าง นึกไม่ถึงเลยว่าลิงก์เว็บไซต์ที่ตัวเองส่งไปจะถูกเถ้าแก่เนี้ยเห็นเข้า ว่าแต่พวกคุณไม่ใช่เพื่อนสนิทกันหรอกเหรอ ทำไมลิงก์เว็บไซต์ที่ฉันส่งให้นายตอนดึกถึงถูกเถ้าแก่เนี้ยดักทางตัดหน้าไปได้ล่ะ

Chinese

江勤支支吾吾半晌，忽然恶狠狠地说要你管，老板娘和老板的事情你也干涉，你想拿三份工资啊！

Thai

เจียงฉินอึกอักอยู่นาน จู่ๆ ก็พูดขู่ฟ่อขึ้นมาว่าอย่ายุ่ง เรื่องของเถ้าแก่เนี้ยกับเถ้าแก่เธอยังจะเข้ามาก้าวก่าย อยากได้เงินเดือนสามเท่าหรือไง!

Chinese

冯楠舒此时正坐在客厅假装看电视，但其实一直在偷听，然后小脸高冷着，默默说了一句苏奈是好人。

Thai

เวลานี้เฝิงหนานซูกำลังนั่งแสร้งทำเป็นดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่ความจริงแล้วแอบฟังอยู่ตลอด จากนั้นใบหน้าเล็กอันเย็นชาก็พึมพำออกมาเงียบๆ ประโยคหนึ่งว่า ซูไน่เป็นคนดี

Chinese

和奈奈子打完电话，江勤登录了一下新换的网址，偷偷将音量关闭，连着点开了几个系列，仔细查看了一下。

Thai

หลังจากคุยโทรศัพท์กับไน่ไน่โกะเสร็จ เจียงฉินก็ล็อกอินเข้าลิงก์เว็บไซต์ที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ แอบปิดเสียง แล้วกดเปิดดูหลายๆ ซีรีส์ติดต่อกันเพื่อตรวจเช็กดูอย่างละเอียด

Chinese

还好，非会员看到的东西不多，我的小富婆还有救的……

Thai

ยังดีที่คนไม่ใช่สมาชิกดูอะไรไม่ได้มาก แม่หนูเศรษฐีของฉันยังพอมีทางช่วยอยู่…

Chinese

最重要的是现在移动支付不能用，想充会员还得绑定用U盾，无形之中增加了会员门槛，要不然以小富婆的财力，他现在已经是永久会员了。

Thai

ที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้ยังไม่มีการชำระเงินผ่านมือถือ หากอยากจะเติมเงินเป็นสมาชิกก็ต้องผูกกับยูชีลด์ ซึ่งเป็นการเพิ่มเงื่อนไขการสมัครสมาชิกไปโดยปริยาย ไม่อย่างนั้นด้วยกำลังทรัพย์ของแม่หนูเศรษฐี ตอนนี้เขาคงกลายเป็นสมาชิกถาวรไปแล้ว

Chinese

“走。”

Thai

“ไปกัน”

Chinese

“哥哥，去哪儿啊？”

Thai

“พี่ ไปไหนเหรอ”

Chinese

“带你去城南高中转转。”

Thai

“พาเธอไปเดินเล่นที่โรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนาน”

Chinese

江勤从卧室里出来，换上衣服，带着小富婆下了楼。

Thai

เจียงฉินเดินออกมาจากห้องนอน เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพาแม่หนูเศรษฐีลงไปชั้นล่าง

Chinese

因为城南高中要搬家的事情广为传播，到了一月底的时候，原本的高中群已经闹得沸沸扬扬的了，反正寒假也没什么事儿干，于是很多毕业生都陆陆续续地聚集了过来。

Thai

เนื่องจากข่าวเรื่องโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนานจะย้ายสถานที่แพร่สะพัดไปทั่ว พอถึงช่วงปลายเดือนมกราคม กลุ่มแชต ม.ปลาย เดิมจึงพูดคุยกันอย่างคึกคัก อีกทั้งช่วงปิดเทอมฤดูหนาวก็ไม่มีอะไรทำ ศิษย์เก่าที่จบไปแล้วจำนวนมากจึงทยอยมารวมตัวกัน

Chinese

人一多力量就大了，校方也不想和这么多人搞对立，你们想进来就进来呗，反正放假了，学校里也没几个人。

Thai

พอคนเยอะพลังก็ยิ่งมาก ทางโรงเรียนไม่อยากจะขัดแย้งกับคนจำนวนมากขนาดนี้ พวกเธออยากเข้ามาก็เข้ามาเถอะ อย่างไรเสียก็ปิดเทอมแล้ว ในโรงเรียนแทบไม่มีคนอยู่

Chinese

于是，城南高中的大门被打开，大批的毕业学子们涌入了校内。

Thai

ดังนั้น ประตูใหญ่ของโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนานจึงถูกเปิดออก ศิษย์เก่าจำนวนมากต่างพากันหลั่งไหลเข้าไปในโรงเรียน

Chinese

就在此时，一辆黑色的奥迪缓缓驶入，吸引了众人的目光。

Thai

ในตอนนั้นเอง รถยนต์ออดี้สีดำคันหนึ่งค่อยๆ ขับเข้ามา ดึงดูดสายตาของทุกคน

Chinese

“谁的车啊？”

Thai

“รถของใครน่ะ”

Chinese

“江禽的。”

Thai

“ของเจียงเดรัจฉาน”

Chinese

窃窃私语当中，江勤摁了一下车窗，副驾驶的玻璃缓缓降下，冯楠舒那张绝美的小脸瞬间露了出来，天真懵懂之中带着一丝怀念，给众人看的惊愕而哗然。

Thai

ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบ เจียงฉินกดปุ่มเปิดกระจกรถ กระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าเล็กอันงดงามไร้ที่ติของเฝิงหนานซูในทันที ความไร้เดียงสาปนเปกับความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย ทำให้ทุกคนที่มองเห็นต่างตกตะลึงจนเกิดเสียงฮือฮา

Chinese

以理服人，平平无奇的以理服人，江勤歪嘴一笑。

Thai

ใช้เหตุผลโน้มน้าวใจ ใช้เหตุผลโน้มน้าวใจแบบธรรมดาสามัญ เจียงฉินยกมุมปากยิ้ม

Chinese

正在此时，后面忽然跟进来了一辆黑色路虎，快要接近前方奥迪的时候滴滴滴地按了两下喇叭。

Thai

ในเวลานั้นเอง ด้านหลังก็มีรถแลนด์โรเวอร์สีดำคันหนึ่งขับตามเข้ามา และเมื่อใกล้จะถึงรถออดี้คันหน้าก็กดแตรดังปี๊นๆ สองครั้ง

Chinese

见到这一幕，坐在副驾驶上的秦子昂立马惊恐地按住了表弟的手：“你做什么？你要死啊！”

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ ฉินจื่ออั๋งที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับก็รีบเอามือกดแขนของลูกพี่ลูกน้องด้วยความตกใจกลัวทันที “นายทำบ้าอะไร อยากตายหรือไง!”

Chinese

秦家表弟愣了一下：“让他给咱让路啊，区区一个奥迪，也敢挡我们路虎？不要命了吧他！”

Thai

ลูกพี่ลูกน้องตระกูลฉินชะงักไปครู่หนึ่ง “ก็ให้มันหลีกทางให้พวกเราไง แค่ออดี้กระจอกๆ กล้ามาขวางแลนด์โรเวอร์ของเราเนี่ยนะ มันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วมั้ง!”

Chinese

“你他妈没看见前面都是学生啊，他那不是挡路，是自己也过不去，咱等等就行了，你慌个几把啊，文明一点行吗？”

Thai

“มึงไม่เห็นหรือไงวะว่าข้างหน้ามีแต่นักเรียน เขาไม่ได้ตั้งใจขวางทางแต่ตัวเองก็ไปไม่ได้เหมือนกัน พวกเราแค่รอก็พอแล้ว จะรีบร้อนหาอะไรวะ ทำตัวให้มีอารยธรรมหน่อยได้ไหม”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

秦家表弟愣了半天，眼神里露出一丝惊奇：“不对啊哥，你以前不这样的啊，你还记不记得后街的那条阿黄，当初就是看了你一眼，就被你骂的两腿发颤。”

Thai

ลูกพี่ลูกน้องตระกูลฉินอึ้งไปนาน แววตาฉายความประหลาดใจออกมา “ไม่ถูกสิพี่ เมื่อก่อนพี่ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่ พี่ยังจำเจ้าอาหวงที่ถนนด้านหลังได้ไหม ตอนนั้นมันแค่มองหน้าพี่แวบเดียว ก็โดนพี่ด่าจนขาสั่นพั่บๆ เลยนะ”

Chinese

秦子昂龇牙咧嘴地警告他：“阿黄看着凶，但只会叫，前面那个虽然不叫，但咬人可疼！”

Thai

ฉินจื่ออั๋งแยกเขี้ยวขู่เตือนเขา “เจ้าอาหวงดูดุร้ายแต่มันทำได้แค่เห่า ส่วนคนข้างหน้าถึงจะไม่เห่า แต่เวลากัดขึ้นมาเจ็บเจียนตายเชียวนะ!”

Chinese

正在此时，前面的学生逐渐向两边的教学楼走去，奥迪车也重新开动，停到了后方的南书楼前，随后车门打开，两人下车。

Thai

ในตอนนั้นเอง นักเรียนด้านหน้าค่อยๆ เดินแยกย้ายไปยังอาคารเรียนทั้งสองฝั่ง รถออดี้จึงเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้งและไปจอดอยู่หน้าอาคารหนานซูที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นประตูก็เปิดออก ทั้งสองคนก้าวลงจากรถ

Chinese

路虎也紧随其后，等发动机熄火后，车门也应声打开。

Thai

รถแลนด์โรเวอร์ก็ขับตามมาติดๆ เมื่อดับเครื่องยนต์แล้ว ประตูรถก็เปิดออกตามกันมา

Chinese

“哦，子昂也来了？真是哪有热闹哪有你啊。”

Thai

“โอ้ จื่ออั๋งก็มาด้วยเหรอ ที่ไหนมีเรื่องครึกครื้นที่นั่นต้องมีนายจริงๆ สินะ”

Chinese

秦家表弟一听就怒了，心说你是没挨过富二代打是怎么着？然后刚要上去装个逼，结果就被秦子昂拉住了，喊着不至于不至于。

Thai

ลูกพี่ลูกน้องตระกูลฉินได้ยินก็โมโหขึ้นมาทันที ในใจคิดว่าแกไม่เคยโดนลูกคนรวยสั่งสอนหรือไง จากนั้นพอคิดจะพุ่งเข้าไปวางมาดอวดเบ่ง กลับถูกฉินจื่ออั๋งดึงตัวเอาไว้พลางร้องห้ามว่าไม่ถึงขนาดนั้น ไม่ต้องถึงขนาดนั้น

Chinese

“城南也是我的青春，它现在要没了，我也想来看看。”

Thai

“เฉิงหนานก็เป็นช่วงวัยเยาว์ของฉันเหมือนกัน ตอนนี้มันกำลังจะไม่มีแล้ว ฉันก็อยากมาดูสักหน่อย”

Chinese

江勤点点头，忽然想起一件事：“最近学习怎么样，得学习之星了吗？”

Thai

เจียงฉินพยักหน้า จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “ช่วงนี้การเรียนเป็นยังไงบ้าง ได้ดาวเด่นแห่งการเรียนหรือยัง”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

“哦对了，你今年还去南河那边放烟花吧，买点米兰之夜和千里江山。”

Thai

“อ้อจริงสิ ปีนี้นายยังจะไปจุดพลุที่แถวแม่น้ำหนานเหออีกไหม ซื้อพวกราตรีมิลานกับขุนเขาและสายน้ำพันลี้มาหน่อยสิ”

Chinese

秦子昂想起去年被他坑烟花的事情，拉着表弟就走，然后心里也在琢磨，什么是他妈的学习之星，什么又是他妈的米兰之夜和千里江山啊草。

Thai

ฉินจื่ออั๋งนึกถึงเรื่องที่ตัวเองโดนหลอกเอาพลุไปเมื่อปีก่อน จึงลากลูกพี่ลูกน้องเดินหนีทันที ในใจก็พลางขบคิดไปด้วยว่า อะไรคือดาวเด่นแห่งการเรียนวะ แล้วอะไรคือราตรีมิลานกับขุนเขาและสายน้ำพันลี้วะเนี่ย บัดซบเอ๊ย

Chinese

随着人群呼呼啦啦地涌入，大家都涌入了曾经的教室，坐到了曾经的位置上，感受着那些已经逝去的时光。

Thai

เมื่อผู้คนหลั่งไหลเข้ามาเป็นกลุ่มใหญ่ ทุกคนต่างก็เดินเข้าไปในห้องเรียนในอดีต นั่งลงบนตำแหน่งที่นั่งที่เคยนั่ง สัมผัสถึงช่วงเวลาที่ผ่านพ้นไปแล้วเหล่านั้น

Chinese

想当初，就是在这样的环境之下，他们努力拼搏着，朝夕相处着，最后散落全国，再回来时已经恍然如梦。

Thai

คิดถึงตอนนั้น ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้นี่เองที่พวกเขาต่างพยายามต่อสู้ ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันทั้งวันทั้งคืน จนกระทั่งแยกย้ายกระจัดกระจายไปทั่วประเทศ ยามได้กลับมาอีกครั้งจึงรู้สึกเหมือนดั่งความฝัน

Chinese

江勤坐在前排靠窗的位置，目光凝视着窗外那株不知名的树，神情微微有些异样。

Thai

เจียงฉินนั่งอยู่ตรงตำแหน่งแถวหน้าติดริมหน้าต่าง สายตาจดจ้องไปยังต้นไม้ที่ไม่ทราบชื่อนอกหน้าต่างต้นนั้น สีหน้าดูแปลกไปเล็กน้อย

Chinese

人有两种记忆，身体记忆和大脑记忆，大脑记忆会随着时间褪色，但当身体来到一个熟悉的环境当中，很多感觉还是遗忘不了的。

Thai

มนุษย์เรามีความทรงจำอยู่สองแบบ คือความทรงจำของร่างกายและความทรงจำของสมอง ความทรงจำของสมองจะเลือนรางไปตามกาลเวลา ทว่าเมื่อร่างกายได้มาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ความรู้สึกมากมายก็ยังคงไม่อาจลืมเลือน

Chinese

对别人来说，他们离开这个场景才只有一两年，但对于他来说，这个场景已经陌生了十余载了。

Thai

สำหรับคนอื่น พวกเขาเพิ่งจากสถานที่แห่งนี้ไปเพียงหนึ่งหรือสองปีเท่านั้น แต่สำหรับเขา สถานที่แห่งนี้กลับแปลกหน้าไปนานกว่าสิบปีแล้ว

Chinese

那年的风有多么悠扬，晚自习的灯火有多么闪亮，那些随风摆动的树，那些形形色色的人，前排后排，左边右边，都仿佛烙印在了身体当中。

Thai

สายลมในปีนั้นพัดเอื่อยเพียงใด แสงไฟยามเรียนคาบค่ำสว่างไสวเพียงใด ต้นไม้ที่ไหวเอนตามแรงลมเหล่านั้น ผู้คนหลากหลายรูปแบบเหล่านั้น แถวหน้าแถวหลัง ด้านซ้ายด้านขวา ล้วนคล้ายกับประทับตราฝังแน่นอยู่ในร่างกาย

Chinese

楚丝琪今天也来了，此时正坐在江勤后面的位置，一直在盯着他的背影发呆。

Thai

วันนี้ฉู่ซือฉีก็มาด้วยเช่นกัน เวลานี้นั่งอยู่ตรงตำแหน่งด้านหลังเจียงฉินและจ้องมองแผ่นหลังของเขาอย่างเหม่อลอยอยู่ตลอด

Chinese

她在想，如果江勤当年没有那么快变心，再等她一下，今天和他一起回忆青春的应该就是自己了吧。

Thai

เธอกำลังคิดว่า หากตอนนั้นเจียงฉินไม่เปลี่ยนใจเร็วขนาดนั้น และรอเธออีกสักนิด คนที่ได้มาร่วมรำลึกความหลังในวัยเยาว์กับเขาในวันนี้ก็คงจะเป็นตัวเธอเองแล้วใช่ไหม

Chinese

可惜他没能坚持下去，弄丢了本来应该可以很圆满的感情。

Thai

น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถยืนหยัดต่อไปได้ ทำความรักที่เดิมทีควรจะสมบูรณ์แบบอย่างยิ่งต้องหลุดลอยไป

Chinese

当然了，楚丝琪觉得自己也有错，如果当年可以朝他多走一步就好了，那样也不会多出一个外人。

Thai

แน่นอนว่าฉู่ซือฉีรู้สึกว่าตัวเองก็มีส่วนผิด หากในตอนนั้นเธอก้าวไปหาเขาอีกสักก้าวหนึ่งก็คงจะดี เช่นนั้นแล้วก็คงไม่มีคนนอกเพิ่มเข้ามา

Chinese

人世间的事情就是这样，失之毫厘差之千里，对吗？

Thai

เรื่องราวบนโลกมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ ผิดพลาดเพียงนิดเดียว ผลลัพธ์กลับคลาดเคลื่อนไปไกลพันลี้ ใช่ไหมล่ะ

Chinese

楚丝琪恍惚了一下，好几次都有种梦回高中的感觉，微微捏紧拳头，想喊一声江勤的名字，可却没想好江勤答应了之后，自己应该说些什么。

Thai

ฉู่ซือฉีรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ หลายต่อหลายครั้งที่มีความรู้สึกเหมือนฝันย้อนกลับไปในสมัย ม.ปลาย เธอกำหมัดแน่นเบาๆ อยากจะเอ่ยเรียกชื่อเจียงฉินสักครั้ง ทว่ากลับยังคิดไม่ออกว่าหลังจากที่เจียงฉินขานรับแล้ว ตัวเองควรจะพูดอะไรออกไป

Chinese

其实后面的同学也在观察她，像秦子昂、于莎莎、王慧茹、郭子航、杨树安，赵露、孔倩倩……

Thai

ความจริงแล้วเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ด้านหลังก็กำลังสังเกตดูเธออยู่เหมือนกัน อย่างเช่นฉินจื่ออั๋ง อวี๋ซาซา หวังฮุ่ยหรู กัวจื่อหาง หยางซู่อัน จ้าวลู่ ขงเชี่ยนเชี่ยน…

Chinese

他们知道，楚丝琪后悔了。

Thai

พวกเขารู้ดีว่าฉู่ซือฉีรู้สึกเสียใจภายหลังแล้ว

Chinese

她当年在面对江勤的时候有多高傲，此刻或许就有多么的后悔。

Thai

ยามที่เธอเผชิญหน้ากับเจียงฉินในตอนนั้นเย่อหยิ่งเพียงใด ในเวลานี้ก็อาจจะรู้สึกเสียใจภายหลังมากเพียงนั้น

Chinese

可在临川，或者在临川周边上学的人都知道，今天的江勤已经不是从前的江勤了，他身上的光环炸裂的就像太阳，与他们这些人已经是云泥之别了。

Thai

ทว่าคนที่เรียนอยู่ที่หลินชวนหรือบริเวณรอบๆ หลินชวนต่างก็รู้ดีว่า เจียงฉินในวันนี้ไม่ใช่เจียงฉินในอดีตอีกต่อไปแล้ว รัศมีเปล่งประกายบนตัวเขาร้อนแรงราวกับดวงอาทิตย์ ช่างแตกต่างกับพวกเขาราวฟ้ากับเหว

Chinese

“我刚才南书楼的走廊看到江勤的画像了，写着优秀校友。”

Thai

“เมื่อกี้ฉันเห็นรูปภาพของเจียงฉินตรงทางเดินอาคารหนานซูด้วย เขียนว่าศิษย์เก่าดีเด่น”

Chinese

“真的假的？”

Thai

“จริงหรือหลอกเนี่ย”

Chinese

“真的啊，那个地方我有印象，以前挂的是爱因斯坦呢。”

Thai

“จริงสิ ตรงนั้นฉันจำได้นะ เมื่อก่อนเคยแขวนรูปไอน์สไตน์ไว้ด้วยซ้ำ”

Chinese

“这个我不酸，但他得到了冯楠舒，我真他妈酸的要死。”

Thai

“เรื่องนี้ฉันไม่อิจฉาหรอก แต่ที่เขาได้เฝิงหนานซูไปเนี่ย ฉันแม่งโคตรอิจฉาจนจะตายอยู่แล้ว”

Chinese

窃窃私语当中，楚丝琪终于鼓起勇气要说话，却看到江勤站起身走向门外，说着回忆不需太多，微醺即可。

Thai

ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบ ในที่สุดฉู่ซือฉีก็รวบรวมความกล้าเพื่อจะเอ่ยปาก ทว่ากลับเห็นเจียงฉินลุกขึ้นยืนเดินตรงไปยังนอกประตู พลางพูดว่าความทรงจำไม่จำเป็นต้องมีมากเกินไป แค่พอกรึ่มๆ ก็พอแล้ว

Chinese

然后他迈步走到隔壁一班的后门，原本正在热烈回忆往事的学生瞬间就静下来了，然后看看江勤，再看看冯楠舒，脸上的表情精彩纷呈。

Thai

จากนั้นเขาก็ก้าวเดินไปที่ประตูด้านหลังของห้องหนึ่งที่อยู่ข้างๆ บรรดานักเรียนที่เดิมทีกำลังรำลึกความหลังกันอย่างออกรสด้านในก็เงียบเสียงลงในทันที จากนั้นก็มองเจียงฉินสลับกับเฝิงหนานซู สีหน้าของแต่ละคนดูน่าสนใจอย่างยิ่ง

Chinese

其实他们和前段时间去江勤家吃饭的那几个人差不多，谁也想不明白，怎么会是他呢。

Thai

อันที่จริงพวกเขาก็ไม่ต่างจากคนไม่กี่คนที่ไปกินข้าวที่บ้านของเจียงฉินเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ไม่มีใครเข้าใจได้เลยว่า ทำไมถึงเป็นเขาไปได้

Chinese

江勤和冯楠舒在高中哪说过话啊。

Thai

ตอน ม.ปลาย เจียงฉินกับเฝิงหนานซูเคยคุยกันที่ไหนกันเล่า

Chinese

正在此时，忽然的安静让小富婆似有感应，然后转头看向后门，刚才的高冷瞬间化为可爱。

Thai

ในตอนนั้นเอง ความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้แม่หนูเศรษฐีคล้ายจะรู้สึกได้ จึงหันหน้าไปมองทางประตูด้านหลัง ความเย็นชาเมื่อครู่พลันมลายกลายเป็นความน่ารักในพริบตา

Chinese

“哥哥。”

Thai

“พี่”

Chinese

冯楠舒一开口，周围的人瞬间屏住了呼吸，难以置信地看了了过去。

Thai

พอเฝิงหนานซูเอ่ยปาก ผู้คนโดยรอบก็กลั้นหายใจไปในทันทีและมองไปยังเธออย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

Chinese

我草，谈了恋爱的高冷大小姐这么可爱？！

Thai

เชี่ยเอ๊ย คุณหนูใหญ่ผู้เย็นชาพอมีความรักแล้วน่ารักขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!

Chinese

他们和冯楠舒一起度过了一整个高中，可哪见过冯楠舒嘤里嘤起的叫哥哥，这太科幻了。

Thai

พวกเขาใช้ชีวิตตลอดช่วง ม.ปลาย ร่วมกับเฝิงหนานซู แต่ไหนเลยจะเคยเห็นเฝิงหนานซูทำเสียงออดอ้อนเรียกพี่แบบนี้ นี่มันเหนือจริงเกินไปแล้ว

Chinese

“走，出去转转。”

Thai

“ไป ออกไปเดินเล่นกัน”

Chinese

“哦哦。”

Thai

“อื้อ”

Chinese

冯楠舒哒哒哒地跟着走了出去，小手塞进了江勤的口袋，粘人的不行。

Thai

เฝิงหนานซูเดินตามต้อยๆ ออกไป มือเล็กๆ สอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเจียงฉิน เกาะติดแจจนเกินเยียวยา

Chinese

江勤上高中的时候其实也偷偷去看过冯楠舒，毕竟美女嘛，谁不想多看两眼呢，但他确实没和她有过交流，好几次在门口遇到也是擦肩而过。

Thai

ตอนที่เจียงฉินเรียน ม.ปลาย ความจริงก็เคยแอบไปดูเฝิงหนานซูเหมือนกัน ถึงอย่างไรก็เป็นสาวสวย ใครบ้างจะไม่อยากมองเพิ่มอีกสองแวบ ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดคุยกับเธอจริงๆ หลายครั้งที่เจอกันตรงหน้าประตูก็แค่เดินสวนกันผ่านไปเท่านั้น

Chinese

但这次重回高中，时间线好像错乱了一样，让他重新在旧时光里遇到了她。

Thai

แต่การกลับมาโรงเรียน ม.ปลาย ในครั้งนี้ เส้นเวลากลับคล้ายจะสับสนวุ่นวาย ทำให้เขาได้พบกับเธอในห้วงเวลาเก่าๆ อีกครั้ง

Chinese

我要是从高一就开始喜欢小富婆就好了，现在也许会有更多回忆。

Thai

ถ้าฉันเริ่มชอบแม่หนูเศรษฐีตั้งแต่ตอน ม.4 ก็คงดี ตอนนี้อาจจะมีความทรงจำร่วมกันมากกว่านี้

Chinese

嗯？

Thai

หืม?

Chinese

江勤愣了一下，眼神瞬间心虚了不少，但还故作镇定，生怕小富婆察觉到异样。

Thai

เจียงฉินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตามีความรู้สึกผิดผุดขึ้นมาในทันที ทว่ายังคงแสร้งทำเป็นสุขุมเพราะกลัวว่าแม่หนูเศรษฐีจะจับพิรุธได้

Chinese

“你高中的时候怎么不和我交朋友呢？”

Thai

“ตอน ม.ปลาย ทำไมเธอถึงไม่ยอมเป็นเพื่อนกับฉันล่ะ”

Chinese

冯楠舒抬头看他一眼，理直气壮地开口：“我害怕。”

Thai

เฝิงหนานซูเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งแล้วตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ “ฉันกลัว”

Chinese

江勤忽然来了兴致：“你高中的时候认识我吗？”

Thai

จู่ๆ เจียงฉินก็เกิดความสนใจขึ้นมา “ตอน ม.ปลาย เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ”

Chinese

“认识，你是那样的头发，前面可长了，盖着左眼，我那时候觉得你就一只眼。”

Thai

“รู้จักสิ นายทำผมทรงนั้น ด้านหน้ายาวมากจนปิดตาข้างซ้าย ตอนนั้นฉันยังคิดว่านายมีตาข้างเดียวอยู่เลย”

Chinese

冯楠舒说着话，把头发拽下来一捋模仿了一下。

Thai

เฝิงหนานซูพูดพลางดึงผมลงมาปอยหนึ่งแล้วทำท่าเลียนแบบ

Chinese

江勤被这黑历史痛击的不行：“那时候大家都是这样的头发吧？干嘛只记得我的。”

Thai

เจียงฉินโดนประวัติศาสตร์ด้านมืดนี้แทงใจดำเข้าอย่างจัง “ตอนนั้นทุกคนก็ทำผมทรงนี้กันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงจำได้แค่ทรงผมของฉันล่ะ”

Chinese

“可是你那样就好看，别的人都不好看，都很傻。”

Thai

“แต่นายทำทรงนั้นแล้วดูดีนี่นา คนอื่นทำแล้วดูไม่ดีเลย ดูทึ่มๆ กันหมด”

Chinese

“你年纪轻轻就这么有眼光了？不会是骗我的吧？”

Thai

“อายุน้อยแค่นั้นก็มีสายตาเฉียบแหลมขนาดนี้แล้วเหรอ ไม่ได้กำลังหลอกฉันใช่ไหม”

Chinese

冯楠舒一脸乖巧地摇头：“没骗你，我遇见你就想撩开你的头发看看。”

Thai

เฝิงหนานซูส่ายหน้าด้วยสีหน้าว่านอนสอนง่าย “ไม่ได้หลอกนายนะ พอฉันเจอนายก็อยากจะเปิดผมของนายดูตลอดเลย”

Chinese

江勤瘪瘪嘴，不信一点：“你都没见过我几面吧？我在你眼里应该和其他同学一样，都是萝卜白菜。”

Thai

เจียงฉินเบะปาก ไม่เชื่อแม้แต่น้อย “เธอแทบจะไม่เคยเจอหน้าฉันเลยไม่ใช่หรือไง ฉันในสายตาของเธอคงเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ นั่นแหละ เป็นแค่หัวไชเท้ากับผักกาดขาวทั่วไป”

Chinese

“高中的摸底考试，我坐在你前面，忘记带文具袋了，你给了我一支笔，虽然没说话。”

Thai

“ตอนสอบวัดระดับ ม.ปลาย ฉันนั่งอยู่ข้างหน้านาย ฉันลืมเอากล่องดินสอมา นายให้ปากกาฉันมาหนึ่งด้าม ถึงแม้จะไม่ได้พูดอะไรก็เถอะ”

Chinese

“有这回事儿吗？”

Thai

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ”

Chinese

“有的，我第一场没有笔用，交了白卷，只考了年级第八。”

Thai

“มีสิ รอบแรกฉันไม่มีปากกาใช้ เลยส่งกระดาษเปล่า สอบได้แค่อันดับที่แปดของระดับชั้น”

Chinese

“第八还不行，你有点凡尔赛啊？”

Thai

“ที่แปดยังไม่พออีกเหรอ เธอจะอวดเบ่งแบบเวร์ซายส์ไปหน่อยแล้วมั้ง”

Chinese

冯楠舒抿了下小嘴：“只有那次没考第一。”

Thai

เฝิงหนานซูเม้มริมฝีปากเล็กๆ “มีแค่ครั้งนั้นแหละที่สอบไม่ได้ที่หนึ่ง”

Chinese

江勤微微一愣，忽然想起那次改造何曼琪的事情，那时候冯楠舒特地提起自己有一次没考第一，他还以为小富婆是在谦虚，其实是想看看自己还记不记得吗？有点小心机啊。

Thai

เจียงฉินชะงักไปเล็กน้อย จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องดัดนิสัยเหอม่านฉีในตอนนั้นขึ้นมาได้ ตอนนั้นเฝิงหนานซูจงใจพูดขึ้นมาว่าตัวเองมีอยู่ครั้งหนึ่งที่สอบไม่ได้ที่หนึ่ง เขายังคิดว่าแม่หนูเศรษฐีกำลังถ่อมตัวอยู่เสียอีก ที่แท้คืออยากดูว่าตัวเองยังจำได้อยู่หรือเปล่างั้นเหรอ มีเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ เหมือนกันนะเนี่ย

Chinese

但冯楠舒应该不知道，自己的记忆其实已经被重刷了十多年了，这样的事真的记不得一点了。

Thai

ทว่าเฝิงหนานซูคงไม่รู้ว่า ความทรงจำของเขาถูกล้างและรีเซ็ตใหม่มานานกว่าสิบปีแล้ว เรื่องพรรค์นี้จึงจำไม่ได้เลยแม้แต่น้อยจริงๆ

Chinese

“感觉浪费了好多的时光啊。”

Thai

“รู้สึกเหมือนเสียดายช่วงเวลาไปตั้งเยอะเลยแฮะ”

Chinese

江勤双手插兜：“你说如果我们在高中就成好朋友了会是怎样？”

Thai

เจียงฉินล้วงมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋ากางเกง “เธอลองคิดดูสิ ถ้าพวกเรากลายเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่ตอน ม.ปลาย จะเป็นยังไงนะ”

Chinese

冯楠舒扬起小脸看着他，眼睛水润润地眨了两下：“那我现在已经玩过你的备用手机了。”

Thai

เฝิงหนานซูแหงนหน้าเล็กๆ ขึ้นมองเขา ดวงตาฉ่ำน้ำกะพริบปริบๆ สองที “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฉันก็คงได้เล่นโทรศัพท์เครื่องสำรองของนายไปแล้ว”

Chinese

“那可不是玩具！”

Thai

“นั่นไม่ใช่ของเล่นนะ!”

Chinese

“哥哥，康康备用手机。”

Thai

“พี่ ขอดูโทรศัพท์เครื่องสำรองหน่อยสิ”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)