อยากออกไปข้างนอก จ่ายมาก่อนหนึ่งร้อย

Chinese

第167章 想出门先交一百

Thai

บทที่ 167 อยากออกประตู จ่ายมาก่อนหนึ่งร้อย

Chinese

宿舍囤货节在短时间内将拼团的注册量和订单量拉到了高峰。

Thai

เทศกาลกักตุนสินค้าประจำหอพักช่วยดันยอดลงทะเบียนและยอดสั่งซื้อของพินถวนพุ่งสูงขึ้นสู่จุดพีคในระยะเวลาอันสั้น

Chinese

在这个情况之下，208策划的好物推荐确实造成了一定的影响，为万众商城促成了十笔线上订单，数量虽然不多，而且都是一些闹钟、台灯之类的便宜货，但怎么说也算是一个良好的开始。

Thai

ภายใต้สถานการณ์นี้ การแนะนำสินค้าดีมีคุณภาพที่ห้อง 208 วางแผนไว้ก็สร้างอิมแพกต์ได้ระดับหนึ่งจริงๆ ช่วยให้ห้างสรรพสินค้าว่านจ้งเกิดยอดสั่งซื้อออนไลน์สิบรายการ แม้จำนวนจะไม่มาก อีกทั้งยังเป็นของราคาถูกจำพวกนาฬิกาปลุกกับโคมไฟตั้งโต๊ะ แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี

Chinese

另外，马上就要到月底了，学生们该没钱的早没钱了。

Thai

อีกอย่าง ใกล้จะถึงสิ้นเดือนแล้ว พวกนักศึกษาที่ควรจะหมดเงินก็หมดเงินกันไปตั้งนานแล้ว

Chinese

就像曹广宇吧，都开始泡面汤配馒头了，比家境贫寒的周超过的都惨。

Thai

อย่างเฉากว่างอวี่ก็เริ่มกินน้ำแกงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแกล้มหมั่นโถวแล้ว ใช้ชีวิตอนาถยิ่งกว่าโจวเชาที่มีฐานะยากจนเสียอีก

Chinese

在这个节骨眼上，万众商城能凑出十个订单出来已经很不错了。

Thai

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ ห้างสรรพสินค้าว่านจ้งรวมยอดได้สิบออร์เดอร์ก็นับว่าดีมากแล้ว

Chinese

等下个月吧。

Thai

รอเดือนหน้าเถอะ

Chinese

下个月一发生活费，就搞个商城组合拳，狠狠把大学生榨干！

Thai

พอเดือนหน้าเงินค่าขนมออกเมื่อไหร่ จะจัดชุดคอมโบของห้างสรรพสินค้า รีดเงินพวกนักศึกษาให้เกลี้ยงไปเลย!

Chinese

“老板，你怎么了？”

Thai

“บอส เป็นอะไรไปเหรอครับ”

Chinese

“没事，天干物燥，我最近有点牙疼。”

Thai

“ไม่มีอะไร อากาศแห้ง ช่วงนี้ฉันปวดฟันนิดหน่อยน่ะ”

Chinese

江勤收起了“榨干他们”的狰狞表情，带着董文豪进了前广场的喜甜，等待着万众商城的货车。

Thai

เจียงฉินเก็บสีหน้าดุร้ายแบบ ‘จะสูบเลือดสูบเนื้อพวกมัน’ กลับไป ก่อนจะพาต่งเหวินหาวเดินเข้าไปในร้านสี่เถียนตรงลานหน้าอาคาร เพื่อรอรถส่งของจากห้างสรรพสินค้าว่านจ้ง

Chinese

接货这件事是由专门安排好的兼职生负责的，不用他这个当老板的亲自出马，但考虑到是第一次配送，江勤还是想亲自盯一下。

Thai

เรื่องรับของนั้นมีนักศึกษาพาร์ตไทม์ที่จัดสรรไว้รับผิดชอบอยู่แล้ว ไม่จำเป็นที่คนเป็นบอสอย่างเขาต้องออกโรงด้วยตัวเอง แต่เมื่อคำนึงถึงว่านี่เป็นการจัดส่งครั้งแรก เจียงฉินจึงยังอยากมาคอยดูด้วยตัวเองสักหน่อย

Chinese

“老板，奶茶。”

Thai

“บอสคะ ชานมค่ะ”

Chinese

“董主管，奶茶。”

Thai

“หัวหน้าต่งคะ ชานมค่ะ”

Chinese

喜甜的兼职店长胡馨端着两杯奶茶走了过去，放在了两人的面前。

Thai

หูซินผู้จัดการร้านพาร์ตไทม์ของสี่เถียนยกชานมสองแก้วเดินเข้ามา วางลงตรงหน้าของทั้งสองคน

Chinese

董文豪听到“主管”两个字，顿时心花怒放，胸膛凶猛挺起，差点撑开了羽绒服的拉链。

Thai

พอต่งเหวินหาวได้ยินคำว่า “หัวหน้า” ก็พลันดีใจจนเนื้อเต้น ยืดอกขึ้นอย่างผึ่งผายจนเกือบจะปริซิปเสื้อขนเป็ดออก

Chinese

“文豪，你怎么了？”江勤奇怪地看他一眼。

Thai

“เหวินหาว นายเป็นอะไรไป” เจียงฉินมองเขาอย่างแปลกใจ

Chinese

董文豪瞬间把胸缩了回去，讪笑着开口：“没事，天干物燥，胸有点疼。”

Thai

ต่งเหวินหาวรีบหดอกกลับทันควัน พลางหัวเราะแห้งๆ เอ่ยว่า “ไม่มีอะไรครับ อากาศแห้ง หน้าอกเลยเจ็บนิดหน่อย”

Chinese

江勤听完直呼牛逼：“你自从抹了口红，连疼的地方都很奇妙啊，要不去后面找个没人的地方揉揉？”

Thai

พอเจียงฉินได้ยินก็อดทึ่งไม่ได้ “ต่อนายทาลิปสติกมาเนี่ย แม้แต่จุดที่เจ็บก็ยังพิสดารขนาดนี้เลยเหรอ ไปหาที่ลับตาคนข้างหลังนวดๆ หน่อยไหมล่ะ”

Chinese

董文豪刚嘬了一口奶茶，听完差点被呛个半死：“我说错了，是胸口发闷。”

Thai

ต่งเหวินหาวเพิ่งดูดชานมเข้าไปคำหนึ่ง พอได้ยินเข้าก็เกือบสำลักตาย “ผมพูดผิดครับ รู้สึกแน่นหน้าอกต่างหาก”

Chinese

“几点了？”

Thai

“กี่โมงแล้ว”

Chinese

“已经八点十分了。”

Thai

“สองทุ่มสิบนาทีแล้วครับ”

Chinese

江勤眉心一皱：“订好的配送时间不是八点？”

Thai

เจียงฉินขมวดคิ้ว “เวลานัดส่งของที่ตกลงกันไว้ไม่ใช่สองทุ่มเหรอ”

Chinese

董文豪这才记起来，伸手摸出了手机打了个电话，半晌后他幽幽开口：“张主管说路上可能有点堵车，让我们耐心一点。”

Thai

ต่งเหวินหาวเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรไป ครู่หนึ่งต่อมาเขาก็เอ่ยเสียงแผ่ว “หัวหน้าจางบอกว่าบนถนนรถอาจจะติดนิดหน่อย ให้พวกเราใจเย็นๆ รออีกสักนิดครับ”

Chinese

“就是那个上次让我们把配送时间改掉的张主管？”

Thai

“หัวหน้าจางคนที่คราวก่อนบอกให้พวกเราเปลี่ยนเวลาส่งของน่ะเหรอ”

Chinese

“对，就是他。”

Thai

“ใช่ครับ คนนั้นแหละ”

Chinese

江勤嘬了口奶茶：“今天是他来送货？”

Thai

เจียงฉินดูดชานมไปอึกหนึ่ง “วันนี้เขามาส่งของเองเหรอ”

Chinese

董文豪摇头：“他是主管，主管怎么可能来送货，肯定是他派人过来。”

Thai

ต่งเหวินหาวส่ายหน้า “เขาเป็นถึงหัวหน้า หัวหน้าจะเป็นคนมาส่งของได้ยังไง ต้องส่งคนอื่นมาแน่ครับ”

Chinese

“那他懂个屁。”

Thai

“งั้นมันจะไปรู้อะไร”

Chinese

江勤说完话，端着奶茶就出了喜甜，董文豪见状跟了上去，两个人找到了负责接货的兼职大学生孔辉，三个人蹲在路边开始等待。

Thai

เจียงฉินพูดจบก็ถือชานมเดินออกจากร้านสี่เถียน ต่งเหวินหาวเห็นดังนั้นก็รีบตามไป ทั้งสองคนไปหาข่งฮุย นักศึกษาพาร์ตไทม์ที่รับผิดชอบรับของ แล้วทั้งสามคนก็นั่งยองๆ รออยู่ริมถนน

Chinese

直到八点三十五，一辆印着万众商城货运部的车才缓缓而来，一路行驶到前广场的雕像前面停驻。

Thai

จนกระทั่งสองทุ่มสามสิบห้านาที รถคันหนึ่งที่พิมพ์โลโก้แผนกขนส่งห้างสรรพสินค้าว่านจ้งจึงแล่นช้าๆ เข้ามา ก่อนจะจอดเทียบหน้าลานรูปปั้นตรงลานหน้าอาคาร

Chinese

负责送货的师傅叫马亮，今年三十出头，大光头锃亮，穿着一身磨的发光的蓝色羽绒服，叼着根香烟就出了驾驶室，落地后一阵吞云吐雾。

Thai

คนขับรถส่งของชื่อหม่าเลี่ยง อายุราวสามสิบต้นๆ หัวโล้นเลี่ยนเตียนเป็นมันวาว สวมเสื้อขนเป็ดสีน้ำเงินเก่าจนขึ้นเงา คาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วก้าวลงจากห้องโดยสาร พอเท้าแตะพื้นก็พ่นควันโขมง

Chinese

路边的三个人就这么隔着马路看着他，谁也没有说话。

Thai

คนทั้งสามริมถนนต่างยืนมองเขาข้ามฟากถนนไปแบบนั้นโดยไม่มีใครพูดอะไร

Chinese

五分钟之后，一根烟抽完了，马亮这才慢悠悠地掏出手机打了个电话，而这一幕全然落在了江勤的眼里。

Thai

ห้านาทีต่อมา บุหรี่มวนนั้นหมดมวน หม่าเลี่ยงถึงได้ค่อยๆ ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมากดโทร และภาพนี้ก็ตกอยู่ในสายตาของเจียงฉินทั้งหมด

Chinese

电话是打给孔辉的，江勤让他照常接，接完之后三个人一起去了对面。

Thai

โทรศัพท์นั้นโทรหาข่งฮุย เจียงฉินบอกให้เขารับสายตามปกติ พอคุยเสร็จทั้งสามคนก็เดินข้ามไปฝั่งตรงข้ามด้วยกัน

Chinese

“哥，我来拿货。”

Thai

“พี่ครับ ผมมารับของ”

Chinese

马亮斜了孔辉一眼，指了指车屁股，示意他自己去拿。

Thai

หม่าเลี่ยงปรายตามองข่งฮุย ชี้ไปทางท้ายรถ ส่งสัญญาณให้เขาไปเอาเอง

Chinese

孔辉看他样子挺凶的，也没敢多说什么，打开车厢后对单清点了一遍，然后打算提货走人，结果却被马亮给拦下来了。

Thai

ข่งฮุยเห็นท่าทางดุดันของอีกฝ่ายก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก เปิดตู้ท้ายรถแล้วตรวจเช็กตามใบส่งของรอบหนึ่ง จากนั้นเตรียมจะยกของออกไป ทว่ากลับถูกหม่าเลี่ยงขวางเอาไว้

Chinese

“就这点东西，利润还不够我跑一趟的油钱。”

Thai

“ของแค่นี้ กำไรยังไม่พอค่าน้ำมันที่ฉันวิ่งมาเที่ยวหนึ่งเลย”

Chinese

“啊？”孔辉没懂。

Thai

“เอ๊ะ” ข่งฮุยไม่เข้าใจ

Chinese

马亮直接皱起了眉：“这都不懂啊，我车没油了，能不能给我一百钱，我一会儿出去加个油。”

Thai

หม่าเลี่ยงขมวดคิ้วขึ้นมาทันที “แค่นี้ก็ไม่เข้าใจเหรอ รถฉันน้ำมันหมดแล้ว ขอเงินสักร้อยได้ไหม เดี๋ยวฉันออกไปจะได้แวะเติมน้ำมัน”

Chinese

“我们老板没说过加油这回事儿啊。”孔辉转头看了一眼江勤。

Thai

“บอสพวกเราไม่เคยพูดเรื่องค่าน้ำมันเลยนะครับ” ข่งฮุยหันไปมองเจียงฉินแวบหนึ่ง

Chinese

“妈的，现在的大学生都这么不会做人？现在都快九点了，要不是因为伱们我早就该下班了，你要不信就过来看看，我油箱都空了，怎么回去？”

Thai

“แม่มันเอ๊ย เด็กมหา'ลัยสมัยนี้ไม่รู้จักการเข้าสังคมเอาซะเลย ตอนนี้จะสามทุ่มอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแกฉันคงเลิกงานไปนานแล้ว ถ้าแกไม่เชื่อก็มาดู ถังน้ำมันฉันแห้งหมดแล้ว จะให้กลับยังไง”

Chinese

司机马亮骂骂咧咧的，露出一脸的凶相，看架势是不给一百块钱不让走的样子。

Thai

คนขับอย่างหม่าเลี่ยงสบถด่าอย่างหงุดหงิด เผยสีหน้าดุดันออกมา ดูท่าทางแล้วถ้าไม่ให้เงินหนึ่งร้อยก็คงไม่ยอมให้ไป

Chinese

江勤见状迎了上去，让孔辉先去送货。

Thai

เจียงฉินเห็นดังนั้นจึงก้าวเข้าไป แล้วบอกให้ข่งฮุยเอาของไปส่งก่อน

Chinese

现在确实要到九点了，配送时间整整迟了一个小时，那些下单的估计早就已经等的不耐烦了。

Thai

ตอนนี้ใกล้สามทุ่มแล้วจริงๆ เวลาจัดส่งล่าช้าไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ พวกคนที่กดสั่งซื้อไว้คงรอกันจนหมดความอดทนแล้ว

Chinese

先稳消费者，这才是最重要的。

Thai

รักษาความเชื่อมั่นของลูกค้าไว้ก่อน นี่ถึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

Chinese

眼见孔辉要走，马亮立刻上前拦他，结果被江勤揽着肩膀走到了路边，手里一张毛爷爷在灯光下呼扇呼扇的。

Thai

เมื่อเห็นว่าข่งฮุยจะไป หม่าเลี่ยงก็ปรี่เข้าไปขวางทันที แต่กลับถูกเจียงฉินโอบไหล่พาเดินไปริมถนน ในมือของเจียงฉินมีธนบัตรสีแดงรูปประธานเหมาใบหนึ่งกำลังพัดโบกไปมาใต้แสงไฟ

Chinese

“油费。”

Thai

“ค่าน้ำมันครับ”

Chinese

“行，还是你会做人。”马亮乐呵地接过钱，还捻了两下试试真假。

Thai

“ได้ นายยังรู้จักเข้าสังคมหน่อย” หม่าเลี่ยงรับเงินไปอย่างเบิกบานใจ ทั้งยังใช้นิ้วถูๆ สองทีเพื่อดูว่าเป็นแบงก์จริงหรือปลอม

Chinese

江勤也是一脸笑眯眯地，目送他上车：“老哥，路上慢点，加油的时候别抽烟！”

Thai

เจียงฉินเองก็ยิ้มแย้มเต็มใบหน้า มองส่งเขาขึ้นรถ “พี่ชาย ขับช้าๆ หน่อยนะ ตอนเติมน้ำมันอย่าสูบบุหรี่ล่ะ!”

Chinese

“老板，就这么给他一百块钱吗？”

Thai

“บอส ให้เงินเขาร้อยหนึ่งไปแบบนี้เลยเหรอครับ”

Chinese

董文豪气的不行，货运部是拿万众工资的，油费一律报销，哪听说过和合作商要油钱的道理，这摆明了就是敲诈！

Thai

ต่งเหวินหาวโมโหแทบแย่ แผนกขนส่งรับเงินเดือนจากว่านจ้ง ค่าน้ำมันก็เบิกได้ทั้งหมด เคยได้ยินที่ไหนว่ามาขอค่าน้ำมันจากพาร์ตเนอร์ นี่มันจงใจรีดไถกันชัดๆ!

Chinese

“在社会人眼里，大学生就是好欺负，我能有什么办法。”

Thai

“ในสายตาของคนในสังคม เด็กมหา'ลัยมันรังแกง่าย ฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ”

Chinese

江勤从口袋里摸出手机，翻了翻通讯录，打给了门口的保安室。

Thai

เจียงฉินล้วงมือถือออกจากกระเป๋า เลื่อนดูสมุดโทรศัพท์ แล้วโทรไปที่ป้อมยามหน้าประตู

Chinese

黑夜之下，马亮哼着小调，美滋滋地往校门口开着，并顺手拨出去了一个电话，打给了张主管。

Thai

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน หม่าเลี่ยงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ขับรถมุ่งหน้าไปยังหน้าประตูมหาวิทยาลัย พลางกดโทรศัพท์โทรหาหัวหน้าจาง

Chinese

“喂，张哥，我把货送到了。”

Thai

“ฮัลโหล พี่จาง ฉันส่งของเสร็จแล้วนะ”

Chinese

“对，现在正往外走，你们喝慢点，等等我！”

Thai

“ใช่ ตอนนี้กำลังขับออกไป พวกพี่ดื่มกันช้าๆ หน่อย รอฉันด้วย!”

Chinese

“妈的，傻逼大学生，要不是他们，这酒我早就喝上了，不过这些学生也真够怂的，我要一百钱油费他们还真给了。”

Thai

“แม่มันเอ๊ย เด็กมหา'ลัยโง่เง่าพวกนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมัน ฉันคงได้นั่งก๊งเหล้าไปนานแล้ว แต่เด็กพวกนี้ก็ปอดแหกชะมัด ฉันขอค่าน้ำมันไปร้อยหนึ่งก็ยอมให้มาจริงๆ”

Chinese

“啥？能出啥事儿，都是些小屁孩，我眉毛一皱，他们硬是连屁都没敢放一个。”

Thai

“อะไรนะ จะเกิดเรื่องอะไรได้ มีแต่เด็กเมื่อวานซืนทั้งนั้น ฉันแค่ขมวดคิ้ว พวกมันก็กลัวจนไม่กล้าผายลมสักแอะ”

Chinese

“跟岳经理告状？那我就说我送货的时候没带钱，借了一百加油，本来打算明天还回去的，可是张哥，要是他们不告状，这钱不就是白赚的了嘛。”

Thai

“ไปฟ้องผู้จัดการเยวี่ยเหรอ งั้นฉันก็แค่บอกว่าตอนมาส่งของไม่ได้พกเงินมา เลยยืมเงินร้อยหนึ่งเติมน้ำมัน กะว่าพรุ่งนี้ค่อยเอามาคืน แต่พี่จาง ถ้าพวกมันไม่ฟ้อง เงินนี้ก็เท่ากับได้มาฟรีๆ ไม่ใช่เหรอ”

Chinese

他正嘎嘎乐着呢，忽然间脸色一变，慌忙踩住了刹车。

Thai

ขณะที่เขากำลังหัวเราะร่าอย่างชอบใจ จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไป รีบเหยียบเบรกจนตัวโก่ง

Chinese

“张哥你先稍等，我这边有点事，等我到了再说……”

Thai

“พี่จางรอแป๊บหนึ่งนะ ทางนี้มีเรื่องนิดหน่อย ไว้ฉันไปถึงค่อยคุยกัน…”

Chinese

马亮把车停下，眯起眼睛仔细往外看，就见到临大门口的几个保安全都出来了，正冲他招着手，那意思是让他下车。

Thai

หม่าเลี่ยงจอดรถ หรี่ตามองออกไปข้างนอกอย่างละเอียด ก็เห็น รปภ. หลายคนตรงประตูม.หลินชวนพากันเดินออกมา กำลังกวักมือเรียกเขา สื่อความหมายว่าให้เขาลงจากรถ

Chinese

临大的保安都是五大三粗的那种壮汉，跟小区保安亭的老头可不一样，尤其是喜欢吃山枣的保安队长，膀大腰圆，皮肤黢黑，面无表情的时候尤其吓人。

Thai

รปภ. ของม.หลินชวนล้วนเป็นชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน ไม่เหมือนพวกตาแก่ตามป้อมยามในหมู่บ้าน โดยเฉพาะหัวหน้า รปภ. ที่ชอบกินพุทราป่า รูปร่างล่ำบึก ผิวดำคล้ำ เวลาหน้านิ่งยิ่งดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

Chinese

“什么情况？”

Thai

“เกิดอะไรขึ้น”

Chinese

马亮拉上手刹，从车里下来，就听见领头的保安开口了：“出门费，一百块钱。”

Thai

หม่าเลี่ยงดึงเบรกมือ ก้าวลงจากรถ ก็ได้ยิน รปภ. คนที่เป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้น “ค่าออกประตู หนึ่งร้อย”

Chinese

“出门还要钱？”马亮一脸难以置信。

Thai

“ออกประตูก็ต้องจ่ายเงินด้วยเหรอ” หม่าเลี่ยงทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

Chinese

“你这是外来车辆，必须交一百块钱。”

Thai

“รถของนายเป็นรถภายนอก ต้องจ่ายหนึ่งร้อย”

Chinese

“我才进来了不到半小时，这就收一百，你们也太黑了吧？”

Thai

“ฉันเพิ่งเข้ามาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง นี่ก็เก็บร้อยหนึ่งแล้ว พวกนายจะหน้าเลือดเกินไปแล้วมั้ง”

Chinese

“你是不是没上过大学，外来车辆，想出门必须交一百块钱。”

Thai

“นายไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัยหรือไง รถภายนอก อยากออกประตูต้องจ่ายหนึ่งร้อย”

Chinese

马亮确实没上过大学，但不代表他是傻的，钱他肯定是不给，可是门也要出啊！

Thai

หม่าเลี่ยงไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัยจริงๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาโง่ เงินน่ะเขาไม่จ่ายแน่ ทว่าประตูก็ต้องออกนี่นา!

Chinese

于是，他掏出手机打给了张主管。

Thai

ดังนั้น เขาจึงควักโทรศัพท์มือถือโทรหาหัวหน้าจาง

Chinese

半晌之后，董文豪就接到了张主管的电话，江勤让他开免提，张主管暴躁的声音就从听筒传了出来。

Thai

ครู่ต่อมา ต่งเหวินหาวก็ได้รับสายจากหัวหน้าจาง เจียงฉินบอกให้เขาเปิดลำโพง เสียงเกรี้ยวกราดของหัวหน้าจางก็ดังออกมาจากหูฟังโทรศัพท์ทันที

Chinese

“临川大学怎么回事？出门还要一百块钱，这还有王法吗？你们到底有没有协调好？我的人还赶着回来送下一趟，这不是耽误工夫吗？延误了配送时间，谁来负责？”

Thai

“มหาวิทยาลัยหลินชวนเป็นบ้าอะไรกัน ออกประตูก็ต้องจ่ายหนึ่งร้อย ยังมีขื่อมีแปอยู่ไหมเนี่ย พวกคุณประสานงานกันประสาอะไร คนของผมยังต้องรีบกลับมาส่งรอบต่อไป นี่มันไม่เสียเวลาเหรอไง หากเวลาส่งของล่าช้า ใครจะรับผิดชอบ”

Chinese

“咳，实在不好意思啊张主管，可能是我们这边没衔接好，太抱歉了。”

Thai

“กระแอม ขอโทษจริงๆ ครับหัวหน้าจาง อาจเป็นทางพวกเราที่ประสานงานไม่เรียบร้อย ต้องขออภัยจริงๆ ครับ”

Chinese

“你是谁？”

Thai

“คุณเป็นใคร”

Chinese

“我是拼团的老板，江勤。”

Thai

“ผมเป็นบอสของพินถวน เจียงฉินครับ”

Chinese

“你们没协调好就赶紧去协调啊，还在这里废话！”

Thai

“พวกคุณประสานงานไม่ดีก็รีบไปจัดการสิ ยังจะมาพูดมากอะไรตรงนี้!”

Chinese

江勤深吸一口气：“那要不这样吧，为了不耽误贵方的时间，你们先给钱，等明天我协调好了，再让他们把钱退回来，行吗？”

Thai

เจียงฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ “ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ไหมครับ เพื่อไม่ให้เสียเวลาของทางฝั่งคุณ พวกคุณจ่ายเงินไปก่อน พรุ่งนี้พอผมประสานงานเรียบร้อยแล้วค่อยให้พวกเขาคืนเงินให้ แบบนี้ได้ไหมครับ”

Chinese

张主管怒气冲冲地挂了电话，把江勤的话转述给了马亮，马亮立刻大呼牛逼。

Thai

หัวหน้าจางวางสายอย่างฉุนเฉียว แล้วถ่ายทอดคำพูดของเจียงฉินให้หม่าเลี่ยงฟัง หม่าเลี่ยงร้องอุทานด้วยความทึ่งทันที

Chinese

不过电话刚挂断没多久，张主管就又接到了马亮的电话。

Thai

ทว่าเพิ่งวางสายไปได้ไม่นาน หัวหน้าจางก็ได้รับสายจากหม่าเลี่ยงอีกครั้ง

Chinese

“张哥，不行啊！”

Thai

“พี่จาง ไม่ได้ผลว่ะ!”

Chinese

“怎么不行了，不是让你给钱吗？”

Thai

“ทำไมไม่ได้ล่ะ ก็บอกให้นายจ่ายเงินไปไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“他们不收，说只要江勤给的那张，要不然今天别想出去！”

Thai

“พวกเขาไม่รับ บอกว่าจะเอาเฉพาะใบที่เจียงฉินให้ไปเท่านั้น ไม่อย่างนั้นวันนี้อย่าหวังว่าจะได้ออกไปเลย!”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

张主管的心里咯噔一声，心说完了，立马找到董文豪的电话打了过去。

Thai

หัวใจของหัวหน้าจางกระตุกวูบ คิดในใจว่าฉิบหายแล้ว จึงรีบหาเบอร์โทรศัพท์ของต่งเหวินหาวแล้วกดโทรไปทันที

Chinese

董文豪的手机此时正在江勤手里，两个人正在喜甜喝奶茶，见到张主管的电话打过来，江勤二话没说就按了挂断。

Thai

โทรศัพท์มือถือของต่งเหวินหาวเวลานี้อยู่ในมือของเจียงฉิน ทั้งสองคนกำลังดื่มชานมอยู่ในร้านสี่เถียน พอเห็นเบอร์หัวหน้าจางโทรเข้ามา เจียงฉินก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง กดตัดสายทิ้งทันที

Chinese

“老板，直接举报给岳经理不就行了吗？干嘛让保安扣车啊？”董文豪有点不理解。

Thai

“บอสครับ รายงานเรื่องนี้กับผู้จัดการเยวี่ยโดยตรงก็จบแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมต้องให้ รปภ. กักรถไว้ด้วยล่ะ” ต่งเหวินหาวไม่ค่อยเข้าใจนัก

Chinese

“举报给岳竹，他们很可能会找借口，说来的路上忘带钱了，又急着加油，跟咱们借了一百，只是嘴笨没说清楚，明天来送货的时候就还了，他这么一解释，倒显得咱们很小气了，但是把车扣下，就该他们来求我了。”

Thai

“ถ้ารายงานเยวี่ยจู๋ พวกนั้นก็คงจะหาข้ออ้างว่าระหว่างทางลืมพกเงินมา แถมยังรีบเติมน้ำมัน เลยขอยืมเงินพวกเราหนึ่งร้อย เพียงแต่พูดจาไม่เข้าท่าเลยอธิบายไม่เคลียร์ พรุ่งนี้พอมาส่งของก็จะคืนให้ พอเขาอธิบายแบบนี้ มันจะกลายเป็นว่าพวกเราใจแคบไป แต่ถ้ากักรถเอาไว้ คราวนี้ก็ถึงคราวที่พวกนั้นต้องมาขอร้องฉันแทน”

Chinese

董文豪的头皮有点麻：“真的假的？”

Thai

ต่งเหวินหาวรู้สึกเสียววาบที่หนังศีรษะ “จริงเหรอครับเนี่ย”

Chinese

“这样的人，我见的太多了，套路都是一样的，他赌的就是咱们不告状，那一百块就是他的了。”

Thai

“คนแบบนี้ฉันเจอมาเยอะแล้ว ลูกไม้ก็เหมือนเดิมทั้งนั้น เขาพนันว่าพวกเราจะไม่ฟ้อง เงินหนึ่งร้อยนั้นก็ตกเป็นของเขาแล้ว”

Chinese

江勤看了一眼手机，发现张主管又打过来了，于是继续挂断。

Thai

เจียงฉินเหลือบมองโทรศัพท์มือถือ เห็นหัวหน้าจางโทรเข้ามาอีกรอบ จึงกดตัดสายทิ้งต่อไป

Chinese

直到第五个电话打过来，他才伸手接通，按下了免提，里面传来了张主管谦逊有礼的声音。

Thai

จนกระทั่งมีสายที่ห้าโทรเข้ามา เขาถึงได้ยื่นมือไปกดรับสายและเปิดลำโพง ข้างในมีเสียงอันนอบน้อมถ่อมตนของหัวหน้าจางดังขึ้นมา

Chinese

“江总，实在不好意思，我刚才听马亮说了，他跟您借了一百块的油钱？”

Thai

“ประธานเจียงครับ ขอโทษจริงๆ นะครับ เมื่อกี้ผมได้ยินจากหม่าเลี่ยงแล้ว เขาขอยืมค่าน้ำมันคุณไปหนึ่งร้อยใช่ไหมครับ”

Chinese

“不不不，说借就太见外了，那是我孝敬马哥他老人家的。”

Thai

“ไม่ๆๆ พูดว่ายืมก็เกรงใจกันเกินไปแล้ว นั่นน่ะเป็นเงินคารวะที่ผมมอบให้ท่านพี่หม่าต่างหาก”

Chinese

江勤呲牙一笑，冲董文豪使了个眼色，董文豪脸色顿时一变，心说果然像老板说的那样，他们一口咬定是借，真的太不要脸了！

Thai

เจียงฉินยิ้มยิงฟัน พลางส่งสายตาให้ต่งเหวินหาว สีหน้าของต่งเหวินหาวพลันเปลี่ยนไปทันที นึกในใจว่าเป็นอย่างที่บอสพูดไว้จริงๆ พวกนั้นกัดฟันยืนกรานว่าเป็นการยืม หน้าด้านไร้ยางอายสิ้นดี!

Chinese

“江总太会开玩笑了，是这样的，我们那辆车确实没油了，马亮身上也没带钱，实在是没办法才借的，他嘴笨，没说清楚。”

Thai

“ประธานเจียงล้อเล่นเก่งจริงๆ ครับ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ รถคันนั้นของเราน้ำมันหมดแล้วจริงๆ บนตัวหม่าเลี่ยงก็ไม่ได้พกเงินมาด้วย หมดหนทางจริงๆ ถึงต้องยืม ปากเขาไม่ค่อยดีเลยอธิบายไม่เคลียร์ครับ”

Chinese

“哦，原来是借的啊，那不用还了，你给我做两个横幅，写上拼团，斜杠，万众商城直送，每天八点准时到货，以后送货的时候挂车上，行吗？”

Thai

“อ้อ ที่แท้ก็ยืมนี่เอง งั้นไม่ต้องคืนแล้ว คุณไปทำป้ายผ้ามาให้ผมสองผืน เขียนว่าพินถวน ทับ ห้างสรรพสินค้าว่านจ้งส่งตรง ถึงที่หมายตรงเวลาสองทุ่มทุกวัน วันหลังเวลามาส่งของก็ติดไว้บนรถ ได้ไหมครับ”

Chinese

“啊？可保安室也要一百块啊。”

Thai

“เอ๊ะ แต่ว่าทางป้อมยามก็จะเอาเงินหนึ่งร้อยเหมือนกันนะครับ”

Chinese

江勤笑的更灿烂了：“保安那边要的钱，关我江勤什么事？”

Thai

เจียงฉินยิ่งยิ้มกว้างอย่างสดใส “เงินที่ทาง รปภ. จะเอา มันเกี่ยวอะไรกับเจียงฉินคนนี้ด้วยล่ะ”

Chinese

求月票！！！！

Thai

ขอบัตรผ่านรายเดือนหน่อยครับ!!!!

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)