ในหมู่ญาติยากจนมีหงส์ทอง

Chinese

第355章 穷亲戚里有个金凤凰

Thai

บทที่ 355 ในหมู่ญาติยากจนมีหงส์ทอง

Chinese

没过多久的功夫，娘家那边邀请的客人很快就到了现场。

Thai

ผ่านไปได้ไม่นาน แขกที่ทางฝั่งเจ้าสาวเชิญมาก็ทยอยมาถึงงาน

Chinese

有这个总那个总，全都是一副西装革履、商界精英的样子，阔绰地伸出手，摸出个厚厚的红包递给新郎新娘，并说着一些极其场面的话。

Thai

มีทั้งประธานคนนั้นประธานคนนี้ ต่างก็สวมสูทผูกไทดูเป็นกลุ่มชนชั้นนำในแวดวงธุรกิจ ยื่นมือออกไปอย่างใจป้ำ ล้วงซองแดงหนาปึกส่งให้บ่าวสาว พร้อมกับกล่าวคำพูดตามมารยาททางสังคม

Chinese

“张叔您里面请，就在舞台右侧那个桌。”

Thai

“คุณอาจาง เชิญด้านในเลยครับ อยู่ที่โต๊ะฝั่งขวาของเวทีครับ”

Chinese

“赵叔，您也里面请，我待会儿过去招呼您……”

Thai

“คุณอาจ้าว เชิญด้านในเลยครับ เดี๋ยวผมค่อยตามไปต้อนรับนะครับ…”

Chinese

“高叔叔，没想到连您也来啦？您可是贵客啊，这次可一定要吃好喝好啊。”

Thai

“คุณอาเกา ไม่นึกเลยว่าคุณอาก็มาด้วย คุณอาเป็นแขกผู้มีเกียรติเลยนะครับ ครั้งนี้ต้องกินดื่มให้เต็มที่เลยนะครับ”

Chinese

随着招呼的声音响起，各位老板们全都踩着锃光瓦亮的大皮鞋进了宴会厅。

Thai

สิ้นเสียงทักทาย บรรดาเถ้าแก่ต่างก็สวมรองเท้าหนังขัดมันวับเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง

Chinese

而新娘王翠梅拿着一沓厚厚的钱包，颇为得意地看了一眼旁边的林鹏，那意思好像是在说，怎么样，我就说你们那边是穷亲戚吧？那礼金加起来也没这一个厚实。

Thai

ส่วนหวังชุ่ยเหมยผู้เป็นเจ้าสาวถือซองเงินปึกหนา พลางมองหลินเผิงที่อยู่ข้างๆ อย่างลำพองใจ ความหมายราวกับกำลังบอกว่า เป็นไงล่ะ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าฝั่งพวกนายเป็นญาติยากจน เงินช่วยงานพวกนั้นรวมกันยังไม่หนาเท่าซองนี้ซองเดียวเลย

Chinese

林鹏抿了下嘴角没说话，心里倒也不生气，废话，谁收了这么多份子钱会生气。

Thai

หลินเผิงเม้มมุมปากไม่พูดอะไร ในใจก็ไม่ได้โกรธ ไร้สาระน่า ใครได้รับเงินช่วยงานมากขนาดนี้จะไปโกรธลง

Chinese

与此同时，在宴会厅内部，林老五好不容易安抚好了济州的亲戚，七凑八凑地让他们坐到了一起，眼见着没再闹出什么乱子，忍不住长长地舒了一口气。

Thai

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องจัดเลี้ยง หลินเหล่าอู่กว่าจะปลอบโยนพวกญาติจากจี้โจวให้สงบลงได้ จับยัดเบียดเสียดให้นั่งร่วมกันได้สำเร็จ เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นอีกก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก

Chinese

袁友琴挤在老公和儿子中间，忍不住冷哼一声：“瞧瞧你们这死抠门的亲戚！”

Thai

หยวนโหย่วฉินเบียดอยู่ตรงกลางระหว่างสามีกับลูกชาย อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา “ดูพวกญาติขี้เหนียวตัวดีของพวกคุณสิ!”

Chinese

江正宏：“……”

Thai

เจียงเจิ้งหง “…”

Chinese

江勤在旁边看的乐呵，但没敢笑出来，生怕老妈一个拐弯把火烧到自己身上。

Thai

เจียงฉินมองดูอยู่ข้างๆ อย่างนึกสนุก แต่ไม่กล้าหัวเราะออกมา ด้วยกลัวว่าแม่จะหักเลี้ยวเอากองเพลิงมาเผาลงที่ตัวเอง

Chinese

不过下一秒，当一群西装革履的人来到宴会厅里的时候，年仅二十岁的江老板忽然发现有个人正盯着自己。

Thai

ทว่าในวินาทีถัดมา เมื่อกลุ่มคนที่สวมสูทผูกไทเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง เถ้าแก่เจียงวัยเพียงยี่สิบปีก็สังเกตเห็นว่ามีคนกำลังจ้องมองตนเองอยู่พอดี

Chinese

“江总，您也来参加婚宴？”

Thai

“ประธานเจียง คุณก็มาร่วมงานแต่งด้วยเหรอครับ”

Chinese

“咱们认识吗？”

Thai

“พวกเราเคยรู้จักกันด้วยเหรอครับ”

Chinese

“我是高令喜啊，酒会上见过，您忘了？我是第二批加入咱们首站营销的。”

Thai

“ผมเกาลิ่งสี่ไงครับ เคยเจอกันในงานเลี้ยงสังสรรค์ คุณลืมไปแล้วเหรอครับ ผมเป็นกลุ่มที่สองที่เข้าร่วมการตลาดสถานีแรกของพวกเราไงครับ”

Chinese

江勤想了想，略微有了些印象：“哦，是高总啊，真巧，竟然能在这儿碰到您，我给你介绍一下，这是我爸，这是我妈，我们是……是新郎一家八竿子也打不着的远方亲戚。”

Thai

เจียงฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งพลางพอจะนึกออกบ้าง “อ๋อ ประธานเกานี่เอง บังเอิญจริงนะครับที่ได้เจอคุณที่นี่ ผมขอแนะนำให้รู้จักหน่อย นี่พ่อผม นี่แม่ผม พวกเราเป็น…เป็นญาติห่างๆ ที่แทบไม่เกี่ยวข้องกันเลยของครอบครัวเจ้าบ่าวน่ะครับ”

Chinese

“江总可真幽默啊，叔叔阿姨也挺年轻的。”高令喜忍不住恭维了一声。

Thai

“ประธานเจียงนี่มีอารมณ์ขันจริงๆ เลยนะครับ คุณลุงคุณป้าก็ยังดูหนุ่มสาวมากเลยครับ” เกาลิ่งสี่อดไม่ได้ที่จะกล่าวเยินยอขึ้นมา

Chinese

江正宏和袁友琴对视了一眼，又看了一下高令喜那锃光瓦亮的脑门，心说不对吧这个？这大侄子怎么比我们还显老呢？得四五十岁吧？

Thai

เจียงเจิ้งหงกับหยวนโหย่วฉินสบตากัน แล้วมองดูหน้าผากเหม่งมันวับของเกาลิ่งสี่อีกครั้ง ในใจคิดว่ามันแปลกๆ อยู่นะ หลานชายคนนี้ทำไมดูแก่กว่าพวกเราอีกเนี่ย น่าจะสักสี่สิบห้าสิบปีได้แล้วมั้ง

Chinese

与此同时，旁边几个穿西装的也开始围过来打起了招呼，挨个江总好，叔叔阿姨好，给两口子整不会了。

Thai

ในเวลาเดียวกัน คนสวมสูทอีกหลายคนที่อยู่ข้างๆ ก็เริ่มล้อมวงเข้ามาทักทาย เรียงคนกันพูดว่าสวัสดีครับประธานเจียง สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า ทำเอาสองสามีภรรยาถึงกับทำตัวไม่ถูก

Chinese

伱要答应吧，有点想喊哥，你要不答应吧，他们还没老到能被这些人喊叔叔阿姨的份儿上，总之，气氛挺诡异的。

Thai

จะขานรับก็อยากจะเรียกว่าพี่ แต่ถ้าจะไม่ขานรับ พวกเขาก็ยังไม่ได้แก่ถึงขั้นที่จะให้คนพวกนี้มาเรียกว่าลุงกับป้าได้ สรุปก็คือบรรยากาศค่อนข้างพิลึกพิลั่นทีเดียว

Chinese

“叔，你抽烟不？”

Thai

“ลุงครับ สูบบุหรี่ไหมครับ”

Chinese

“额……我不抽烟老哥。”

Thai

“เอ่อ…ผมไม่สูบบุหรี่หรอกครับพี่ชาย”

Chinese

半晌之后，新郎新娘外加牛香兰、林老五他们已经迎完了客，收拾了一下东西就折返到了宴会厅，准备招呼大家开宴，结果等他们来到台前，四个人全都愣住了。

Thai

ครู่ใหญ่ต่อมา เจ้าบ่าวเจ้าสาวรวมถึงพวกหนิวเซียงหลานและหลินเหล่าอู่ได้ต้อนรับแขกเสร็จสิ้นแล้ว เก็บข้าวของเล็กน้อยแล้วเดินกลับมายังห้องจัดเลี้ยง เตรียมจะเชิญชวนทุกคนเริ่มเปิดโต๊ะจัดเลี้ยง ทว่าพอก้าวมาถึงหน้าเวที ทั้งสี่คนต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

Chinese

因为之前单独留出来的那张贵宾桌满了，但坐的却不是那些老板，而是他们眼中的那些济州“穷亲戚”。

Thai

เพราะโต๊ะวีไอพีที่เตรียมแยกไว้ก่อนหน้านี้เต็มแล้ว แต่คนที่นั่งอยู่กลับไม่ใช่พวกเถ้าแก่เหล่านั้น หากแต่เป็นบรรดา “ญาติยากจน” จากจี้โจวในสายตาของพวกเขา

Chinese

见到这一幕，王翠梅的脸色瞬间就变了：“这怎么回事？我那些叔叔呢？”

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของหวังชุ่ยเหมยก็เปลี่ยนไปทันที “นี่มันเกิดอะไรขึ้น บรรดาคุณอาของฉันล่ะ”

Chinese

“不知道啊，我刚才明明安排他们坐最后一桌啊。”林老五也是一脸懵。

Thai

“ไม่รู้เหมือนกันนะ เมื่อกี้ฉันก็จัดให้พวกเขานั่งโต๊ะสุดท้ายชัดๆ” หลินเหล่าอู่เองก็มีสีหน้างุนงง

Chinese

“我都说了，我那些叔叔都是尊贵的客人，你们是不是没安排好？！”

Thai

“ฉันบอกแล้วไงว่าคุณอาพวกนั้นล้วนเป็นแขกผู้มีเกียรติ พวกคุณจัดแจงกันไม่เรียบร้อยใช่ไหม?!”

Chinese

“翠梅你别急，我去问问。”

Thai

“ชุ่ยเหมยเธออย่าเพิ่งร้อนใจไป ฉันจะไปถามดู”

Chinese

林老五赶宽慰了一下儿媳，并立马凑到一位济州亲戚那边：“二哥，你们刚开始不是在后面那桌吗？是不是坐的不舒服啊，挪这边来了？”

Thai

หลินเหล่าอู่รีบปลอบลูกสะใภ้ แล้วรีบเข้าไปหาญาติจากจี้โจวคนหนึ่งทันที “พี่รอง ตอนแรกพวกพี่ไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหลังหรอกเหรอ นั่งไม่สบายหรือเปล่าเลยย้ายมาฝั่งนี้”

Chinese

二哥就是刚才骂的最凶的那个，对他没啥好脸色：“不知道！”

Thai

พี่รองคือคนที่ด่าเสียงดังที่สุดเมื่อครู่ ไม่มีสีหน้าดีๆ ให้เขาเลยแม้แต่น้อย “ไม่รู้!”

Chinese

“这……”

Thai

“เอ่อ…”

Chinese

旁边坐着的一个干瘦大叔忽然开口了：“林老五啊，你别怪你二哥给你脸看，你这事儿办的确实不地道，怎么了，我们济州的亲戚就不是亲戚了？你早说啊，你早说我们就不来了！”

Thai

คุณลุงผอมแห้งคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยปากขึ้นมาทันที “หลินเหล่าอู่เอ๊ย นายอย่าไปโทษที่พี่รองชักสีหน้าใส่นายเลย เรื่องนี้นายทำได้ไม่เข้าท่าจริงๆ ทำไม ญาติจากจี้โจวอย่างพวกเราไม่ใช่ญาติหรือไง นายบอกแต่แรกสิ ถ้านายบอกแต่แรกพวกเราก็ไม่มาแล้ว!”

Chinese

林老五呵呵赔笑，心说你们不来倒好，我还能省一桌呢，但嘴上还是客客气气的：“主要是人来多了，没算明白，不过这一桌的客人去哪儿了？”

Thai

หลินเหล่าอู่หัวเราะแหะๆ พลางยิ้มประจบ ในใจคิดว่าพวกนายไม่มาก็ดีสิ ฉันจะได้ประหยัดไปอีกโต๊ะหนึ่ง แต่ปากยังคงพูดจาอย่างสุภาพ “หลักๆ คือคนมาเยอะเกินไป คำนวณไม่รอบคอบเอง ว่าแต่แขกของโต๊ะนี้หายไปไหนกันหมดแล้วล่ะ”

Chinese

“你说的是那些穿西装的？在后面那桌呢，也不知道什么情况，死皮赖脸地跟我们换，还送了我一盒华子。”

Thai

“นายหมายถึงพวกที่ใส่สูทน่ะเหรอ อยู่โต๊ะข้างหลังนู่นแน่ะ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร ดึงดันตื๊อจะมาขอแลกที่กับพวกเราให้ได้ แถมยังให้บุหรี่จงหัวฉันมาซองหนึ่งด้วย”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

林老五听得满头雾水，但还是如实告诉了儿媳妇儿。

Thai

หลินเหล่าอู่ฟังแล้วก็งงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็ยังบอกลูกสะใภ้ไปตามความจริง

Chinese

王翠梅听完直接就不信，怎么着？最好的前排不坐，人家一个个身家千万的大老板都去挤厅柱那个位置。

Thai

หวังชุ่ยเหมยฟังจบก็ไม่เชื่อทันที อะไรกัน แถวหน้าสุดที่ดีที่สุดไม่ยอมนั่ง บรรดาเถ้าแก่ใหญ่ที่มีทรัพย์สินหลายสิบล้านแต่ละคนกลับไปเบียดเสียดตรงตำแหน่งเสาห้องโถงเนี่ยนะ

Chinese

正在此时，王翠兰的爸妈，也就是林鹏的岳父母走过来了，表情十分严肃地把他们拉到一边。

Thai

ในเวลานี้เอง พ่อแม่ของหวังชุ่ยเหมย นั่นก็คือพ่อตาแม่ยายของหลินเผิงเดินเข้ามา และดึงพวกเขาไปข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

Chinese

“那边是什么情况？”

Thai

“ทางฝั่งนั้นมันเกิดอะไรขึ้น”

Chinese

“怎么了爸？”

Thai

“มีอะไรเหรอคะพ่อ”

Chinese

王建祥压低了声音：“高总、赵总、刘总……带着家眷二十多口子坐在后面那个桌子上，挤的跟张不开翅膀的鸡崽子似的，你们怎么想的？”

Thai

หวังเจี้ยนเสียงกดเสียงต่ำ “ประธานเกา ประธานจ้าว ประธานหลิว…พาลูกเมียรวมยี่สิบกว่าคนไปนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหลังนั่น เบียดกันจนเหมือนลูกเจี๊ยบที่กางปีกไม่ออก พวกเธอคิดอะไรกันอยู่”

Chinese

林老五此时忍不住开口了：“亲家公，你听我说，我们本来是安排的最前排的位置，可据说是那几个老板主动跟我们这边的亲戚换的。”

Thai

หลินเหล่าอู่ในยามนี้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “คุณพ่อตา คุณฟังผมก่อนนะ เดิมทีพวกเราจัดให้นั่งแถวหน้าสุด แต่เห็นว่าพวกเถ้าแก่เหล่านั้นเป็นฝ่ายขอแลกที่กับญาติฝั่งเราเองน่ะครับ”

Chinese

“主动换的？”

Thai

“เป็นฝ่ายขอแลกเองเหรอ”

Chinese

“是啊。”

Thai

“ใช่ครับ”

Chinese

王建祥挠挠头，心说真他妈的邪了门儿了，这几个老板平时干什么都要第一排，上次吃饭为了个主座差点打起来，他们能心甘情愿坐到最后边？

Thai

หวังเจี้ยนเสียงเกาหัว ในใจคิดว่าแม่งประหลาดชะมัด ปกติเถ้าแก่พวกนี้ทำอะไรก็ต้องอยู่แถวแรก คราวก่อนกินข้าวก็เกือบจะตีกันเพราะแย่งที่นั่งประธาน พวกเขาจะยอมไปนั่งข้างหลังสุดด้วยความเต็มใจได้ยังไง

Chinese

不过这时候也没什么办法了，因为酒店的服务员已经开始上菜了，这时候你肯定不能再调整座次了。

Thai

แต่เวลานี้ก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว เพราะพนักงานเสิร์ฟของโรงแรมเริ่มยกอาหารมาเสิร์ฟแล้ว ถึงตอนนี้ย่อมไม่สามารถปรับเปลี่ยนที่นั่งได้อีกต่อไป

Chinese

王健祥沉着一口气，带着一种十分不好看的脸色陷入了沉默。

Thai

หวังเจี้ยนเสียงสูดหายใจลึก พลางนิ่งเงียบไปด้วยสีหน้าที่ดูแย่อย่างยิ่ง

Chinese

见到这一幕，林老五和牛香兰的心情都有点忐忑，想说点什么，但是又不知道该说什么。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ อารมณ์ของหลินเหล่าอู่และหนิวเซียงหลานต่างก็กระสับกระส่ายอยู่บ้าง อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

Chinese

别看着娘家陪嫁这么多，又有车又有房的，好像很威风似的，但其实牛香兰和林老五这段时间一直在看人家的脸色，心里都快憋屈死了。

Thai

อย่ามองว่าสินเดิมทางฝั่งเจ้าสาวมีมากมายขนาดนี้ มีทั้งรถทั้งบ้าน ดูราวกับองอาจน่าเกรงขามมาก แต่ความจริงแล้วช่วงเวลานี้หนิวเซียงหลานกับหลินเหล่าอู่ต้องคอยดูสีหน้าของอีกฝ่ายมาตลอด ในใจแทบจะอึดอัดคับแค้นใจจนแทบตายอยู่แล้ว

Chinese

可这是亲家啊，还是有钱的亲家，你能怎么办？只能忍着。

Thai

แต่นี่เป็นดองกันแล้ว แถมยังเป็นฝ่ายดองที่มีเงิน จะทำอะไรได้เล่า ได้แต่อดทนไว้เท่านั้น

Chinese

半晌之后，前面的流程按部就班地弄完了，王翠梅把婚纱换了下来，换上了旗袍，开始准备敬酒环节。

Thai

ครู่ใหญ่ต่อมา ขั้นตอนพิธีการด้านหน้าเสร็จสิ้นลงตามลำดับ หวังชุ่ยเหมยเปลี่ยนชุดแต่งงานออกแล้วสวมชุดกี่เพ้าแทน เริ่มเตรียมเข้าสู่ช่วงคารวะสุรา

Chinese

第一个给谁敬？

Thai

คนแรกควรจะคารวะใครก่อนดี

Chinese

那当然是给那些生意上的老板们敬了。

Thai

ย่อมต้องไปคารวะบรรดาเถ้าแก่ทางธุรกิจเหล่านั้นอย่างแน่นอน

Chinese

原本按照既定路线，他们直接从第一桌开始往后敬酒就好了，现在可倒好，要从最后一桌往前敬了。

Thai

เดิมทีตามเส้นทางที่กำหนดไว้ พวกเขาแค่เริ่มคารวะสุราจากโต๊ะแรกไล่ไปข้างหลังก็พอแล้ว ตอนนี้กลับดีล่ะ ต้องเริ่มคารวะสุราจากโต๊ะสุดท้ายไล่มาข้างหน้าแทน

Chinese

于是，新郎端着盘子，新娘提着酒壶，后面跟着王建祥和林老五，浩浩荡荡地去了最后一桌。

Thai

ด้วยเหตุนี้ เจ้าบ่าวจึงถือถาด เจ้าสาวถือกาเหล้า ด้านหลังมีหวังเจี้ยนเสียงกับหลินเหล่าอู่เดินตาม พากันมุ่งหน้าไปยังโต๊ะสุดท้ายอย่างเอิกเกริก

Chinese

一走到厅柱后面，王建祥直接就没眼看了。

Thai

ทันทีที่เดินมาถึงด้านหลังเสาห้องโถง หวังเจี้ยนเสียงก็แทบไม่อยากจะมองดูเลย

Chinese

好家伙，人家高总本来就胖，二十个人的席面直接挤不进去，斜着身子夹菜，看着都让人觉得心疼。

Thai

พับผ่าสิ ตัวประธานเกาเดิมทีก็อ้วนอยู่แล้ว โต๊ะสำหรับยี่สิบคนเบียดเข้าไปแทบไม่ได้ ต้องเอียงตัวคีบกับข้าว เห็นแล้วชวนให้รู้สึกเวทนาแทนจริงๆ

Chinese

“高……高总？”

Thai

“ประธาน…ประธานเกาครับ”

Chinese

高令喜都不用转身，一偏头就看见王建祥他们了：“老王啊，你嫁闺女可是够省钱的啊，二十个人一桌，你还别说，抢着吃的饭就是香，真他妈牛逼！”

Thai

เกาลิ่งสี่ไม่ต้องหันหลัง แค่เอียงศีรษะก็มองเห็นพวกหวังเจี้ยนเสียงแล้ว “เฒ่าหวังเอ๊ย คุณแต่งลูกสาวนี่ประหยัดเงินดีจริงๆ นะ ยี่สิบคนต่อหนึ่งโต๊ะ อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย แย่งกันกินข้าวนี่มันหอมอร่อยดีจริงๆ แม่งสุดยอดไปเลย!”

Chinese

王建祥知道自己是被甩脸了，但也只能赔笑：“不好意思啊高总，本来前面那桌是安排你们坐的，不知道怎么回事就坐错了。”

Thai

หวังเจี้ยนเสียงรู้ว่าตนเองถูกชักสีหน้าใส่ แต่ก็ทำได้เพียงยิ้มเจื่อน “ขอโทษด้วยจริงๆ นะครับประธานเกา เดิมทีโต๊ะข้างหน้านั่นจัดให้พวกคุณนั่ง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้นั่งผิดน่ะครับ”

Chinese

“随便吧，反正丢人的不是我。”

Thai

“ช่างเถอะ ยังไงคนที่ขายหน้าก็ไม่ใช่ฉัน”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

眼见着亲爹被人甩脸了，王翠梅狠狠瞪了林鹏一眼，甚至有种想当着所有人的面破口骂人的冲动。

Thai

เมื่อเห็นพ่อแท้ๆ ถูกชักสีหน้าใส่ หวังชุ่ยเหมยก็ถลึงตาใส่หลินเผิงอย่างดุร้าย ถึงขั้นมีความคิดอยากจะก่นด่าออกมาต่อหน้าทุกคน

Chinese

看看你们家办的事儿，我爸的这些人脉多有价值你们懂吗？还有你们这些穷亲戚，都这么挤了，还和这些老板抢菜，不知道自己几斤几两吗？

Thai

ดูเรื่องที่ครอบครัวพวกนายทำสิ เครือข่ายเส้นสายพวกนี้ของพ่อฉันมีค่าแค่ไหนพวกนายเข้าใจไหม แล้วยังมีพวกญาติยากจนของพวกนายอีก เบียดกันขนาดนี้แล้วยังจะมาแย่งกับข้าวกับเถ้าแก่พวกนี้ ไม่รู้เลยหรือไงว่าตัวเองมีน้ำยาแค่ไหน

Chinese

王翠梅第一次委屈的想哭，心说我倒了八辈子血霉才嫁到你们家。

Thai

หวังชุ่ยเหมยรู้สึกน้อยใจจนอยากจะร้องไห้เป็นครั้งแรก ในใจคิดว่าฉันคงซวยไปแปดชาติถึงได้แต่งเข้ามาในบ้านของพวกนาย

Chinese

结果就在此时，江勤忽然端着酒杯凑了过来：“高总怎么不喝酒啊？来，咱俩碰一个。”

Thai

ทว่าในขณะนั้นเอง เจียงฉินพลันถือแก้วเหล้าเดินเข้ามาหา “ประธานเกาทำไมไม่ดื่มเหล้าล่ะครับ มา พวกเรามาชนแก้วกันสักหน่อย”

Chinese

高令喜听到这话立马丢下筷子，端起酒杯就迎了上去，但还没碰到就呦了一声，接着用另一只手托住了江勤的杯子，不肯让他低到自己的杯口。

Thai

พอเกาลิ่งสี่ได้ยินคำนี้ก็รีบวางตะเกียบลงทันที ยกแก้วเหล้าขึ้นมารับ ทว่าก่อนที่จะชนกันก็อุทาน “โอ๊ะ” ออกมาคำหนึ่ง จากนั้นใช้มืออีกข้างประคองก้นแก้วของเจียงฉินไว้ ไม่ยอมให้ปากแก้วของเขาต่ำกว่าปากแก้วของตนเอง

Chinese

见到这一幕，王建祥和林老五瞬间一愣，看着江勤，露出一脸的愕然。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ หวังเจี้ยนเสียงและหลินเหล่าอู่ก็ชะงักไปในทันที พลางมองดูเจียงฉินด้วยสีหน้าตกตะลึง

Chinese

王翠梅似乎也感受到了气氛的微妙变化，傻愣愣地看着这一幕，不明白为什么林鹏家的穷亲戚为什么是杯口最高的那个。

Thai

หวังชุ่ยเหมยดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อนของบรรยากาศ ยืนมองภาพเหตุการณ์นี้อย่างเหม่อลอย ไม่เข้าใจว่าทำไมญาติยากจนของบ้านหลินเผิงถึงเป็นคนที่ปากแก้วอยู่สูงที่สุด

Chinese

江勤也是够坏的，心说让你他妈抠门，把我妈都给气坏了，于是又端起酒杯换了个方向。

Thai

เจียงฉินเองก็ร้ายกาจไม่เบา ในใจคิดว่าเสือกขี้เหนียวดีนัก ทำเอาแม่ฉันโมโหแทบแย่ จากนั้นจึงยกแก้วเหล้าเปลี่ยนทิศทางไปอีกทาง

Chinese

“来，李总，咱们俩走一个。”

Thai

“มาครับ ประธานหลี่ พวกเรามาดื่มกันสักแก้ว”

Chinese

“呦呦呦，江总，太客气了……”

Thai

“โอ้โห ประธานเจียง เกรงใจเกินไปแล้วครับ…”

Chinese

“来，赵总……”

Thai

“มาครับ ประธานจ้าว…”

Chinese

“呦呦呦……”

Thai

“โอ้โห…”

Chinese

“来方总……”

Thai

“มาครับประธานฟาง…”

Chinese

“呦呦呦……”

Thai

“โอ้โห…”

Chinese

江勤端着酒杯打了一圈，满桌的人都呦了个遍，但没有一个人肯让江勤的杯口低过自己的，看的结婚的这一家子大气都不敢喘。

Thai

เจียงฉินถือแก้วเหล้าชนไปรอบโต๊ะ คนทั้งโต๊ะต่างก็ร้องโอ้โหกันถ้วนหน้า ทว่าไม่มีใครยอมให้ปากแก้วของเจียงฉินต่ำกว่าของตัวเองแม้แต่คนเดียว ทำเอาครอบครัวเจ้าภาพงานแต่งมองดูจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

Chinese

而接下来的事情也差不多，当王翠梅倒完了酒，所有人都等着江勤先端，而江勤则等着江正宏先端。

Thai

และเรื่องราวหลังจากนั้นก็แทบไม่ต่างกัน เมื่อหวังชุ่ยเหมยรินเหล้าเสร็จ ทุกคนต่างก็รอให้เจียงฉินยกแก้วขึ้นก่อน ส่วนเจียงฉินก็รอให้เจียงเจิ้งหงยกแก้วขึ้นก่อน

Chinese

江爸也是云里雾里的，但就是觉得今天这酒格外的好喝！

Thai

พ่อเจียงเองก็งุนงงสับสนไปหมด แต่กลับรู้สึกว่าเหล้าในวันนี้ช่างรสชาติดีเป็นพิเศษ!

Chinese

等到敬完酒之后，他们没着急去下一桌，而是找了个地方缓了一下，忽然察觉到，济州的穷亲戚里好像有个金凤凰。

Thai

รอจนกระทั่งคารวะสุราเสร็จ พวกเขาก็ไม่ได้รีบร้อนไปยังโต๊ะถัดไป แต่หาที่พักเพื่อตั้งสติสักครู่หนึ่ง พลันตระหนักขึ้นมาได้ว่า ดูเหมือนในหมู่ญาติยากจนจากจี้โจวจะมีหงส์ทองอยู่หนึ่งตัว

Chinese

“我想起来了，临川商帮……”

Thai

“ฉันนึกออกแล้ว กลุ่มพ่อค้าหลินชวน…”

Chinese

王翠梅看了一眼自己的亲爹：“爸爸，什么临川商帮？”

Thai

หวังชุ่ยเหมยมองดูพ่อแท้ๆ ของตน “พ่อคะ กลุ่มพ่อค้าหลินชวนอะไรกันคะ”

Chinese

王健祥摸出一根烟点上：“前段时间，临川市政府发了文件，说是要经济转型，迈步新兴产业，成立了一个所有临川老板都积极加入的临川商帮。”

Thai

หวังเจี้ยนเสียงหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งแล้วจุดไฟ “ช่วงก่อนหน้านี้ รัฐบาลเมืองหลินชวนได้ออกเอกสารบอกว่าจะปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจ ก้าวสู่อุตสาหกรรมเกิดใหม่ จึงได้ก่อตั้งกลุ่มพ่อค้าหลินชวนที่บรรดาเถ้าแก่ทั่วทั้งหลินชวนต่างกระตือรือร้นเข้าร่วมขึ้นมา”

Chinese

“然后呢？”

Thai

“แล้วยังไงต่อคะ”

Chinese

“那个商帮好像就是他一手促成的，现在的临川商界都抱团了，好像就是以他为代表的，你那个做海产生意的钱叔你记得吗？排队排了一星期，都没能和他见上面。”

Thai

“กลุ่มการค้านั้นดูเหมือนจะเป็นเขาที่ผลักดันขึ้นมาด้วยตัวเองเพียงลำพัง วงการธุรกิจหลินชวนในตอนนี้ต่างก็รวมกลุ่มกัน โดยดูเหมือนจะมีเขาเป็นตัวแทน เธอจำคุณอาเฉียนที่ทำธุรกิจอาหารทะเลคนนั้นได้ไหม ต่อคิวอยู่หนึ่งสัปดาห์ยังไม่ได้พบหน้าเขาเลย”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

林老五和儿子对视了一眼，虽然不清楚临川商帮的事情，但也能清楚江勤这一家子，在身份地位上好像比自己高攀的亲家更有含金量。

Thai

หลินเหล่าอู่กับลูกชายสบตากัน แม้จะไม่เข้าใจเรื่องกลุ่มพ่อค้าหลินชวน ทว่าก็รู้แจ้งแก่ใจว่าครอบครัวของเจียงฉิน ในแง่ฐานะและสถานะดูเหมือนจะมีน้ำหนักและทรงคุณค่ามากกว่าฝ่ายดองที่พวกตนปีนป่ายขึ้นไปหาเสียอีก

Chinese

早知道是这样，再多开两桌就是了，省这个钱做什么？现在可倒好，最金贵的人全都挤到人最多的桌上吃饭了。

Thai

รู้อย่างนี้แต่แรกก็เปิดเพิ่มอีกสักสองโต๊ะก็สิ้นเรื่อง จะมาประหยัดเงินตรงนี้ทำไม ตอนนี้กลับกลายเป็นดีล่ะ คนที่สูงส่งล้ำค่าที่สุดดันต้องไปเบียดกินข้าวอยู่ที่โต๊ะที่มีคนเยอะที่สุดเสียอย่างนั้น

Chinese

林鹏哥沉闷地叹了口气，看了一眼那个表亲的弟弟坐在老板面前，你来我往，谈笑风生，表情逐渐有些黯然。

Thai

พี่เผิงถอนหายใจออกมาอย่างหดหู่ มองดูน้องชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องคนนั้นนั่งอยู่เบื้องหน้าบรรดาเถ้าแก่ สนทนาแลกเปลี่ยน พูดคุยหยอกล้อกันอย่างออกรส สีหน้าของเขาค่อยๆ หม่นหมองลง

Chinese

酒席宴后，大家都吃的差不多了，有吃的不错的，有吃了一肚子气的，还有没吃饱的，但时间确实差不多了。

Thai

หลังจากงานเลี้ยงโต๊ะจีนผ่านไป ทุกคนต่างก็กินกันจนเกือบอิ่ม มีทั้งคนที่กินได้ดี มีทั้งคนที่กินเอาความโมโหเข้าไปเต็มท้อง และยังมีคนที่ยังกินไม่อิ่ม แต่เวลาก็ใกล้จะหมดลงแล้วจริงๆ

Chinese

眼见着要散场了，江正宏拍拍肚子，忽然意识到一个问题：“楠舒送我的腰带好像还在林老五家里。”

Thai

เมื่อเห็นว่าใกล้จะเลิกรา เจียงเจิ้งหงก็ตบท้องตัวเอง พลันนึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ “เข็มขัดที่หนานซูให้ฉันเหมือนจะยังอยู่ที่บ้านของหลินเหล่าอู่อยู่เลย”

Chinese

“您没系腰带就来了？”江勤一脸愕然。

Thai

“พ่อไม่ได้คาดเข็มขัดแล้วมางานเหรอครับ” เจียงฉินมีสีหน้าตกตะลึง

Chinese

“没有啊，林鹏说我那个腰带是假的，让人看到了不好，给我换了一条。”

Thai

“เปล่านี่ หลินเผิงบอกว่าเข็มขัดเส้นนั้นของฉันเป็นของปลอม ให้คนอื่นเห็นแล้วมันไม่ดี ก็เลยเปลี่ยนให้อีกเส้นหนึ่ง”

Chinese

江正宏说着话喊来了林鹏：“鹏啊，我们待会儿就走了，不再去你家了，你给我把腰带拿回来吧？”

Thai

เจียงเจิ้งหงพูดพลางเรียกหลินเผิงเข้ามา “เผิงเอ๊ย เดี๋ยวพวกเราก็กลับแล้ว จะไม่แวะไปบ้านนายอีก นายช่วยเอาเข็มขัดมาคืนฉันหน่อยได้ไหม”

Chinese

林鹏愣了一下：“叔，你就用我的吧，我觉得这个挺适合你的，你那个太年轻了。”

Thai

หลินเผิงชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณอา คุณอาใช้ของผมไปเถอะครับ ผมว่าเส้นนี้เหมาะกับคุณอาดีนะ เส้นนั้นของคุณอามันดูวัยรุ่นเกินไป”

Chinese

“那是我儿媳妇送我的，你的再好我也不能和你换。”

Thai

“นั่นเป็นของที่ลูกสะใภ้ฉันให้นะ ของนายจะดียังไงฉันก็แลกกับนายไม่ได้หรอก”

Chinese

江勤：“？”

Thai

เจียงฉิน “?”

Chinese

林鹏有点为难：“可我还不能走，待会儿还得送亲戚，要不等过年我给您捎回去。”

Thai

หลินเผิงลำบากใจเล็กน้อย “แต่ผมยังไปไม่ได้น่ะสิครับ เดี๋ยวต้องไปส่งพวกญาติอีก หรือไม่ก็รอช่วงปีใหม่ผมค่อยเอาไปคืนให้คุณอานะครับ”

Chinese

江正宏挠了挠头：“那也行……”

Thai

เจียงเจิ้งหงเกาหัว “แบบนั้นก็ได้…”

Chinese

江勤差点被呛了一口：“爸，您这心太大了，那条腰带可值三万块啊。”

Thai

เจียงฉินแทบจะสำลักน้ำลาย “พ่อ พ่อใจกว้างเกินไปแล้ว เข็มขัดเส้นนั้นราคาตั้งสามหมื่นหยวนเลยนะ”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

袁友琴也吓了一跳：“你不是说三百块？”

Thai

หยวนโหย่วฉินก็ตกใจสะดุ้ง “ลูกไม่ได้บอกว่าสามร้อยหยวนหรอกเหรอ”

Chinese

江勤揉了揉鼻子：“我不是怕说多了你不敢收吗？但你想想，冯楠舒送你的东西，能是假的吗？”

Thai

เจียงฉินถูจมูกไปมา “ผมไม่ได้กลัวว่าบอกราคาแพงไปแล้วพวกคุณจะไม่กล้ารับหรือไง แต่แม่ลองคิดดูสิ ของที่เฝิงหนานซูให้จะเป็นของปลอมไปได้ยังไง”

Chinese

江正宏转头看向林鹏：“鹏啊，要不我还是跟你回去拿吧。”

Thai

เจียงเจิ้งหงหันหน้าไปมองหลินเผิง “เผิงเอ๊ย ไม่อย่างนั้นฉันกลับไปเอากับนายเลยดีกว่า”

Chinese

“叔，你别急，我安排一下，然后和你们一起回去，你们先在这里等我一会儿。”

Thai

“คุณอา คุณอาอย่าเพิ่งรีบร้อนครับ เดี๋ยวผมจัดการตรงนี้สักหน่อย แล้วค่อยกลับไปพร้อมกับพวกคุณอา พวกคุณอารอผมตรงนี้สักครู่นะครับ”

Chinese

林鹏说完话就跑向后台，结果正好撞到了王翠梅和岳父：“你火急火燎地干什么去？”

Thai

หลินเผิงพูดจบก็วิ่งตรงไปยังหลังเวที ทว่ากลับชนเข้ากับหวังชุ่ยเหมยและพ่อตาพอดี “นายวิ่งตาลีตาเหลือกจะไปทำอะไรน่ะ”

Chinese

“江叔的腰带放咱们家了，他说值三万块，真有这么贵的腰带吗？”

Thai

“เข็มขัดของคุณอาเจียงอยู่ที่บ้านเราน่ะครับ เขาบอกว่าราคาตั้งสามหมื่นหยวน มันมีเข็มขัดที่แพงขนาดนี้จริงๆ เหรอครับ”

Chinese

王翠梅想起了穷亲戚的lv，脸色瞬间一变：“如果是真的确实有可能，你看刚才那些老板的态度，那确实可能是真的。”

Thai

หวังชุ่ยเหมยนึกถึง หลุยส์ วิตตอง ของญาติยากจนขึ้นมาได้ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที “ถ้าเป็นของแท้ก็มีความเป็นไปได้จริงๆ เธอคอยดูท่าทีของพวกเถ้าแก่เมื่อกี้สิ นั่นอาจจะเป็นของแท้จริงๆ ก็ได้”

Chinese

林鹏咽了下口水：“算了，我还是回去拿一趟吧，别人去我不放心。”

Thai

หลินเผิงกลืนน้ำลาย “ช่างเถอะ ผมกลับไปเอาเองดีกว่า ให้คนอื่นไปผมไม่วางใจ”

Chinese

见林鹏离开，王翠梅转头看向王建祥，委屈的像个二百多斤的大胖子：“爸，他们家好像有个了不得的亲戚，我以后会不会受欺负啊？”

Thai

เมื่อเห็นหลินเผิงจากไป หวังชุ่ยเหมยก็หันไปมองหวังเจี้ยนเสียง สีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจราวกับคนอ้วนหนักสองร้อยกว่าจิน “พ่อ ดูเหมือนบ้านพวกเขาจะมีญาติที่ไม่ธรรมดา ต่อไปหนูจะถูกรังแกไหมเนี่ย”

Chinese

“没事没事，没那么夸张，顶多被骂几句，咱不还嘴就是了。”

Thai

“ไม่เป็นไรๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อย่างมากก็แค่โดนด่าไม่กี่คำ พวกเราแค่อย่าเถียงกลับก็พอแล้ว”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

从酒店离开之后，林鹏非常迅速地开着车回到了家里，翻箱倒柜地寻找腰带，结果可怕的事情发生了，那条腰带竟然不见了。

Thai

หลังจากออกจากโรงแรม หลินเผิงก็ขับรถกลับถึงบ้านอย่างรวดเร็ว เขารื้อค้นข้าวของตามตู้และลิ้นชักเพื่อหาเข็มขัด ทว่าเรื่องน่ากลัวกลับเกิดขึ้น เข็มขัดเส้นนั้นดันหายไปแล้ว

Chinese

不可能啊，他明明记得是被自己放在床头柜上的。

Thai

เป็นไปไม่ได้ เขาจำได้ชัดเจนว่าตัวเองวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงแท้ๆ

Chinese

疯了疯了，林鹏到处翻找，表情像是丢了老婆一样，让那些吃完饭回来的临川亲戚感到一脸茫然。

Thai

จะบ้าตายแล้ว หลินเผิงรื้อค้นไปทั่ว สีหน้าท่าทางราวกับทำภรรยาหาย ทำให้พวกญาติฝั่งหลินชวนที่เพิ่งกินข้าวเสร็จกลับมารู้สึกงุนงงกันเป็นแถว

Chinese

“鹏鹏，你找什么呢？”

Thai

“เผิงเผิง นายหาอะไรอยู่น่ะ”

Chinese

“找腰带。”

Thai

“หาเข็มขัดครับ”

Chinese

“嗨，一条腰带，待会儿再找，过来陪婶婶说说话，我们一会儿就要走了。”

Thai

“โธ่ แค่เข็มขัดเส้นเดียว ไว้ค่อยหาทีหลัง มาคุยกับอาตรงนี้ก่อนสิ เดี๋ยวพวกเราก็จะกลับกันแล้ว”

Chinese

“婶，那条腰带是江叔的，三万块钱！”

Thai

“คุณอาครับ เข็มขัดเส้นนั้นของคุณอาเจียง ราคาตั้งสามหมื่นหยวนเลยนะ!”

Chinese

听到这句话，临川的亲戚们互相对视一眼，半晌才反应过来，心说疯了吧？一条腰带三万块？咱们这些亲戚哪有这种家庭？

Thai

เมื่อได้ยินประโยคนี้ บรรดาญาติฝั่งหลินชวนต่างหันมาสบตากัน ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้สติ ในใจคิดว่าบ้าไปแล้วหรือเปล่า เข็มขัดเส้นละสามหมื่นหยวนเนี่ยนะ ในหมู่ญาติพวกเรามีครอบครัวระดับนี้ด้วยเหรอ

Chinese

江叔？江正宏那一家子吗？

Thai

อาเจียง ครอบครัวของเจียงเจิ้งหงน่ะเหรอ

Chinese

林鹏都要急死了，也来不及解释就继续翻找，结果找来找去，发现那条腰带正在一个小孩的手里抓着，还甩啦甩啦的。

Thai

หลินเผิงร้อนใจจนแทบบ้า ไม่มีเวลามาอธิบายจึงก้มหน้าก้มตาค้นหาต่อ ผลปรากฏว่าหาไปหามา เขากลับพบว่าเข็มขัดเส้นนั้นกำลังถูกเด็กคนหนึ่งถือไว้ในมือ แถมยังแกว่งไปแกว่งมาอีกต่างหาก

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

五分钟后，林鹏拿着腰带下了楼，但来送腰带的可不只是他，还有所有临川的亲戚。

Thai

ห้านาทีต่อมา หลินเผิงก็ถือเข็มขัดเดินลงมาชั้นล่าง ทว่าคนที่มาส่งเข็มขัดไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว แต่ยังมีญาติฝั่งหลินชวนทุกคนตามมาด้วย

Chinese

他们在来之前已经认真地看过那条三万的腰带了，同时也想认真地看一眼那是一副什么样的腰，结果一出门就看到了坐在奥迪上的一家三口，心情忽然变得十分复杂。

Thai

ก่อนจะลงมาพวกเขาได้พิจารณาเข็มขัดเส้นละสามหมื่นหยวนอย่างละเอียดแล้ว ขณะเดียวกันก็อยากเห็นให้ชัดๆ ว่าเอวแบบไหนกันที่ใส่เข็มขัดเส้นนี้ แต่พอเดินพ้นประตูออกมาก็เห็นครอบครัวสามคนนั่งอยู่บนรถอาวดี้ อารมณ์ความรู้สึกก็พลันสับสนซับซ้อนขึ้นมาทันที

Chinese

富亲戚是不会盼着穷亲戚越过越好的，因为在长时间的接触当中，针对性的优越感已经养成了，简单点说，临川的这些亲戚已经习惯对济州的亲戚装逼了。

Thai

ญาติที่รวยกว่าย่อมไม่หวังให้ญาติที่จนกว่ามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะจากการไปมาหาสู่กันเป็นเวลานาน ความรู้สึกเหนือกว่าที่พุ่งเป้าไปอีกฝ่ายก็ได้ก่อตัวขึ้นแล้ว พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ ญาติฝั่งหลินชวนเหล่านี้คุ้นชินกับการวางมาดอวดเบ่งใส่ญาติฝั่งจี้โจวไปเสียแล้ว

Chinese

可直到林鹏的这次婚宴他们才发现，原来自己手握的那点优越其实连个屁都不算，这被滋了一脸的感觉，着实让人窒息。

Thai

ทว่าจนกระทั่งในงานเลี้ยงแต่งงานของหลินเผิงครั้งนี้ พวกเขาถึงได้ค้นพบว่าความรู้สึกเหนือกว่าที่กำไว้ในมือนั้น แท้จริงแล้วไม่ได้มีค่าอะไรเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกเหมือนโดนสาดใส่หน้าแบบนี้ ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกจริงๆ

Chinese

“正宏，你别着急回去了吧？到我家喝点茶再走！”

Thai

“เจิ้งหง นายอย่าเพิ่งรีบกลับเลย ไปดื่มชาที่บ้านฉันก่อนแล้วค่อยไปเถอะ!”

Chinese

“是啊友琴，大姨这么多年没见你了，这还没来得及和你说句话呢。”

Thai

“ใช่แล้วโหย่วฉิน ป้าใหญ่ไม่ได้เจอกับเธอตั้งหลายปี นี่ยังไม่ทันได้คุยกันสักคำเลยนะ”

Chinese

“表哥，今天别走了吧，来我家住吧，我记得以前在村子里住的时候，你最喜欢吃我做的小鸡炖蘑菇！”

Thai

“พี่ชาย วันนี้อย่าเพิ่งไปเลย ไปพักที่บ้านฉันเถอะ ฉันยังจำได้ว่าตอนที่อยู่หมู่บ้านเมื่อก่อน พี่ชอบกินไก่ตุ๋นเห็ดที่ฉันทำที่สุดเลย!”

Chinese

“友琴……”

Thai

“โหย่วฉิน…”

Chinese

“正宏……”

Thai

“เจิ้งหง…”

Chinese

“江勤啊，姨姨小时候还抱过你呢，你怎么不跟姨姨打招呼啊？”

Thai

“เจียงฉิน ตอนเด็กๆ น้ายังเคยอุ้มเธออยู่เลยนะ ทำไมไม่ทักทายน้าหน่อยล่ะ”

Chinese

看着忽然变得无比亲热的临川亲戚们，江勤心说完了，今年过年，家里肯定像是赶大集一样了。

Thai

เมื่อมองดูญาติฝั่งหลินชวนที่จู่ๆ ก็กลายเป็นสนิทสนมขึ้นมาอย่างล้นพ้น เจียงฉินก็คิดในใจว่าแย่แล้ว ปีใหม่ปีนี้ ที่บ้านคงคึกคักวุ่นวายเหมือนตลาดนัดแน่นอน

Chinese

看这架势就知道了，刚进门的时候，这些人一个个都爱答不理，就算老爸老妈主动打招呼也不过是抬抬眼皮。

Thai

ดูจากท่าทางตอนนี้ก็รู้แล้ว ตอนที่เพิ่งก้าวเข้าประตูมา คนพวกนี้ต่างวางท่าไม่สนใจไยดีกันสักคน ต่อให้พ่อกับแม่ของเขาเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน ก็ทำเพียงแค่เหลือบตาขึ้นมองเท่านั้น

Chinese

现在可倒好，恨不得钻到自己车底。

Thai

ตอนนี้กลับดีนัก แทบจะมุดเข้าไปอยู่ใต้ท้องรถของตนอยู่แล้ว

Chinese

发现大家都嫌我上一章卡得让人难受，嗷嗷骂我，吓得我一晚上没睡，紧赶慢赶地写了一张，主打的就是一个有错就改，现在脑子懵懵的，困得不行了，有点撑不住，去补个觉，估计要下午能醒了，大家见谅，上一章真不是故意卡得，确实是就写到那里了，最后，腆着脸求月票。

Thai

พอเห็นว่าทุกคนบ่นว่าผมตัดจบตอนที่แล้วได้ชวนหงุดหงิด แถมยังพากันรุมด่าจนผมตกใจนอนไม่หลับทั้งคืน เลยต้องรีบปั่นอย่างไวออกมาหนึ่งตอน จุดสำคัญคือมีข้อผิดพลาดก็ต้องรีบแก้ไข ตอนนี้สมองมึนตึบ ง่วงไม่ไหวแล้ว เริ่มทนไม่ไหว ขอไปนอนชดเชยก่อน คาดว่าน่าจะตื่นตอนบ่าย ขอทุกคนโปรดอภัย ตอนที่แล้วไม่ได้ตั้งใจตัดจบจริงๆ เขียนไปถึงตรงนั้นพอดี สุดท้ายนี้ขอหน้าด้านขอตั๋วรายเดือนหน่อยนะ

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)