ลูกอมนำเข้าของแม่หนูเศรษฐี

Chinese

第568章 小富婆的进口糖

Thai

ตอนที่ 568 ลูกอมนำเข้าของแม่หนูเศรษฐี

Chinese

江勤进了厨房，把袁友琴女士的花围裙系上，弄得跟还挺专业。

Thai

เจียงฉินเดินเข้าครัว ผูกผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ของคุณนายหยวนโหย่วฉิน ดูเหมือนจะมีความเป็นมืออาชีพอยู่ไม่น้อย

Chinese

他最擅长的菜式其实就是烧壶水，泡个红烧味方便面，而炒个鸡蛋对他来说，着实是个不小的挑战。

Thai

เมนูที่เขาถนัดที่สุดความจริงก็คือการต้มน้ำชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋นน้ำแดง ส่วนการทอดไข่นั้น สำหรับเขานับว่าเป็นความท้าทายที่ไม่น้อยเลยจริงๆ

Chinese

前世去深漂的时候，基本上顿顿外卖，各种优惠平台薅羊毛。

Thai

ชาติก่อนตอนที่ไปดิ้นรนทำงานที่เซินเจิ้น แทบจะสั่งอาหารเดลิเวอรีทุกมื้อ คอยตามเก็บโค้ดส่วนลดจากแพลตฟอร์มต่างๆ

Chinese

有时候三个软件一起用，简简单单就能薅出一桌子菜，一周都不带重样的，根本用不着锅。

Thai

บางครั้งใช้สามแอปพร้อมกัน ก็เก็บโค้ดแลกอาหารมาได้เต็มโต๊ะแบบง่ายๆ หนึ่งสัปดาห์ไม่ซ้ำเมนูกันเลย ไม่จำเป็นต้องใช้กระทะด้วยซ้ำ

Chinese

至于健不健康，打工人是没有权利考虑这个的。

Thai

ส่วนเรื่องจะดีต่อสุขภาพหรือไม่ คนทำงานหาเช้ากินค่ำไม่มีสิทธิ์คิดถึงเรื่องนี้หรอก

Chinese

后来为了钱转做了销售岗之后，天天去陪客户，其实就连回出租房睡觉的功夫都没有了。

Thai

ต่อมาเพื่อหาเงินจึงย้ายไปทำตำแหน่งฝ่ายขาย ต้องไปดูแลลูกค้าทุกวัน จนกระทั่งเวลาจะกลับไปนอนที่ห้องเช่ายังแทบไม่มี

Chinese

所以江总的厨艺，着实难蚌。

Thai

ดังนั้นฝีมือการทำอาหารของประธานเจียง จึงชวนให้พูดไม่ออกจริงๆ

Chinese

正在此，客厅里传来了一阵手撕包装袋的声音，听起来窸窸窣窣的，引起了他的的警觉。

Thai

ในตอนนั้นเอง ในห้องนั่งเล่นก็มีเสียงฉีกซองขนมดังแว่วมา เสียงดังกุกกักจนทำให้เขารู้สึกเอะใจ

Chinese

“冯楠舒，你在做什么？”

Thai

“เฝิงหนานซู เธอกำลังทำอะไรอยู่”

Chinese

话音落下，客厅里的声音立马就安静了下来。

Thai

สิ้นเสียงพูด เสียงในห้องนั่งเล่นก็เงียบลงทันที

Chinese

“没，什么也没做。”

Thai

“เปล่า ไม่ได้ทำอะไรเลย”

Chinese

江勤一边剥葱一边开口：“马上要吃饭了，不许吃糖。”

Thai

เจียงฉินปอกต้นหอมไปพลางเอ่ยขึ้นไปพลาง “ใกล้จะได้กินข้าวแล้ว ไม่อนุญาตให้กินลูกอม”

Chinese

“知道了。”

Thai

“รับทราบแล้ว”

Chinese

冯楠舒答应了一声，然后隔了三分钟后哒哒哒地跑来了厨房，身上已经换好了袁友琴去年过年给她买的花棉袄。

Thai

เฝิงหนานซูขานรับคำหนึ่ง ผ่านไปสามนาทีจึงวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในครัว บนตัวเปลี่ยนมาสวมเสื้อนวมบุนวมลายดอกไม้ที่หยวนโหย่วฉินซื้อให้เธอตอนฉลองปีใหม่เมื่อปีที่แล้วเรียบร้อยแล้ว

Chinese

这配置要是放在别人身上，肯定秒变村头小土妞。

Thai

ชุดแบบนี้ถ้าไปอยู่บนตัวคนอื่น คงกลายเป็นสาวบ้านนอกท้ายหมู่บ้านในทันที

Chinese

但换到冯楠舒身上，却还是掩盖不掉那高冷白富美的气质。

Thai

แต่พอมาอยู่บนตัวเฝิงหนานซู กลับไม่อาจบดบังออร่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์เย็นชาและเพียบพร้อมได้เลย

Chinese

此时的江勤正在打蛋，然后炒锅，将蛋液滑入锅内。

Thai

ตอนนี้นายเจียงฉินกำลังตอกไข่ ตั้งกระทะ แล้วเทไข่ลงไปในกระทะ

Chinese

只是几个简单的动作，江总就问了好几次厉不厉害。

Thai

แค่ท่าทางง่ายๆ ไม่กี่ขั้นตอน ประธานเจียงก็ถามไปตั้งหลายรอบว่าเก่งไหม

Chinese

小富婆就是纯纯的好朋友脑，问什么都说厉害。

Thai

แม่หนูเศรษฐีก็มีสมองแบบเพื่อนสนิทอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะถามอะไรก็ตอบว่าเก่งไปหมด

Chinese

男生好像都很喜欢问自己的异性好朋友厉不厉害，真是奇了怪了。

Thai

ดูเหมือนพวกผู้ชายจะชอบถามเพื่อนสนิทต่างเพศว่าตัวเองเก่งไหมกันทั้งนั้น ช่างแปลกพิลึกจริงๆ

Chinese

“嚯，挺不错的啊，鸡蛋饼爱吃吗？”

Thai

“ฮ่อ ไม่เลวเลยนี่ ไข่เจียวแบบแผ่นชอบกินไหม”

Chinese

“爱吃。”

Thai

“ชอบกิน”

Chinese

江勤竖起大拇指，然后稍微翻炒了一下：“鸡蛋块爱吃吗？”

Thai

เจียงฉินยกนิ้วโป้งให้ จากนั้นก็ผัดพลิกไปมาอีกหน่อย “ไข่กวนเป็นชิ้นๆ ชอบกินไหม”

Chinese

冯楠舒也点头，问什么都爱吃。

Thai

เฝิงหนานซูก็พยักหน้า ถามอะไรก็ชอบกินทั้งนั้น

Chinese

半晌之后，江勤大喊一声鸡蛋碎出锅喽，兴奋的像个一米八的大孩子。

Thai

ครู่ต่อมา เจียงฉินก็ตะโกนลั่นว่าไข่ผัดเศษๆ ตักขึ้นใส่จานได้แล้ว ตื่นเต้นดีใจราวกับเด็กโตตัวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร

Chinese

“先给你尝一下咸淡，这个放盐的步骤我有点把握不准。”

Thai

“ให้เธอลองชิมดูก่อนว่าเค็มพอดีไหม ขั้นตอนใส่เกลือฉันกะไม่ค่อยถูกเท่าไหร่”

Chinese

江勤拿起筷子，夹了一点喂到了冯楠舒的嘴边。

Thai

เจียงฉินหยิบตะเกียบ คีบขึ้นมานิดหนึ่งแล้วป้อนไปที่ริมฝีปากของเฝิงหนานซู

Chinese

小富婆一本正经地看着他：“闻着都香，一会儿和你一起吃。”

Thai

แม่หนูเศรษฐีมองเขาอย่างจริงจัง “แค่ได้กลิ่นก็หอมแล้ว เดี๋ยวค่อยกินพร้อมนาย”

Chinese

“伱倒是挺会哄人的。”

Thai

“เธอนี่เอาใจเก่งไม่เบาเลยนะ”

Chinese

江勤放下盘子，忍不住低头吻住了她甜润的小嘴儿，又用双手搂住了她纤细的腰肢。

Thai

เจียงฉินวางจานลง อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากเล็กอันหวานละมุนของเธอ และใช้สองแขนโอบกอดเอวบางคอดกิ่วของเธอไว้

Chinese

不过让他感到意外的是，之前接吻的感觉都是满口清甜，但现在除了甜味之外还有一些麻麻的感觉。

Thai

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ รสสัมผัสจากการจูบครั้งก่อนๆ ล้วนหวานชื่นเต็มปาก ทว่าตอนนี้ นอกจากรสหวานแล้วกลับมีความรู้สึกซ่าๆ ชาๆ ปนอยู่ด้วย

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

他欺负着软在怀里的小富婆，最后吃到了一颗圆球形状的糖。

Thai

เขารังแกแม่หนูเศรษฐีที่อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมอก ในที่สุดก็กินโดนลูกอมทรงกลมเม็ดหนึ่ง

Chinese

甜还麻，不用问，肯定是糖果天花板，爆炸果汽了。

Thai

ทั้งหวานทั้งซ่าชาลิ้น ไม่ต้องถามเลย ต้องเป็นลูกอมระดับตัวท็อปอย่างเป๊าะแป๊ะน้ำผลไม้ซ่าแน่นอน

Chinese

这丫头，一眼看不见就去吃糖。

Thai

ยัยเด็กคนนี้ คลาดสายตาไปแวบเดียวก็แอบไปกินลูกอม

Chinese

而且还一脸高冷白富美的样子，仿佛嘴巴里什么都没有一样，挺戏精啊。

Thai

แถมยังทำหน้านิ่งเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์เย็นชา ราวกับในปากไม่มีอะไรอยู่เลย เล่นละครเก่งจริงนะ

Chinese

江勤直接就把她嘴里的糖给卷走了，留下小富婆一个人张着嘴巴犯傻。

Thai

เจียงฉินตวัดกวาดเอาลูกอมในปากของเธอมาโดยตรง ปล่อยให้แม่หนูเศรษฐีอ้าปากค้างทำหน้าเอ๋ออยู่คนเดียว

Chinese

“马上要吃饭了，还吃什么糖，没收。”

Thai

“ใกล้จะกินข้าวแล้ว ยังจะกินลูกอมอะไรอีก ยึด”

Chinese

“嗷。”

Thai

“ง่า”

Chinese

冯楠舒擦擦嘴角，有些高冷的眯起眼睛，没想到吃到嘴里也能被发现，还被没收了，然后就乖乖坐到了餐桌前面，坐等开饭。

Thai

เฝิงหนานซูเช็ดมุมปาก หรี่ตาลงอย่างเย็นชาเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าอมไว้ในปากแล้วยังถูกจับได้ แถมยังถูกยึดไปอีก จากนั้นเธอก็เดินไปนั่งหน้าโต๊ะอาหารอย่างว่าง่ายเพื่อรอกินข้าว

Chinese

而除了炒鸡蛋之外，江勤还下了两碗面条。

Thai

และนอกจากไข่ผัดแล้ว เจียงฉินยังต้มบะหมี่อีกสองชาม

Chinese

厨房的窗台上有老妈炸好的肉酱，肥嫩鲜润，来一勺搭配面条，香气四溢。

Thai

บนขอบหน้าต่างในครัวมีซอสหมูสับผัดที่คุณแม่ทำไว้ เนื้อนุ่มมันฉ่ำ ตักมาหนึ่งช้อนคลุกเคล้ากับบะหมี่ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งขจรขจาย

Chinese

好啊，第一次认真下厨就做出了两道荤菜，小富婆以后肯定饿不着。

Thai

เยี่ยมไปเลย เข้าครัวทำอาหารอย่างจริงจังครั้งแรกก็ทำเมนูเนื้อสัตว์ออกมาได้ถึงสองอย่าง ต่อไปแม่หนูเศรษฐีไม่มีทางอดตายแน่นอน

Chinese

不过一个炒鸡蛋配两碗面条，端上桌后就显得有些简陋了，哪怕有面条有浇头也是简陋。

Thai

ทว่าไข่ผัดหนึ่งจานกับบะหมี่สองชาม พอยกขึ้นโต๊ะแล้วก็ดูเรียบง่ายจนค่อนข้างซอมซ่อ ต่อให้มีบะหมี่และน้ำราดก็ยังคงดูเรียบง่ายเกินไปอยู่ดี

Chinese

江勤看向小富婆，脑子里蹦出四个字，叫做糟糠之妻。

Thai

เจียงฉินมองไปยังแม่หนูเศรษฐี ในหัวก็ผุดคำสี่คำขึ้นมา นั่นคือ ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

“错了，是糟糠之朋才对。”

Thai

“ผิดแล้ว ต้องเป็นเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากต่างหาก”

Chinese

江勤闭着眼在脑海里修改，但最后那个妻字怎么也改不过来，倔强的不行，仿佛这脑子不是他的一样。

Thai

เจียงฉินหลับตาลงพยายามแก้ไขความคิดในหัว แต่คำว่าภรรยาคำนั้นกลับแก้อย่างไรก็แก้ไม่ออก ดื้อดึงสุดขีด ราวกับว่าสมองนี้ไม่ใช่ของเขาอย่างนั้นแหละ

Chinese

小富婆都不知道眼前的江勤在想什么，小口地吃着午饭，内心中充满了安乐。

Thai

แม่หนูเศรษฐีไม่รู้เลยว่าเจียงฉินที่อยู่ตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ เธอค่อยๆ ละเลียดกินมื้อเที่ยงคำเล็กๆ ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขสงบ

Chinese

对她来讲，在妈妈过世之后，一直到18岁之前，她都是没有家的，也不知道自己应该属于哪里。

Thai

สำหรับเธอแล้ว หลังจากที่คุณแม่เสียชีวิต จนกระทั่งก่อนอายุ 18 ปี เธอไม่มีบ้านมาโดยตลอด และไม่รู้ว่าตัวเองควรจะอยู่ที่ไหน

Chinese

她只是一直在辗转，从一个地方到另一个地方……

Thai

เธอทำได้เพียงระหกระเหิน ย้ายจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งเรื่อยมา…

Chinese

直到那年被江勤带回来吃年夜饭，小富婆才第一次有了回家的感觉。

Thai

จนกระทั่งปีนั้นที่ถูกเจียงฉินพาตัวกลับมากินมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่า แม่หนูเศรษฐีถึงได้สัมผัสกับความรู้สึกของการได้กลับบ้านเป็นครั้งแรก

Chinese

后来，只要待在这里，她就可嚣张了，都敢骗哥哥说自己没吃糖。

Thai

ต่อมา ขอเพียงได้อยู่ที่นี่ เธอก็จะกล้าทำตัวตามใจชอบมาก ถึงขนาดกล้าโกหกเกอเกอะว่าตัวเองไม่ได้กินลูกอม

Chinese

江勤是没看过她的日记的，不知道她对带颜色的糖有着很深的执念。

Thai

เจียงฉินไม่เคยอ่านไดอารีของเธอ จึงไม่รู้ว่าเธอมีความยึดติดกับลูกอมหลากสีสันมากขนาดไหน

Chinese

但是因为害怕她有蛀牙，所以一直管着她。

Thai

แต่เพราะกลัวว่าเธอจะมีฟันผุ เขาจึงคอยคุมเธออยู่ตลอด

Chinese

1.0版本的友情只能牵手拥抱，不能接吻，她要是偷吃个糖，自己还没办法。

Thai

มิตรภาพเวอร์ชัน 1.0 ทำได้แค่จับมือกับกอด ไม่อาจจูบได้ หากเธอแอบกินลูกอม ตัวเขาเองก็ยังทำอะไรไม่ได้

Chinese

但升级2.0版本之后，接吻就不犯法了，所以就算是被吃到嘴里，该没收的也还是得没收。

Thai

แต่หลังจากอัปเกรดเป็นเวอร์ชัน 2.0 การจูบก็ไม่ผิดกฎหมายอีกต่อไป ดังนั้นต่อให้กินเข้าไปในปากแล้ว อันที่ต้องยึดก็ยังต้องยึดอยู่ดี

Chinese

午饭过后，临川又开始下雪，飘扬的雪花不断落下，新雪渐渐覆盖了旧雪。

Thai

หลังมื้อเที่ยง หิมะในหลินชวนก็เริ่มตกอีกครั้ง เกล็ดหิมะโปรยปรายร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย หิมะใหม่ค่อยๆ ทับถมกลบหิมะเก่า

Chinese

两个人裹着羽绒服出去玩，先是去逛了美食街，吃了根淀粉肠，然后还去了之前的小商品城，找到了他们当初第一次出来玩的小卖部。

Thai

ทั้งสองคนห่อตัวด้วยเสื้อกันหนาวขนเป็ดออกไปเที่ยวเล่น เริ่มจากไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินสายของกิน กินไส้กรอกแป้งไปหนึ่งไม้ จากนั้นก็ไปยังตลาดค้าส่งสินค้าเบ็ดเตล็ดเดิม และตามหาร้านขายของชำที่พวกเขาเคยมาเที่ยวเล่นด้วยกันเป็นครั้งแรก

Chinese

那只橘猫先生还在，不过窝从外面转移到了室内。

Thai

คุณแมวส้มตัวนั้นยังคงอยู่ เพียงแต่ที่นอนถูกย้ายจากด้านนอกเข้าไปไว้ข้างในร้าน

Chinese

只是摇摇车已经没了，换成了堆积快递的地方，看起来乱糟糟的。

Thai

เพียงแต่เครื่องเล่นโยกเยกสำหรับเด็กไม่อยู่แล้ว เปลี่ยนเป็นที่วางกองพัสดุ ดูรกเกะกะไปหมด

Chinese

阿里的菜鸟裹裹还没上线，而电商行业的发展则让很多的小卖部老板看到了商机，将门前三包区改成了收货取货的临时驿站。

Thai

ไช่เหนียวกั่วกั่วของอาลียังไม่เปิดให้บริการ แต่การเติบโตของธุรกิจอีคอมเมิร์ซทำให้เจ้าของร้านขายของชำจำนวนมากมองเห็นโอกาสทางธุรกิจ จึงดัดแปลงพื้นที่หน้าร้านให้กลายเป็นจุดพักรับส่งพัสดุชั่วคราว

Chinese

当然，免费是不可能的，他们一个月要收五块钱，只帮忙收货存货。

Thai

แน่นอนว่าบริการฟรีนั้นเป็นไปไม่ได้ พวกเขาเก็บเงินเดือนละห้าหยวน เพียงเพื่อช่วยรับและเก็บพัสดุไว้ให้เท่านั้น

Chinese

尤其是小地方的商店，除了会为网购者暂存快递之外，甚至还会帮忙用自己的账号代购，这种事在这个年代是很正常的。

Thai

โดยเฉพาะร้านค้าในพื้นที่เล็กๆ นอกเหนือจากการรับฝากพัสดุสำหรับคนที่สั่งซื้อของออนไลน์แล้ว ถึงขั้นช่วยใช้บัญชีของตนเองกดสั่งซื้อแทนให้อีกด้วย เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติมากในยุคนี้

Chinese

就好像之前的电话卡，也是由这样的小商店或者报刊亭代售的。

Thai

ก็เหมือนกับบัตรโทรศัพท์ในอดีตที่ฝากขายตามร้านค้าเล็กๆ หรือซุ้มขายหนังสือพิมพ์แบบนี้เช่นกัน

Chinese

三年多的时间说长不长，说短也不短，但很多东西都在改变，城南高中搬走了，摇摇车也不见了。

Thai

ช่วงเวลาสามปีกว่าพูดว่านานก็ไม่นาน พูดว่าสั้นก็ไม่สั้น แต่สิ่งต่างๆ มากมายล้วนเปลี่ยนแปลงไป โรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนานย้ายไปแล้ว เครื่องเล่นโยกเยกก็หายไปแล้วเช่นกัน

Chinese

只有友情，长存。

Thai

มีเพียงมิตรภาพเท่านั้นที่ยังคงอยู่ตลอดกาล

Chinese

江勤牵着冯楠舒的手往前走，从没了摇摇车的商店往前几步，前面就是买工艺品的那家商店，里面有各种各样的假证。

Thai

เจียงฉินจูงมือเฝิงหนานซูเดินไปข้างหน้า จากร้านค้าที่ไม่มีเครื่องเล่นโยกเยกเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ด้านหน้าก็คือร้านขายของหัตถกรรมร้านนั้น ด้านในมีใบประกาศปลอมสารพัดแบบ

Chinese

就是那种帅哥证，美女证什么的，高中毕业的那个暑假他们就已经见过了。

Thai

ก็คือพวกใบประกาศคนหล่อ ใบประกาศคนสวยอะไรเทือกนั้น ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนตอนจบมัธยมปลายพวกเขาเคยเห็นกันมาแล้ว

Chinese

不过这一次，这些证的好像又更新了，种类丰富了不少。

Thai

ทว่าคราวนี้ ดูเหมือนใบประกาศพวกนี้จะมีการอัปเดตใหม่ มีหลากหลายประเภทเพิ่มขึ้นมากทีเดียว

Chinese

江勤的眼睛从货架上扫过，忽然眼前一亮，然后发现第三排有一个巨大的商机，因为那个证的名字叫做富二代证。

Thai

สายตาของเจียงฉินกวาดมองไปตามชั้นวาง ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย แล้วพบว่าแถวที่สามมีโอกาสทางธุรกิจอันยิ่งใหญ่อยู่ เพราะใบประกาศใบนั้นมีชื่อว่า ใบประกาศทายาทเศรษฐี

Chinese

“老板，这个多少钱。”

Thai

“เถ้าแก่ อันนี้ราคาเท่าไหร่”

Chinese

“五块。”

Thai

“ห้าหยวน”

Chinese

“我靠，我倒手给曹少爷，不得赚一两百啊！”

Thai

“เชี่ย เอาไปขายต่อให้คุณชายเฉา ไม่ฟันกำไรสักร้อยสองร้อยหยวนเลยเหรอเนี่ย!”

Chinese

江勤买了一个富二代证，又顺势捡起了第四排的好朋友证：“小富婆，要不要买个证。”

Thai

เจียงฉินซื้อใบประกาศทายาทเศรษฐีมาหนึ่งใบ แล้วถือโอกาสหยิบใบประกาศเพื่อนสนิทจากแถวที่สี่ขึ้นมา “แม่หนูเศรษฐี อยากซื้อใบประกาศสักใบไหม”

Chinese

冯楠舒看了一眼：“哥哥，不要乱花钱。”

Thai

เฝิงหนานซูปรายตามองแวบหนึ่ง “เกอเกอะ อย่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายสิ”

Chinese

“就五块钱而已。”

Thai

“แค่ห้าหยวนเอง”

Chinese

“可我不想要这个。”

Thai

“แต่ฉันไม่อยากได้อันนี้”

Chinese

“嗯？那你想要什么样子的？”

Thai

“หือ แล้วเธออยากได้แบบไหนล่ะ”

Chinese

“反正我不要这个。”

Thai

“ยังไงฉันก็ไม่เอาอันนี้”

Chinese

江勤唬着个逼脸看着她：“我们不是好朋友么？”

Thai

เจียงฉินตีหน้าขรึมมองเธอ “พวกเราไม่ใช่เพื่อนสนิทกันหรอกเหรอ”

Chinese

“是好朋友，但是我不要这个。”

Thai

“เป็นเพื่อนสนิท แต่ฉันไม่เอาอันนี้”

Chinese

冯楠舒假装自己什么都不懂，但是就不想要这个，然后江勤硬要给她买，她就跑，而且还贼快，追都追不上的那种。

Thai

เฝิงหนานซูแกล้งทำเป็นไม่ประสีประสา แต่ยังไงก็ไม่เอาอันนี้ พอเจียงฉินจะดึงดันซื้อให้เธอให้ได้ เธอก็วิ่งหนี แถมยังวิ่งเร็วมากชนิดที่วิ่งตามอย่างไรก็ไม่ทัน

Chinese

到了下午四点多，两个人坐着公交车从市中心回来，忽然就接到了袁友琴的电话。

Thai

จนกระทั่งบ่ายสี่โมงกว่า ทั้งสองคนนั่งรถเมล์กลับมาจากใจกลางเมือง จู่ๆ ก็ได้รับสายโทรศัพท์จากหยวนโหย่วฉิน

Chinese

“儿子，你是不是从学校里回来了？”

Thai

“ลูกชาย แกกลับมาจากมหา’ลัยแล้วใช่ไหม”

Chinese

“对啊，您是怎么知道的，哦，我知道了，肯定是我三叔说的，中午回来的时候我俩遇见了。”

Thai

“ใช่ครับ แม่รู้ได้ยังไง อ๋อ ผมรู้แล้ว ต้องเป็นซานซูบอกแน่ๆ ตอนเที่ยงที่กลับมาพวกเราสองคนเจอกัน”

Chinese

“哪儿啊，我在门口看到你的车了，楠舒跟你一起回来了么。”

Thai

“ที่ไหนกันล่ะ แม่เห็นรถของแกจอดอยู่หน้าประตู หนานซูกลับมาพร้อมกับแกด้วยหรือเปล่า”

Chinese

冯楠舒听到袁友琴问她，眼神变得明媚了好多。

Thai

เฝิงหนานซูพอได้ยินหยวนโหย่วฉินถามถึงเธอ แววตาก็สดใสขึ้นมาทันตาเห็น

Chinese

江勤也很狗，张口就说：“没来，对了妈，桌上有三叔给的荠菜，我想吃荠菜饺子。”

Thai

เจียงฉินเองก็แสบไม่เบา อ้าปากก็พูดขึ้นทันที “ไม่ได้มาครับ จริงสิแม่ บนโต๊ะมีผักจี้ไช่ที่ซานซูให้มา ผมอยากกินเกี๊ยวไส้ผักจี้ไช่”

Chinese

“你想吃的花样怪多，包饺子多麻烦，没有！”

Thai

“แกนี่อยากกินนู่นกินนี่สารพัด ห่อเกี๊ยวลำบากจะตาย ไม่มีให้กินหรอก!”

Chinese

“您真是亲妈……”

Thai

“แม่แท้ๆ ของผมจริงๆ เลย…”

Chinese

江勤把手机递到冯楠舒的嘴边，给她使了个眼神，小富婆立马开口：“阿姨，我也回来了，我有点想吃荠菜饺子。”

Thai

เจียงฉินยื่นโทรศัพท์มือถือไปจ่อที่ปากของเฝิงหนานซู แล้วส่งสายตาให้เธอ แม่หนูเศรษฐีก็เอ่ยขึ้นทันควัน “คุณป้าคะ หนูก็กลับมาด้วยค่ะ หนูก็อยากกินเกี๊ยวไส้ผักจี้ไช่นิดหน่อยเหมือนกันค่ะ”

Chinese

袁友琴沉默了一下：“没有……醋了，让江勤买点醋回来，阿姨给你包饺子吃。”

Thai

หยวนโหย่วฉินเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่มี…จิ๊กโฉ่วแล้ว ให้เจียงฉินซื้อจิ๊กโฉ่วกลับมาหน่อยนะจ๊ะ เดี๋ยวป้าห่อเกี๊ยวให้หนูกิน”

Chinese

“谢谢阿姨。”

Thai

“ขอบคุณค่ะคุณป้า”

Chinese

江勤挂了电话，转头看向冯楠舒：“看，我只用一招就把我妈拿捏得服服帖帖的。”

Thai

เจียงฉินวางสาย หันไปมองเฝิงหนานซู “เห็นไหม ฉันใช้แค่ท่าเดียวก็คุมแม่ฉันได้อยู่หมัดแล้ว”

Chinese

冯楠舒认真地点点头：“我知道，我就是那一招。”

Thai

เฝิงหนานซูพยักหน้าอย่างจริงจัง “ฉันรู้ ฉันนี่แหละคือท่านั้น”

Chinese

“生态链就是这样的，你拿捏我妈，我拿捏你，我就是江家土皇帝！”

Thai

“ห่วงโซ่อาหารมันก็เป็นแบบนี้แหละ เธอคุมแม่ฉัน ฉันคุมเธอ ฉันนี่แหละฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลเจียง!”

Chinese

土皇帝牛气哄哄地牵着冯楠舒下了车，先去三大爷那里买了瓶醋才敢回家。

Thai

ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่จูงมือเฝิงหนานซูลงจากรถด้วยท่าทีผยองสุดๆ โดยต้องแวะไปซื้อจิ๊กโฉ่วหนึ่งขวดที่ร้านของซานต้าเหยียก่อนถึงจะกล้ากลับบ้าน

Chinese

此时的袁友琴才刚刚活完面，然后小富婆就换掉鞋子跑去洗手，帮袁友琴一起包饺子。

Thai

เวลานี้หยวนโหย่วฉินเพิ่งจะนวดแป้งเสร็จ แม่หนูเศรษฐีก็ถอดเปลี่ยนรองเท้าแล้ววิ่งไปล้างมือ มาช่วยหยวนโหย่วฉินห่อเกี๊ยวด้วยกัน

Chinese

“你们两个怎么忽然就回来了？不是还没放假吗？”

Thai

“พวกแกสองคนทำไมจู่ๆ ก็กลับมาล่ะ ยังไม่ปิดเทอมไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“有点想家了。”冯楠舒悄悄地说。

Thai

“คิดถึงบ้านนิดหน่อยค่ะ” เฝิงหนานซูกระซิบบอกเบาๆ

Chinese

听到这句话，袁友琴心都要化了：“想家就回来，反正江勤有车，回来阿姨就给你包饺子吃。”

Thai

พอได้ยินประโยคนี้ หัวใจของหยวนโหย่วฉินแทบจะละลาย “คิดถึงบ้านก็กลับมาสิจ๊ะ ยังไงเจียงฉินก็มีรถ พอกลับมาเดี๋ยวป้าจะห่อเกี๊ยวให้หนูกินเอง”

Chinese

冯楠舒轻轻点头，一边包饺子，小脑袋一边晃来晃去的。

Thai

เฝิงหนานซูพยักหน้าเบาๆ พลางห่อเกี๊ยวไปพลาง ศีรษะเล็กๆ ก็โยกไปโยกมา

Chinese

江正宏的下班时间比袁友琴晚，回来的之后看着正在包饺子的两人，微微一愣：“诶，这还没放假呢，楠舒怎么就回来了？”

Thai

เวลาเลิกงานของเจียงเจิ้งหงช้ากว่าหยวนโหย่วฉิน พอกลับมาเห็นทั้งสองคนที่กำลังห่อเกี๊ยวอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย “อ้าว นี่ยังไม่ปิดเทอมเลยนี่ ทำไมหนานซูถึงกลับมาล่ะ”

Chinese

“楠舒想家了。”

Thai

“หนานซูคิดถึงบ้านน่ะสิ”

Chinese

“还得是楠舒，瞧瞧江勤，十天半个月的不往家里打个电话，现在还不知道去哪里野了！”

Thai

“ต้องให้ได้อย่างหนานซูสิ ดูเจียงฉินสิ สิบวันครึ่งเดือนไม่เคยโทรกลับมาบ้านเลย ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าไปเถลไถลอยู่ที่ไหนแล้ว!”

Chinese

江勤坐在客厅里幽幽开口：“爸，我在客厅野呢。”

Thai

เจียงฉินนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “พ่อ ผมกำลังเถลไถลอยู่ในห้องนั่งเล่นนี่ไงครับ”

Chinese

江正宏转头看向江勤：“正好有事跟你说，以后生意做小点吧。”

Thai

เจียงเจิ้งหงหันไปมองเจียงฉิน “พอดีมีเรื่องจะคุยกับแกอยู่พอดี วันหลังทำธุรกิจให้มันเล็กลงหน่อยเถอะ”

Chinese

“为什么？”

Thai

“ทำไมล่ะครับ”

Chinese

“我虽然喜欢喝酒，但我不喜欢和领导喝酒，现在好了，不管约谁喝，都有领导来掺和，说好别带外人都没用。”

Thai

“ถึงพ่อจะชอบดื่มเหล้า แต่พ่อไม่ชอบดื่มเหล้ากับพวกหัวหน้า ตอนนี้ดีเลย ไม่ว่าจะนัดใครดื่ม ก็มีพวกหัวหน้าโผล่มาแจมด้วยตลอด นัดกันไว้แล้วว่าอย่าพาคนนอกมาก็ไม่ได้ผล”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)