นั่งบนตักแล้ว

Chinese

第353章 已经坐腿上了

Thai

ตอนที่ 353 นั่งบนตักแล้ว

Chinese

又想抱抱，又想抱抱，只要见面就想抱抱！

Thai

อยากกอดอีกแล้ว อยากกอดอีกแล้ว ขอแค่ได้เจอก็อยากกอดตลอดเลย!

Chinese

江勤看着一脸高冷的小富婆，心说你整天对自己的好朋友在幻想一些什么限制级的东西。

Thai

เจียงฉินมองแม่หนูเศรษฐีที่ทำหน้าตานิ่งขรึมเย็นชา พลางคิดในใจว่าทั้งวันเธอจินตนาการเรื่องเรตอะไรกับเพื่อนสนิทของตัวเองกันเนี่ย

Chinese

冯楠舒此时也在看着江勤，不知道他为什么眯起眼看着自己，于是高冷了一会儿就有点绷不住了，见他还不说话就哼哼唧唧地掏了他一拳。

Thai

เฝิงหนานซูในตอนนี้ก็กำลังมองเจียงฉินอยู่เช่นกัน เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหรี่ตามองเธอ ดังนั้นหลังจากเก๊กขรึมเย็นชาไปได้ครู่หนึ่งก็ชักจะเก็บอาการไม่อยู่ พอเห็นเขายังไม่ยอมพูดอะไรก็ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วชกเขาไปหมัดหนึ่ง

Chinese

见到小富婆少有的情绪流露，江勤忍不住笑了一声，然后伸手把她拉了进来，顺便关好了房门。

Thai

เมื่อเห็นอารมณ์ที่หาดูได้ยากของแม่หนูเศรษฐี เจียงฉินก็อดหัวเราะไม่ได้ จากนั้นจึงยื่นมือไปดึงเธอเข้ามาข้างในและปิดประตูห้องให้เรียบร้อย

Chinese

听到关门的声响，袁友琴的目光从电视上转移了过来，眼睛瞬间一亮。

Thai

เมื่อได้ยินเสียงปิดประตู สายตาของหยวนโหย่วฉินก็ละจากโทรทัศน์หันมองมา แววตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

Chinese

“咦？楠舒，你怎么到这里来了？”

Thai

“เอ๊ะ? หนานซู ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ”

Chinese

“阿姨，我，我有点想你了。”

Thai

“คุณป้า หนู…หนูคิดถึงคุณป้านิดหน่อย”

Chinese

冯楠舒走进来，双手捏紧了背包带，表情有些紧张，说完话就把红润的小嘴儿抿在了一起。

Thai

เฝิงหนานซูเดินเข้ามา สองมือกำสายสะพายกระเป๋าแน่น สีหน้าดูประหม่าเล็กน้อย พอพูดจบก็เม้มริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อเข้าหากัน

Chinese

与此同时，跟她一起进来的江勤也是微微一愣，忽然意识到这似乎是小富婆第一次直接地述说自己在想念一个人。

Thai

ขณะเดียวกัน เจียงฉินที่เดินเข้ามาพร้อมเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย จู่ๆ ก็ตระหนักได้ว่านี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่แม่หนูเศรษฐีบอกตรงๆ ว่าตัวเองคิดถึงใครสักคน

Chinese

没错，就是第一次。

Thai

ใช่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ

Chinese

因为他qq上唯一一句“哥哥我想伱了”是高文慧那个憨货发的。

Thai

เพราะประโยคเดียวใน คิวคิว ของเขาที่บอกว่า “พี่คะ ฉันคิดถึงพี่จัง” นั้นเป็นยัยตัวซื่อบื้อเกาเหวินฮุ่ยที่ส่งมาต่างหาก

Chinese

从小富婆现在的眼神来看，她好像从没对别人说过这句话，也不确信自己是不是有资格想念一个人，更不知道老妈听到后会有什么样的回应，心中有所期待，但又有所惧怕。

Thai

เมื่อดูจากแววตาของแม่หนูเศรษฐีในตอนนี้แล้ว เธอดูเหมือนจะไม่เคยพูดประโยคนี้กับใครมาก่อน และไม่มั่นใจว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะคิดถึงใครสักคนหรือไม่ ยิ่งไม่รู้ว่าแม่ของเขาได้ยินแล้วจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ในใจมีความคาดหวัง แต่ก็มีความกลัวอยู่ด้วย

Chinese

不过很幸运的是，冯楠舒这次想对了人，因为袁友琴也很想她。

Thai

แต่โชคดีมากที่ครั้งนี้เฝิงหนานซูคิดถึงถูกคนแล้ว เพราะหยวนโหย่วฉินเองก็คิดถึงเธอมากเช่นกัน

Chinese

从年轻时候就想要个闺女，一直到二十年后才找到了有闺女的感觉，这闺女还又乖又漂亮，还说想她，石头心肠现在也要被暖化了啊。

Thai

อยากมีลูกสาวมาตั้งแต่สมัยสาวๆ จนกระทั่งผ่านไปยี่สิบปีถึงเพิ่งได้สัมผัสความรู้สึกของการมีลูกสาว แถมลูกสาวคนนี้ยังทั้งว่าง่ายทั้งสวย อีกทั้งยังบอกว่าคิดถึงเธอ ต่อให้เป็นคนใจหินก็คงต้องละลายด้วยความอบอุ่นแล้ว

Chinese

袁友琴的眼神瞬间柔软到有些湿润：“养个闺女就是比养个儿子强，才一天不见就知道想我，都怪江正宏，一点也不争气！”

Thai

แววตาของหยวนโหย่วฉินอ่อนโยนลงจนเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาทันที “เลี้ยงลูกสาวมันดีกว่าเลี้ยงลูกชายจริงๆ แค่วันเดียวไม่เจอก็รู้ว่าคิดถึงฉัน ทั้งหมดเป็นความผิดของเจียงเจิ้งหง ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย!”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

江正宏此时正在卫生间里刮胡子，听到这句话一愣，心说这和我有什么关系？

Thai

เจียงเจิ้งหงที่กำลังโกนหนวดอยู่ในห้องน้ำได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักไป พลางคิดในใจว่านี่มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะเนี่ย?

Chinese

江勤也是一愣，心说妈，你这样搞得我很不值钱啊！

Thai

เจียงฉินเองก็ชะงักเช่นกัน ในใจคิดว่า แม่ ทำแบบนี้ผมก็ดูไร้ค่าไปเลยนะเนี่ย!

Chinese

“楠舒，来阿姨这边坐。”

Thai

“หนานซู มานั่งข้างป้าตรงนี้สิ”

Chinese

随着袁友琴的声音响起，冯楠舒紧握着挎包带的手忽然就松开了，然后她抿了下嘴，乖巧地坐到了袁友琴的身边，眼神里已经全都是愉悦。

Thai

เมื่อเสียงของหยวนโหย่วฉินดังขึ้น มือของเฝิงหนานซูที่กำสายกระเป๋าสะพายแน่นก็คลายออกในทันที จากนั้นเธอก็เม้มปาก แล้วเดินไปนั่งข้างหยวนโหย่วฉินอย่างว่าง่าย แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

Chinese

这就是有来有回的情感，只有这种能够得到回应的想念才是有价值的。

Thai

นี่แหละคือความรู้สึกที่มีการตอบรับซึ่งกันและกัน มีเพียงความคิดถึงที่ได้รับการตอบสนองแบบนี้เท่านั้นถึงจะมีคุณค่า

Chinese

可真像是母女啊，没了存在感的狗儿子有点酸溜溜的。

Thai

ช่างเหมือนแม่ลูกกันจริงๆ ลูกชายหมาๆ ที่หมดตัวตนรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมานิดๆ แล้ว

Chinese

五分钟之后，等到江正宏刮完了胡子，一家四口到楼下吃了个饭，然后江勤就准备回学校了，顺便带上了小富婆。

Thai

ห้านาทีต่อมา หลังจากเจียงเจิ้งหงโกนหนวดเสร็จ สมาชิกทั้งสี่คนก็ลงไปกินข้าวข้างล่าง จากนั้นเจียงฉินก็เตรียมตัวกลับมหาวิทยาลัย โดยพาแม่หนูเศรษฐีไปด้วย

Chinese

两口子把他们送到大门口，看他们上了车，一直等他们拐到了下个街角才收回了目光。

Thai

สองสามีภรรยาเดินมาส่งพวกเขาที่หน้าประตูใหญ่ มองดูพวกเขาขึ้นรถ และรอจนกระทั่งรถเลี้ยวตรงหัวมุมถนนถัดไปจึงละสายตากลับมา

Chinese

“如果冯楠舒以后不是你儿媳妇，你得有多难过啊。”江正宏忍不住感叹一声。

Thai

“ถ้าในอนาคตเฝิงหนานซูไม่ได้เป็นลูกสะใภ้คุณ คุณคงจะเสียใจมากแน่ๆ” เจียงเจิ้งหงอดทอดถอนใจไม่ได้

Chinese

袁友琴转头看向他，目光变得有些凌厉：“说什么呢？赶紧呸呸呸。”

Thai

หยวนโหย่วฉินหันไปมองเขา สายตาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที “พูดอะไรของเธอน่ะ? รีบเพ้ยเพ้ยเพ้ยเดี๋ยวนี้เลย”

Chinese

“好好好，呸呸。”

Thai

“ได้ๆๆ เพ้ยเพ้ย”

Chinese

“呸三下，呸三下你刚才的乌鸦嘴才会失效懂不懂？”

Thai

“ต้องเพ้ยสามที เพ้ยสามทีปากกาของเธอเมื่อกี้ถึงจะไม่ได้ผล เข้าใจไหม?”

Chinese

看着老婆脸上的紧张神情不是闹着玩的，江正宏赶紧深吸一口气，呸了个响亮的，把骑自行车路过的路人的都吓了一跳。

Thai

เมื่อเห็นว่าสีหน้าจริงจังของภรรยาไม่ได้ล้อเล่น เจียงเจิ้งหงจึงรีบสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วส่งเสียงเพ้ยดังลั่น จนทำให้คนขี่จักรยานที่ผ่านไปมาสะดุ้งตกใจ

Chinese

袁友琴难以置信地看着他：“不是说好了三下吗？这不是才呸了一下？”

Thai

หยวนโหย่วฉินมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ไหนบอกว่าสามทีไง? นี่มันเพิ่งเพ้ยไปทีเดียวไม่ใช่เหรอ?”

Chinese

江正宏愣了一下：“加上刚才的那两下不就三下了？”

Thai

เจียงเจิ้งหงชะงักไป “รวมกับสองทีเมื่อกี้ก็ครบสามทีแล้วไม่ใช่เหรอ?”

Chinese

“这节骨眼上你充什么数学好的啊，再呸三下，快点。”

Thai

“หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้จะมาอวดว่าเก่งคณิตศาสตร์ทำไม เพ้ยอีกสามที เร็วเข้า”

Chinese

“呸呸呸！”

Thai

“เพ้ยเพ้ยเพ้ย!”

Chinese

听到江正宏呸够了数，袁友琴这才松了口气，像是心里悬着的一块大石头忽然落地了一样，转身回了酒店。

Thai

เมื่อได้ยินเจียงเจิ้งหงส่งเสียงเพ้ยครบจำนวน หยวนโหย่วฉินถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ราวกับหินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจได้ยกออกไปแล้ว เธอหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในโรงแรม

Chinese

江正宏也不知道该哭该笑，心说儿子就是像妈啊，一个个都这么迷信，要呸呸呸有用，那世界不早就和平了？

Thai

เจียงเจิ้งหงไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ในใจคิดว่าลูกชายเหมือนแม่จริงๆ งมงายกันหมดทั้งคู่ ถ้าเพ้ยเพ้ยเพ้ยแล้วได้ผลจริง ป่านนี้โลกไม่สงบสุขไปนานแล้วเหรอ?

Chinese

不过作为一个已婚多年的男人，老江深刻知道这句话是不可以说出口的，遇事不供火，全都对对对，这才是一个成熟男人在面对老婆时的处世哲学啊。

Thai

แต่ในฐานะผู้ชายที่แต่งงานมานานหลายปี เหล่าเจียงรู้ซึ้งดีว่าประโยคนี้ห้ามพูดออกไปเด็ดขาด เวลาเกิดเรื่องอย่าไปเติมไฟ อะไรๆ ก็ให้ตอบว่าใช่ๆๆ ถูกๆๆ นี่แหละถึงจะเป็นปรัชญาการใช้ชีวิตของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ในการรับมือกับภรรยา

Chinese

老江提了下裤腿，蹲在楼下抽了根儿烟，然后才慢悠悠地上了楼，发现袁友琴正在打电话。

Thai

เหล่าเจียงดึงขากางเกงขึ้น นั่งยองๆ สูบบุหรี่อยู่ชั้นล่างมวนหนึ่ง จากนั้นจึงค่อยๆ เดินขึ้นตึกไปอย่างเอื่อยเฉื่อย แล้วพบว่าหยวนโหย่วฉินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

Chinese

“楠舒，你们到学校了吗？”

Thai

“หนานซู พวกหนูถึงมหาวิทยาลัยหรือยัง?”

Chinese

“到了阿姨，都坐腿上了。”

Thai

“ถึงแล้วคุณป้า นั่งบนตักแล้ว”

Chinese

“啊？”

Thai

“หา?”

Chinese

袁友琴举着电话，对冯楠舒的后半句话不是很理解，要说坐到宿舍床上倒是很好理解，坐腿上是怎么回事？

Thai

หยวนโหย่วฉินถือโทรศัพท์ค้างไว้ ไม่ค่อยเข้าใจครึ่งประโยคหลังของเฝิงหนานซูเท่าไร ถ้าบอกว่านั่งบนเตียงในหอพักก็เข้าใจได้ง่ายอยู่ แต่นั่งบนตักนี่มันคืออะไรกัน?

Chinese

袁女士一边琢磨着，一边试着把自己的腿坐在屁股下面，结果差点没抽了筋儿。

Thai

คุณนายหยวนครุ่นคิดไปพลาง ลองเอาก้นนั่งทับขาตัวเองไปพลาง ผลคือเกือบจะเป็นตะคริวเอา

Chinese

就在此时，电话那边传来一阵窸窸窣窣的声音，听筒里的冯楠舒已经换成了江勤。

Thai

ในตอนนั้นเอง ปลายสายก็มีเสียงกุกกักดังแว่วมา คนที่พูดอยู่ในหูฟังเปลี่ยนจากเฝิงหนานซูเป็นเจียงฉินแล้ว

Chinese

“没什么妈，小富婆有点傻傻的，根本不知道自己在说什么，先挂了，忙着呢。”

Thai

“ไม่มีอะไรหรอกแม่ แม่หนูเศรษฐีเขาเอ๋อๆ น่ะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่ แค่นี้ก่อนนะครับ กำลังยุ่งอยู่”

Chinese

“你明天早点过来啊，别误了婚礼。”袁友琴忍不住嘱咐了一句。

Thai

“พรุ่งนี้แกมาแต่เช้าหน่อยนะ อย่าไปสายจนเสียงานแต่งล่ะ” หยวนโหย่วฉินอดกำชับไม่ได้

Chinese

“知道了，我明天开车过去，你和我爸在酒店门口等着就行了。”

Thai

“รู้แล้วครับ พรุ่งนี้ผมจะขับรถไป แม่กับพ่อรออยู่หน้าประตูโรงแรมก็พอ”

Chinese

创业基地207，江勤的左手正抱着冯楠舒纤细的腰肢，右手则把电话挂断：“怎么什么实话都往外说？我妈会误会我们的友情不纯粹的。”

Thai

ในห้อง 207 ศูนย์บ่มเพาะธุรกิจ มือซ้ายของเจียงฉินกำลังโอบเอวคอดกิ่วของเฝิงหนานซู ส่วนมือขวาก็กดวางสายโทรศัพท์ “ทำไมพูดความจริงออกไปหมดเลยล่ะ? เดี๋ยวแม่ฉันก็เข้าใจผิดว่ามิตรภาพของเราไม่บริสุทธิ์หรอก”

Chinese

小富婆此时正跨坐在好朋友的腿上，身子像是软化了一样缩在他怀里，看着他挂断了自己的电话，也不吭声，小脑袋在好朋友的脖窝里蹭了两下。

Thai

ตอนนี้แม่หนูเศรษฐีกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตักของเพื่อนสนิท ร่างกายราวกับอ่อนระทวยซุกอยู่ในอ้อมอกของเขา พอมองดูเขากดวางสายโทรศัพท์ของเธอ เธอก็ไม่ส่งเสียงอะไร ศีรษะเล็กๆ มุดถูไถที่ซอกคอของเพื่อนสนิทไปสองที

Chinese

从十一假期开始算，再加上江勤妈妈在的这几天，冯楠舒一直没逮住机会要他抱，现在总算是得偿所愿，早就软的连说话的力气都没有了。

Thai

นับตั้งแต่วันหยุดวันชาติเป็นต้นมา บวกกับช่วงสองสามวันที่แม่ของเจียงฉินมาอยู่ เฝิงหนานซูก็ไม่สบโอกาสขอให้เขากอดเลย ตอนนี้ในที่สุดก็ได้สมความปรารถนาเสียที ร่างกายจึงอ่อนปวกเปียกจนแทบไม่มีแรงจะพูดจาไปตั้งนานแล้ว

Chinese

“我们为什么不去枫树林了？”

Thai

“ทำไมพวกเราถึงไม่ไปป่าเมเปิลแล้วล่ะ”

Chinese

“以后天气越来越冷了，枫树林四面漏风，去那个地方早晚得感冒。”

Thai

“หลังจากนี้อากาศจะยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ ป่าเมเปิลลมโกรกทุกทิศทาง ไปที่นั่นไม่ช้าก็เร็วต้องเป็นหวัดแน่”

Chinese

冯楠舒点点头：“哥哥，你想的真周到。”

Thai

เฝิงหนานซูพยักหน้า “พี่ คิดรอบคอบจัง”

Chinese

江勤瞬间就眯起眼睛：“你不要诽谤我啊，我没有想过要抱你什么的，我只是单纯地从身体健康方面考虑了一下。”

Thai

เจียงฉินหรี่ตาลงทันที “เธออย่ามาใส่ร้ายฉันนะ ฉันไม่ได้คิดอยากจะกอดเธออะไรทำนองนั้นสักหน่อย ฉันแค่พิจารณาจากแง่สุขภาพร่างกายล้วนๆ ต่างหาก”

Chinese

“我傻乎乎地相信你了。”

Thai

“ฉันเชื่อแบบซื่อๆ ก็ได้”

Chinese

“呵，好朋友真好哄。”

Thai

“เหอะ เพื่อนสนิทนี่หลอกง่ายจริงๆ”

Chinese

江勤正得意着呢，忽然就觉得自己的脖子一痛，低下头就发现冯楠舒的正嘟着粉嫩的小嘴儿，绝美的小脸流露出一种呆呆的气质，嘴唇上还带着一丝口水的晶莹。

Thai

เจียงฉินกำลังกระหยิ่มใจอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่คอ พอก้มหน้าลงก็พบว่าเฝิงหนานซูกำลังยื่นปากเล็กๆ สีชมพูระเรื่อ ใบหน้าสวยหยาดเยิ้มแฝงไปด้วยความรู้สึกดูเหม่อลอยไร้เดียงสา บนริมฝีปากยังมีประกายน้ำลายแวววาวติดอยู่บางๆ

Chinese

又被种草莓了？江老板捂住了脖子，心说这么久没见差点把这茬给忘了，这可是个会咬人的小妖精啊。

Thai

โดนทำรอยคิสมาร์กอีกแล้วเหรอ? เถ้าแก่เจียงเอามือกุมคอไว้ พลางคิดในใจว่าไม่ได้เจอกันนานจนเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ยัยนี่เป็นภูตผีปีศาจตัวน้อยที่กัดคนเป็นนะเนี่ย

Chinese

“江勤，不要挡住，给我康康。”冯楠舒仰着脖子想看一眼。

Thai

“เจียงฉิน อย่าบัง ขอดูหน่อย” เฝิงหนานซูเงยหน้าขึ้นอยากจะมองดูสักนิด

Chinese

江勤伸手按住了她的小脑袋：“你把这东西当成是战利品了是吧？弄完了还得再看看。”

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปกดหัวเล็กๆ ของเธอไว้ “เธอเห็นไอ้นี่เป็นของรางวัลจากชัยชนะใช่ไหมเนี่ย? ทำเสร็จแล้วยังต้องตรวจดูอีก”

Chinese

“就看一眼。”

Thai

“ขอดูแค่แวบเดียว”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

江老板不知道小富婆又觉醒了什么兴趣，就喜欢在好朋友身上盖自己的戳，盖完了之后还得欣赏一下，像是犯罪分子回到犯罪现场欣赏自己的杰作一样。

Thai

เถ้าแก่เจียงไม่รู้ว่าแม่หนูเศรษฐีตื่นรู้รสนิยมแบบไหนขึ้นมาอีก ถึงชอบประทับตราของตัวเองลงบนตัวเพื่อนสนิท ประทับเสร็จแล้วยังต้องมาชื่นชมอีกรอบ ราวกับคนร้ายที่ย้อนกลับมายังที่เกิดเหตุเพื่อชื่นชมผลงานชิ้นเอกของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น

Chinese

等欣赏完了之后，小富婆脑袋一沉，又缩回到了他的怀里，呼吸轻柔地像是睡着了一样。

Thai

พอดูจนพอใจแล้ว แม่หนูเศรษฐีก็ทิ้งศีรษะลง ซุกตัวกลับเข้าไปในอ้อมอกของเขาอีกครั้ง ลมหายใจแผ่วเบาราวกับผล็อยหลับไปแล้ว

Chinese

江勤好几次都以为她真的睡着了，转头看过去，却发现她那漂亮的眼眸比星星还要亮，盯着自己一动不动的。

Thai

เจียงฉินคิดว่าเธอหลับไปจริงๆ ตั้งหลายหน ทว่าพอก้มมองดู ก็พบว่าดวงตาคู่งามของเธอสว่างไสวยิ่งกว่าดวงดาว และกำลังจ้องมองเขาตาไม่กะพริบโดยไม่ขยับเขยื้อน

Chinese

“你总是给我盖戳，我也给你也盖个戳行不行？”

Thai

“เธอประทับตราบนตัวฉันตลอด ฉันประทับตราบนตัวเธอบ้างได้ไหม?”

Chinese

“好。”冯楠舒一点犹豫都没有，回答的声音十分清脆。

Thai

“ได้” เฝิงหนานซูไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงที่ตอบกลับมาช่างใสกระจ่าง

Chinese

“这可是你说的？”

Thai

“เธอพูดเองนะ?”

Chinese

江勤低下头朝着她白皙的脖颈凑了过去，顿时就闻到了小富婆身上那种像是雨后铃兰一样清雅的幽香，这香味对他来说就像是一根火柴丢进了棉花堆，瞬间就能勾起熊熊火焰。

Thai

เจียงฉินก้มหน้ายื่นเข้าไปใกล้ลำคอขาวเนียนของเธอ ทันใดนั้นก็ได้กลิ่นหอมละมุนอันสดชื่นบริสุทธิ์ราวกับดอกลิลลี่ออฟเดอะแวลลีย์หลังสายฝนบนตัวของแม่หนูเศรษฐี กลิ่นหอมนี้สำหรับเขาแล้วเหมือนกับก้านไม้ขีดไฟที่โยนเข้าไปในกองฝ้าย สามารถจุดประกายเปลวเพลิงที่ลุกโชนขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา

Chinese

意识到自己根本扛不住，江老板慌了一下，心说好险，差点就不是朋友了，于是随手从桌上摸了个填报销的单据，啪一下贴在了冯楠舒的脑门上，惹得她“啊”了一声。

Thai

เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองต้านทานไม่ไหวจริงๆ เถ้าแก่เจียงก็ตกใจลนลานขึ้นมา ในใจคิดว่า เกือบไปแล้ว เกือบจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้ว จากนั้นจึงคว้าใบเสร็จเบิกเงินบนโต๊ะมาแผ่นหนึ่ง แล้วแปะลงบนหน้าผากของเฝิงหนานซูดังเผียะ จนทำให้เธอร้อง “อ๊ะ” ออกมาคำหนึ่ง

Chinese

“好了，你被定住了，不能动了。”

Thai

“เอาล่ะ เธอโดนสะกดให้นิ่งแล้ว ขยับไม่ได้แล้วนะ”

Chinese

冯楠舒紧张兮兮地试了一下，然后看着他：“我没有被定住，我还能动。”

Thai

เฝิงหนานซูลองขยับดูอย่างเกร็งๆ จากนั้นก็มองเขา “ฉันไม่ได้โดนสะกดให้นิ่ง ฉันยังขยับได้อยู่”

Chinese

江勤严肃地看着她：“你假装一下不行？”

Thai

เจียงฉินมองเธออย่างจริงจัง “เธอแกล้งทำตามน้ำหน่อยไม่ได้เหรอ?”

Chinese

“好吧，我被定住了，我不能动了。”

Thai

“ก็ได้ ฉันโดนสะกดให้นิ่งแล้ว ฉันขยับไม่ได้แล้ว”

Chinese

“真幼稚……”

Thai

“เด็กชะมัด…”

Chinese

江勤一脸嫌弃地说了一句，然后给自己也贴了个条，之后就靠在沙发上，抱着身娇体软的小富婆陷入到了一动不动的游戏当中。

Thai

เจียงฉินพูดด้วยสีหน้ารังเกียจ จากนั้นก็แปะกระดาษให้ตัวเองแผ่นหนึ่งเหมือนกัน แล้วเอนหลังพิงโซฟา โอบกอดแม่หนูเศรษฐีผู้บอบบางนุ่มนิ่ม จมดิ่งเข้าสู่เกมห้ามขยับตัว

Chinese

“谁先动谁是小狗。”

Thai

“ใครขยับก่อนคนนั้นเป็นลูกหมา”

Chinese

冯楠舒的声音忽然响起：“江勤你是小狗。”

Thai

เสียงของเฝิงหนานซูดังขึ้นมาทันที “เจียงฉิน นายเป็นลูกหมา”

Chinese

江勤又补充了一下规则：“动嘴不算，要不然还怎么交流？”

Thai

เจียงฉินเสริมกฎกติกาขึ้นมาอีก “ขยับปากไม่นับ ไม่อย่างนั้นจะคุยกันยังไงล่ะ?”

Chinese

“可你的备用手机动了。”

Thai

“แต่มือถือเครื่องสำรองของนายขยับแล้วนะ”

Chinese

“错觉，一切都是错觉……”

Thai

“ภาพลวงตา ทุกอย่างเป็นแค่ภาพลวงตา…”

Chinese

冯楠舒一动不动，但小嘴儿忍不住抿在了一起，心说绝对不是错觉。

Thai

เฝิงหนานซูนิ่งสนิทไม่ไหวติง แต่ริมฝีปากเล็กๆ อดไม่ได้ที่จะเม้มเข้าหากัน ในใจคิดว่า ไม่ใช่ภาพลวงตาอย่างแน่นอน

Chinese

夜晚时分，临川又迎来了一场秋雨，带来的寒意瞬间笼罩了临大。

Thai

ในยามค่ำคืน เมืองหลินชวนต้อนรับสายฝนแห่งฤดูใบไม้ร่วงอีกระลอก ความหนาวเย็นที่พัดพามาเข้าปกคลุมทั่ว ม.หลินชวน ทันที

Chinese

已经是深秋季节，天空只要有风有雨，学校里必然会掉落大片的落叶，萧瑟的味道随风就潜入了校园。

Thai

เข้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ขอเพียงท้องฟ้ามีลมมีฝน ในมหาวิทยาลัยก็จะมีใบไม้ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดอย่างแน่นอน บรรยากาศอันอ้างว้างเยียบเย็นแฝงเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยพร้อมกับสายลม

Chinese

又黑又湿的学院路上，并不亮堂的路灯纷纷亮起，在路面的积水中闪烁着一片皎白，只是空气中的湿冷让路过的学生都忍不住加快了脚步，很少有人会在路边停留。

Thai

บนถนนวิทยาลัยที่ทั้งมืดทั้งเปียกชื้น โคมไฟถนนที่ไม่ได้สว่างไสวเท่าไรนักทยอยสว่างขึ้น ส่องประกายแสงขาวนวลสะท้อนบนแอ่งน้ำขังบนพื้นถนน ความเปียกชื้นและหนาวเย็นในอากาศทำให้นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเร่งฝีเท้า แทบไม่มีใครหยุดยืนอยู่ริมทาง

Chinese

此时，江勤牵着冯楠舒从路边跑过，一路来到了金融学院的女生宿舍，把她送进去之后又飞速跑回了宿舍。

Thai

ในเวลานี้ เจียงฉินจูงมือเฝิงหนานซูวิ่งผ่านริมทาง วิ่งมาตลอดทางจนถึงหอพักหญิงคณะการเงิน หลังจากส่งเธอเข้าไปข้างในแล้ว เขาก็วิ่งกลับหอพักชายอย่างรวดเร็ว

Chinese

让他没想到的是，宿舍里只有周超一个人，正开着台灯看小说。

Thai

สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงก็คือ ในห้องพักมีเพียงโจวเชาอยู่คนเดียว กำลังเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะอ่านนิยายอยู่

Chinese

“怎么就你自己在，老任和老曹呢？”

Thai

“ทำไมมีแค่นายอยู่คนเดียวล่ะ เหล่าเหรินกับเหล่าเฉาล่ะ?”

Chinese

“谈恋爱去了。”

Thai

“ไปออกเดตกันหมดแล้ว”

Chinese

“真他妈不务正业啊，有这时间交个朋友不好吗？”

Thai

“ไม่เอาการเอางานกันเลยสักนิด มีเวลาแบบนี้เอาไปคบเพื่อนไม่ดีกว่าเหรอ?”

Chinese

江勤脱掉了湿掉的衣服，哆嗦了一下钻进了被窝。

Thai

เจียงฉินถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออก ตัวสั่นสะท้านพลางมุดเข้าไปในผ้าห่ม

Chinese

周超回头看了一眼1号床的位置，忍不住叹了口气，心说以江哥这个嘴硬程度，毕业之前想吃上他的饭怕是难了。

Thai

โจวเชาหันหลังกลับไปมองเตียงหมายเลข 1 แวบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ในใจคิดว่า ด้วยระดับความปากแข็งของพี่เจียง ก่อนเรียนจบอยากจะกินเลี้ยงงานแต่งของเขาคงจะยากแล้วล่ะ

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)