ให้เฝิงหนานซูติวให้ฉัน?

Chinese

第180章 让冯楠舒给我补习？

Thai

บทที่ 180 ให้เฝิงหนานซูมาติวให้ฉันงั้นเหรอ?

Chinese

复习这件事，其实有个桌椅板凳就可以做，如果不考虑效率问题的话，宿舍肯定就是最好的复习场地。

Thai

เรื่องการอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน จริงๆ แล้วขอแค่มีโต๊ะเก้าอี้ก็ทำได้แล้ว หากไม่คำนึงถึงเรื่องประสิทธิภาพ หอพักย่อมเป็นสถานที่ทบทวนบทเรียนที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน

Chinese

但是，对于一些自控能力比较差的学生来说，聚众学习的氛围感还是很重要的。

Thai

ทว่าสำหรับนักศึกษาที่ความสามารถในการควบคุมตัวเองค่อนข้างต่ำ บรรยากาศการรวมกลุ่มกันอ่านหนังสือก็ยังคงสำคัญมากอยู่ดี

Chinese

当一群大学生挤在冬日温暖的教室里学习，当翻书的声音在耳边飒飒作响，当每个人的眼睛都写满了专注与求知的欲望。

Thai

เมื่อกลุ่มนักศึกษามารวมตัวกันอ่านหนังสือในห้องเรียนอันอบอุ่นของฤดูหนาว เมื่อเสียงพลิกกระดาษดังกรอบแกรบอยู่ข้างหู เมื่อดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยความจดจ่อและความกระหายที่จะเรียนรู้

Chinese

没有窃窃私语，没有胡思乱想，没有神游天外，就算学渣也能多记两个单词。

Thai

ไม่มีการกระซิบกระซาบ ไม่มีความคิดฟุ้งซ่าน ไม่มีการเหม่อลอยไปไกล ต่อให้เป็นพวกเรียนแย่ก็ยังจำคำศัพท์เพิ่มได้สักสองสามคำ

Chinese

“待会儿谁先走谁是狗，听到没有？”

Thai

“เดี๋ยวใครลุกไปก่อนคนนั้นเป็นหมา ได้ยินไหม”

Chinese

“没问题，学习使我快乐。”

Thai

“ไม่มีปัญหา การเรียนทำให้ฉันมีความสุข”

Chinese

“我也ok，因为我已经和丁雪说了，别用爱情束缚我那颗热爱学习的心。”

Thai

“ฉันก็โอเค เพราะฉันบอกติงเสวี่ยไปแล้วว่าอย่าเอาความรักมาผูกมัดหัวใจที่รักการเรียนรู้ของฉัน”

Chinese

“你们都可以那我更没问题，我连对象都没有，不学习我做什么？”

Thai

“พวกนายได้กันหมดฉันก็ยิ่งไม่มีปัญหา แฟนก็ยังไม่มี ถ้าไม่อ่านหนังสือแล้วฉันจะทำอะไรล่ะ”

Chinese

302的F4豪情在天，一步步地踏上了教学楼的台阶，根据楼层指引来到了A教5层。

Thai

สี่หนุ่ม F4 แห่งห้อง 302 พกพาความฮึกเหิมเปี่ยมล้น ก้าวขึ้นบันไดอาคารเรียนทีละขั้น และเดินมาถึงตึกเรียน A ชั้น 5 ตามป้ายบอกทาง

Chinese

大学里的自习室很多，临近考试的时候通常都会爆满，排队都排不上，不过现在距离考试周还有一个月，倒没出现那种占不到座的现象。

Thai

ห้องอ่านหนังสือในมหาวิทยาลัยมีอยู่มากมาย ช่วงใกล้สอบมักจะแน่นขนัดจนต่อคิวไม่ทัน ทว่าตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนกว่าจะถึงสัปดาห์สอบ จึงยังไม่เกิดสถานการณ์ที่หาที่นั่งไม่ได้

Chinese

四个人左逛右逛，最后进了一间公共自习室。

Thai

ทั้งสี่คนเดินดูไปรอบๆ ในที่สุดก็เข้าไปในห้องอ่านหนังสือรวมแห่งหนึ่ง

Chinese

临大有很多人都是自习室的常客，待在这里的时间比在宿舍都久，像是作窝了一样。

Thai

ที่ ม.หลินชวน มีคนจำนวนมากที่เป็นขาประจำของห้องอ่านหนังสือ เวลาที่พวกเขาอยู่ที่นี่นานกว่าอยู่ในหอพักเสียอีก ราวกับมาทำรังอยู่ที่นี่อย่างไรอย่างนั้น

Chinese

椅子上搭着衣服，旁边摆着放随身物品的箱子，桌面上放着水杯、饭盒、充电器、手机、电脑、小台灯。

Thai

บนเก้าอี้มีเสื้อผ้าพาดอยู่ ด้านข้างมีกล่องใส่ของใช้ส่วนตัววางไว้ บนโต๊ะมีทั้งแก้วน้ำ กล่องข้าว สายชาร์จ โทรศัพท์มือถือ โน้ตบุ๊ก และโคมไฟตั้งโต๊ะขนาดเล็ก

Chinese

跟这些人一比，江勤他们算是轻装上阵中的轻装上阵了。

Thai

เมื่อเทียบกับคนเหล่านี้แล้ว พวกเจียงฉินนับว่ามาแบบตัวเปล่าแทบไม่มีสัมภาระใดๆ เลย

Chinese

江勤把课本庄重地放在桌上，从第一页开始看。

Thai

เจียงฉินวางตำราเรียนลงบนโต๊ะอย่างเคร่งขรึม แล้วเริ่มอ่านตั้งแต่หน้าแรก

Chinese

崭新。

Thai

ใหม่เอี่ยม

Chinese

一开书，新书的那种油墨香气都能清晰可闻。

Thai

พอเปิดหนังสือ กลิ่นหมึกพิมพ์ของหนังสือใหม่ก็โชยเตะจมูกอย่างชัดเจน

Chinese

江勤偷偷找隔壁一个不认识的女孩借了支笔，郑重其事地写上了自己的名字。

Thai

เจียงฉินแอบยืมปากกาจากหญิงสาวข้างๆ ที่ไม่รู้จักกัน แล้วเขียนชื่อตัวเองลงไปอย่างจริงจัง

Chinese

旁边的三个货也各自翻开了自己的薄弱学科，四个人神情专注，缄口不言。

Thai

เจ้าตัวดีอีกสามคนข้างๆ ก็เปิดวิชาที่ตัวเองอ่อนเช่นกัน ทั้งสี่คนมีสีหน้าจดจ่อ ไม่พูดไม่จา

Chinese

三分钟之后，任自强首先开始走神，把知识都学到对面那个女孩娇俏的侧脸上去了。

Thai

สามนาทีผ่านไป เหรินจื้อเฉียงเริ่มใจลอยเป็นคนแรก สมาธิในการเรียนรู้ย้ายไปอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างอันสะสวยของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามหมดแล้ว

Chinese

周超也有点犯困，书的扉页已经看烂了，不知道记住了几个教材编写名录上的名字。

Thai

โจวเชาก็เริ่มง่วงนอน หน้าเปิดหนังสือถูกจ้องจนแทบพรุน ไม่รู้ว่าจำชื่อคณะผู้จัดทำตำราไปได้กี่คนแล้ว

Chinese

曹广宇已经把那台诺基亚5230放在了课本上，拿着手写笔在触摸屏上一顿划拉，跟小鸡啄米似的。

Thai

ส่วนเฉากว่างอวี่วางเครื่องโนเกีย 5230 ไว้บนตำราเรียน ถือปากกาสไตลัสจิ้มลากบนหน้าจอสัมผัสรัวๆ ราวกับไก่จิกข้าวเปลือก

Chinese

“各位，麻烦专注一些，自己不学也不要打扰旁边的同学。”

Thai

“ทุกคน ช่วยตั้งใจกันหน่อย ตัวเองไม่อ่านก็อย่ารบกวนเพื่อนข้างๆ สิ”

Chinese

江勤眯着眼睛开口，专注的眼神甚至都没离开课本。

Thai

เจียงฉินหรี่ตาเอ่ยขึ้น สายตาอันแน่วแน่ไม่ได้ละไปจากตำราเรียนแม้แต่น้อย

Chinese

“我连话都没说！”

Thai

“ฉันยังไม่ได้พูดสักคำเลยนะ!”

Chinese

任自强把目光从对面学姐的脸上收回，开口小呼冤枉。

Thai

เหรินจื้อเฉียงละสายตาจากใบหน้าของรุ่นพี่สาวฝั่งตรงข้าม แล้วร้องโอดครวญเบาๆ อย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม

Chinese

“你没打扰我，那我为什么学不进去？”

Thai

“ถ้านายไม่รบกวนฉัน แล้วทำไมฉันถึงอ่านไม่เข้าหัวล่ะ”

Chinese

“江哥，这就说明你的脑子已经不适合学习了，我也是，一个字都看不进去。”

Thai

“พี่เจียง นี่แสดงว่าสมองของพี่ไม่เหมาะกับการเรียนแล้วล่ะ ฉันก็เหมือนกัน อ่านไม่เข้าหัวเลยสักตัวเดียว”

Chinese

江勤把课本往前一推，后背靠在椅子上：“看不进去也要看，我这本高数都印错了，不还是坚持看了三页，这就叫决心。”

Thai

เจียงฉินดันตำราเรียนไปข้างหน้า เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “อ่านไม่เข้าหัวก็ต้องอ่าน หนังสือแคลคูลัสเล่มนี้ของฉันพิมพ์ผิดแท้ๆ ฉันยังฝืนอ่านไปได้ตั้งสามหน้า นี่แหละที่เรียกว่าความมุ่งมั่น”

Chinese

周超忍不住凑了过来：“不可能吧，教材怎么可能印错，我看看？”

Thai

โจวเชาอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเข้ามาดู “เป็นไปไม่ได้หรอก ตำราเรียนจะพิมพ์ผิดได้ยังไง ไหนฉันขอดูหน่อยสิ”

Chinese

“伱看看，这些符号我都不认识。”

Thai

“นายดูสิ สัญลักษณ์พวกนี้ฉันไม่รู้จักสักตัว”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

江勤看一眼周超和任自强，压着嗓子幽幽开口：“你们都在宿舍里窝废了，老曹也谈恋爱谈废了，我也是创业创废了，许多年之后老周和老任可能拿不到毕业证，沦落到工地搬砖，老曹成为了耙耳朵，因为家暴上了新闻，我也一不小心成为了首富，跻身于福布斯，想想这个结局，它难道不可怕吗？”

Thai

เจียงฉินมองโจวเชากับเหรินจื้อเฉียงแวบหนึ่ง ก่อนจะกดเสียงต่ำเอ่ยอย่างเยือกเย็น “พวกนายก็มัวแต่อุดอู้อยู่ในหอจนชีวิตพัง เหล่าเฉาก็มัวแต่มีความรักจนเสียคน ส่วนฉันก็มัวแต่ทำธุรกิจจนแทบเอาตัวไม่รอด หลายปีหลังจากนี้เหล่าโจวกับเหล่าเหรินอาจจะเรียนไม่จบ ต้องตกอับไปแบกอิฐที่ไซต์ก่อสร้าง เหล่าเฉากลายเป็นคนกลัวเมียจนติดข่าวเรื่องความรุนแรงในครอบครัว ส่วนฉันก็เผลอกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งจนติดทำเนียบฟอร์บส์ ลองคิดถึงจุดจบนี้ดูสิ มันไม่น่ากลัวเหรอ”

Chinese

周超：“……”

Thai

โจวเชา “…”

Chinese

任自强：“……”

Thai

เหรินจื้อเฉียง “…”

Chinese

曹广宇忍不住抬起头：“其实距离考试还有一个月，我们没必要这么早就开始复习吧？”

Thai

เฉากว่างอวี่อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมา “จริงๆ แล้วยังเหลือเวลาอีกตั้งเดือนหนึ่งกว่าจะสอบ พวกเราไม่จำเป็นต้องเริ่มทบทวนเร็วขนาดนี้ก็ได้มั้ง”

Chinese

任自强凶猛点头：“同意，就算现在记住了，等到考试的时候可能也忘光了。”

Thai

เหรินจื้อเฉียงพยักหน้าหงึกๆ อย่างแรง “เห็นด้วย ต่อให้จำได้ตอนนี้ พอถึงเวลาสอบก็คงลืมหมดอยู่ดี”

Chinese

周超听完后随声附和：“对，这些强迫性的记忆都是短时记忆，记得快忘得也快。”

Thai

พอโจวเชาได้ยินก็เออออตามทันที “ใช่แล้ว ความทรงจำที่เกิดจากการฝืนจำพวกนี้เป็นแค่ความจำระยะสั้น จำเร็วก็ลืมเร็วเหมือนกัน”

Chinese

江勤听着他们的窃窃私语，忍不住啐了一口：“我这种三好学生怎么会和你们混到一个宿舍里去？”

Thai

เจียงฉินฟังเสียงกระซิบกระซาบของพวกเขาแล้วก็อดถ่มน้ำลายไม่ได้ “นักเรียนดีเด่นรอบด้านอย่างฉัน ทำไมถึงได้มาอยู่ร่วมหอพักกับพวกนายได้เนี่ย”

Chinese

三人同时翻了白眼：“老江，咱们宿舍逃课的传统一开始就是你带起来的。”

Thai

ทั้งสามคนกลอกตามองบนพร้อมกัน “เหล่าเจียง ธรรมเนียมโดดเรียนของห้องเรานายเป็นคนเริ่มแท้ๆ”

Chinese

“不要给自己不爱学习找借口了，继续吧，我今天要把这本书刻脑子里。”

Thai

“อย่าหาข้ออ้างให้ตัวเองไม่รักการเรียนเลย อ่านต่อเถอะ วันนี้ฉันจะสลักหนังสือเล่มนี้ลงไปในสมองให้ได้”

Chinese

“江哥，你那是高数，背下来也记不住的，这玩意儿是逻辑的，哪有靠死记硬背的？”

Thai

“พี่เจียง นั่นมันแคลคูลัสนะ ท่องจำไปก็จำไม่ได้หรอก ของพรรค์นี้มันเป็นเรื่องของตรรกะ มีที่ไหนเขามานั่งท่องจำกัน”

Chinese

江勤对这种风凉话嗤之以鼻：“那我怎么办？我他妈就眼睁睁看着自己挂科？”

Thai

เจียงฉินส่งเสียงเยาะเย้ยคำพูดแดกดันพวกนี้ “แล้วจะให้ฉันทำยังไงวะ จะให้ฉันทนมองตัวเองสอบตกตาปริบๆ รึไง”

Chinese

曹广宇想了想：“你可以找冯楠舒教你，她好像从没逃过课，上课也比别人都认真。”

Thai

เฉากว่างอวี่คิดครู่หนึ่ง “นายไปขอให้เฝิงหนานซูสอนให้สิ ดูเหมือนเธอจะไม่เคยโดดเรียนเลยสักครั้ง แถมเวลาเรียนก็ตั้งใจกว่าคนอื่นทั้งหมดด้วย”

Chinese

“这是最愚蠢的办法。”

Thai

“นั่นเป็นวิธีที่โง่ที่สุดเลย”

Chinese

“为什么？”

Thai

“ทำไมล่ะ”

Chinese

“有她在，我哪还有学习的心思？”

Thai

“มีเธออยู่ตรงนั้น ฉันจะมีกะจิตกะใจอ่านหนังสือได้ยังไง”

Chinese

江勤反问了一句，眼前浮现出那张俏脸。

Thai

เจียงฉินถามกลับ ใบหน้างดงามนั้นผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

Chinese

只要他说，小富婆肯定愿意来教他，但是江勤肯定会走神到她身上。

Thai

ขอแค่เขาเอ่ยปาก แม่หนูเศรษฐีย่อมยินดีมาติวให้เขาอย่างแน่นอน แต่เจียงฉินก็จะต้องเสียสมาธิไปมองเธอแน่ๆ

Chinese

对，虽然是最好的朋友，这样做是不应该的，是下作的，是充满了低级趣味的，但她怎么说也是个白富美，学习哪有白富美的吸引力大。

Thai

ใช่แล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นเพื่อนสนิทที่สุด การทำแบบนี้มันไม่สมควร เป็นเรื่องน่ารังเกียจ และเต็มไปด้วยรสนิยมต่ำช้า ทว่าอย่างไรเสียเธอก็เป็นสาวสวยรวยเสน่ห์ การเรียนจะไปมีเสน่ห์ดึงดูดเท่าสาวสวยเพียบพร้อมได้อย่างไร

Chinese

“要不，今天先到这儿，咱们飞龙网吧走起？”

Thai

“หรือว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อน พวกเราไปร้านเน็ตเฟยหลงกันดีไหม”

Chinese

任自强忍不住给出一个提议。

Thai

เหรินจื้อเฉียงอดไม่ได้ที่จะเสนอแนะ

Chinese

“不去。”

Thai

“ไม่ไป”

Chinese

周超这次倒是否定的干脆：“不能好好学习我心里已经很愧疚了，要是再去网吧玩一天，我的愧疚感就更深了，晚上睡觉之前肯定会后悔的。”

Thai

คราวนี้โจวเชากลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “อ่านหนังสือไม่ได้เรื่องในใจฉันก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว ถ้ายังไปเล่นที่ร้านเน็ตอีกวัน ความรู้สึกผิดของฉันคงยิ่งหนักกว่าเดิม ก่อนนอนคืนนี้ต้องมานั่งเสียใจแน่นอน”

Chinese

“在这里纯浪费时间也没意思啊，最后啥也没记住，游戏的快乐也没得到。”任自强一句话给周超干沉默了。

Thai

“มานั่งเสียเวลาเปล่าๆ อยู่ที่นี่ก็ไม่เห็นจะมีความหมายอะไรเลย สุดท้ายก็จำอะไรไม่ได้สักอย่าง แถมความสุขจากการเล่นเกมก็ไม่ได้อีกด้วย” คำพูดเดียวของเหรินจื้อเฉียงทำเอาโจวเชาถึงกับเงียบกริบ

Chinese

他说的好像很有道理，我不听他的似乎就有点不讲道理了。

Thai

สิ่งที่เขาพูดดูเหมือนจะมีเหตุผล ถ้าฉันไม่ฟังเขาก็ดูจะไร้เหตุผลไปหน่อย

Chinese

“老江，你去不去网吧？”任自强又开始策反江勤。

Thai

“เหล่าเจียง นายจะไปร้านเน็ตไหม” เหรินจื้อเฉียงเริ่มชักชวนเจียงฉินอีกคน

Chinese

江勤摆摆手后轻抬眼眸：“我刚才都已经快要学进去了，你他妈闭嘴。”

Thai

เจียงฉินโบกมือแล้วช้อนสายตาขึ้น “เมื่อกี้ฉันเกือบจะอ่านเข้าหัวอยู่แล้ว หุบปากไปเลยวะ”

Chinese

“那老曹，你要不要去网吧，当狗就当狗，快乐最重要啊。”

Thai

“งั้นเหล่าเฉา นายจะไปร้านเน็ตไหม เป็นหมาก็เป็นหมาสิ ความสุขสำคัญที่สุดนะ”

Chinese

“这……”

Thai

“เอ่อ…”

Chinese

其实曹广宇是倾向于去网吧的，因为他就算坐在这里也是和丁雪聊天，手写的速度还贼慢，倒不如去网吧噼里啪啦的打字，欢畅淋漓岂不美哉。

Thai

จริงๆ แล้วเฉากว่างอวี่ค่อนข้างเอนเอียงที่จะไปร้านเน็ต เพราะต่อให้เขานั่งอยู่ที่นี่ก็เอาแต่คุยกับติงเสวี่ยอยู่ดี ความเร็วในการเขียนด้วยลายมือก็ช้าเป็นบ้า สู้ไปพิมพ์คีย์บอร์ดรัวๆ ดังกิ๊กก๊อกที่ร้านเน็ต พิมพ์ได้อย่างลื่นไหลสะใจไม่ดีกว่าเหรอ

Chinese

就在此时，自习室里忽然又进来了五个身影。

Thai

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีร่างห้าร่างเดินเข้ามาในห้องอ่านหนังสือ

Chinese

简纯、宋晴晴，蒋恬、潘秀，还有背包的庄晨，五个人一进来就看到了江勤他们，于是二话不说就凑了过来。

Thai

เจี่ยนฉุน ซ่งฉิงฉิง เจียงเถียน พานซิ่ว และจวงเฉินที่สะพายเป้ ทันทีที่ทั้งห้าคนเดินเข้ามาก็เห็นพวกเจียงฉิน จึงพากันเดินตรงเข้ามาหาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

Chinese

“老任，走，我陪你去网吧。”曹广宇已经把书摞在一起了。

Thai

“เหล่าเหริน ไปกัน ฉันไปร้านเน็ตเป็นเพื่อนนายเอง” เฉากว่างอวี่เก็บหนังสือซ้อนกันเรียบร้อยแล้ว

Chinese

“谁去网吧，你别打扰我学习了。”

Thai

“ใครจะไปร้านเน็ต นายอย่ามารบกวนการเรียนของฉันสิ”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

任自强收起微笑，一脸高冷地看了潘秀一眼，随即抱起课本开始认真地研究起来。

Thai

เหรินจื้อเฉียงหุบยิ้มทันควัน ชำเลืองมองพานซิ่วด้วยสีหน้าเย็นชา จากนั้นก็กอดตำราเรียนขึ้นมาค้นคว้าอย่างจริงจัง

Chinese

金融三班的金花外加庄晨坐了下来，跟他们四个打了招呼，看那厚厚的书本，应该也是来学习的。

Thai

เหล่าสาวงามแห่งห้องสามสาขาการเงินรวมถึงจวงเฉินนั่งลงและทักทายพวกเขาทั้งสี่ ดูจากหนังสือเล่มหนาเตอะแล้วก็คงจะมาอ่านหนังสือเช่นกัน

Chinese

她们带来的课本就比江勤的强太多了，虽然也不似高中那样破烂，但最起码都是折痕，一看就用功念书了。

Thai

ตำราเรียนที่พวกเธอพกมาดูดีกว่าของเจียงฉินมาก แม้จะไม่ถึงกับเยินเหมือนตอนมัธยมปลาย แต่อย่างน้อยก็มีรอยพับเปิดอ่าน เห็นได้ชัดว่าตั้งใจเรียนอย่างแท้จริง

Chinese

“江勤，上次借教室的包饺子的事情，谢谢了。”

Thai

“เจียงฉิน เรื่องที่ขอยืมห้องเรียนห่อเกี๊ยวคราวก่อน ขอบใจนะ”

Chinese

蒋恬翻开课本没看，反而先和江勤搭了话。

Thai

เจียงเถียนเปิดตำราเรียนแต่ยังไม่อ่าน กลับเอ่ยทักทายเจียงฉินก่อน

Chinese

“不用客气，你们也帮我带曼琪玩了，算是两清，卖水果的老太太怎么样，吃饺子了吧。”

Thai

“ไม่ต้องเกรงใจ พวกเธอก็ช่วยฉันพามานฉีไปเที่ยวเล่น ถือว่าหายกัน คุณยายขายผลไม้เป็นยังไงบ้าง ได้กินเกี๊ยวไหม”

Chinese

蒋恬看向简纯，简纯随即开口：“吃了，老太太说我们包的水饺很好吃，还非得让我们拿些水果回去，不过我们拒绝了。”

Thai

เจียงเถียนหันไปมองเจี่ยนฉุน เจี่ยนฉุนจึงเอ่ยขึ้นทันที “กินแล้วล่ะ คุณยายบอกว่าเกี๊ยวที่พวกเราห่ออร่อยมาก แถมยังคะยั้นคะยอให้พวกเราเอาผลไม้กลับไปด้วย แต่พวกเราปฏิเสธไป”

Chinese

江勤点点头：“以后骑车千万要注意，不要那么毛毛躁躁，越是赶时间越不能急。”

Thai

เจียงฉินพยักหน้า “วันหลังปั่นจักรยานต้องระวังให้มากๆ อย่าสะเพร่าแบบนั้น ยิ่งรีบก็ยิ่งต้องใจเย็น”

Chinese

“我，我知道了……”

Thai

“ฉัน ฉันรู้แล้ว…”

Chinese

简纯轻轻点头，又忽然想起一件事：“冬至那天的饺子好吃吗？那是我亲手包的。”

Thai

เจี่ยนฉุนพยักหน้าเบาๆ แล้วจู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “เกี๊ยวในวันตงจื้ออร่อยไหม ฉันเป็นคนห่อเองกับมือเลยนะ”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

江勤眉心一皱，心说我又没吃过你们包的饺子，我上哪儿知道好不好吃。

Thai

เจียงฉินขมวดคิ้ว ในใจคิดว่าฉันไม่เคยกินเกี๊ยวที่พวกเธอห่อสักหน่อย แล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าอร่อยหรือไม่อร่อย

Chinese

结果下一秒，他就看到庄晨在旁边变了脸色，整个人的呼吸都变粗了，还一脸紧张地盯着江勤，眼神里闪过一丝哀求。

Thai

ทว่าในวินาทีถัดมา เขาก็เห็นจวงเฉินที่อยู่ข้างๆ เปลี่ยนสีหน้า ลมหายใจของอีกฝ่ายเริ่มหนักขึ้น ทั้งยังจ้องมองเจียงฉินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ในแววตามีประกายแห่งการวิงวอนแวบผ่าน

Chinese

江勤是个人精，结合简纯的话和庄晨的表现，大致地捕捉到了点什么。

Thai

เจียงฉินเป็นคนฉลาดเป็นกรด เมื่อนำคำพูดของเจี่ยนฉุนมาปะติดปะต่อกับท่าทางของจวงเฉิน เขาก็จับเค้าลางอะไรบางอย่างได้คร่าวๆ

Chinese

冬至那天，她们不只给老吕、朱凤和张校长送了饺子，可能还有我的一份。

Thai

ในวันตงจื้อ พวกเธอไม่ได้ส่งเกี๊ยวให้แค่เหล่าลวี่ จูเฟิ่ง และรองอธิการบดีจางเท่านั้น แต่คงจะมีส่วนของฉันด้วยอีกชุดหนึ่ง

Chinese

但她们进不去男生宿舍，送饺子来的只能是庄晨，可饺子没了，比打狗的包子失踪的都离奇，这就很有意思了。

Thai

ทว่าพวกเธอเข้าไปในหอพักชายไม่ได้ คนที่เอาเกี๊ยวมาส่งย่อมเป็นได้แค่จวงเฉิน แต่เกี๊ยวกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ลึกลับยิ่งกว่าซาลาเปาที่ขว้างใส่หมาเสียอีก แบบนี้น่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ

Chinese

“饺子挺不错的，馅料的味道好的很，我还想跟你们打听配方的，结果后来忘了。”

Thai

“เกี๊ยวอร่อยมากเลย ไส้รสชาติดีสุดๆ ตอนแรกฉันยังกะว่าจะถามสูตรจากพวกเธออยู่เลย แต่สุดท้ายก็ลืมไป”

Chinese

江勤说着话看了一眼庄晨，发现他蓦然松了口气，但脸色还是一片苍白。

Thai

เจียงฉินเอ่ยพลางเหลือบมองจวงเฉินแวบหนึ่ง พบว่าอีกฝ่ายถอนหายใจอย่างโล่งอกทันใด แต่ใบหน้ายังคงซีดเผือดอยู่

Chinese

“配方是宋晴晴问她妈要的。”蒋恬适时地补了一句。

Thai

“สูตรนี้ซ่งฉิงฉิงไปขอมาจากแม่ของเธอน่ะ” เจียงเถียนช่วยเสริมขึ้นมาถูกจังหวะ

Chinese

江勤看向宋晴晴：“那个配方能不能给我一份。”

Thai

เจียงฉินหันไปมองซ่งฉิงฉิง “สูตรนั้นพอจะแบ่งให้ฉันสักชุดได้ไหม”

Chinese

“当然可以！”宋晴晴掏出手机直接把亲妈发来的短信转发了过去。

Thai

“ได้แน่นอนอยู่แล้ว!” ซ่งฉิงฉิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วส่งต่อข้อความที่แม่ส่งมาให้เขาทันที

Chinese

“谢了。”

Thai

“ขอบใจนะ”

Chinese

江勤看了一眼短信，心说我终于有办法拿捏张校长的胃了！

Thai

เจียงฉินก้มดูข้อความ ในใจคิดว่าในที่สุดฉันก็มีวิธีมัดใจกระเพาะของรองอธิการบดีจางแล้ว!

Chinese

他拿起高数课本，继续认真复习，完全没理会庄晨感激的眼神。

Thai

เขาหยิบตำราแคลคูลัสขึ้นมาแล้วตั้งหน้าตั้งตาทบทวนบทเรียนต่อไป โดยไม่สนใจสายตาซาบซึ้งของจวงเฉินแม้แต่น้อย

Chinese

半晌之后，晚饭时间到了，安静的自习室终于传来了一丝嘈杂的声音，那些常年窝在自习室的人都是带饭过来的，现在已经准备要吃饭了。

Thai

ครู่ใหญ่ผ่านไป เวลาอาหารเย็นก็มาถึง ห้องอ่านหนังสืออันเงียบสงบในที่สุดก็มีเสียงจอแจดังขึ้นมาเบาๆ คนที่สิงอยู่ในห้องอ่านหนังสือเป็นประจำต่างพกข้าวกล่องมาด้วย ตอนนี้จึงเริ่มเตรียมตัวจะกินข้าวกันแล้ว

Chinese

江勤伸了个懒腰，拍拍已经睡着的周超、任自强和曹广宇，喊着他们去吃饭。

Thai

เจียงฉินบิดขี้เกียจ ตบตัวโจวเชา เหรินจื้อเฉียง และเฉากว่างอวี่ที่หลับไปแล้วเบาๆ พลางเรียกให้พวกเขาไปกินข้าว

Chinese

“江勤，我请你吃晚饭吧！”庄晨忽然站了起来。

Thai

“เจียงฉิน ฉันเลี้ยงข้าวเย็นนายเอง!” จวงเฉินลุกขึ้นยืนกะทันหัน

Chinese

江勤看他一眼：“你说的该不会是食堂吧？”

Thai

เจียงฉินมองเขาแวบหนึ่ง “ที่นายพูดคงไม่ใช่โรงอาหารหรอกนะ”

Chinese

“南山饭庄。”

Thai

“ร้านอาหารหนานซาน”

Chinese

“你想请的该不会只有我吧？”

Thai

“คนที่นายคิดจะเลี้ยงคงไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวใช่ไหม”

Chinese

庄晨懂了：“那……那你们宿舍都来吧。”

Thai

จวงเฉินเข้าใจความหมายทันที “งั้น…งั้นทั้งหอพักของพวกนายก็มาด้วยกันให้หมดเลยสิ”

Chinese

曹广宇还懵的不行呢，擦擦嘴角的哈喇子看向江勤：“什么情况？怎么一睁眼就有人请吃饭？”

Thai

เฉากว่างอวี่ยังคงมึนงงไม่หาย เขาเช็ดน้ำลายที่มุมปากพลางมองเจียงฉิน “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมพอลืมตาตื่นก็มีคนเลี้ยงข้าวเฉยเลย”

Chinese

江勤扬起嘴角：“好人有好报。”

Thai

เจียงฉินยกยิ้มมุมปาก “คนดีย่อมได้ดี”

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)