เพียงจับมือน้อย ช็อตล้มเป็นแถบ

Chinese

第198章 小手一牵，滋倒一片

Thai

บทที่ 198 แค่กุมมือน้อย ก็ทำเอาแสบทรวงกันเป็นแถบ

Chinese

随着时间的推移，来羊汤摊围观冯楠舒的男生越来越多。

Thai

เมื่อเวลาผ่านไป เด็กผู้ชายที่มามุงดูเฝิงหนานซูที่แผงซุปแพะก็ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ

Chinese

当然，江勤遭受到的白眼也与时俱增。

Thai

แน่นอนว่าสายตาค้อนขวับที่เจียงฉินได้รับก็เพิ่มขึ้นตามกาลเวลาเช่นกัน

Chinese

不过他的灵魂已经陈旧不堪，对于高中同学的名字和相貌也忘得差不多了，别说是隔壁班的某某某，就算是自己的班的人他都认不全。

Thai

ทว่าจิตวิญญาณของเขาแก่ชราไปมากแล้ว เรื่องชื่อและหน้าตาของเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายจึงลืมไปจนเกือบหมด อย่าว่าแต่นายคนนั้นคนนี้จากห้องข้างๆ เลย แม้แต่คนในห้องตัวเองเขาก็ยังจำได้ไม่ครบทุกคน

Chinese

但是杨树安却对这些人的信息了如指掌，小嘴叭叭着，如数家珍。

Thai

แต่หยางซู่อันกลับรู้ข้อมูลของคนเหล่านี้อย่างทะลุปรุโปร่ง ปากน้อยๆ ขยับจ้อ เล่าออกมาได้เป็นฉากๆ

Chinese

“那个是一班的万年老二，每次的月考成绩都在我婶婶后面。”

Thai

“คนนั้นคือที่สองตลอดกาลของห้องหนึ่ง ผลสอบประจำเดือนทุกครั้งอยู่อันดับรองจากอาสะใภ้ผมตลอด”

Chinese

“那个叫刘鹤，学空乘的，很多人都说他是校草，不止一次说过喜欢婶婶的话。”

Thai

“คนนั้นชื่อหลิวเฮ่อ เรียนด้านพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน หลายคนบอกว่าเขาเป็นหนุ่มฮอตประจำโรงเรียน เคยพูดว่าชอบอาสะใภ้ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งด้วย”

Chinese

“还有那个，孙磊，富二代，家里有点钱，经常去楼梯口偶遇婶婶。”

Thai

“แล้วก็คนนั้น ซุนเหล่ย ลูกเศรษฐี ที่บ้านพอมีเงินอยู่บ้าง ชอบไปดักเจอกับอาสะใภ้ตรงบันไดบ่อยๆ”

Chinese

“那个叫曹建，六班的，没什么特别的，就像我和老郭一样，啥也不是。”

Thai

“คนนั้นชื่อเฉาเจี้ยน อยู่ห้องหก ไม่มีอะไรพิเศษ ก็เหมือนผมกับเหล่ากัวนั่นแหละ ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสักนิด”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

杨树安伸手舀起一碗羊汤递给客人，随口的一句“啥也不是”把郭子航干的老脸黢黑。

Thai

หยางซู่อันยื่นมือไปตักซุปแพะหนึ่งชามส่งให้ลูกค้า คำพูดติดปากที่ว่า “ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสักนิด” ทำเอากัวจื่อหางหน้าดำทะมึนขึ้นมาทันที

Chinese

江勤淡然一笑，心说小孩子行为真幼稚，一点也不成熟，然后伸手给小富婆戴上羽绒服的帽子，遮住她绝美的小脸，谁也不给看。

Thai

เจียงฉินยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ในใจคิดว่าพฤติกรรมของพวกเด็กๆ ช่างไร้เดียงสาเสียจริง ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เลยสักนิด จากนั้นเขาก็ยื่นมือไปสวมหมวกฮู้ดของเสื้อขนเป็ดให้แม่หนูเศรษฐี บดบังใบหน้างดงามหยาดเยิ้มของเธอไว้ ไม่ให้ใครได้มองทั้งนั้น

Chinese

“叔，看嘴型，他们现在应该是在骂你，要不要骂回去？”

Thai

“อาครับ ดูจากรูปปาก ตอนนี้พวกเขาน่าจะกำลังด่าอาอยู่ จะด่ากลับไหมครับ”

Chinese

杨树安把锅盖盖上，随口问了一句。

Thai

หยางซู่อันปิดฝาหม้อแล้วเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

Chinese

“不用了树安，做人要学会低调，就算挨骂也要以理服人。”

Thai

“ไม่ต้องหรอกซู่อัน เป็นคนต้องรู้จักถ่อมตัว ต่อให้โดนด่าก็ต้องเอาเหตุผลเข้าสู้”

Chinese

江勤抬眼望向那几个人，仍旧是一副风轻云淡的样子，但他的嘴角却慢慢扬起，并且越来越歪。

Thai

เจียงฉินเงยหน้าขึ้นมองคนพวกนั้น เขายังคงมีท่าทีสงบนิ่งสบายๆ ทว่ามุมปากของเขากลับค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น แถมยังแสยะเบี้ยวขึ้นเรื่อยๆ

Chinese

见到这得意到炸裂的表情，对面的几个男生瞬间屏住了呼吸，仿佛受到了万吨伤害，立马就开始满嘴国粹。

Thai

เมื่อเห็นสีหน้าอิ่มอกอิ่มใจจนแทบระเบิดนี้ เด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามสองสามคนก็กลั้นหายใจไปในทันที ราวกับได้รับดาเมจระดับหมื่นตัน และเริ่มพ่นคำสบถด่าทอออกมาไม่หยุด

Chinese

这算什么？胜利者的嘲讽？！

Thai

นี่มันอะไรกัน การเยาะเย้ยของผู้ชนะงั้นเหรอ?!

Chinese

“看，这就是以理服人。”江勤淡淡地说了一句。

Thai

“เห็นไหม นี่แหละคือการเอาเหตุผลเข้าสู้” เจียงฉินพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉย

Chinese

杨树安头皮都麻了：“原来这他妈就叫以理服人，学到了……”

Thai

หยางซู่อันถึงกับหนังศีรษะชาดิก “ที่แท้แม่งเรียกว่าเอาเหตุผลเข้าสู้ ได้ความรู้ใหม่แล้ว…”

Chinese

“小富婆，你冷不冷？”

Thai

“แม่หนูเศรษฐี เธอหนาวไหม”

Chinese

五安山上的风还是挺大的，这个摊位只有半面背风，剩下的全靠毛毡挡着，但经常有风从缝隙透过，江勤自己都有点冷，下意识裹紧羽绒服的同时又有点担心冯楠舒。

Thai

ลมบนเขาอู่ซานยังคงค่อนข้างแรง แผงลอยนี้มีแค่ครึ่งเดียวที่บังลมได้ ส่วนที่เหลืออาศัยแค่ผ้าสักหลาดกั้นไว้ แต่ก็มักจะมีลมพัดลอดผ่านช่องว่างเข้ามาอยู่เรื่อยๆ ตัวเจียงฉินเองยังรู้สึกหนาวอยู่นิดหน่อย ขณะที่กระชับเสื้อขนเป็ดให้แน่นขึ้นตามสัญชาตญาณ เขาก็อดเป็นห่วงเฝิงหนานซูไม่ได้

Chinese

“江勤，我的小手冰冰凉。”

Thai

“เจียงฉิน มือน้อยของฉันเย็นเฉียบเลย”

Chinese

小富婆说着话，把手伸进了他的口袋里，清冷的目光变得水光盈盈。

Thai

แม่หนูเศรษฐีเอ่ยพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา แววตาเย็นชาคู่นั้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นฉ่ำวาวเป็นประกายน้ำ

Chinese

“你这样做，我会非常遭恨的。”

Thai

“เธอทำแบบนี้ คนอื่นจะยิ่งเกลียดขี้หน้าฉันเอานะ”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

“算了，恨就恨吧，终究是我这个好朋友名不正言不顺地替伱承担了所有。”

Thai

“ช่างเถอะ อยากเกลียดก็เกลียดไป สุดท้ายก็เป็นเพื่อนที่ดีอย่างฉันนี่แหละที่ต้องมารับจบทุกอย่างแทนเธออย่างไร้สถานะที่ถูกต้อง”

Chinese

江勤把她的另一只小手也牵过来，搓了两下捂在手心里，给最好的朋友暖了一下。

Thai

เจียงฉินดึงมือน้อยอีกข้างของเธอเข้ามา ถูสองสามทีก่อนจะกุมไว้ในฝ่ามือ เพื่อช่วยให้เพื่อนที่ดีที่สุดอบอุ่นขึ้นมาบ้าง

Chinese

冯楠舒鼓起粉腮，冰凉的手逐渐被暖热，小眼神愉悦的不行。

Thai

เฝิงหนานซูพองแก้มสีชมพูระเรื่อ มือที่เย็นเฉียบค่อยๆ อุ่นขึ้น สายตาน้อยๆ มีความสุขอย่างยิ่ง

Chinese

“江勤，他们为什么都咬着牙看你？”

Thai

“เจียงฉิน ทำไมพวกนั้นถึงได้กัดฟันกรอดมองนายกันหมดล่ะ”

Chinese

“他们可能是有些羡慕我们这样纯洁无瑕，不带一点暧昧的友情吧。”

Thai

“พวกเขาคงจะอิจฉามิตรภาพอันบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ไม่มีความคลุมเครือแม้แต่น้อยนิดของเราละมั้ง”

Chinese

与此同时，对面的男生们彻底绷不住了，摇着头就想走，恨不得今天完全没来过这个庙会，如果没来，他们就看不到这么扎心的场景了。

Thai

ในเวลาเดียวกัน พวกเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามก็ทนดูต่อไปไม่ไหวอย่างสิ้นเชิง ต่างพากันส่ายหัวอยากจะเดินหนีไป อยากจะให้ตัวเองไม่เคยมางานวัดนี้ในวันนี้เลยสักนิด หากไม่มา พวกเขาก็คงไม่ต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจเช่นนี้

Chinese

“走吧，别看了，越看心里越堵得慌。”

Thai

“ไปเถอะ อย่าดูเลย ยิ่งดูในใจยิ่งอึดอัดแน่นอก”

Chinese

“也许……他们只是朋友？”

Thai

“บางที… พวกเขาอาจจะเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ ก็ได้มั้ง”

Chinese

“神他妈朋友，冯楠舒都让他随便摸小手了，赵高来了也不敢睁着眼说这样的瞎话。”

Thai

“เพื่อนพ่องสิ เฝิงหนานซูยอมให้เขาจับมือน้อยได้ตามใจชอบขนาดนั้นแล้ว ต่อให้จ้าวเกามาเองยังไม่กล้าลืมตาพูดจาโกหกไร้สาระแบบนี้เลย”

Chinese

“什么破庙会，一点好东西都没有，浪费我时间，草。”

Thai

“งานวัดเฮงซวยอะไรวะ ไม่มีของดีเลยสักอย่าง เสียเวลาฉิบหาย แม่ง”

Chinese

“妈的，这炒栗子怎么是酸的？”

Thai

“บัดซบ เกาลัดคั่วนี่ทำไมถึงได้เปรี้ยวขนาดนี้วะ”

Chinese

一群人从空地撤离，结果没走多远，就看见了二班的几个男生迈步而来。

Thai

คนกลุ่มหนึ่งถอยร่นออกจากลานโล่ง ทว่าเดินไปได้ไม่ไกลนัก ก็เห็นเด็กผู้ชายสองสามคนจากห้องสองกำลังเดินตรงเข้ามา

Chinese

走在最前头的是城南逼王秦子昂，曾在食堂创造过高喊全场我买单的壮举，虽然大家见了面都喊他一声秦少，但其实不爽他的人也很多。

Thai

คนที่เดินนำหน้าสุดคือฉินจื่ออั๋ง เจ้าแห่งการขี้อวดประจำเฉิงหนาน ผู้เคยสร้างวีรกรรมตะโกนลั่นโรงอาหารว่ามื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง แม้ว่าทุกคนเวลาเจอหน้าจะเรียกเขาว่านายน้อยฉิน แต่ความจริงแล้วคนที่ไม่ชอบขี้หน้าเขาก็มีอยู่เพียบ

Chinese

尤其是孙磊，本身也是个富二代，但因为家里的工程依附的是秦氏地产，所以在秦子昂面前也抬不起头来，还经常被秦子昂骑脸装逼。

Thai

โดยเฉพาะซุนเหล่ย ซึ่งตัวเขาเองก็เป็นลูกเศรษฐี ทว่าเนื่องจากโครงการของที่บ้านต้องพึ่งพาอสังหาริมทรัพย์ตระกูลฉิน ดังนั้นต่อหน้าฉินจื่ออั๋งเขาจึงเงยหน้าไม่ขึ้น ซ้ำยังถูกฉินจื่ออั๋งเหยียบหน้าอวดเบ่งใส่อยู่บ่อยๆ

Chinese

不过他知道，秦子昂和江勤在高中的时候就不对付，这机会要是不利用一下就太浪费了。

Thai

แต่เขารู้ว่าฉินจื่ออั๋งกับเจียงฉินไม่ลงรอยกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายแล้ว หากไม่ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ก็คงจะน่าเสียดายแย่

Chinese

“秦少，来赶庙会啊？”

Thai

“นายน้อยฉิน มาเดินงานวัดเหรอครับ”

Chinese

秦子昂穿着最新潮的羽绒服，迈着六亲不认的步伐，走近后点点头，嚣张到连嘴都没张开。

Thai

ฉินจื่ออั๋งสวมเสื้อขนเป็ดรุ่นใหม่ล่าสุด ย่างเท้าเดินดุ่มๆ อย่างไม่เห็นหัวใคร พอเดินเข้ามาใกล้ก็พยักหน้ารับ เย่อหยิ่งจนกระทั่งปากก็ไม่ยอมอ้า

Chinese

“江勤在那边卖羊汤呢，秦少你不去买个羊汤，让他服务一下你？”

Thai

“เจียงฉินกำลังขายซุปแพะอยู่ตรงนู้นแหนะครับ นายน้อยฉินไม่ไปซื้อซุปแพะสักถ้วย ให้เขามาคอยรับใช้หน่อยเหรอครับ”

Chinese

孙磊咬着牙摆出微笑，心说去了之后让江勤滋死你。

Thai

ซุนเหล่ยกัดฟันปั้นรอยยิ้ม ในใจคิดว่าถ้าแกไปเมื่อไหร่ก็ปล่อยให้เจียงฉินฟาดแกให้จมดินไปเลย

Chinese

“你，你说谁在前面？”

Thai

“นะ…นายบอกว่าใครอยู่ข้างหน้านะ”

Chinese

“江勤，就是和你不对付的那个，正卖羊汤呢。”

Thai

“เจียงฉินไงครับ คนที่ไม่ถูกกับนายนั่นแหละ กำลังขายซุปแพะอยู่เลย”

Chinese

话音刚落，秦子昂的脸色一变，蓦然想起了几个经典到让他头皮发麻的画面。

Thai

สิ้นเสียงพูด สีหน้าของฉินจื่ออั๋งก็เปลี่ยนไปทันที จู่ๆ ก็นึกถึงภาพเหตุการณ์สุดคลาสสิกสองสามฉากที่ทำให้เขาต้องขนหัวลุกชัน

Chinese

第一个是酒吧三十万，第二个是清冷月光冯楠舒，第三个是临大校外聚会时遇到的洪颜。

Thai

อย่างแรกคือสามแสนที่บาร์ อย่างที่สองคือแสงจันทร์อันเย็นชาอย่างเฝิงหนานซู และอย่างที่สามคือหงเหยียนที่เจอในงานสังสรรค์นอกรั้ว ม.หลินชวน

Chinese

“妈的，前方有狗，不能通行，撤！”

Thai

“แม่งเอ๊ย ข้างหน้ามีหมา ทางผ่านไม่ได้ ถอย!”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

秦子昂大手一挥，一点犹豫都没有，带着自己的小弟掉头就跑了。

Thai

ฉินจื่ออั๋งโบกมือใหญ่ ไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย พาพวกลูกน้องของตัวเองกลับหลังหันแล้ววิ่งหนีทันที

Chinese

去年暑假，连江勤的义子干儿郭子航都能把自己嘲讽的下不来台，现在遇到江勤本人了，那他妈还能有活路吗？

Thai

ปิดเทอมฤดูร้อนปีที่แล้ว แม้แต่ลูกบุญธรรมของเจียงฉินอย่างกัวจื่อหางยังเยาะเย้ยจนเขาเสียหน้าจนลงไม่เป็นท่า คราวนี้มาเจอตัวจริงของเจียงฉิน แม่งจะยังเหลือทางรอดให้เขาอีกเรอะ

Chinese

过去？去做什么，找他挨滋啊？

Thai

เดินเข้าไปงั้นเหรอ ไปทำอะไรล่ะ ไปให้มันตอกหน้าหรือไง

Chinese

秦子昂的脑子很清醒，他知道自己顶多就是跟别人吹嘘自己是富二代，可江勤那个狗比敢说自己是富一代，你他妈平白无故就矮了一辈，冤不冤？

Thai

สมองของฉินจื่ออั๋งยังแจ่มชัดมาก เขารู้ดีว่าตัวเองก็แค่ขี้โม้โอ้อวดกับคนอื่นว่าเป็นลูกคนรวยรุ่นที่สอง แต่ไอ้ระยำเจียงฉินนั่นกล้าประกาศว่าตัวเองเป็นเศรษฐีรุ่นที่หนึ่ง อยู่ดีไม่ว่าดีศักดิ์ฐานะก็ต่ำกว่ามันไปหนึ่งรุ่นเฉยเลย แม่งไม่ซวยซ้ำซ้อนหรือไง

Chinese

去不得，万万去不得！

Thai

ไปไม่ได้เด็ดขาด ไปไม่ได้เป็นอันขาด!

Chinese

见着对方毫不犹豫地转身离开，城南挨滋男团愣了半天都没缓过来，心说像秦少这种见着流浪狗都得嘲讽两句的恶霸，今天怎么跑这么快？

Thai

เมื่อเห็นอีกฝ่ายหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่ลังเล กลุ่มเด็กหนุ่มโรงเรียนเฉิงหนานที่เพิ่งโดนฟาดมาหมาดๆ ก็นิ่งอึ้งไปนานจนตั้งสติไม่ทัน ในใจคิดว่าอันธพาลอย่างนายน้อยฉินที่แม้แต่เห็นหมาจรจัดยังต้องเอ่ยปากเยาะเย้ยสักสองสามคำ วันนี้ทำไมถึงได้วิ่งหนีเร็วขนาดนี้

Chinese

“秦子昂这是怎么了？”

Thai

“ฉินจื่ออั๋งเป็นอะไรไปน่ะ”

Chinese

“不知道，感觉像是老鼠见了猫一样。”

Thai

“ไม่รู้สิ รู้สึกเหมือนหนูเจอแมวเลยว่ะ”

Chinese

“不会吧？我记得他以前很吊的啊，谁都不服，怎么现在这样了？”

Thai

“ไม่มั้ง ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนเขากร่างมากไม่ใช่เหรอ ไม่ยอมก้มหัวให้ใครเลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ”

Chinese

几个人研究了好一阵子，始终研究不出什么头绪。

Thai

คนสองสามคนวิเคราะห์กันอยู่นานสองนาน แต่ก็ยังคิดหาข้อสรุปอะไรไม่ได้เลย

Chinese

他们并不了解秦子昂之前被滋的有多惨，也就不明白秦子昂的心理阴影到底有多大，只是觉得很可惜，没办法见到狗咬狗一嘴毛的场景了。

Thai

พวกเขาไม่เข้าใจว่าก่อนหน้านี้ฉินจื่ออั๋งโดนขยี้จนยับเยินขนาดไหน และไม่เข้าใจว่าปมในใจของฉินจื่ออั๋งมันฝังลึกเพียงใด เพียงแค่รู้สึกเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้เห็นภาพหมากัดหมาจนขนร่วงเต็มปาก

Chinese

不过很快，机会再临！

Thai

ทว่าไม่นานนัก โอกาสก็เวียนมาอีกครั้ง!

Chinese

男团们还没走出多远，立马就遇到了二班的另外两个人。

Thai

กลุ่มเด็กหนุ่มยังเดินไปได้ไม่ไกล ก็บังเอิญเจอกับคนอีกสองคนจากห้องสองเข้าพอดี

Chinese

一个是穿着白色长款羽绒服的楚丝琪，一个是陪在她身边的闺蜜王慧茹。

Thai

คนหนึ่งคือฉู่ซือฉีที่สวมเสื้อขนเป็ดตัวยาวสีขาว อีกคนคือหวังฮุ่ยหรูเพื่อนสนิทที่คอยอยู่เคียงข้างเธอ

Chinese

看两个人手里提着的袋子，估计也是来赶庙会。

Thai

เมื่อดูจากถุงที่ทั้งสองคนถืออยู่ในมือ คาดว่าก็น่าจะมาเดินเที่ยวงานวัดเช่นกัน

Chinese

楚丝琪在城南高中也很有名，毕竟她人长得漂亮，学习也不差，被很多人知道并不是什么奇怪的事情。

Thai

ฉู่ซือฉีมีชื่อเสียงมากในโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนานเช่นกัน เพราะอย่างไรเสียเธอก็หน้าตาสะสวย ผลการเรียนก็ไม่เลว การที่ผู้คนจำนวนมากจะรู้จักเธอจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

Chinese

据说江勤以前还追过她，而且在高考结束的当天跟楚丝琪表白了，被拒绝后恼羞成怒，又在众目睽睽之下将情书夺了回去。

Thai

ได้ยินว่าเมื่อก่อนเจียงฉินเคยตามจีบเธอ ซ้ำยังสารภาพรักกับฉู่ซือฉีในวันที่การสอบเกาเขาสิ้นสุดลง พอถูกปฏิเสธก็โกรธจนหน้ามืดตามัว แย่งเอาจดหมายรักกลับคืนมาท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย

Chinese

这番骚操作当时被传的沸沸扬扬，江勤没被笑死都是个奇迹。

Thai

การกระทำสุดพิสดารในครั้งนั้นถูกเล่าลือกันอย่างเอิกเกริก การที่เจียงฉินไม่โดนหัวเราะเยาะจนตายก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

Chinese

心怀着被江勤滋了的怨念，几个人心中顿时有了别的想法。

Thai

ด้วยความแค้นเคืองที่เพิ่งถูกเจียงฉินฟาดหน้ามา คนสองสามคนจึงเกิดความคิดอื่นขึ้นมาในใจทันที

Chinese

如果……

Thai

ถ้าหาก…

Chinese

如果楚丝琪出现在江勤面前，那个歪嘴的货还能像刚才一样笑得出来吗？

Thai

ถ้าหากฉู่ซือฉีไปปรากฏตัวต่อหน้าเจียงฉิน ไอ้หมอนั่นที่ชอบแสยะยิ้มปากเบี้ยวจะยังยิ้มออกเหมือนเมื่อกี้อยู่อีกไหม

Chinese

“楚同学，你们也来逛庙会啊？”

Thai

“เพื่อนฉู่ พวกเธอก็มาเดินงานวัดเหมือนกันเหรอ”

Chinese

“嗯，来凑个热闹。”

Thai

“อืม มาเดินดูความครึกครื้นน่ะ”

Chinese

“江勤在前面卖羊汤呢，就是高考跟你表白，结果被你拒绝的那个。”

Thai

“เจียงฉินกำลังขายซุปแพะอยู่ข้างหน้านั่นแหนะ คนที่สารภาพรักกับเธอตอนสอบเกาเขาเสร็จแล้วโดนเธอปฏิเสธนั่นไง”

Chinese

楚丝琪的眼神怔了一下，不自禁黯淡了许多，脸上的微笑也荡然无存：“他，他也来了啊。”

Thai

แววตาของฉู่ซือฉีชะงักไปเล็กน้อย หม่นแสงลงไปมากอย่างห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าก็มลายหายไปจนหมดสิ้น “ขะ…เขาก็มาด้วยเหรอ”

Chinese

“我们要过去吗？”王慧茹轻声说了一句。

Thai

“พวกเราจะเดินไปตรงนั้นไหม” หวังฮุ่ยหรูเอ่ยถามเสียงเบา

Chinese

楚丝琪摇了摇头：“算了吧慧茹，咱们往回走吧。”

Thai

ฉู่ซือฉีส่ายหน้า “ช่างเถอะฮุ่ยหรู พวกเราเดินกลับกันเถอะ”

Chinese

“你不是说想吃炒栗子？虽然江勤也在，但我们可以假装看不见啊，没关系的。”

Thai

“เธอไม่ได้บอกว่าอยากกินเกาลัดคั่วเหรอ ถึงเจียงฉินจะอยู่ตรงนั้นด้วย แต่พวกเราก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก็ได้นี่ ไม่เป็นไรหรอก”

Chinese

“我不想去，我不敢……”

Thai

“ฉันไม่อยากไป ฉันไม่กล้า…”

Chinese

楚丝琪说完话，拉着王慧茹向着来时的方向走去，半晌后却忍不住偷偷往后瞥了一眼。

Thai

เมื่อฉู่ซือฉีพูดจบ ก็จูงมือหวังฮุ่ยหรูเดินกลับไปทางเดิมที่เพิ่งเดินมา ทว่าผ่านไปครู่หนึ่งกลับอดไม่ได้ที่จะแอบเหลียวมองกลับไปข้างหลัง

Chinese

人群太拥挤了，她什么都看不到，只能凭借着羊汤腾腾的热气判断着江勤的位置，心情不禁开始惘然。

Thai

ฝูงชนเบียดเสียดเกินไป เธอไม่เห็นอะไรเลย ได้แต่กะตำแหน่งของเจียงฉินจากไอความร้อนที่ลอยกรุ่นของซุปแพะ อารมณ์ความรู้สึกจึงเริ่มเคว้งคว้างขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

Chinese

她后悔吗？

Thai

เธอเสียใจภายหลังไหม

Chinese

她当然后悔到不行。

Thai

แน่นอนว่าเธอเสียใจภายหลังจนแทบทนไม่ไหว

Chinese

那个男人越是耀眼，她就越是会对当初那个只顾着受人追捧，却错过良人的自己深恶痛绝。

Thai

ยิ่งชายหนุ่มคนนั้นเจิดจรัสมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรังเกียจและชิงชังตัวเองในตอนนั้นที่มัวแต่หลงระเริงกับการมีคนมารุมล้อมเอาอกเอาใจจนต้องพลาดคนดีๆ ไปมากเท่านั้น

Chinese

现在的她，甚至都没办法像朋友一样，站在近一点的地方感受他的光彩。

Thai

เธอในตอนนี้ แม้แต่จะยืนในที่ที่ใกล้ขึ้นอีกนิดเพื่อสัมผัสแสงประกายของเขาในฐานะเพื่อนคนหนึ่งก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

见到楚丝琪走远，城南高中的男生们对视一眼，直喊我他妈不理解。

Thai

เมื่อเห็นฉู่ซือฉีเดินจากไปไกล บรรดาเด็กหนุ่มจากโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนานต่างก็สบตากัน พลางร้องตะโกนในใจว่าแม่งเอ๊ย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

Chinese

秦子昂落荒而逃也就算了，怎么楚丝琪也落荒而逃了？

Thai

ฉินจื่ออั๋งเผ่นหนีเตลิดไปก็ช่างเถอะ แต่ทำไมแม้กระทั่งฉู่ซือฉีก็ยังต้องหนีเตลิดไปด้วยล่ะ

Chinese

要知道，二班的楚班花是出了名的傲世九重天，脾气大的不行。怎么可能因为一个失败的追求者慌成这样。

Thai

ต้องรู้ก่อนนะว่าดาวประจำห้องสองอย่างฉู่ซือฉีนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งเทียมฟ้า อารมณ์ร้ายใช่ย่อย จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะต้องมาลนลานขนาดนี้เพียงเพราะผู้ตามจีบที่ล้มเหลวคนหนึ่ง

Chinese

还有，刚才的那一眼回眸是什么意思？

Thai

แล้วสายตาที่เหลียวหลังมองกลับไปเมื่อกี้หมายความว่ายังไงกันแน่

Chinese

怎么有那么浓重的不甘和后悔？

Thai

ทำไมถึงได้มีความไม่ยินยอมพร้อมใจและความเสียใจภายหลังที่หนักหน่วงรุนแรงขนาดนั้น

Chinese

“孙少，你怎么看？”

Thai

“นายน้อยซุน นายคิดยังไง”

Chinese

“我觉得邪了门儿了，今天出门一定是没看黄历。”

Thai

“ฉันว่ามันแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว วันนี้ตอนออกจากบ้านต้องลืมดูฤกษ์ดูยามแน่ๆ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

江勤根本不知道自己无形滋走了两拨人，此时的他已经离开了杨树安的摊子，带着小富婆赶庙会。

Thai

เจียงฉินไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองได้ฟาดจนคนสองกลุ่มล่าถอยไปโดยไม่รู้ตัว ในเวลานี้เขาได้ผละออกมาจากแผงของหยางซู่อันแล้ว และกำลังพาแม่หนูเศรษฐีเดินเที่ยวงานวัด

Chinese

放眼望去，整个山腰上都是各种摊位，卖小吃的、卖春联的、捏糖人的、搞杂耍的、套圈的、琳琅满目。

Thai

เมื่อมองออกไป ทั่วทั้งไหล่เขาเต็มไปด้วยแผงลอยสารพัดชนิด ทั้งขายของกินเล่น ขายกลอนคู่ฤดูใบไม้ผลิ ปั้นน้ำตาล โชว์ปาหี่ โยนห่วง ละลานตาไปหมด

Chinese

“小富婆，套圈玩不玩？”

Thai

“แม่หนูเศรษฐี เล่นโยนห่วงไหม”

Chinese

“玩。”

Thai

“เล่น”

Chinese

冯楠舒接过摊主递过来的塑料圈，整个人都跃跃欲试的不行。

Thai

เฝิงหนานซูรับห่วงพลาสติกที่เจ้าของร้านยื่นมาให้ ทั้งตัวเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นอยากจะลองเล่นเต็มแก่

Chinese

十分钟后，圈圈还剩下六个，但半个摊位的玩具模型小瓷杯都被套得结结实实。

Thai

สิบนาทีต่อมา ห่วงยังเหลืออีกหกอัน แต่ของเล่น โมเดล และถ้วยกระเบื้องเคลือบเล็กๆ ไปครึ่งแผงล้วนถูกคล้องไว้อย่างพอดิบพอดี

Chinese

“行了，收手吧，你看摊主都要哭了，咱别欺负人了。”

Thai

“พอแล้ว หยุดมือเถอะ เธอเห็นไหมเจ้าของร้านแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว พวกเราอย่ารังแกคนอื่นเลย”

Chinese

江勤拉住了冯楠舒，阻止了她在人家摊子里肆无忌惮的进货行为。

Thai

เจียงฉินดึงตัวเฝิงหนานซูไว้ ห้ามปรามพฤติกรรมกวาดของเข้าร้านอย่างไม่เกรงใจใครของเธอ

Chinese

“好吧，那我不玩了。”

Thai

“ก็ได้ งั้นฉันไม่เล่นแล้ว”

Chinese

冯楠舒乖乖听话，把手里的圈放下，将手塞回到江勤的口袋里。

Thai

เฝิงหนานซูเชื่อฟังอย่างว่าง่าย เธอวางห่วงในมือลง แล้วซุกมือกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเจียงฉิน

Chinese

“老哥，我们套中的都不要了，做生意也不容易，就挑两个回去当纪念品，你把钱还给我们吧。”

Thai

“พี่ชาย ของที่เราโยนได้พวกเราไม่เอาแล้ว ทำมาหากินก็ไม่ง่าย ขอเลือกแค่สองชิ้นกลับไปเป็นของที่ระลึกก็พอ พี่คืนเงินพวกเรามาเถอะ”

Chinese

江勤对摊主说了一句，顿时让摊主重获新生，感激涕零。

Thai

เจียงฉินเอ่ยกับเจ้าของร้านประโยคหนึ่ง พลันทำให้เจ้าของร้านรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล

Chinese

最后，两个人拿回了花出去的钱，还顺手捞走了小富婆觉得很喜欢的小狗玩具。

Thai

ในที่สุด ทั้งสองคนก็ได้เงินที่จ่ายไปกลับคืนมา แถมยังได้ของเล่นรูปลูกหมาที่แม่หนูเศรษฐีชอบมากติดไม้ติดมือกลับไปด้วย

Chinese

“还想去干什么？”

Thai

“ยังอยากไปทำอะไรอีกไหม”

Chinese

“江勤，有点饿了，想吃爆烤鸡鸡和肚肠爪翅。”冯楠舒有点流口水。

Thai

“เจียงฉิน หิวนิดหน่อยแล้ว อยากกินผัดย่างจู๋ไก่กับกระเพาะไส้ตีนปีก” เฝิงหนานซูน้ำลายสอเล็กน้อย

Chinese

江勤愣了一下，心说什么玩意这么暴力，然后顺着她指的方向看了一眼：“大小姐，你看错了，那是竖着念的，爆肚、烤肠、鸡爪、鸡翅！”

Thai

เจียงฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจคิดว่าตัวอะไรมันจะฮาร์ดคอร์ปานนั้น จากนั้นก็มองตามทิศทางที่เธอชี้ไป “คุณหนู เธออ่านผิดแล้ว นั่นเขาให้อ่านตามแนวตั้ง ผัดกระเพาะ ไส้กรอกย่าง ตีนไก่ ปีกไก่ต่างหาก!”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

五分钟，两个人在小吃摊前溜达了一圈，发现所有小吃都超出市场价百分之二十到三十左右，溢价已经很严重了。

Thai

ในเวลาห้านาที ทั้งสองคนเดินวนรอบแผงขายของกินเล่นไปหนึ่งรอบ พบว่าของกินเล่นทั้งหมดราคาพุ่งสูงกว่าราคาตลาดประมาณยี่สิบถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ ราคาบวกเพิ่มสูงมากทีเดียว

Chinese

以江勤的脾气，他根本不可能惯着这种坐地宰客的商户，可最后还是买了一堆。

Thai

ด้วยนิสัยของเจียงฉิน เขาไม่มีทางยอมตามใจร้านค้าที่ตั้งหน้าตั้งตาฟันหัวแบะแบบนี้แน่ๆ ทว่าสุดท้ายก็ยังคงซื้อมาพะเนินเทินทึก

Chinese

没办法啊，小富婆就想吃那些稀奇古怪的，不给买就叫哥哥，明明一脸高冷，却总是忽然就嘤，根本扛不住。

Thai

ช่วยไม่ได้นี่นา แม่หนูเศรษฐีอยากจะกินแต่ของแปลกๆ พิลึกๆ พอบอกไม่ซื้อให้ก็เรียกพี่ชาย ทั้งที่ตีหน้าเย็นชาแท้ๆ แต่กลับชอบส่งเสียงอ้อนงุ้งงิ้งขึ้นมาดื้อๆ ใครจะไปต้านทานไหวกัน

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)