ผู้ชายกะล่อนมีอะไรดี

Chinese

第87章 轻浮男有什么好的

Thai

บทที่ 87 ผู้ชายกะล่อนมีอะไรดี

Chinese

“江勤！”

Thai

“เจียงฉิน!”

Chinese

“咦？真的是江勤，好巧啊！”

Thai

“เอ๊ะ? เจียงฉินจริงๆ ด้วย บังเอิญจัง!”

Chinese

江勤正在广场上转悠，听到声音后抬头看过去，发现金融三班的女孩们正莺莺燕燕地走过来。

Thai

เจียงฉินกำลังเดินเล่นอยู่แถวลานหน้าอาคาร เมื่อได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าพวกสาวๆ ห้องสามสาขาการเงินกำลังเดินคุยกันเจื้อยแจ้วเข้ามา

Chinese

为首的是宋晴晴，蒋恬和那个新来的简纯，后面跟着潘秀和刘晓娟以及另外两个至今记不太清名字的女孩。

Thai

คนที่เดินนำหน้าคือซ่งฉิงฉิง เจียงเถียน และเจี่ยนฉุนที่เป็นเด็กใหม่ ด้านหลังตามมาด้วยพานซิ่วกับหลิวเสี่ยวเจวียน รวมถึงเด็กสาวอีกสองคนที่จนถึงตอนนี้ก็ยังจำชื่อไม่ค่อยได้

Chinese

在这些女孩里，那个叫简纯的女生确实是最耀眼的一个。

Thai

ในบรรดาสาวๆ เหล่านี้ เด็กผู้หญิงที่ชื่อเจี่ยนฉุนนั้นโดดเด่นสะดุดตาที่สุดจริงๆ

Chinese

她穿了一件咖色的短裙，搭配一件偏制服风的七分袖，露出光洁白皙的小腿，脚下是一双白色的拖鞋。

Thai

เธอสวมกระโปรงสั้นสีน้ำตาลกาแฟ แมตช์กับเสื้อแขนสามส่วนสไตล์กึ่งเครื่องแบบ เผยให้เห็นน่องขาวเนียนเกลี้ยงเกลา บนเท้าสวมรองเท้าแตะสีขาวคู่หนึ่ง

Chinese

要不说曹广宇这个货还是有点眼光的，不愧是来自大城市的少爷。

Thai

ถึงได้บอกว่าเจ้าเฉากว่างอวี่นี่ก็พอมีสายตาอยู่บ้าง สมกับที่เป็นคุณชายน้อยจากเมืองใหญ่

Chinese

刚开学那段时间，他嘴上说着宋晴晴好看，但却一直都没有行动，可一见到简纯就心里痒痒开了，品味明显要比任自强高出n个档次。

Thai

ช่วงที่เพิ่งเปิดเทอม ปากเขาก็บอกว่าซ่งฉิงฉิงสวยแต่กลับไม่เคยลงมือทำอะไร ทว่าพอได้เจอเจี่ยนฉุน หัวใจก็เริ่มคันยุบยิบ รสนิยมสูงกว่าเหรินจื้อเฉียงตั้งหลายระดับอย่างเห็นได้ชัด

Chinese

不过简纯旁边还跟着个男生，江勤原本以为他是个路人，但简纯走他就走，简纯停他就停，而且这男生的目光一直都聚焦在简纯的身上，很明显是认识的。

Thai

แต่ข้างกายเจี่ยนฉุนยังมีผู้ชายอีกคนเดินตามมาด้วย ตอนแรกเจียงฉินนึกว่าเขาเป็นคนเดินผ่านทางทั่วไป ทว่าเจี่ยนฉุนเดินเขาก็เดิน เจี่ยนฉุนหยุดเขาก็หยุด อีกทั้งสายตาของเด็กหนุ่มคนนี้ยังจับจ้องอยู่ที่ตัวเจี่ยนฉุนตลอดเวลา เห็นได้ชัดว่ารู้จักกัน

Chinese

这应该就是任自强说的那个新来的男生。

Thai

นี่คงเป็นเด็กผู้ชายที่ย้ายมาใหม่คนนั้นที่เหรินจื้อเฉียงพูดถึง

Chinese

俩人一起逃军训，一起入学，还在一个系院一个班，估计关系不一般。

Thai

สองคนนี้โดดฝึกทหารด้วยกัน เข้าเรียนพร้อมกัน แถมยังอยู่คณะเดียวกันห้องเดียวกันอีก ความสัมพันธ์คงไม่ธรรมดา

Chinese

不用问，老曹的爱情又要破灭了，月老对他估计是有点过敏。

Thai

ไม่ต้องถามเลย ความรักของเหล่าเฉาคงต้องพังทลายลงอีกแล้ว ผู้เฒ่าจันทราคงจะแพ้เขาล่ะมั้ง

Chinese

蒋恬脚步轻快地走来：“江勤，你也来喝奶茶啊？”

Thai

เจียงเถียนเดินก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่วเข้ามา “เจียงฉิน นายก็มาดื่มชานมเหรอ?”

Chinese

“不喝奶茶，我来凑个热闹。”江勤回应了一声。

Thai

“ไม่ดื่มชานม ฉันมาดูความครึกครื้นน่ะ” เจียงฉินตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

Chinese

宋晴晴走快一些超过了蒋恬：“来都来了，喝一杯呗，我请你！”

Thai

ซ่งฉิงฉิงเร่งฝีเท้าแซงหน้าเจียงเถียน “มาถึงแล้วทั้งที ดื่มสักแก้วสิ ฉันเลี้ยงนายเอง!”

Chinese

“这样吧，我看奶茶店的那个小姐姐太辛苦了，你把钱交给柜台，不要奶茶，就当请我了怎么样？”

Thai

“เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันเห็นพี่สาวที่ร้านชานมทำงานเหนื่อยเกินไป เธอเอาเงินไปจ่ายที่เคาน์เตอร์แล้วไม่ต้องเอาชานม ถือว่าเลี้ยงฉันแล้วเป็นไง?”

Chinese

“轻浮。”

Thai

“กะล่อน”

Chinese

“？？？？？？”

Thai

“??????”

Chinese

一直站着不说话的简纯忽然吐出两个字，又冲他翻了个白眼，给江勤疑惑的不行。

Thai

เจี่ยนฉุนที่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จามาตลอดจู่ๆ ก็พ่นคำสองคำออกมา ทั้งยังกลอกตาใส่เขา ทำเอาเจียงฉินงุนงงเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

妈的，一句话都没说过吧，怎么这么没有礼貌？

Thai

ให้ตายสิ ยังไม่เคยคุยกันสักคำเลยไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่มีมารยาทขนาดนี้?

Chinese

当代女大学生的素质确实有待提高。

Thai

คุณภาพของนักศึกษาหญิงยุคปัจจุบันควรต้องปรับปรุงจริงๆ

Chinese

不过没等他说话，口袋里的手机就响了，江勤冲她们摆摆手，找了个角落去接电话。

Thai

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น เจียงฉินโบกมือให้พวกเธอแล้วเดินหามุมเพื่อไปรับสาย

Chinese

打电话过来的人是洪颜，也没有特别的事，就是通知他一下，她在国贸系的面试和考核双双通过了。

Thai

คนที่โทรมาคือหงเหยียน ไม่ได้มีเรื่องพิเศษอะไร แค่โทรมาแจ้งเขาว่าการสัมภาษณ์และการประเมินของสาขาการค้าระหว่างประเทศเธอผ่านทั้งคู่แล้ว

Chinese

“没想到伱还是做了这个决定啊。”

Thai

“นึกไม่ถึงว่าเธอยังคงตัดสินใจแบบนี้อยู่ดีนะ”

Chinese

“我觉得楠舒姐姐说的对，不能因为别人的意见而改变自己的选择，我应该做我认为对的事情。”

Thai

“ฉันคิดว่าพี่หนานซูพูดถูก ไม่ควรเปลี่ยนตัวเลือกของตัวเองเพราะความคิดเห็นของคนอื่น ฉันควรทำสิ่งที่ฉันคิดว่าถูกต้อง”

Chinese

“好吧，那要不叫上冯楠舒，大家一起吃个饭，就当是庆祝了？”

Thai

“เอาเถอะ งั้นชวนเฝิงหนานซูด้วย ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อ ถือว่าเป็นการฉลองดีไหม?”

Chinese

“这两天就算了吧，楚丝琪现在天天盯着我，寸步不离，生怕我单独去找你，等我搬到本校部再吃吧，我请你。”

Thai

“ช่วงสองวันนี้คงยังไม่ได้หรอก ตอนนี้ฉู่ซือฉีจับตาดูฉันทุกวัน ตามติดไม่ห่างเลย กลัวว่าฉันจะแอบไปหานายตามลำพัง ไว้ฉันย้ายไปวิทยาเขตหลักค่อยไปกินกันนะ ฉันเลี้ยงนายเอง”

Chinese

“好，那就以后再说。”

Thai

“ได้ งั้นไว้ค่อยว่ากันทีหลัง”

Chinese

江勤挂了电话，把手机揣进口袋，打算再去208看看，这个阶段对网站来说很重要，他还是不放心完全当甩手掌柜。

Thai

เจียงฉินวางสาย ยัดโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า ตั้งใจจะแวะไปดูที่ห้อง 208 อีกสักรอบ ช่วงเวลานี้สำคัญต่อเว็บไซต์มาก เขาจึงยังไม่วางใจที่จะปล่อยมือเป็นเถ้าแก่ลอยตัวโดยสมบูรณ์

Chinese

“江勤，马上就要放小长假了，我打算组织大家一起聚个餐，你觉得怎么样？”

Thai

“เจียงฉิน ใกล้จะถึงวันหยุดยาวแล้ว ฉันกะว่าจะจัดนัดกินข้าวรวมกันสักมื้อ นายคิดว่ายังไง?”

Chinese

蒋恬脱离了宿舍的姐妹，从喜甜奶茶店折返了回来，俏生生地站在江勤面前。

Thai

เจียงเถียนปลีกตัวออกจากพี่น้องร่วมห้องพัก เดินย้อนกลับมาจากร้านชานมสี่เถียน มายืนอยู่ตรงหน้าเจียงฉินอย่างน่ารักสดใส

Chinese

“我觉得可以，你现在不是咱班的班长了么，你决定就是了。”

Thai

“ฉันว่าก็ดีนะ ตอนนี้เธอไม่ใช่หัวหน้าห้องของพวกเราแล้วเหรอ เธอตัดสินใจได้เลย”

Chinese

“你想稍微正式一点还是稍微放松一点的？正式一点咱们就去南山饭庄要个包厢，放松一些就去食为天吃露天摊。”蒋恬认真询问江勤的意见。

Thai

“นายอยากได้แบบเป็นทางการหน่อยหรือแบบสบายๆ ผ่อนคลายมากกว่าล่ะ? ถ้าเป็นทางการหน่อยพวกเราก็ไปจองห้องส่วนตัวที่ร้านอาหารหนานซาน ถ้าผ่อนคลายหน่อยก็ไปกินโต๊ะกลางแจ้งที่สือเหวยเทียน” เจียงเถียนถามความเห็นของเจียงฉินอย่างจริงจัง

Chinese

江勤听到食为天三个字就忍不住咬牙：“去食为天，那个老板前几天刚滋我一泡，我今天要滋回去。”

Thai

เจียงฉินได้ยินคำว่าสือเหวยเทียนก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟัน “ไปสือเหวยเทียน เถ้าแก่คนนั้นเพิ่งจะหยามหน้าฉันไปเมื่อสองสามวันก่อน วันนี้ฉันต้องเอาคืนให้ได้”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

目送江勤离开之后，蒋恬回到了奶茶店，就见宋晴晴忙不迭地开口：“怎么样？江勤答应了吗？”

Thai

หลังจากมองส่งเจียงฉินเดินจากไป เจียงเถียนก็กลับมาที่ร้านชานม แล้วเห็นซ่งฉิงฉิงรีบเอ่ยปากถามทันที “เป็นไงบ้าง? เจียงฉินตกลงไหม?”

Chinese

“答应了，他说去食为天。”蒋恬回道。

Thai

“ตกลงแล้ว เขาบอกว่าไปสือเหวยเทียน” เจียงเถียนตอบกลับ

Chinese

“太好了，那买完了奶茶赶紧回去，我得化化妆，挑挑衣服，迷死他。”

Thai

“เยี่ยมไปเลย งั้นซื้อชานมเสร็จแล้วรีบกลับกันเถอะ ฉันต้องแต่งหน้า เลือกเสื้อผ้า เอาให้เขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลย”

Chinese

正在点单的简纯忍不住转过头，一脸纳闷：“晴晴，那个江勤有什么好的？还得为了他去特地打扮？”

Thai

เจี่ยนฉุนที่กำลังสั่งเครื่องดื่มอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะหันหน้ากลับมา มองด้วยสีหน้าสงสัย “ฉิงฉิง เจียงฉินคนนั้นมีอะไรดีเหรอ? ถึงขนาดต้องแต่งตัวเป็นพิเศษเพื่อเขาด้วย?”

Chinese

“他家有宾利。”宋晴晴理直气壮。

Thai

“บ้านเขามีเบนท์ลีย์” ซ่งฉิงฉิงตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ

Chinese

“宾利？哦，富二代啊，怪不得这么轻浮。”

Thai

“เบนท์ลีย์? อ๋อ ลูกคนรวยนี่เอง มิน่าล่ะถึงได้กะล่อนขนาดนี้”

Chinese

初次相遇的陌生人，第一印象是最重要的，简纯刚来这个班里就被江勤扔了纸条，对他的印象当然不会太好。

Thai

สำหรับคนแปลกหน้าที่พบกันครั้งแรก ความประทับใจแรกคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เจี่ยนฉุนเพิ่งย้ายมาห้องนี้ก็โดนเจียงฉินโยนกระดาษโน้ตใส่ ความประทับใจที่เธอมีต่อเขาจึงย่อมไม่ดีอยู่แล้ว

Chinese

宋晴晴忍不住瘪瘪嘴说道：“是是是，世界上所有人都是轻浮男，谁都没有你家的庄晨温文尔雅！”

Thai

ซ่งฉิงฉิงอดไม่ได้ที่จะเบะปากพูดว่า “ใช่ๆๆ ทุกคนบนโลกนี้เป็นผู้ชายกะล่อนกันหมด ไม่มีใครสุภาพเรียบร้อยอ่อนโยนเหมือนจวงเฉินบ้านเธอหรอก!”

Chinese

简纯回头看了一眼跟她过来的那个男生：“他？勉强及格吧，不过我更喜欢成熟儒雅的。”

Thai

เจี่ยนฉุนหันกลับไปมองเด็กหนุ่มที่ตามเธอมาคนนั้น “เขาเหรอ? ก็พอถูไถให้ผ่านเกณฑ์ละนะ แต่ฉันชอบแบบที่เป็นผู้ใหญ่และสุขุมนุ่มนวลมากกว่า”

Chinese

庄晨不好意思地笑了笑：“纯纯你喝什么，我帮你点。”

Thai

จวงเฉินยิ้มออกมาอย่างเขินอาย “ฉุนฉุนเธออยากดื่มอะไร เดี๋ยวฉันสั่งให้นะ”

Chinese

“我自己点吧，你去点你的就行了。”

Thai

“ฉันสั่งเองดีกว่า นายไปสั่งของนายก็พอ”

Chinese

“好吧。”

Thai

“ก็ได้”

Chinese

庄晨点完单后走到外面，然后取出一张卫生纸，仔仔细细地把两个相邻的椅子擦干净，接着就坐在其中一张椅子上，在拥挤的人群当中注视着简纯，嘴角带着浅笑。

Thai

หลังจากจวงเฉินสั่งเครื่องดื่มเสร็จก็เดินออกมาข้างนอก จากนั้นหยิบทิชชู่ออกมาแผ่นหนึ่ง เช็ดเก้าอี้สองตัวที่อยู่ติดกันอย่างพิถีพิถันจนสะอาดหมดจด แล้วจึงนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด เขาทอดสายตามองเจี่ยนฉุนด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

Chinese

他喜欢简纯喜欢了五年，从初中开始，一直持续到现在，虽然没追到手，但明显越走越近了。

Thai

เขาชอบเจี่ยนฉุนมานานถึงห้าปี เริ่มตั้งแต่ชั้นมัธยมต้นต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน แม้จะยังจีบไม่ติด แต่ก็ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างเห็นได้ชัด

Chinese

初高中的时候不能早恋，家里管的也比较严，简纯每次都会干脆利落的拒绝他的表白，但到了大学之后，简纯对他的态度就明显柔和了许多。

Thai

ช่วงมัธยมต้นและมัธยมปลายยังมีความรักในวัยเรียนไม่ได้ ที่บ้านก็คุมเข้มค่อนข้างมาก ทุกครั้งเจี่ยนฉุนจะปฏิเสธการสารภาพรักของเขาอย่างเด็ดขาด แต่พอเข้ามหาวิทยาลัย ท่าทีที่เจี่ยนฉุนมีต่อเขาก็อ่อนโยนลงมากอย่างเห็นได้ชัด

Chinese

再加加油吧，春暖花开的日子一定不会太远。

Thai

สู้ต่อไปอีกหน่อย วันเวลาที่ดอกไม้ผลิบานรับสายลมใบไม้ผลิอันอบอุ่นคงอยู่อีกไม่ไกล

Chinese

“走吧，买完了。”

Thai

“ไปเถอะ ซื้อเสร็จแล้ว”

Chinese

半晌之后，简纯提着奶茶从店里走了出来。

Thai

ครู่ใหญ่ต่อมา เจี่ยนฉุนก็ถือแก้วชานมเดินออกมาจากในร้าน

Chinese

“不在这里喝吗？”

Thai

“ไม่ดื่มที่นี่เหรอ?”

Chinese

庄晨有些意外，他好不容易擦好凳子，就等着简纯坐到自己旁边呢。

Thai

จวงเฉินค่อนข้างประหลาดใจ อุตส่าห์เช็ดเก้าอี้จนสะอาดเพื่อรอให้เจี่ยนฉุนมานั่งข้างๆ ตัวเองแท้ๆ

Chinese

简纯忍不住瘪瘪嘴：“晚上班里有聚会，大家都着急回去打扮。”

Thai

เจี่ยนฉุนอดไม่ได้ที่จะเบะปาก “ตอนค่ำที่ห้องมีงานเลี้ยงรวม ทุกคนรีบกลับไปแต่งตัวกันน่ะ”

Chinese

“那我们去别的地方逛逛吧，等她们打扮好了再汇合？”庄晨不想太早回宿舍。

Thai

“งั้นพวกเราไปเดินเล่นที่อื่นกันไหม รอพวกเธอแต่งตัวเสร็จแล้วค่อยไปเจอกัน?” จวงเฉินไม่อยากรีบกลับหอพักเร็วเกินไป

Chinese

简纯低下头看了一眼自己的装扮：“算了吧，我也得回去换换衣服，虽然没必要打扮，但怎么说也是大学第一次聚餐，穿着拖鞋太不正经了。”

Thai

เจี่ยนฉุนก้มหน้ามองการแต่งกายของตัวเอง “ช่างเถอะ ฉันก็ต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนกัน ถึงไม่จำเป็นต้องแต่งตัวอะไร แต่ยังไงก็เป็นมื้อรวมครั้งแรกในมหาวิทยาลัย ใส่รองเท้าแตะไปมันดูไม่เรียบร้อยเกินไป”

Chinese

“啊这……好吧，那我回宿舍，等八点的时候来接你。”

Thai

“อ่า… ก็ได้ งั้นฉันกลับหอพักก่อน พอสองทุ่มค่อยมารับเธอนะ”

Chinese

简纯清冷地嗯了一声，然后转头和小姐妹汇合，从前广场一路回到了金融学院的女生宿舍。

Thai

เจี่ยนฉุนตอบอืมด้วยน้ำเสียงเย็นชาเบาๆ ก่อนจะหันไปรวมกลุ่มกับเพื่อนสาว เดินจากลานหน้าอาคารกลับไปยังหอพักหญิงของคณะการเงิน

Chinese

一进宿舍门，宋晴晴立马打开了衣柜开始挑选衣服。

Thai

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูหอพัก ซ่งฉิงฉิงก็เปิดตู้เสื้อผ้าเริ่มเลือกชุดทันที

Chinese

她的柜子可以算个小型时装博物馆了，各式各样的小裙子挂的满满当当，沉重到连晾衣杆都微微弯曲了。

Thai

ตู้เสื้อผ้าของเธอนับว่าเป็นพิพิธภัณฑ์แฟชั่นขนาดย่อมได้เลย กระโปรงสารพัดแบบแขวนอยู่แน่นเอี้ยด หนักจนแม้แต่ราวแขวนผ้ายังโค้งงอลงมาเล็กน้อย

Chinese

她一件件的挑出来换上，等确定着装后又开始各种化妆，忙的不亦乐乎。

Thai

เธอเลือกหยิบออกมาลองใส่ทีละชุด พอกำหนดชุดได้แล้วก็เริ่มแต่งหน้าสารพัดขั้นตอน ยุ่งจนหัวหมุนอย่างมีความสุข

Chinese

蒋恬虽然对宋晴晴的这幅样子十分不屑，但其实也在暗戳戳的较劲，偷偷拿着粉扑和小刷子在脸上不断地捯饬。

Thai

แม้เจียงเถียนจะรู้สึกดูแคลนท่าทางแบบนี้ของซ่งฉิงฉิงอย่างยิ่ง ทว่าความจริงก็แอบประชันขันแข่งอยู่เงียบๆ แอบหยิบพัฟกับแปรงอันเล็กมาแต่งแต้มบนใบหน้าไม่หยุด

Chinese

简纯一整个不理解。

Thai

เจี่ยนฉุนไม่เข้าใจเลยสักนิด

Chinese

为什么像江勤那样的男生会这么受欢迎？就因为他家有宾利吗？

Thai

ทำไมผู้ชายอย่างเจียงฉินถึงได้รับความนิยมขนาดนี้? เพียงเพราะที่บ้านเขามีเบนท์ลีย์งั้นเหรอ?

Chinese

就算宋晴晴比较拜金，但蒋恬不是这样的人啊，怎么连她也这样？

Thai

ต่อให้ซ่งฉิงฉิงจะค่อนข้างบูชาเงินทอง แต่เจียงเถียนไม่ใช่คนแบบนั้นนี่ ทำไมแม้แต่เธอก็ยังเป็นไปด้วย?

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)