ยอดเขยไร้เทียมทาน

Chinese

第590章 绝世赘婿

Thai

บทที่ 590 ยอดเขยผู้ไร้เทียมทาน

Chinese

段颖从国外回来之后，别墅里陆续开始有客人到访，这些人，大部分都是她家里的亲戚。

Thai

หลังจากต้วนอิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ก็เริ่มมีแขกแวะเวียนมาที่คฤหาสน์อย่างต่อเนื่อง คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นญาติฝั่งบ้านของเธอ

Chinese

比如爹妈，大哥，侄子，外甥，还有一些表弟，堂妹之类的。

Thai

อย่างเช่นพ่อแม่ พี่ชาย หลานชาย หลานสาว รวมไปถึงพวกลูกพี่ลูกน้องอะไรทำนองนั้น

Chinese

乌泱泱的一大批人，坐在客厅里，听上去又吵又闹。

Thai

ผู้คนกลุ่มใหญ่เบียดเสียดกันนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เสียงพูดคุยดังจอแจเอะอะมะเทิ่ง

Chinese

段颖成为了冯家太太的这些年，段家成立了好几家公司，靠着冯家在各行各业的资源捞了不少好处。

Thai

ตลอดหลายปีที่ต้วนอิ่งก้าวขึ้นมาเป็นคุณนายตระกูลเฝิง ตระกูลต้วนได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นมาหลายแห่ง โดยอาศัยทรัพยากรของตระกูลเฝิงในแวดวงธุรกิจต่างๆ กอบโกยผลประโยชน์ไปไม่น้อย

Chinese

段颖的大哥叫段弘，开了一家很大的农贸供应公司，只不过最近一段时间，生意十分惨淡，上下游的订单一天天在减少。

Thai

พี่ชายของต้วนอิ่งชื่อต้วนหง เปิดบริษัทจัดหาผลผลิตทางการเกษตรขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เพียงแต่ช่วงนี้ธุรกิจซบเซาอย่างหนัก ยอดสั่งซื้อจากทั้งต้นน้ำและปลายน้ำลดลงทุกวัน

Chinese

段宏的儿子叫段文钊，也是名牌大学毕业的精英。

Thai

ลูกชายของต้วนหงชื่อต้วนเหวินเจา ซึ่งเป็นหัวกะทิที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังเช่นกัน

Chinese

他毕业之后就开始赶互联网的风口，做过好多的项目，什么生活服务平台、找房网，这些年也赚了不少。

Thai

หลังจากเรียนจบเขาก็เริ่มโหนกระแสอินเทอร์เน็ต ทำโครงการมาแล้วมากมาย ไม่ว่าจะเป็นแพลตฟอร์มบริการชีวิตประจำวัน เว็บไซต์ค้นหาบ้าน หลายปีมานี้จึงทำเงินได้ไม่น้อย

Chinese

不过09年的时候，他入局了团购网，结果差点玩崩了，赔进去了不少钱。

Thai

ทว่าเมื่อปี 2009 เขากระโดดเข้าร่วมสงครามเว็บซื้อกลุ่ม ผลปรากฏว่าเกือบพังไม่เป็นท่าและขาดทุนไปมหาศาล

Chinese

不过做生意有赚有赔是常事，段文钊一点也不气馁。

Thai

แต่การทำธุรกิจย่อมมีได้มีเสียเป็นเรื่องธรรมดา ต้วนเหวินเจาจึงไม่รู้สึกท้อแท้แม้แต่น้อย

Chinese

他这段时间正打算赶外卖行业的风口，搞了一个叫饭点的app，目前正在深城展业，决定大干一场。

Thai

ช่วงนี้เขากำลังคิดจะเกาะกระแสอุตสาหกรรมเดลิเวอรีอาหาร โดยพัฒนาแอปพลิเคชันชื่อฟั่นเตี่ยนขึ้นมา ปัจจุบันกำลังขยายธุรกิจอยู่ในเซินเฉิง และตั้งใจจะลุยงานใหญ่สักตั้ง

Chinese

段颖对这个侄子是很不错的，还不断拍着儿子，笑着说要让他要跟表哥学习。

Thai

ต้วนอิ่งปฏิบัติต่อหลานชายคนนี้เป็นอย่างดี ทั้งยังคอยตบตัวลูกชายเบาๆ พลางยิ้มและบอกให้เรียนรู้จากพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง

Chinese

段颖的儿子叫安迪，开口就是纯正的英语。

Thai

ลูกชายของต้วนอิ่งชื่อแอนดี้ พอเอ่ยปากก็เป็นภาษาอังกฤษสำเนียงเป๊ะ

Chinese

段文钊立马换了英语，非常流利地和自己的小表弟对话了一阵子，整个客厅里都是一股子精英家庭的味道。

Thai

ต้วนเหวินเจาเปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษทันทีและสนทนากับน้องชายลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยอย่างคล่องแคล่วอยู่ครู่หนึ่ง ทั่วทั้งห้องนั่งเล่นอบอวลไปด้วยบรรยากาศของครอบครัวชนชั้นนำ

Chinese

“对了姑姑，我姑父什么时候回国？”

Thai

“จริงสิครับคุณอา คุณอาเขยจะกลับประเทศเมื่อไหร่ครับ”

Chinese

“十五号下午。”

Thai

“บ่ายวันที่สิบห้าจ้ะ”

Chinese

“十五号？那不就是后天。”

Thai

“วันที่สิบห้าเหรอครับ นั่นก็มะรืนนี้น่ะสิ”

Chinese

“对。”

Thai

“ใช่แล้ว”

Chinese

“那就太可惜了，我手里的那个项目目前正在飞速发展时期，离不开人，所以我明天就要回深城，这次看样是见不到姑父了。”

Thai

“อย่างนั้นก็น่าเสียดายแย่เลยครับ โครงการในมือของผมตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงเติบโตอย่างรวดเร็ว ขาดคนคุมไม่ได้ ผมเลยต้องกลับเซินเฉิงพรุ่งนี้ ครั้งนี้ดูท่าคงไม่ได้เจอคุณอาเขยแล้ว”

Chinese

“没事啊，我们短时间内不会再回去了，你等不忙了再来。”

Thai

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ในระยะเวลาอันใกล้นี้พวกเราจะไม่กลับไปต่างประเทศแล้ว ไว้เธอว่างเมื่อไหร่ค่อยมาใหม่นะ”

Chinese

冯世荣确实是在十五号下午回的国，落地后家都没回，先去见了一下公司的几个元老，还有一些叔叔辈的人。

Thai

เฝิงซื่อหรงเดินทางกลับประเทศในช่วงบ่ายของวันที่สิบห้าจริงๆ พอก้าวลงจากเครื่องบิน เขาก็ยังไม่กลับบ้าน แต่ตรงไปพบผู้อาวุโสระดับผู้ก่อตั้งของบริษัทหลายคน รวมถึงคนรุ่นคุณอาบางส่วนก่อน

Chinese

这些老家伙虽然已经退休了，但在公司里还是很有威望的。

Thai

ตาแก่พวกนี้แม้ว่าจะเกษียณอายุไปแล้ว แต่ก็ยังมีบารมีในบริษัทอยู่มาก

Chinese

等和他们见了面之后，冯世荣立马就回到了公司，召集了高层大会，了解了冯世地产和飓风资本的现状。

Thai

หลังจากพบปะกับคนเหล่านั้นแล้ว เฝิงซื่อหรงก็รีบกลับมาที่บริษัททันทีและเรียกประชุมผู้บริหารระดับสูง เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของอสังหาริมทรัพย์เฝิงซื่อและจวี้เฟิงแคปิตอล

Chinese

而应该出席在会议上的冯世华则没有露面，只是派了秘书过来，代为参会。

Thai

ทว่าเฝิงซื่อหัวซึ่งควรจะปรากฏตัวในที่ประชุมกลับไม่มา มีเพียงการส่งเลขาฯ มาเข้าร่วมการประชุมแทน

Chinese

等到黄昏时分，冯世荣回到佘山庄园，脸色已经铁青，浑身酒气难掩。

Thai

ครั้นถึงช่วงพลบค่ำ เฝิงซื่อหรงกลับมาถึงคฤหาสน์เสอซานด้วยสีหน้าเขียวคล้ำและมีกลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วทั้งร่างอย่างยากจะปกปิด

Chinese

段颖对察言观色十分在行，毕竟她辅修过心理学，后来又在国外的高校进修过一段时间，看情绪还是挺准的。

Thai

ต้วนอิ่งเชี่ยวชาญการสังเกตสีหน้าและท่าทางเป็นอย่างยิ่ง เพราะเธอเคยเรียนวิชาโทจิตวิทยา อีกทั้งภายหลังยังได้ไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยในต่างประเทศมาระยะหนึ่ง การดูอารมณ์ความรู้สึกจึงค่อนข้างแม่นยำ

Chinese

看完冯世荣的表情之后，她知道，老公这次回来接手公司的过程应该不顺利。

Thai

เมื่อเห็นสีหน้าของเฝิงซื่อหรง เธอก็รู้ได้ทันทีว่าขั้นตอนการกลับมารับช่วงต่อบริษัทของสามีในครั้งนี้น่าจะไม่ราบรื่น

Chinese

“跟世华吵架了？”

Thai

“ทะเลาะกับซื่อหัวมาเหรอคะ”

Chinese

“没有。”

Thai

“เปล่า”

Chinese

段颖端着茶杯走了过来：“那你怎么会这么生气？”

Thai

ต้วนอิ่งถือถ้วยชาย่างเท้าเข้ามา “แล้วทำไมคุณถึงได้โกรธขนาดนี้ล่ะคะ”

Chinese

冯世荣接过茶杯喝了一口：“世华对做生意本来就兴趣不大，我接手的很顺利，但没想到秦静秋竟然把秦氏地产和冯世地产直接一刀切了，还有飓风资本的一些投资项目，也全部提前套现了。”

Thai

เฝิงซื่อหรงรับถ้วยชาไปจิบหนึ่งคำ “ซื่อหัวไม่ได้สนใจเรื่องทำธุรกิจอยู่แล้ว การรับช่วงต่อของฉันราบรื่นดี แต่ไม่นึกเลยว่าฉินจิ้งชิวจะตัดขาดอสังหาริมทรัพย์ตระกูลฉินกับอสังหาริมทรัพย์เฝิงซื่อออกจากกันโดยสิ้นเชิง แถมโครงการลงทุนบางส่วนของจวี้เฟิงแคปิตอลก็ถูกถอนทุนเปลี่ยนเป็นเงินสดล่วงหน้าไปหมดแล้วด้วย”

Chinese

“我早说过的，她这个人不简单，掌管公司这么多年，忽然见到你们回来，不可能坐以待毙的。”

Thai

“ฉันบอกคุณตั้งนานแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา กุมบังเหียนบริษัทมาตั้งหลายปี จู่ๆ เห็นพวกคุณกลับมา ย่อมไม่มีทางนั่งรอความตายอยู่เฉยๆ แน่”

Chinese

冯世荣将茶水喝光后揉了揉太阳穴：“目前冯家的产业已经没有任何的盈利项目了，但是资金还是很充裕的，问题不大。”

Thai

เฝิงซื่อหรงดื่มน้ำชาจนหมดแล้วนวดขมับ “ตอนนี้กิจการของตระกูลเฝิงไม่มีโครงการที่ทำกำไรเหลืออยู่เลย แต่เงินทุนยังคงมีอยู่อย่างล้นเหลือ ปัญหาจึงไม่นับว่าใหญ่นัก”

Chinese

“那现在该怎么办？”

Thai

“แล้วตอนนี้ควรทำอย่างไรดีคะ”

Chinese

“我打算先裁掉一批员工，轻装上阵，去做几个项目。”

Thai

“ฉันตั้งใจว่าจะปลดพนักงานออกชุดหนึ่งก่อน ลดภาระให้เบาตัวแล้วค่อยไปลุยโครงการสักสองสามโครงการ”

Chinese

段颖伸手挽住他的胳膊：“老公，伱刚刚回国，也不要太累，慢慢来就好。”

Thai

ต้วนอิ่งยื่นมือไปคล้องแขนเขา “สามีคะ คุณเพิ่งกลับประเทศ อย่าหักโหมจนเกินไปเลย ค่อยเป็นค่อยไปก็พอค่ะ”

Chinese

冯世荣点了点头，又忽然想起一件事：“安迪呢？”

Thai

เฝิงซื่อหรงพยักหน้า แล้วจู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “แอนดี้ล่ะ”

Chinese

“在楼上玩玩具呢，你这三天才回国，安迪天天吵着要见爸爸。”

Thai

“เล่นของเล่นอยู่ชั้นบนค่ะ คุณผ่านไปตั้งสามวันถึงเพิ่งกลับประเทศ แอนดี้บ่นอยากเจอคุณพ่อทุกวันเลย”

Chinese

“我这两天没见安迪，心里也是空唠唠的，你别喊他了，我上去给他一个惊喜。”

Thai

“สองวันนี้ฉันไม่ได้เจอแอนดี้ ในใจก็รู้สึกโหวงเหวงเหมือนกัน เธอไม่ต้องเรียกเขาหรอก เดี๋ยวฉันขึ้นไปทำเซอร์ไพรส์เขาเอง”

Chinese

段颖微笑着看他上楼，然后将没喝完的茶水倒掉，也跟了上去。

Thai

ต้วนอิ่งยิ้มมองเขาเดินขึ้นชั้นบน จากนั้นเทน้ำชาที่เหลือทิ้งแล้วเดินตามขึ้นไป

Chinese

等到父子情深了许久之后，冯世荣又到了书房，把带回来的文件逐一翻看，一直看到日落十分才出门透了口气。

Thai

ครั้นพ่อลูกแสดงความผูกพันกันอย่างลึกซึ้งอยู่นาน เฝิงซื่อหรงก็ไปยังห้องหนังสือ เปิดอ่านเอกสารที่นำกลับมาทีละฉบับ อ่านต่อเนื่องไปจนกระทั่งดวงอาทิตย์ตกดินถึงได้เดินออกมาสูดอากาศข้างนอก

Chinese

此时，别墅廊灯下坐着个老头，正在翻看着一本小说，封皮上写着《绝世赘婿傲苍穹》，整本书比字典还厚，而翻书的那个正是龚叔。

Thai

ในเวลานี้ ใต้โคมไฟระเบียงทางเดินของคฤหาสน์มีชายชราคนหนึ่งนั่งเปิดอ่านนิยายอยู่ บนหน้าปกเขียนไว้ว่า 《ยอดเขยผู้ไร้เทียมทานผงาดท้านภา》 หนังสือทั้งเล่มหนายิ่งกว่าพจนานุกรม และคนที่กำลังพลิกเปิดหน้านิยายอยู่นั้นก็คือกงซูนั่นเอง

Chinese

当家的大爷回来了，龚叔作为司机，自然是要回来报道的。

Thai

เมื่อคุณท่านใหญ่ผู้เป็นประมุขของบ้านกลับมา กงซูในฐานะคนขับรถจึงต้องมารายงานตัวตามระเบียบ

Chinese

他其实早上就开车来了，只是一直没见到冯世荣，所以才看小说打发无聊的时间。

Thai

ความจริงเขาขับรถมาตั้งแต่เช้าแล้ว เพียงแต่ยังไม่พบเฝิงซื่อหรงเสียที จึงอ่านนิยายฆ่าเวลาว่างอันแสนน่าเบื่อ

Chinese

“龚叔，你来了。”

Thai

“กงซู มาแล้วเหรอ”

Chinese

“大爷，是您啊，欢迎回国。”

Thai

“คุณท่านใหญ่ ท่านนี่เอง ยินดีต้อนรับกลับประเทศครับ”

Chinese

冯世荣看了一眼他手里的书：“你什么时候养成看小说的爱好了？”

Thai

เฝิงซื่อหรงเหลือบมองหนังสือในมือเขา “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายติดนิสัยชอบอ่านนิยายแบบนี้”

Chinese

龚叔笑了笑：“大小姐现在住校，很少有接送的需求，我也没事做，就开始看了，没想到还挺上头的。”

Thai

กงซูยิ้ม “ตอนนี้คุณหนูใหญ่พักอยู่ที่หอพักของมหาวิทยาลัย แทบไม่มีความจำเป็นต้องรับส่ง ผมเองก็ไม่มีอะไรทำเลยเริ่มอ่านดู ไม่นึกเลยว่าจะติดงอมแงมขนาดนี้ครับ”

Chinese

“绝世赘婿？什么东西？”

Thai

“ยอดเขยผู้ไร้เทียมทาน เรื่องอะไรกันน่ะ”

Chinese

冯世荣看到这四个字，右眼皮忍不住一跳。

Thai

เมื่อเฝิงซื่อหรงเห็นคำสี่คำนี้ เปลือกตาขวาก็อดกระตุกไม่ได้

Chinese

龚叔咳嗽一声：“就是一个三无少年，入赘了一个豪门大户，被人看不起，但实际上他的身份却是一代天骄，文能提笔安天下，武能上马定乾坤。”

Thai

กงซูกระแอมไอหนึ่งครั้ง “ก็เป็นเรื่องของเด็กหนุ่มสามไร้คนหนึ่งที่แต่งเข้าเป็นเขยในตระกูลมหาเศรษฐี ถูกผู้คนดูถูกเหยียดหยาม ทว่าแท้จริงแล้วตัวตนของเขาคือยอดอัจฉริยะแห่งยุค ด้านบุ๋นจรดพู่กันนำความสงบสู่ใต้หล้า ด้านบู๊ควบอาชาสยบฟ้าดินครับ”

Chinese

“那什么叫三无少年？”

Thai

“แล้วเด็กหนุ่มสามไร้คืออะไร”

Chinese

“就是没钱没车没房的年轻人，不过他只是隐藏了身份，实际上他来头很大，比这个豪门大户都有钱！”

Thai

“ก็คือคนหนุ่มที่ไม่มีเงิน ไม่มีรถ ไม่มีบ้านครับ แต่ว่าเขาแค่ซ่อนตัวตนเอาไว้ แท้จริงแล้วภูมิหลังเขายิ่งใหญ่มาก รวยกว่าตระกูลมหาเศรษฐีตระกูลนี้เสียอีก!”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

冯世荣的嘴角抽搐了一下，心说自己在国外待了这么多年，国内的流行文化已经变得这么魔幻了么？

Thai

มุมปากของเฝิงซื่อหรงกระตุกเล็กน้อย พลางคิดในใจว่าตัวเองอยู่ต่างประเทศมานานหลายปี วัฒนธรรมกระแสนิยมในประเทศกลายเป็นเรื่องชวนอัศจรรย์พันลึกถึงขนาดนี้แล้วหรือ

Chinese

龚叔仔细地观察着他的表情，然后又开口：“大爷，您对绝世赘婿有什么看法？”

Thai

กงซูสังเกตสีหน้าของเขาอย่างละเอียด แล้วเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “คุณท่านใหญ่ ท่านมีความเห็นอย่างไรกับยอดเขยผู้ไร้เทียมทานบ้างครับ”

Chinese

“这不都是胡编乱造么？”

Thai

“นี่ไม่ใช่เรื่องแต่งขึ้นมามั่วซั่วหรอกรึ”

Chinese

“要是真的呢？”

Thai

“ถ้าหากเป็นเรื่องจริงล่ะครับ”

Chinese

冯世荣眉心一皱，思索半晌之后忽然开口：“龚叔，楠舒是不是谈恋爱了？”

Thai

เฝิงซื่อหรงขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาทันควัน “กงซู หนานซูกำลังมีความรักใช่ไหม”

Chinese

龚叔瞬间坐直了身体：“没有的，绝对没有，大小姐只交好朋友，从来不谈恋爱。”

Thai

กงซูยืดตัวตรงขึ้นมาทันที “ไม่มีครับ ไม่มีอย่างแน่นอน คุณหนูใหญ่คบหาแต่เพื่อนสนิท ไม่เคยมีความรักเลยครับ”

Chinese

“那她朋友多吗？”

Thai

“แล้วเธอมีเพื่อนเยอะไหม”

Chinese

“挺多的，大小姐现在有很多朋友了，也比以前开朗了，还很爱笑。”

Thai

“เยอะมากครับ ตอนนี้คุณหนูใหญ่มีเพื่อนตั้งมากมาย แถมยังร่าเริงกว่าเมื่อก่อนและชอบยิ้มบ่อยมากด้วยครับ”

Chinese

“那就好，她这个性格，能交到朋友已经很好了。”

Thai

“อย่างนั้นก็ดีแล้ว ด้วยนิสัยของเธอ สามารถหาเพื่อนได้ก็ดีมากแล้วล่ะ”

Chinese

冯世荣感叹一声后抬起头：“对了龚叔，你近期不用回去了，还是给我做司机吧，我刚回国，有很多事情要处理，也有很多地方要去。”

Thai

เฝิงซื่อหรงถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะเงยหน้าขึ้น “จริงสิกงซู ช่วงนี้เธอไม่ต้องกลับไปหรอก มาเป็นคนขับรถให้ฉันเหมือนเดิมเถอะ ฉันเพิ่งกลับประเทศ มีเรื่องต้องจัดการมากมายและมีหลายที่ที่ต้องไป”

Chinese

龚叔点了点头：“那您什么时候去看看大小姐呢？”

Thai

กงซูพยักหน้า “แล้วคุณท่านใหญ่จะไปเยี่ยมคุณหนูใหญ่เมื่อไหร่หรือครับ”

Chinese

“我才刚刚回国，公司里有很多事情要处理，走不开，等以后找到机会再说吧。”

Thai

“ฉันเพิ่งกลับประเทศ ในบริษัทมีเรื่องต้องสะสางมากมาย ปลีกตัวไม่ได้ เอาไว้หาโอกาสได้ในภายหลังค่อยว่ากันเถอะ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

冯世荣说完话就往回走去，而龚叔则站起身鞠了个躬，望着他的背影，又看了看手中的绝世赘婿，忍不住陷入了沉思。

Thai

เฝิงซื่อหรงพูดจบก็เดินกลับเข้าไป ส่วนกงซูก็ยืนขึ้นโค้งคำนับ เขามองแผ่นหลังของอีกฝ่าย สลับกับก้มมองยอดเขยผู้ไร้เทียมทานในมือ จนอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งสู่ห้วงความคิด

Chinese

他还以为冯世荣会问江少爷的事情，自己来的时候都把措辞整好了，准备要把江少爷夸成一朵花。

Thai

เขาหลงนึกว่าเฝิงซื่อหรงจะถามเรื่องของนายน้อยเจียง ตอนเดินทางมาเขายังเรียบเรียงคำพูดเอาไว้ดิบดี เตรียมจะเอ่ยเยินยอนายน้อยเจียงให้เลิศเลอประหนึ่งดอกไม้งาม

Chinese

什么品行高洁、志向远大、品味优雅、才华横溢，各种小词儿都给整上。

Thai

ไม่ว่าจะเป็นคุณธรรมสูงส่ง เปี่ยมด้วยปณิธานอันยิ่งใหญ่ รสนิยมสง่างาม เปี่ยมล้นด้วยพรสวรรค์ สารพัดถ้อยคำสละสลวยล้วนเตรียมไว้พร้อมสรรพ

Chinese

但让龚叔没想到的事，冯世荣根本没问，

Thai

ทว่าสิ่งที่กงซูไม่คาดคิดก็คือ เฝิงซื่อหรงไม่ได้ถามเลยแม้แต่น้อย

Chinese

看来他应该不记得大小姐第一个好朋友了。

Thai

ดูท่าเขาคงจะจำเพื่อนสนิทคนแรกของคุณหนูใหญ่ไม่ได้แล้ว

Chinese

这也不奇怪，毕竟大爷做生意太忙，又在国外，女儿的一个朋友，对他来说无关轻重吧。

Thai

นี่ก็ไม่แปลกอะไร ในเมื่อคุณท่านใหญ่งานยุ่งกับการทำธุรกิจเกินไป อีกทั้งยังอยู่ต่างประเทศ เพื่อนคนหนึ่งของลูกสาวจึงไม่มีความสำคัญอะไรสำหรับเขาเลย

Chinese

只是……

Thai

เพียงแต่…

Chinese

大爷，江少爷真的是绝世赘婿啊。

Thai

คุณท่านใหญ่ครับ นายน้อยเจียงเป็นยอดเขยผู้ไร้เทียมทานจริงๆ นะครับ

Chinese

与此同时，品行高洁、志向远大、品味优雅、才华横溢绝世赘婿反锁了阳台门，正一边哼着《路边的野花不要采》，一边搓洗着自己的内裤。

Thai

ในเวลาเดียวกันนั้น ยอดเขยผู้ไร้เทียมทานผู้มีคุณธรรมสูงส่ง เปี่ยมด้วยปณิธานอันยิ่งใหญ่ รสนิยมสง่างาม และเปี่ยมล้นด้วยพรสวรรค์ กำลังล็อกประตูด้านในของระเบียง พลางฮัมเพลง 《อย่าเด็ดดอกไม้ริมทาง》 ไปด้วยและขยี้ซักกางเกงในของตัวเองไปด้วย

Chinese

周超都憋的要尿裤子了，敲门也不开，最后只能跑到张广发的宿舍尿了一个。

Thai

โจวเชาอั้นฉี่จนแทบจะราดรดกางเกง เคาะประตูก็ไม่ยอมเปิด สุดท้ายทำได้เพียงวิ่งไปเข้าห้องน้ำที่ห้องพักของจางกว่างฟา

Chinese

此时，曹广宇刚刚和丁雪浪漫回来，一进门就看到阳台紧锁，脸色顿时一变：“老江这个狗币，又洗衣服？！”

Thai

ในตอนนั้นเอง เฉากว่างอวี่เพิ่งกลับมาจากการออกเดตสุดโรแมนติกกับติงเสวี่ย พอเปิดประตูเข้ามาเห็นระเบียงถูกลงกลอนแน่นหนา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “ไอ้หมาเหล่าเจียง ซักผ้าอีกแล้วเรอะ?!”

Chinese

“嗯，进去一个小时了，上厕所都不给开门。”周超欲哭无泪。

Thai

“ใช่ เข้าไปตั้งหนึ่งชั่วโมงแล้ว จะเข้าห้องน้ำยังไม่ยอมเปิดประตูให้เลย” โจวเชาทำหน้าร่ำไห้ไร้น้ำตา

Chinese

“一个小时？我靠，我的洗衣液！”

Thai

“หนึ่งชั่วโมงเลยเหรอ เชี่ยแล้ว น้ำยาซักผ้าของฉัน!”

Chinese

曹广宇放下手机就往阳台冲，结果刚走近门就开了。

Thai

เฉากว่างอวี่วางโทรศัพท์มือถือลงแล้วพุ่งตรงไปยังระเบียงทันที ผลปรากฏว่าพอเดินเข้าไปใกล้ ประตูก็เปิดออกพอดี

Chinese

江勤的手都被水泡出褶子了，整个阳台都是金桔味的香气：“跑这么快？要拉裤子里了？”

Thai

มือของเจียงฉินแช่น้ำจนเหี่ยวย่นไปหมด ทั่วทั้งระเบียงตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของส้มจี๊ด “วิ่งเร็วขนาดนี้ จะขี้ราดใส่กางเกงรึไง”

Chinese

“你才拉裤子里了，老江，你怎么天天洗衣服？”

Thai

“นายนั่นแหละจะขี้ราด เหล่าเจียง ทำไมนายถึงซักผ้ามันได้ทุกวี่ทุกวันฮะ”

Chinese

“我爱干净啊，这还犯法？”

Thai

“ฉันรักความสะอาดไง นี่ผิดกฎหมายด้วยเหรอ”

Chinese

曹广宇冲进阳台，端起自己的洗衣液晃了两下：“我靠，又见底了？你是喝完的吗？”

Thai

เฉากว่างอวี่พุ่งเข้าไปที่ระเบียง ยกขวดน้ำยาซักผ้าของตัวเองขึ้นมาเขย่าดูสองที “เชี่ย หมดก้นขวดอีกแล้วเหรอ นายแดกเข้าไปหรือไงเนี่ย”

Chinese

江勤眉心一皱：“大哥，我麻烦你看清楚了，那是我买的洗衣液，不是你的，你心疼个什么劲儿？”

Thai

เจียงฉินขมวดคิ้ว “พี่ชาย ฉันรบกวนนายช่วยดูให้ชัดๆ หน่อย นั่นมันน้ำยาซักผ้าที่ฉันซื้อมาเอง ไม่ใช่ของนาย นายจะมาปวดใจอะไรนักหนา”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

曹少爷举起手里的洗衣液看了两眼：“嗯？好像还真不是我的，对不起啊老江，我冤枉你了，主要是我没想到你能放着我的不嫖，自己买。”

Thai

คุณชายเฉายกน้ำยาซักผ้าในมือขึ้นมาเพ่งมองสองรอบ “หือ ดูเหมือนจะไม่ใช่ของฉันจริงๆ ขอโทษด้วยนะเหล่าเจียง ฉันปรักปรำนายซะแล้ว พอดีฉันไม่คิดว่านายจะยอมควักเงินซื้อเองแทนที่จะแอบชุบมือเปิบของฉันน่ะ”

Chinese

江勤拍拍他的肩膀：“没事，我原谅你了，大家都是兄弟，说清楚就行了。”

Thai

เจียงฉินตบไหล่เขาเบาๆ “ไม่เป็นไร ฉันยกโทษให้นาย ทุกคนเป็นพี่น้องกันทั้งนั้น พูดจาเข้าใจกันก็พอแล้ว”

Chinese

“那我的洗衣液呢？我拿回去，老江，我不是防着你，主要是阳台的太阳太毒了，晒变质就不好了。”

Thai

“แล้วน้ำยาซักผ้าของฉันล่ะ ฉันจะเอากลับไป เหล่าเจียง ฉันไม่ได้ระแวงนายนะ แต่แดดตรงระเบียงมันแรงเกินไป เดี๋ยวตากแดดจนเสื่อมสภาพแล้วจะไม่ดี”

Chinese

“你的？你的被我用完了啊，我前几天想找你补货来着，一忙起来就忘了，要不我能自己买么，这样的错下次不要再犯了。”

Thai

“ของนายเหรอ ของนายฉันใช้หมดเกลี้ยงไปแล้วน่ะสิ เมื่อสองสามวันก่อนฉันกะว่าจะบอกให้นายซื้อมาเติมสักหน่อย แต่งานยุ่งจนลืมไปเลย ไม่อย่างนั้นฉันจะซื้อเองเหรอ ความผิดพลาดแบบนี้คราวหน้าอย่าทำอีกนะ”

Chinese

“我草，老江，我要咬死你！”

Thai

“ไอ้เหี้ย เหล่าเจียง ฉันจะกัดนายให้ตายเลย!”

Chinese

江勤迅速后撤一步，伸出手来按住了曹广宇的头，就看少爷气急败坏地在空中胡乱挥拳，但就是无法近身。

Thai

เจียงฉินถอยหลังหลบอย่างรวดเร็วหนึ่งก้าว ยื่นมือออกไปกดหัวของเฉากว่างอวี่เอาไว้ คุณชายเฉาจึงได้แต่เหวี่ยงหมัดมั่วซั่วไปในอากาศด้วยความเดือดดาล ทว่ากลับเข้าไม่ถึงตัวอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

Chinese

任自强趴在床上看了一会儿，忍不住摇摇头：“曹哥太丢人了，铠甲勇士都白看了，你飞踢啊！”

Thai

เหรินจื้อเฉียงนอนคว่ำมองดูอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง อดส่ายหน้าไม่ได้ “พี่เฉาโคตรขายหน้าเลย ดูนักรบเกราะเหล็กไปก็เสียเปล่า กระโดดเตะใส่สิวะ!”

Chinese

周超挠挠头：“飞踢也没用，曹哥最大的毛病就是腿短。”

Thai

โจวเชาเกาหัว “กระโดดเตะก็ไร้ประโยชน์ จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของพี่เฉาก็คือขาสั้น”

Chinese

“老江，我不是心疼洗衣液，我主要是不明白，你才买了三天的裤衩，为什么要洗的像是穿了三年一样？”

Thai

“เหล่าเจียง ฉันไม่ได้เสียดายน้ำยาซักผ้านะ แต่ฉันไม่เข้าใจจริงๆ กางเกงในที่นายเพิ่งซื้อมาได้สามวัน ทำไมถึงต้องซักจนเหมือนใส่มาแล้วตั้งสามปีด้วยวะ”

Chinese

“因为有些友情，注定无法安放。”

Thai

“เพราะมิตรภาพบางอย่าง ถูกลิขิตไว้แล้วว่าไม่อาจปล่อยวางได้น่ะสิ”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

江勤转头坐回了自己的椅子上，伸手拿起桌上的相框。

Thai

เจียงฉินหันหลังกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง ยื่นมือไปหยิบกรอบรูปบนโต๊ะขึ้นมา

Chinese

里面是他和冯楠舒的合照，一个在前，一个在后，凑得很近，像是要亲上一样。

Thai

ด้านในคือรูปถ่ายคู่ระหว่างเขากับเฝิงหนานซู คนหนึ่งอยู่ข้างหน้า อีกคนอยู่ข้างหลัง แนบชิดกันจนแทบจะจูบกันอยู่รอมร่อ

Chinese

江老板眯着眼睛，指了指照片上那张高冷的小脸：“这个要了命的色呆。”

Thai

เถ้าแก่เจียงหรี่ตาลง พลางชี้นิ้วไปยังใบหน้าเล็กอันเย็นชาบนรูปถ่าย “ยัยคนซื่อบื้อจอมหื่นที่ทำเอาแทบคลั่งเอ๊ย”

Chinese

（求月票，别逼老错坐你腿上蹭……）

Thai

（ขอตั๋วเดือนหน่อย อย่าบีบให้เหล่าชั่วนั่งบนตักพวกท่านแล้วถูไถไปมาเลยนะ…）

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)