ลูกค้าที่น่ารำคาญ
烦人的甲方Machine-translated from Chinese. May contain inaccuracies.
Chinese
第57章 烦人的甲方
Thai
บทที่ 57 ผู้ว่าจ้างสุดน่ารำคาญ
Chinese
跑是跑出来了,但下午的军训肯定完蛋了,那套威风凛凛的擒敌拳不会用在我身上吧?
Thai
วิ่งหนีออกมาได้ก็จริง แต่การฝึกทหารช่วงบ่ายคงจบเห่แน่ ชุดวิชามวยสยบศัตรูอันองอาจน่าเกรงขามนั่นคงไม่ได้ถูกเอามาใช้กับฉันหรอกนะ?
Chinese
江勤来到了图书馆,摘掉帽子扔在桌上,心里一阵后怕。
Thai
เจียงฉินมาถึงหอสมุด ถอดหมวกโยนลงบนโต๊ะ ในใจรู้สึกหวาดผวาขึ้นมาทีหลัง
Chinese
职业军人的体质可不是吹的,刚才要是跑的慢一点儿就被追上了。
Thai
สมรรถภาพร่างกายของทหารอาชีพไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้าเมื่อกี้วิ่งช้ากว่านี้อีกนิดเดียวคงโดนตามทันไปแล้ว
Chinese
江勤拍拍胸口,转头看了眼冯楠舒。
Thai
เจียงฉินตบอกตัวเองเบาๆ หันไปมองเฝิงหนานซู
Chinese
小富婆跟他跑了一路,挺翘的琼鼻带着汗珠,小脸变得红扑扑的,看上去有种水蜜桃的既视感,参加了一周的军训了,她也是黑了一点,但仍旧靓丽精致,瑕不掩瑜。
Thai
แม่หนูเศรษฐีวิ่งตามเขามาตลอดทาง ปลายจมูกโด่งรั้นมีหยาดเหงื่อเกาะ ใบหน้าเนียนใสเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนลูกพีชฉ่ำน้ำ หลังจากผ่านการฝึกทหารมาหนึ่งสัปดาห์ เธอก็คล้ำลงไปเล็กน้อยเช่นกัน ทว่ายังคงงดงามหมดจด ตำหนิเล็กน้อยไม่อาจบดบังความงามอันโดดเด่น
Chinese
不,哪里有暇?
Thai
ไม่สิ มีตำหนิตรงไหนกัน?
Chinese
那都是锦上添出的花!
Thai
นั่นมันมีแต่จะยิ่งเสริมให้งดงามขึ้นต่างหาก!
Chinese
再往下,嗯……
Thai
พอมองต่ำลงไปอีก อืม…
Chinese
军训服很宽松,但小富婆有点东西。
Thai
ชุดฝึกทหารหลวมโพรกมาก ทว่าแม่หนูเศรษฐีซ่อนรูปไม่เบา
Chinese
冯楠舒抿了下红润的小嘴:“今天是不是也要乖一点,自己去找本书看?”
Thai
เฝิงหนานซูเม้มริมฝีปากเล็กสีแดงระเรื่อ “วันนี้ต้องทำตัวว่าง่าย แล้วไปหาหนังสืออ่านคนเดียวอีกหรือเปล่า”
Chinese
江勤如先前一样点点头:“没错,我待会儿有事情要忙。”
Thai
เจียงฉินพยักหน้าเหมือนก่อนหน้านี้ “ใช่แล้ว เดี๋ยวฉันมีธุระต้องทำ”
Chinese
“好。”
Thai
“ได้”
Chinese
冯楠舒擦擦鼻尖的汗,跑去书架拿了本书回来,翻开读了两页,又用清澈的眼眸看向江勤:“我很想和你说话的时候可以和你说话吗?”
Thai
เฝิงหนานซูเช็ดเหงื่อที่ปลายจมูก วิ่งไปหยิบหนังสือจากชั้นเล่มหนึ่งกลับมา เปิดอ่านไปได้สองหน้า แล้วก็ใช้ดวงตาใสกระจ่างมองเจียงฉิน “ถ้าฉันอยากคุยกับนายมากๆ ฉันคุยกับนายได้ไหม”
Chinese
“你很想和我说话?”江勤正要给庞海打电话,听完后心尖尖儿莫名一颤。
Thai
“เธออยากคุยกับฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ” เจียงฉินกำลังจะโทรหาผางไห่ พอได้ยินเข้าหัวใจก็พลันกระตุกวูบอย่างบอกไม่ถูก
Chinese
“嗯。”
Thai
“อืม”
Chinese
“算了,伱想乖就乖,不想乖,闹一点也没关系,但这里是图书馆,可不许大声喧哗。”
Thai
“ช่างเถอะ เธออยากทำตัวว่าง่ายก็ทำ ไม่อยากทำตัวว่าง่าย จะซนสักหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ที่นี่คือหอสมุด ห้ามส่งเสียงดังเด็ดขาดนะ”
Chinese
“我不吵的。”
Thai
“ฉันไม่เสียงดังหรอก”
Chinese
其实小富婆真的一点都不闹腾,要不然也不会安静到被人误会成高冷,但她一直觉得江勤说的乖一点就是不让她出声,这让她觉得有点委屈。
Thai
อันที่จริงแม่หนูเศรษฐีไม่ได้เป็นคนซนเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นคงไม่เงียบขรึมจนคนอื่นเข้าใจผิดว่าเย็นชาเข้าถึงยาก ทว่าเธอเข้าใจมาตลอดว่าการที่เจียงฉินบอกให้ทำตัวว่าง่ายคือไม่ให้เธอส่งเสียง ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้สึกน้อยใจอยู่นิดหน่อย
Chinese
她其实是很想和江勤说话的。
Thai
จริงๆ แล้วเธอแค่อยากคุยกับเจียงฉินมากๆ
Chinese
十八岁的花季少女,一直安静到近乎孤僻地生活在自己的小世界里,却在有了朋友之后忽然有些想要喋喋不休了。
Thai
เด็กสาววัยแรกแย้มอายุสิบแปดปี ผู้ใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบจนแทบจะตัดขาดจากโลกภายนอกอยู่ในโลกใบเล็กของตัวเอง ทว่าหลังจากมีเพื่อน เธอกลับอยากจะพูดคุยจ้อไม่หยุดขึ้นมาเสียอย่างนั้น
Chinese
但很奇怪,她和高文慧在一起的时候就不是很想说话。
Thai
แต่น่าแปลก เวลาเธออยู่กับเกาเหวินฮุ่ย เธอกลับไม่ได้อยากพูดอะไรเท่าไร
Chinese
唉,应该是文慧的话太多了,嘴巴哒哒哒哒的,自己根本插不上话。
Thai
เฮ้อ คงเพราะเหวินฮุ่ยพูดมากเกินไป ปากขยับพูดแจ้วๆ ไม่หยุด จนเธอแทรกไม่ทันเลยสักคำ
Chinese
“待会儿带你去喝奶茶。”江勤随口画饼。
Thai
“เดี๋ยวพาไปกินชานมไข่มุก” เจียงฉินขายฝันไปเรื่อยเปื่อย
Chinese
冯楠舒睫毛微颤,觉得好人是应该有好报的:“你还想玩我的脚吗?”
Thai
ขนตาของเฝิงหนานซูกะพริบไหว รู้สึกว่าคนดีควรได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทน “นายยังอยากเล่นเท้าของฉันอยู่ไหม”
Chinese
“嘘,这是很私密的话题,必须要等天黑之后找一个没人的地方才能聊!”
Thai
“ชู่ว นี่มันเรื่องส่วนตัวสุดๆ ต้องรอให้มืดค่ำแล้วไปหาที่ที่ไม่มีคนถึงจะคุยกันได้!”
Chinese
“噢。”
Thai
“อ๋อ”
Chinese
“看,又免费教你一个生活小妙招,这么好的朋友哪里找去?”
Thai
“เห็นไหม สอนเคล็ดลับการใช้ชีวิตให้อีกอย่างฟรีๆ แล้ว เพื่อนดีๆ แบบนี้จะไปหาที่ไหนได้อีก”
Chinese
……
Thai
…
Chinese
庞海在十分钟后赶到了本校图书馆,他是一路蹬车来的,到了之后已经是满头大汗。
Thai
สิบนาทีต่อมาผางไห่ก็รีบมาถึงหอสมุดของมหาวิทยาลัย เขาปั่นจักรยานมาตลอดทาง พอมาถึงก็เหงื่อท่วมหัวแล้ว
Chinese
跟他一起来的还有设计系的一个大二女生,名叫卢雪梅,是庞海收的个小徒弟,平时做兼职忙不过来的时候可以搭把手,但还达不到独挡一面的程度。
Thai
คนที่มากับเขายังมีนักศึกษาสาวชั้นปีที่สองจากภาควิชาการออกแบบอีกคนหนึ่ง ชื่อว่าลู่เสวี่ยเหมย เธอเป็นลูกศิษย์ตัวน้อยที่ผางไห่รับไว้ ปกติเวลาเขารับงานพาร์ตไทม์จนยุ่งไม่ทันก็จะได้เธอมาช่วยงาน ทว่ายังไม่ถึงขั้นฉายเดี่ยวรับผิดชอบงานเองได้
Chinese
庞海带她过来也是为了让她涨涨知识,体验下和雇主对接的方式方法。
Thai
การที่ผางไห่พาเธอมาด้วยก็เพื่อเปิดหูเปิดตาให้เธอได้เรียนรู้ และสัมผัสประสบการณ์วิธีการประสานงานกับผู้ว่าจ้าง
Chinese
搞钱还带徒弟,江勤对庞海的评价顿时就高了一个档次。
Thai
หาเงินไปด้วยแถมยังพ่วงลูกศิษย์มาสอนงานด้วย เจียงฉินประเมินผางไห่สูงขึ้นอีกระดับทันที
Chinese
临大不愧是重本高校,真的不是所有人都满脑子谈恋爱,也是有很大一批人选择搞事业,求发展,这才是一个正常的校园风气。
Thai
ม.หลินชวนสมกับเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศจริงๆ ไม่ใช่ทุกคนที่วันๆ คิดแต่เรื่องมีความรัก ยังมีคนอีกกลุ่มใหญ่ที่เลือกจะสร้างตัวและมองหาความก้าวหน้า นี่สิถึงจะเป็นบรรยากาศในรั้วมหาวิทยาลัยที่ถูกต้อง
Chinese
然后三个人就找了个角落的位置,对着广告扇的宣传设计进行了一系列的商讨。
Thai
จากนั้นทั้งสามคนก็หาที่นั่งตรงมุมหนึ่ง แล้วเริ่มพูดคุยหารือเกี่ยวกับการออกแบบโฆษณาบนพัดโปรโมต
Chinese
说实话,江勤对于这次的效果图并不是很满意,因为这和他的设想差的有点远。
Thai
พูดตามตรง เจียงฉินไม่ได้พอใจกับภาพตัวอย่างในครั้งนี้นัก เพราะมันค่อนข้างห่างไกลจากสิ่งที่เขาจินตนาการไว้พอสมควร
Chinese
“先把这些红红绿绿的几何图案都去掉吧。”
Thai
“เอาลวดลายเรขาคณิตสีแดงๆ เขียวๆ พวกนี้ออกไปก่อนเถอะ”
Chinese
庞海微微一愣,忍不住抬头看他一眼:“把这些去掉之后可就很素了,可以说是毫无设计感,只剩下底色和文字了,而且画面会很空旷。”
Thai
ผางไห่ชะงักไปเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเขา “ถ้าเอาพวกนี้ออกมันจะโล้นมากเลยนะ แทบจะเรียกว่าไม่มีเซนส์ของการออกแบบเลย เหลือแค่สีพื้นกับตัวหนังสือ แถมภาพรวมยังดูโล่งเกินไปด้วย”
Chinese
江勤摸了摸下巴:“把文字放大一些就好了,铺在中间,大概占三分之一的版面。”
Thai
เจียงฉินลูบคาง “แค่ขยายตัวหนังสือให้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อย วางไว้ตรงกลาง กินพื้นที่ประมาณหนึ่งในสามของหน้ากระดาษก็พอ”
Chinese
“像这样吗?”
Thai
“แบบนี้เหรอ”
Chinese
庞海操作鼠标改了一通,呈现出一个江勤想要的效果出来,而看到修改之后的设计,卢雪梅忍不住微微皱了下眉。
Thai
ผางไห่ขยับเมาส์แก้ไขตามที่บอก จนปรากฏผลลัพธ์แบบที่เจียงฉินต้องการออกมา และเมื่อเห็นงานออกแบบหลังแก้ไข ลู่เสวี่ยเหมยก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย
Chinese
她觉得这个金主有点不懂商业设计。
Thai
เธอรู้สึกว่านายทุนคนนี้ไม่เข้าใจงานออกแบบเชิงพาณิชย์เอาเสียเลย
Chinese
这么一个素净的画面,加上两个大字和一串网址,最后呈现出来的东西太过简单了,根本算不上什么设计,甚至用ppt都能做得出来。
Thai
หน้ากระดาษโล้นๆ เรียบๆ แบบนี้ เพิ่มแค่ตัวหนังสือตัวโตๆ สองตัวกับแถบลิงก์เว็บไซต์หนึ่งแถว สิ่งที่ออกมาท้ายที่สุดมันเรียบง่ายเกินไปแล้ว ไม่นับว่าเป็นงานออกแบบอะไรเลยด้วยซ้ำ แม้แต่ใช้โปรแกรม พีพีที ทำก็ยังทำออกมาได้
Chinese
“字体不要那么复杂,再简化一些。”江勤指了指屏幕上的标题。
Thai
“ฟอนต์ไม่ต้องซับซ้อนขนาดนั้น เอาให้เรียบง่ายกว่านี้อีกนิด” เจียงฉินชี้ไปที่หัวข้อบนหน้าจอ
Chinese
庞海一声不吭地开始改稿:“这样可以吗?”
Thai
ผางไห่เริ่มแก้งานโดยไม่พูดไม่จา “แบบนี้ได้ไหม”
Chinese
卢雪梅终于还是忍不住开口:“这样改就完全没有先前的味道了。”
Thai
ในที่สุดลู่เสวี่ยเหมยก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก “แก้แบบนี้มันไม่เหลือกลิ่นอายแบบเดิมเลยนะคะ”
Chinese
江勤盯着画面仿若无闻:“还是有点太规整了,老庞,能不能用变形工具拉一下,给我一个要跳出画面的感觉,变得醒目一点?”
Thai
เจียงฉินจ้องมองหน้าจอราวกับไม่ได้ยิน “ยังดูเป็นระเบียบเรียบร้อยเกินไปหน่อย เหล่าผาง ใช้เครื่องมือดัดรูปทรงดึงให้มันยืดออกหน่อยได้ไหม เอาแบบให้ความรู้สึกเหมือนจะเด้งทะลุหน้าจอออกมา ให้มันดูสะดุดตากว่านี้”
Chinese
“可以。”
Thai
“ได้”
Chinese
庞海继续操作鼠标,将字体变形后拉动,让整个文字产生了些许的立体感,虽然达不到呼之欲出的效果,但多少也有了些跃然纸上的意思。
Thai
ผางไห่ขยับเมาส์ต่อ ดัดฟอนต์แล้วลากปรับรูปทรง ทำให้ตัวหนังสือทั้งหมดเกิดมิติขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะยังไม่ถึงขั้นทะลุจอออกมาจริงๆ แต่ก็พอจะดูมีชีวิตชีวาโดดเด่นขึ้นมาบ้างแล้ว
Chinese
卢雪梅越看越觉得难受:“设计元素全都没有了,还加个五毛的变形特效,完全没有美感。”
Thai
ลู่เสวี่ยเหมยยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดขัดใจ “องค์ประกอบการออกแบบหายไปหมดเลย แถมยังใส่เอฟเฟกต์ดัดรูปทรงราคาห้าสิบสตางค์เข้าไปอีก ไม่มีศิลปะความสวยงามเลยสักนิด”
Chinese
“确实是没有设计感了,而且去掉之前的几个主要元素之后就达不到广告效果了,更像个普通的扇子,你确定要这样改?”
Thai
“มันไม่มีเซนส์ของการออกแบบแล้วจริงๆ นั่นแหละ แถมพอตัดองค์ประกอบหลักๆ ก่อนหน้านี้ออกไป มันก็ไม่ได้ผลลัพธ์ในการโฆษณาเลย ดูเหมือนพัดธรรมดาทั่วไปมากกว่า นายแน่ใจนะว่าจะให้แก้แบบนี้”
Chinese
庞海有些犹豫,但又没办法直接了当的说不好,毕竟没人会想得罪金主爸爸。
Thai
ผางไห่ลังเลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจพูดตรงๆ ได้ว่าไม่ดี เพราะอย่างไรก็ไม่มีใครอยากล่วงเกินผู้ว่าจ้างกระเป๋าหนัก
Chinese
但卢雪梅不一样,见到师父和自己意见一致,于是她就大胆了很多:“学弟,我觉得我师父说的有道理,你既然把这件事交给我们,就应该相信我们的专业能力。”
Thai
แต่ลู่เสวี่ยเหมยไม่เหมือนกัน เมื่อเห็นอาจารย์มีความเห็นตรงกับตน เธอก็กล้าพูดขึ้นมาก “รุ่นน้อง ฉันคิดว่าที่อาจารย์ของฉันพูดมีเหตุผลนะ ในเมื่อนายมอบหมายงานนี้ให้พวกเรา ก็ควรจะเชื่อมั่นในความเป็นมืออาชีพของพวกเราสิ”
Chinese
“……”
Thai
“…”
Chinese
卢雪梅没得到回应,忍不住转头去看江勤,却发现江勤此时正偏着头,望着一个坐在阅览区安静看书的女孩。
Thai
ลู่เสวี่ยเหมยไม่ได้รับคำตอบ จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเจียงฉิน ทว่ากลับพบว่าตอนนี้นั้นเจียงฉินกำลังเอียงคอ จ้องมองเด็กสาวคนหนึ่งที่นั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบสงบอยู่ในโซนอ่านหนังสือ
Chinese
那个女孩真的漂亮,漂亮的让人有些失神。
Thai
เด็กสาวคนนั้นสวยมากจริงๆ สวยจนทำให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มเหม่อลอยไปชั่วขณะ
Chinese
但卢雪梅却忍不住微微皱眉,心说这人到底是干嘛的?
Thai
ทว่าลู่เสวี่ยเหมยกลับอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดในใจว่าคนคนนี้เป็นอะไรของเขากันแน่?
Chinese
正聊着正事儿呢,他忽然就转头去看美女了,这到底是不是个正经人啊!
Thai
กำลังคุยธุระสำคัญกันอยู่แท้ๆ จู่ๆ เขาก็หันไปมองสาวสวย นี่มันคนจริงจังกับการทำงานหรือเปล่าเนี่ย!
Chinese
不过最让她生气的不是这个,是初版设计明明是师父昨天熬了一夜才搞出来,却被他一顿指挥全都删掉了,对设计师一点信任没有,这不就是传闻说的那种烦人的甲方吗?
Thai
ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอโมโหที่สุดไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นงานออกแบบร่างแรกที่อาจารย์อุตส่าห์อดหลับอดนอนทำมาทั้งคืนเมื่อวาน กลับถูกเขาออกคำสั่งให้ลบทิ้งไปจนเกลี้ยงโดยไม่มีความเชื่อมั่นในตัวดีไซเนอร์เลยสักนิด นี่มันไม่ใช่ผู้ว่าจ้างสุดน่ารำคาญแบบที่เขาเล่าลือกันหรอกเหรอ
Chinese
“你刚才说什么?”江勤回过神。
Thai
“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ” เจียงฉินได้สติกลับมา
Chinese
卢雪梅深吸一口气:“改完的设计太简单了,没有任何亮点,和师父做的初版差距太大了,我建议你谨慎。”
Thai
ลู่เสวี่ยเหมยสูดหายใจเข้าลึก “งานออกแบบที่แก้เสร็จแล้วมันเรียบง่ายเกินไป ไม่มีจุดเด่นอะไรเลย ต่างจากแบบร่างแรกที่อาจารย์ทำไว้ลิบลับ ฉันแนะนำให้นายคิดดูให้รอบคอบ”
Chinese
江勤参考了一下她的眼见,思索半晌后开口:“这样吧,你拿着电脑去转转,随便找几个人,问问哪个好看吧。”
Thai
เจียงฉินรับฟังความเห็นของเธอ ขบคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น “เอาอย่างนี้แล้วกัน เธอถือคอมพิวเตอร์ไปเดินดูรอบๆ สุ่มถามคนสักสองสามคนดูว่าแบบไหนสวยกว่า”
Chinese
“那如果大家都说是师父做的好看,你必须用我师父做的!”卢雪梅立刻提出了自己的条件。
Thai
“แล้วถ้าทุกคนบอกว่าแบบที่อาจารย์ทำสวยกว่า นายต้องใช้แบบที่อาจารย์ฉันทำนะ!” ลู่เสวี่ยเหมยยื่นเงื่อนไขของตัวเองทันที
Chinese
江勤立刻就答应了:“可以,就听你的。”
Thai
เจียงฉินตอบตกลงทันควัน “ได้ ตามใจเธอ”
Chinese
话音落下,卢雪梅立刻抱起电脑,二话不说就朝着坐满大学生的阅览室走去。
Thai
สิ้นเสียง ลู่เสวี่ยเหมยก็อุ้มคอมพิวเตอร์ขึ้นมาทันที เดินตรงไปยังห้องอ่านหนังสือที่มีนักศึกษานั่งอยู่เต็มโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
Chinese
“雪梅还比较年轻,但是专业能力还是够的。”庞海补了一句话
Thai
“เสวี่ยเหมยยังเด็กอยู่ แต่ความสามารถทางวิชาชีพของเธอก็ถือว่าใช้ได้นะ” ผางไห่พูดเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง
Chinese
江勤点点头:“等她回来再决定用哪一版吧。”
Thai
เจียงฉินพยักหน้า “รอเธอกลับมาค่อยตัดสินใจว่าจะใช้เวอร์ชันไหนแล้วกัน”
Chinese
五分钟之后,卢雪梅抱着电脑回到原地,脸上已经浮现出了一种得意之色,似乎是得到了想要的结果。
Thai
ห้านาทีต่อมา ลู่เสวี่ยเหมยอุ้มคอมพิวเตอร์กลับมาที่เดิม บนใบหน้าฉายแววกระหยิ่มยิ้มย่อง ราวกับได้ผลลัพธ์ที่ต้องการมาแล้ว
Chinese
谁知道那个出圈指数怎么升级啊,为啥我的好少呢。
Thai
ใครรู้บ้างว่าดัชนีความโด่งดังอัปเกรดยังไง ทำไมของผมถึงมีน้อยจัง
Chinese
(本章完)
Thai
(จบบทนี้)