ไม่ได้ ยังไม่ได้ล้าง

Chinese

第209章 不行，没洗

Thai

บทที่ 209 ไม่ได้ ยังไม่ได้ล้าง

Chinese

金融学院，女生宿舍503，从沪上回来的冯楠舒正香香软软地趴在床上，柔亮的眼眸盯着自己的手机。

Thai

คณะการเงิน หอพักหญิง 503 เฝิงหนานซูที่เพิ่งกลับมาจากเซี่ยงไฮ้กำลังนอนคว่ำตัวนุ่มนิ่มหอมกรุ่นอยู่บนเตียง ดวงตาสดใสเป็นประกายนุ่มนวลจับจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือของตัวเอง

Chinese

每当列表里有消息回过来，那只黑丝小脚就会于半空中翘起，在床尾轻晃，一上一下一左一右，香气四溢。

Thai

ทุกครั้งที่มีข้อความตอบกลับมาในรายการสนทนา เท้าเล็กๆ ที่สวมถุงน่องสีดำคู่นั้นก็จะยกขึ้นกลางอากาศและแกว่งไปมาเบาๆ ที่ปลายเตียง ขยับขึ้นลงซ้ายขวา อวลไปด้วยกลิ่นหอม

Chinese

“楠舒，江勤他真的带你回家了啊？”

Thai

“หนานซู เจียงฉินพาเธอกลับบ้านจริงๆ เหรอ”

Chinese

“嗯，被他带回家了。”

Thai

“อืม ถูกเขาพาไปบ้านแล้ว”

Chinese

“你除夕夜的时候还和他们全家人一起吃了年夜饭？真的假的！”

Thai

“คืนส่งท้ายปีเก่าเธอยังได้กินมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าร่วมกับครอบครัวของเขาด้วยเหรอ จริงหรือเปล่าเนี่ย!”

Chinese

“文慧，我都已经重复三次了。”冯楠舒有些委屈。

Thai

“เหวินฮุ่ย ฉันพูดซ้ำไปสามรอบแล้วนะ” เฝิงหนานซูรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

Chinese

高文慧坐在下面激动地搓搓手：“这样吧，你再说两次我就不磕了，行吗？”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยนั่งอยู่ด้านล่างถูมืออย่างตื่นเต้น “เอาแบบนี้สิ เธอเล่าอีกแค่สองรอบฉันก็จะไม่ฟินแล้ว ตกลงไหม”

Chinese

“伱是个坏人。”

Thai

“เธอเป็นคนไม่ดี”

Chinese

“那我们挑一些重点的好不好，你把她父母见到你的画面，还有他妈给你红包的场景，以及那些夸你的话，再给我重复一遍，这些地方糖分比较高，营养更均衡。”

Thai

“งั้นพวกเราเลือกเฉพาะจุดสำคัญดีไหม เธอช่วยเล่าฉากที่พ่อแม่เขาเจอเธอ แล้วก็ฉากที่แม่เขาให้อั่งเปาเธอ รวมถึงคำชมพวกนั้นซ้ำให้ฉันฟังอีกรอบสิ ตรงพวกนี้มีปริมาณน้ำตาลค่อนข้างสูง ได้สารอาหารครบถ้วนกว่า”

Chinese

冯楠舒的小眼神变得愉悦了一下：“阿姨是个大好人。”

Thai

แววตาของเฝิงหนานซูฉายประกายความเบิกบานขึ้นมา “คุณน้าเป็นคนดีมาก”

Chinese

“然后呢。”高文慧的眼神里充满了期待。

Thai

“แล้วยังไงต่อล่ะ” สายตาของเกาเหวินฮุ่ยเต็มไปด้วยความคาดหวัง

Chinese

“她说我很乖，给我红包，还给我夹菜，江勤欺负我的时候她还给我撑腰了。”

Thai

“ท่านบอกว่าฉันว่าง่าย ให้อั่งเปาฉัน แล้วก็คีบกับข้าวให้ฉันด้วย พอเจียงฉินรังแกฉัน ท่านก็ออกโรงหนุนหลังฉัน”

Chinese

“那江勤什么反应，他看到你那么受喜爱，开心吗？”

Thai

“แล้วเจียงฉินมีปฏิกิริยายังไงบ้าง เขาเห็นเธอเป็นที่รักขนาดนั้นแล้วดีใจไหม”

Chinese

冯楠舒有些茫然地摇摇头：“江勤没有反应，我以前不管说什么好吃他都会喂我，可那天我说了好几次饺子好吃，他都不喂我了。”

Thai

เฝิงหนานซูส่ายหน้าอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย “เจียงฉินไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เมื่อก่อนไม่ว่าฉันจะบอกว่าอะไรอร่อยเขาก็จะป้อนฉันตลอด แต่วันนั้นฉันพูดตั้งหลายรอบว่าเกี๊ยวอร่อย เขากลับไม่ป้อนฉันเลย”

Chinese

高文慧深吸一口气：“那个狗绝对是心虚啊，在父母前面不敢宠着你，怕他们直接认你当儿媳妇，所以装听不见，太狗了，砍死都不多！”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ “ไอ้หมานั่นมันร้อนตัวชัดๆ ต่อหน้าพ่อแม่เลยไม่กล้าตามใจเธอ กลัวว่าพวกเขาจะรับเธอเป็นลูกสะใภ้ทันที ก็เลยแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน หมาเกินไปแล้ว ฟันให้ตายก็ยังน้อยไป!”

Chinese

“文慧，不许砍他。”冯楠舒唬着小脸不答应。

Thai

“เหวินฮุ่ย ห้ามฟันเขานะ” เฝิงหนานซูทำหน้าดุไม่ยอมเด็ดขาด

Chinese

“我只是说说，不过你护夫的时候真的很好磕，我下次还敢。”

Thai

“ฉันแค่พูดเล่นน่า แต่เวลาเธอปกป้องสามีนี่มันฟินจริงๆ ครั้งหน้าฉันจะทำอีก”

Chinese

高文慧美滋滋的不行，已经脑补出了那一家四口围坐一起的画面。

Thai

เกาเหวินฮุ่ยฟินจนทนไม่ไหว ได้มโนภาพครอบครัวสี่คนนั่งล้อมวงด้วยกันไปเรียบร้อยแล้ว

Chinese

她现在很后悔自己没报美术系，不然就可以把这一幕画下来了，可是要真报了美术系，她又没办法认识冯楠舒和江勤。

Thai

ตอนนี้เธอเสียใจมากที่ไม่ได้สมัครเรียนภาควิชาศิลปะ ไม่อย่างนั้นก็คงวาดภาพฉากนี้ออกมาได้แล้ว แต่ถ้าสมัครเรียนภาควิชาศิลปะจริงๆ เธอก็จะไม่มีโอกาสได้รู้จักกับเฝิงหนานซูและเจียงฉิน

Chinese

世间，果然没有双全法。

Thai

บนโลกนี้ไม่มีหนทางที่สมบูรณ์พร้อมทั้งสองด้านจริงๆ

Chinese

“你们俩啊，可真是两个极端。”

Thai

“พวกเธอสองคนเนี่ย เป็นสองขั้วสุดโต่งจริงๆ”

Chinese

范淑玲将手里的书放下，一脸无奈地看着宿舍里的小迷糊和磕学家。

Thai

ฟ่านซูหลิงวางหนังสือในมือลง มองสาวน้อยจอมมึนกับผู้เชี่ยวชาญการจิ้นฟินกระจายในห้องพักอย่างจนปัญญา

Chinese

“什么意思？”高文慧转头看向范淑玲。

Thai

“หมายความว่ายังไง” เกาเหวินฮุ่ยหันไปมองฟ่านซูหลิง

Chinese

“文慧，你连对象都没谈过，但就是极度擅长脑补细节，连石头都能让你磕出甜味儿来，这还不极端吗？”

Thai

“เหวินฮุ่ย เธอยังไม่เคยมีแฟนด้วยซ้ำ แต่มโนรายละเอียดเก่งเป็นบ้า ขนาดก้อนหินเธอยังจิ้นจนหวานหยดย้อยได้ นี่ไม่เรียกว่าสุดโต่งเหรอ”

Chinese

高文慧听完之后点点头：“你还别说，孙悟空从石头里蹦出来的时候我就在想了，那块石头一定也拥有过甜美的爱情吧，不然为什么会怀孕？只是不知道谁这么丧心病狂，连石头都不放过。”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยฟังจบแล้วก็พยักหน้า “อย่าว่าไปนะ ตอนที่ซุนหงอคงกระโดดออกมาจากหินฉันก็เคยคิดอยู่ ก้อนหินก้อนนั้นจะต้องเคยมีความรักอันแสนหวานแน่ๆ ไม่อย่างนั้นจะท้องได้ยังไงกัน เพียงแต่ไม่รู้ว่าใครจะบ้าคลั่งจิตวิปริตขนาดก้อนหินก็ยังไม่เว้น”

Chinese

范淑玲听完之后有点窒息：“你平时都在想这些东西吗？”

Thai

ฟ่านซูหลิงฟังจบแล้วถึงกับพูดไม่ออก “วันๆ เธอคิดแต่เรื่องพวกนี้เหรอเนี่ย”

Chinese

冯楠舒忽然扬起绝美的小脸，认真地看着她：“淑玲，那我呢？”

Thai

เฝิงหนานซูเงยใบหน้างดงามไร้ที่ติขึ้นมาทันที แล้วมองเธออย่างจริงจัง “ซูหลิง แล้วฉันล่ะ”

Chinese

“你也是个极端，比那些有老公的女孩还要受宠，但却傻乎乎地一直和他做好朋友，只要能粘着他就满足的不行了。”

Thai

“เธอก็สุดโต่งเหมือนกัน ได้รับการตามใจยิ่งกว่าพวกผู้หญิงที่มีสามีเสียอีก แต่กลับยังโง่เง่าเป็นเพื่อนที่ดีกับเขาอยู่นั่นแหละ ขอแค่ได้ตัวติดกับเขาเธอก็พอใจจนล้นปรี่แล้ว”

Chinese

冯楠舒点点头：“我喜欢和江勤一起遛。”

Thai

เฝิงหนานซูพยักหน้า “ฉันชอบไปเดินเล่นกับเจียงฉิน”

Chinese

范淑玲把书放在自己腿上，正式加入了话题：“你年后不是去沪上了吗？见不到你的大狗熊会不会很难过？”

Thai

ฟ่านซูหลิงวางหนังสือไว้บนตักของตัวเองแล้วเข้าร่วมบทสนทนาอย่างเป็นทางการ “หลังปีใหม่เธอไปเซี่ยงไฮ้มาไม่ใช่เหรอ ไม่ได้เจอเจ้าหมีตัวใหญ่ของเธอแล้วรู้สึกเศร้ามากไหม”

Chinese

“嗯，但我会和他聊天，问他去哪儿了，然后闭上眼睛就胡思乱想。”

Thai

“อืม แต่ฉันคุยกับเขา ถามเขาว่าไปไหนมา แล้วพอหลับตาก็คิดฟุ้งซ่าน”

Chinese

“怎么乱想的？”

Thai

“ฟุ้งซ่านยังไงเหรอ”

Chinese

冯楠舒傻了一下：“我躺在床上乱想的。”

Thai

เฝิงหนานซูเอ๋อไปชั่วขณะ “ฉันนอนคิดฟุ้งซ่านอยู่บนเตียง”

Chinese

“我的意思是说，你都胡思乱想了什么？”范淑玲有点好奇。

Thai

“ฉันหมายถึงว่าเธอคิดฟุ้งซ่านเรื่องอะไรบ้างต่างหาก” ฟ่านซูหลิงสงสัยเล็กน้อย

Chinese

“乱想他带着我，在他说的那些地方遛。”

Thai

“คิดฟุ้งซ่านว่าเขาพาฉันไปเดินเล่นตามสถานที่ต่างๆ ที่เขาเล่า”

Chinese

高文慧忍不住眯起眼睛：“淑玲，你这些问题问的够专业啊，好像比我问出来的还甜，怎么回事？”

Thai

เกาเหวินฮุ่ยอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง “ซูหลิง คำถามพวกนี้ของเธอถามได้มืออาชีพจังเลยนะ เหมือนจะหวานกว่าที่ฉันถามอีก มันยังไงกันเนี่ย”

Chinese

范淑玲愣了一下，似乎也咂摸出了甜头的感觉：“难道我是被你传染了？竟然真的有点停不下来的感觉！”

Thai

ฟ่านซูหลิงชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะเริ่มลิ้มรสความหวานได้เช่นกัน “หรือว่าฉันจะติดเชื้อจากเธอแล้วเนี่ย รู้สึกหยุดไม่อยู่จริงๆ ด้วย!”

Chinese

“我就说磕他们两个很有意思吧？这对儿好朋友很绝的，跟普通情侣完全不一样。”

Thai

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าจิ้นคู่นี้มันสนุกมาก สองเพื่อนสนิทคู่นี้สุดยอดจริงๆ ไม่เหมือนคู่รักทั่วไปเลยสักนิด”

Chinese

范淑玲不置可否，然后看向冯楠舒：“你老公怎么还没来接你，刚才不是说五分钟就行，你不会是忘了吧？”

Thai

ฟ่านซูหลิงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ จากนั้นก็มองไปที่เฝิงหนานซู “แล้วสามีเธอทำไมยังไม่มารับล่ะ เมื่อกี้ไม่ใช่บอกว่าห้านาทีก็เสร็จเหรอ เธอคงไม่ได้ลืมหรอกนะ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

冯楠舒慌了一下，穿上鞋子后挥手跟她们说了拜拜，然后哒哒哒地下了楼，去找她心心念念的大狗熊。

Thai

เฝิงหนานซูลนลานขึ้นมาทันที หลังจากสวมรองเท้าเสร็จก็โบกมือบ๊ายบายพวกเธอ จากนั้นก็วิ่งลงบันไดเสียงตึกๆๆ ไปหาเจ้าหมีตัวใหญ่ที่เธอเฝ้าคิดถึง

Chinese

江勤已经在楼下站了好一会儿了，发现今天的情侣真是多的发指，走三步一个，再走三步又一个，整个校园似乎都散发着恋爱的酸臭味。

Thai

เจียงฉินยืนรออยู่ใต้หอพักได้พักใหญ่แล้ว และพบว่าวันนี้คู่รักเยอะจนน่าตกใจ เดินไปสามก้าวเจอคู่หนึ่ง เดินไปอีกสามก้าวก็เจออีกคู่หนึ่ง ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยดูเหมือนจะตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของความรัก

Chinese

不过这也很好理解，毕竟一个假期没见了，思念泛滥成灾，晚上的枫树林估计又得是人满为患了。

Thai

แต่นี่ก็เข้าใจได้ไม่ยาก เพราะไม่ได้เจอกันมาตลอดปิดเทอม ความคิดถึงจึงเอ่อล้นจนท่วมท้น คืนนี้ป่าเมเปิลคงจะแน่นขนัดไปด้วยผู้คนอีกตามเคย

Chinese

这些恋爱脑啊，真的是有点不务正业了。

Thai

พวกคลั่งรักพวกนี้เนี่ย ช่างไม่รู้จักทำงานทำการเอาเสียเลย

Chinese

像这样明媚的大好时光，就这样在一嘬一嘬中浪费了。

Thai

ช่วงเวลาอันแสนสดใสแบบนี้ กลับต้องมาสูญเปล่าไปกับการจูบดูดปากจุ๊บๆ แบบนี้

Chinese

就在此时，穿着毛呢外套的小富婆一路从楼梯上跑下来，红方格的围巾随着脚步摇摆，看上去灵动纯美，脚下的短靴踩在水泥阶梯上，顿时发出哒哒哒的声音。

Thai

ในเวลานั้นเอง แม่หนูเศรษฐีที่สวมเสื้อโค้ตผ้าวูลก็วิ่งลงมาจากบันได ผ้าพันคอลายสก็อตสีแดงแกว่งไกวไปตามจังหวะก้าวเดิน ดูมีชีวิตชีวาและบริสุทธิ์งดงาม รองเท้าบูตสั้นที่สวมอยู่เหยียบลงบนบันไดซีเมนต์ส่งเสียงตึกๆๆ ดังขึ้นทันที

Chinese

她在见到江勤的那一刻，眼眸忽然闪亮，接着就把小手递到了他的面前。

Thai

วินาทีที่เธอเห็นเจียงฉิน ดวงตาก็เป็นประกายระยิบระยับขึ้นมาทันใด จากนั้นก็ยื่นมือเล็กๆ มาตรงหน้าเขา

Chinese

从初一开始到现在，两个人分别了大概十五天左右，但这些动作冯楠舒仍旧可以做的自然而优雅。

Thai

ตั้งแต่วันขึ้นหนึ่งค่ำจนถึงตอนนี้ ทั้งสองคนแยกย้ายกันไปประมาณสิบห้าวัน ทว่าท่าทางเหล่านี้เฝิงหนานซูก็ยังคงทำได้อย่างเป็นธรรมชาติและสง่างาม

Chinese

尤其是那清清冷冷的表情，配合嘴里的江勤遛，主打的就是一个反差萌。

Thai

โดยเฉพาะสีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ ผสมผสานกับคำว่าพาเจียงฉินเดินเล่นที่พูดออกมาจากปาก จุดขายหลักก็คือเสน่ห์ความน่ารักแบบคอนทราสต์

Chinese

“伸手干什么？”江勤装傻。

Thai

“ยื่นมือมาทำไม” เจียงฉินแกล้งโง่

Chinese

冯楠舒清清冷冷地看着他：“哥哥，牵。”

Thai

เฝิงหนานซูมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา “พี่ จับมือ”

Chinese

“小富婆，我们今天来玩个游戏吧，叫谁也不牵手，谁先牵手就是小狗，怎么样？”

Thai

“แม่หนูเศรษฐี วันนี้พวกเรามาเล่นเกมกันดีกว่า เรียกว่าเกมห้ามใครจับมือ ใครจับมือก่อนคนนั้นเป็นลูกหมา เป็นไง”

Chinese

“江勤，我要养小狗。”冯楠舒忽然想起狗的事情了。

Thai

“เจียงฉิน ฉันอยากเลี้ยงลูกหมา” เฝิงหนานซูนึกเรื่องหมาขึ้นมาได้ทันที

Chinese

江勤伸手捏着她的衣襟，开始给她扣扣子：“我今天在学校里给你找了，但是没找到，毕竟放假那么长时间了，狗子们都去别的地方觅食了，一时半会儿估计不会回来。”

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปจับคอเสื้อของเธอแล้วเริ่มติดกระดุมให้ “วันนี้ฉันหาให้เธอในมหาวิทยาลัยแล้ว แต่ไม่เจอเลย ปิดเทอมตั้งนานขนาดนั้น พวกหมาคงไปหาอาหารที่อื่นกันหมดแล้ว ชั่วครู่ชั่วยามนี้คงยังไม่กลับมาหรอก”

Chinese

冯楠舒乖乖抬起两条胳膊：“我们一起去找吧。”

Thai

เฝิงหนานซูยกแขนทั้งสองข้างขึ้นอย่างว่าง่าย “พวกเราไปหาด้วยกันเถอะ”

Chinese

“没火腿肠了，最后一截已经被路飞宇那个狗给吃干净了。”

Thai

“ไม่มีไส้กรอกแล้ว ท่อนสุดท้ายโดนไอ้หมาลู่เฟยอวี่กินเกลี้ยงไปแล้ว”

Chinese

冯楠舒抬起手指，指向了距离很近的学院超市：“去买一个。”

Thai

เฝิงหนานซูยกนิ้วชี้ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตวิทยาลัยที่อยู่ใกล้ๆ “ไปซื้ออันหนึ่ง”

Chinese

江勤拼命摇头，说什么也不去：“蒋老板进了一堆的新货，标价标的死贵，要是看见了你，还不得坑死我？”

Thai

เจียงฉินส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย พูดอย่างไรก็ไม่ยอมไป “เถ้าแก่เนี้ยเจียงเพิ่งลงของใหม่มาเพียบ ติดป้ายราคาแพงหูฉี่ ถ้าเห็นเธอเข้า มีหวังฟันเลือดอาบฉันแน่”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

“算了，我先带你去食堂吃饭吧，然后带点剩饭出来，咱们在学校遛一圈，看看哪个狗子能被咱俩抓到。”

Thai

“ช่างเถอะ ฉันพาเธอไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนดีกว่า แล้วค่อยเอาข้าวเหลือติดมือออกมา พวกเราค่อยไปเดินวนรอบมหาวิทยาลัยสักรอบ ดูสิว่าหมาตัวไหนจะถูกพวกเราจับได้”

Chinese

冯楠舒点点头，把手伸进他的口袋里，乖巧地跟着他去了二餐。

Thai

เฝิงหนานซูพยักหน้า ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา แล้วเดินตามเขาไปที่โรงอาหารสองอย่างว่าง่าย

Chinese

新学期刚开学，学院路上的人很多，经常会冒出一个两个的跟江勤打招呼，有喊老板的，也有喊江总的。

Thai

เพิ่งเปิดเทอมภาคเรียนใหม่ ผู้คนบนถนนวิทยาลัยจึงเยอะมาก มักจะมีคนโผล่มาทักทายเจียงฉินคนสองคน บ้างก็เรียกเถ้าแก่ บ้างก็เรียกประธานเจียง

Chinese

江勤也是礼貌回应，最后慢慢放松了警惕，下意识地把手掏兜，触碰到小富婆蓄谋已久的小爪子。

Thai

เจียงฉินก็ตอบรับอย่างสุภาพ ในที่สุดก็ค่อยๆ ผ่อนคลายความระมัดระวังลง ล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อตามสัญชาตญาณ จนได้สัมผัสเข้ากับมือน้อยๆ ของแม่หนูเศรษฐีที่วางแผนการมาเนิ่นนาน

Chinese

最后也不知道是谁先牵的谁，反正就是牵在一起了。

Thai

สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าใครจับมือใครก่อน ช่างเถอะอย่างไรก็จับมือกันไปแล้ว

Chinese

到了二餐，江勤去窗口点冯楠舒爱吃的牛腩面，吩咐小富婆去消毒柜拿筷子和勺子。

Thai

พอถึงโรงอาหารสอง เจียงฉินก็ไปที่หน้าต่างสั่งบะหมี่เนื้อตุ๋นที่เฝิงหนานซูชอบกิน แล้วบอกให้แม่หนูเศรษฐีไปหยิบตะเกียบกับช้อนที่ตู้ฆ่าเชื้อ

Chinese

最后两碗牛腩面被端了过来，小富婆已经坐好了，桌铺一张餐巾纸，上面只摆放了一双筷子和一柄陶瓷的小白勺。

Thai

ในที่สุดบะหมี่เนื้อตุ๋นสองชามก็ถูกยกมาเสิร์ฟ แม่หนูเศรษฐีนั่งเรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะปูกระดาษทิชชูไว้หนึ่งแผ่น ด้านบนวางไว้เพียงตะเกียบหนึ่งคู่กับช้อนเซรามิกสีขาวคันเล็กหนึ่งคัน

Chinese

“你不吃？”江勤愣了一下。

Thai

“เธอไม่กินเหรอ” เจียงฉินชะงักไป

Chinese

冯楠舒摇头：“我吃。”

Thai

เฝิงหนานซูส่ายหน้า “ฉันกิน”

Chinese

“那是我不吃？”

Thai

“งั้นฉันไม่กินเหรอ”

Chinese

“你也吃。”

Thai

“นายก็กิน”

Chinese

冯楠舒眼神亮亮的：“江勤，喂我吃饭。”

Thai

ดวงตาของเฝิงหนานซูเป็นประกายวิบวับ “เจียงฉิน ป้อนข้าวฉันหน่อย”

Chinese

江勤伸手夹起一块牛腩喂到她的小嘴儿里：“你知道吗，好朋友之间其实是不能喂饭的，这样于礼不合。”

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปคีบเนื้อตุ๋นชิ้นหนึ่งป้อนเข้าปากเล็กๆ ของเธอ “เธอรู้ไหม ระหว่างเพื่อนสนิทกันจริงๆ แล้วป้อนข้าวให้กันไม่ได้นะ แบบนี้มันผิดมารยาท”

Chinese

“我什么都不懂，就是喜欢你喂我。”冯楠舒被喂的呼呼满足。

Thai

“ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น แค่ชอบให้นายป้อน” เฝิงหนานซูถูกป้อนจนพึงพอใจอย่างยิ่ง

Chinese

江勤听说她不懂顿时放松了许多，觉得自己又行了：“当然了，什么都不懂的朋友是需要被照顾的，这样的话就不算犯规了，你真聪明。”

Thai

พอเจียงฉินได้ยินว่าเธอไม่รู้เรื่องอะไรก็ผ่อนคลายลงมากทันที รู้สึกว่าตัวเองกลับมาได้เปรียบอีกครั้ง “แน่นอนอยู่แล้ว เพื่อนที่ไม่รู้อะไรเลยย่อมต้องได้รับการดูแล ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ถือว่าผิดกฎ เธอฉลาดจริงๆ”

Chinese

小富婆抿了下红润的小嘴儿：“江勤，我一点都不聪明。”

Thai

แม่หนูเศรษฐีเม้มริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อ “เจียงฉิน ฉันไม่ได้ฉลาดเลยสักนิด”

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

吃过了午饭之后，江勤买了些骨头装进了袋子里，牵着冯楠舒在学校里转了一圈，在最容易有狗出没的地方扔了好几块。

Thai

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ เจียงฉินก็ซื้อกระดูกมาใส่ถุง จูงมือเฝิงหนานซูเดินรอบมหาวิทยาลัยหนึ่งรอบ โยนทิ้งไว้หลายชิ้นในจุดที่มักจะมีหมาโผล่มาบ่อยที่สุด

Chinese

从二餐到一餐，从一餐到后操场，从后操场到枫树林，最后到了望月湖，江勤已经走不动了。

Thai

จากโรงอาหารสองไปโรงอาหารหนึ่ง จากโรงอาหารหนึ่งไปสนามกีฬากลางแจ้งด้านหลัง จากสนามกีฬากลางแจ้งด้านหลังไปป่าเมเปิล จนกระทั่งมาถึงทะเลสาบวั่งเยว่ เจียงฉินก็เดินต่อไม่ไหวแล้ว

Chinese

但饶是他们逛了这么一大圈，却还是没有狗能把握住这一夜暴富的机会。

Thai

แต่แม้พวกเขาจะเดินวนรอบใหญ่ขนาดนี้ ก็ยังไม่มีหมาตัวไหนคว้าโอกาสที่จะร่ำรวยชั่วข้ามคืนนี้ไว้ได้เลย

Chinese

“真的没有狗，我们养只猫行不行？”

Thai

“ไม่มีหมาจริงๆ พวกเราเลี้ยงแมวแทนได้ไหม”

Chinese

冯楠舒清清冷冷地摇头，猫不用人遛，自己就会窜窜，她不要养猫。

Thai

เฝิงหนานซูส่ายหน้าอย่างเย็นชา แมวไม่ต้องมีคนพาเดินเล่น มันวิ่งพล่านไปทั่วได้เอง เธอไม่อยากเลี้ยงแมว

Chinese

“那没办法了，只能等天气暖和的时候再找了。”

Thai

“งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว คงต้องรอให้อากาศอุ่นขึ้นกว่านี้ค่อยหาใหม่”

Chinese

江勤拉着小富婆坐到石头船坊上，看着对面渐渐开始化冻的跌水瀑布，感叹着春日的临近。

Thai

เจียงฉินจูงแม่หนูเศรษฐีไปนั่งบนเรือหิน มองดูน้ำตกจำลองฝั่งตรงข้ามที่เริ่มละลายน้ำแข็งอย่างช้าๆ พลางทอดถอนใจถึงฤดูใบไม้ผลิที่ใกล้เข้ามา

Chinese

有些景色的既视感是很强的，这让他还记起了以前小学时学过的那首识字歌。

Thai

ทิวทัศน์บางอย่างให้ความรู้สึกเดจาวูอย่างรุนแรง ทำให้เขานึกไปถึงเพลงเรียนรู้ตัวอักษรที่เคยเรียนตอนชั้นประถม

Chinese

“春回大地，万物复苏，柳绿花红，莺歌燕舞……”

Thai

“วสันต์คืนสู่แผ่นดิน สรรพสิ่งฟื้นตื่น ต้นหลิวเขียวขจีบุปผาแดงสดใส นกขมิ้นขับขานนกนางแอ่นร่ายรำ…”

Chinese

他默默地背诵着，一不小心就解开了小富婆的鞋带，然后又一不小心就脱掉了她右脚的靴子，露出那只精巧可爱的黑丝小脚。

Thai

เขาพึมพำท่องกลอนไปอย่างเงียบๆ เผลอแป๊บเดียวก็แก้เชือกผูกรองเท้าของแม่หนูเศรษฐีออก แล้วก็เผลอถอดรองเท้าบูตข้างขวาของเธอออก เผยให้เห็นเท้าเล็กๆ สวมถุงน่องสีดำอันประณีตน่ารักคู่นั้น

Chinese

冯楠舒立马往回收了一下，有些慌张地看着他。

Thai

เฝิงหนานซูรีบหดเท้ากลับทันที มองเขาด้วยความตระหนกเล็กน้อย

Chinese

“怎么了，我背的不好吗？”

Thai

“เป็นอะไรไป ฉันท่องไม่ดีเหรอ”

Chinese

“好，但是我没洗，洗完了再给你吃。”

Thai

“ดี แต่ว่าฉันยังไม่ได้ล้าง ล้างเสร็จแล้วค่อยให้นายกิน”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

江勤直接就屏住了呼吸，沉默了许久之后开口：“冯楠舒，我们都曾经互相发过誓的，平安夜那天是个意外，过去之后谁也不记得了。”

Thai

เจียงฉินถึงกับกลั้นหายใจทันที นิ่งเงียบไปนานมากก่อนจะเอ่ยปาก “เฝิงหนานซู พวกเราต่างเคยสาบานกันไว้แล้วนะ คืนวันคริสต์มาสอีฟวันนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ ผ่านไปแล้วก็ไม่มีใครจำได้แล้ว”

Chinese

小富婆懵懵懂懂地看他一眼，然后轻轻把脚伸到他怀里：“我忘了我不记得了。”

Thai

แม่หนูเศรษฐีมองเขาอย่างงงๆ ไร้เดียงสา จากนั้นก็ค่อยๆ ยื่นเท้าเข้าไปในอ้อมอกของเขา “ฉันลืมแล้วฉันจำไม่ได้แล้ว”

Chinese

“其实我是觉得你跟我溜了这么一大圈，脚肯定酸痛的不行，没想到你不识好人心。”

Thai

“จริงๆ แล้วฉันเห็นว่าเธอเดินตามฉันมาตั้งรอบใหญ่ขนาดนี้ เท้าต้องเมื่อยมากแน่ๆ นึกไม่ถึงว่าเธอจะไม่เห็นความหวังดีของคนอื่น”

Chinese

“江勤，你是个大好人。”

Thai

“เจียงฉิน นายเป็นคนดีมาก”

Chinese

听到这句话，江勤顿时换了个一脸高冷的表情看着她，手里的动作倒是温柔细腻。

Thai

พอได้ยินประโยคนี้ เจียงฉินก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาเย่อหยิ่งมองเธอทันที แต่มือกลับนวดให้อย่างอ่อนโยนทะนุถนอม

Chinese

风月都好看，人间也浪漫，祝大家七夕快乐。

Thai

สายลมและดวงจันทร์ล้วนงดงาม โลกมนุษย์ก็แสนโรแมนติก ขอให้ทุกคนมีความสุขในเทศกาลชีซี

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)