ไม่ให้โอกาสได้เรียกพี่หรอก!

Chinese

第196章 不给你叫哥哥的机会！

Thai

บทที่ 196 ไม่ให้โอกาสเธอเรียกพี่หรอก!

Chinese

没有大孙子，没有儿媳妇。

Thai

ไม่มีหลานชายตัวน้อย ไม่มีลูกสะใภ้

Chinese

请问，在这种情况下，老母亲对归来游子的好感度能维持几天？

Thai

ขอถามหน่อย ในสถานการณ์เช่นนี้ ความรู้สึกดีๆ ของผู้เป็นแม่ที่มีต่อลูกชายที่เดินทางกลับบ้านจะคงอยู่ได้กี่วัน

Chinese

其实不用几天，睡几次懒觉，乱丢几次衣服，母爱就会以超乎想象的速度流逝。

Thai

ความจริงแล้วไม่ต้องถึงสองสามวันหรอก แค่นอนตื่นสายสักสองสามครั้ง ทิ้งเสื้อผ้าเกลื่อนกลาดสักสองสามหน ความรักของแม่ก็จะเหือดแห้งไปด้วยความเร็วที่เกินจินตนาการ

Chinese

随后，第一天的六菜一汤会变成两个菜吃一天。

Thai

จากนั้น กับข้าวหกอย่างซุปหนึ่งอย่างในวันแรกจะกลายเป็นกับข้าวสองอย่างกินทั้งวัน

Chinese

然后变成没有菜，给二十块钱。

Thai

แล้วก็กลายเป็นไม่มีกับข้าว ให้เงินยี่สิบหยวน

Chinese

最后，连二十块钱都会忘了给，还得翻箱倒柜找方便面。

Thai

สุดท้าย แม้แต่เงินยี่สิบหยวนก็ยังลืมให้ ต้องไปรื้อตู้ค้นหาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินเอง

Chinese

但江勤不是一般人，根本不给老妈嫌弃自己的机会。

Thai

แต่เจียงฉินไม่ใช่คนธรรมดา ไม่ให้โอกาสแม่ได้รังเกียจตัวเองเลยสักนิด

Chinese

第二天一早，七点钟，天还刚亮，江勤就已经洗刷完毕，看的早起上班的老两口一脸狐疑，不明白儿子这是发了什么癫。

Thai

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เวลาเจ็ดโมงเช้า ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่าง เจียงฉินก็จัดการล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทำเอาสองสามีภรรยาที่ตื่นเช้ามาทำงานมองด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าลูกชายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา

Chinese

“刚回来，不睡个懒觉？”

Thai

“เพิ่งกลับมา ไม่นอนตื่นสายหน่อยเหรอ”

Chinese

“不睡了，一日之计在于晨。”

Thai

“ไม่นอนแล้ว แผนการของวันเริ่มต้นที่ยามเช้า”

Chinese

“你去哪儿，早饭也不吃了？”

Thai

“จะไปไหน ข้าวเช้าก็ไม่กินเหรอ”

Chinese

“去济州图书馆。”

Thai

“ไปห้องสมุดจี้โจว”

Chinese

看着江勤脚步匆匆地溜出家门，两口子忍不住对视了一眼。

Thai

เมื่อมองดูเจียงฉินที่สาวเท้าอย่างเร่งรีบแวบออกจากประตูบ้านไป สองสามีภรรยาก็อดไม่ได้ที่จะสบตากัน

Chinese

寒假第一天，早上七点半，饭都不吃，去图书馆？

Thai

วันแรกของปิดเทอมฤดูหนาว เวลาเจ็ดโมงครึ่ง ข้าวปลาก็ไม่กิน ไปห้องสมุดเนี่ยนะ

Chinese

袁友琴有些忐忑：“老江，咱们平时一打电话就命令他学习，是不是把他逼得太狠了？”

Thai

หยวนโหย่วฉินรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้าง “เหล่าเจียง ปกติพวกเราโทรไปก็สั่งให้เขาเรียนตลอด บีบคั้นเขาหนักเกินไปหรือเปล่า”

Chinese

“要不然呢，你以为大学的奖项这么好拿的？还是个带奖杯的！”江正宏指了指已经摆在客厅里的奖杯。

Thai

“ไม่อย่างนั้นล่ะ คุณคิดว่ารางวัลในมหาวิทยาลัยจะได้มาง่ายๆ หรือไง แถมยังมีถ้วยรางวัลด้วยนะ!” เจียงเจิ้งหงชี้ไปที่ถ้วยรางวัลที่วางอยู่ตรงห้องนั่งเล่น

Chinese

“不行，晚上回来得劝劝，别这么猛学，当妈的看了害怕。”

Thai

“ไม่ได้แล้ว ตอนเย็นเขากลับมาต้องเกลี้ยกล่อมหน่อย อย่าโหมเรียนหนักขนาดนี้เลย คนเป็นแม่เห็นแล้วกลัว”

Chinese

“你也不用太担心了，估计是刚回来，调整不了作息，观察两天再说。”

Thai

“คุณก็ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก น่าจะเป็นเพราะเพิ่งกลับมา ยังปรับเวลาชีวิตไม่ได้ ดูไปสักสองวันก่อนค่อยว่ากัน”

Chinese

江勤压根不知道爸妈把自己脑补成了什么样子，一溜烟的就出了小区门，朝图书馆的方向而去。

Thai

เจียงฉินไม่รู้เลยสักนิดว่าพ่อแม่จินตนาการตัวเองไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เขาผลุนผลันออกจากประตูหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังทิศทางของห้องสมุด

Chinese

毕竟是冬日的清晨，济州市的马路上人很少，天空中还有一层细密的白雾笼罩，四下蔓延。

Thai

อย่างไรเสียก็เป็นเช้าตรู่ในฤดูหนาว บนถนนของเมืองจี่โจวจึงมีผู้คนบางตา บนท้องฟ้ายังมีหมอกขาวละเอียดชั้นหนึ่งปกคลุมและแผ่กระจายไปทั่ว

Chinese

冯楠舒穿着一身白色的羽绒服，站在没开门的图书馆前，朝着他来的方向翘首以盼，直到他从迷蒙的白雾出现，这才哒哒哒地跑到马路边等着，原本高冷的表情也瞬间变得傻傻可爱。

Thai

เฝิงหนานซูสวมเสื้อขนเป็ดสีขาว ยืนอยู่หน้าห้องสมุดที่ยังไม่เปิดประตู ชะเง้อคอมองไปยังทิศทางที่เขาจะมา จนกระทั่งเขาปรากฏตัวออกมาจากสายหมอกสีขาวสลัว เธอจึงวิ่งตึกๆๆ ไปรออยู่ที่ริมถนน สีหน้าที่เดิมทีเย็นชาเย่อหยิ่งก็พลันเปลี่ยนเป็นน่ารักดูเด๋อด๋าในทันที

Chinese

“江勤，牵。”

Thai

“เจียงฉิน จับ”

Chinese

江勤把她滑嫩小手牵住，觉得有点冰凉，又捧在手里哈了两口气，然后塞进口袋暖了一阵子：“伱以为我会拒绝对吧？呵呵，如果我说不牵，你肯定又叫会叫哥哥，我都看透你了。”

Thai

เจียงฉินกุมมือน้อยๆ อันเนียนนุ่มของเธอไว้ รู้สึกว่าเย็นไปสักหน่อย จึงประคองไว้ในมือแล้วเป่าลมร้อนใส่สองที จากนั้นก็สอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อให้อบอุ่นอยู่ครู่หนึ่ง “เธอคิดว่าฉันจะปฏิเสธใช่ไหมล่ะ หึๆ ถ้าฉันบอกว่าไม่จับ เธอต้องเรียกฉันว่าพี่อีกแน่ ฉันมองเธอทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว”

Chinese

小富婆扬起脸呆呆地看着他，觉得帅狗熊有点聪明，但又有点傻。

Thai

แม่หนูเศรษฐีเงยหน้าขึ้นมองเขาตาแป๋ว รู้สึกว่าเจ้าหมีสุดหล่อแอบฉลาดอยู่บ้าง แต่ก็แอบโง่อยู่หน่อยๆ

Chinese

“你怎么看着我流口水？”江勤眯起眼睛。

Thai

“ทำไมเธอมองฉันแล้วน้ำลายไหลล่ะ” เจียงฉินหรี่ตาลง

Chinese

“江勤，我饿了，带我吃早饭。”冯楠舒在他口袋里掏了两下。

Thai

“เจียงฉิน ฉันหิวแล้ว พาฉันไปกินข้าวเช้าหน่อย” เฝิงหนานซูล้วงมือขยับไปมาในกระเป๋าเสื้อของเขาอยู่สองที

Chinese

江勤揉揉自己的肚子，也觉得空空如也：“我也饿了，带你去喝羊汤吧。”

Thai

เจียงฉินลูบท้องตัวเอง รู้สึกว่าว่างเปล่าเช่นกัน “ฉันก็หิวแล้ว พาเธอไปกินซุปแพะแล้วกัน”

Chinese

“好。”

Thai

“อืม”

Chinese

两个人牵着手，沿着白雾弥漫且空无一人的街道往前走去，说起来，这还是他们俩第一次在济州街头牵手压马路。

Thai

คนทั้งสองจับมือกัน เดินไปตามถนนที่ไร้ผู้คนและอบอวลไปด้วยไอหมอกสีขาว จะว่าไป นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสองจับมือเดินทอดน่องตามท้องถนนในจี้โจว

Chinese

途径城南高中大门口的时候，江勤不知道为什么，内心忽然有些阵阵悸动。

Thai

ตอนที่เดินผ่านหน้าประตูใหญ่ของโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนาน เจียงฉินก็ไม่รู้ว่าทำไม ในใจถึงเกิดความรู้สึกใจเต้นระรัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

Chinese

你在生活了三年的高中门外，牵着高中时期最漂亮的天仙女孩……

Thai

การที่คุณได้อยู่นอกประตูโรงเรียนมัธยมปลายที่เคยใช้ชีวิตมาสามปี ได้จับมือเด็กสาวนางฟ้าที่สวยที่สุดในสมัยมัธยมปลาย…

Chinese

卧槽，这好像比坑人的感觉还要爽一点。

Thai

เชี่ยเอ๊ย นี่ดูเหมือนจะสะใจยิ่งกว่าความรู้สึกเวลาต้มตุ๋นคนเสียอีก

Chinese

如果细数的话，这个爽点最起码能排到人生第二。

Thai

หากนับดูอย่างละเอียด จุดฟินนี้อย่างน้อยก็ติดอันดับสองในชีวิตได้เลย

Chinese

江勤忽然松开手，假装不牵了，又惹得小富婆哼哼唧唧地把手塞过来。

Thai

เจียงฉินปล่อยมืออย่างกะทันหัน แกล้งทำเป็นไม่จับแล้ว ทำให้แม่หนูเศรษฐีส่งเสียงฮึมฮัมแล้วสอดมือกลับเข้ามาอีก

Chinese

看，这个爽点可以排在人生第一。

Thai

ดูสิ จุดฟินนี้ติดอันดับหนึ่งในชีวิตได้เลย

Chinese

十分钟左右，江勤带着小富婆来到了和平路，这里有一家他暑假为了试水而投资的杨记羊汤馆。

Thai

ราวสิบนาที เจียงฉินก็พาแม่หนูเศรษฐีมาถึงถนนเหอผิง ที่นี่มีร้านซุปแพะตระกูลหยางที่เขาเคยลงทุนเพื่อลองเชิงในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน

Chinese

“叔，好久不见。”

Thai

“อา ไม่ได้เจอกันนานเลย”

Chinese

“还有，婶……婶婶，你好。”

Thai

“แล้วก็ อะ…อาสะใภ้ สวัสดี”

Chinese

杨树安今天也是刚刚放假回家，所以一大早就被老爹薅起来帮忙，因为羊汤店一到冬天的早上就特别的忙，再加上开了第四家分店，人手有些不足，所以他就被抓了壮丁。

Thai

วันนี้หยางซู่อันก็เพิ่งปิดเทอมกลับมาบ้านเช่นกัน ดังนั้นจึงถูกพ่อปลุกขึ้นมาช่วยงานแต่เช้าตรู่ เพราะร้านซุปแพะพอถึงช่วงเช้าในฤดูหนาวก็จะยุ่งเป็นพิเศษ ประกอบกับเปิดสาขาที่สี่แล้ว คนจึงไม่ค่อยพอ เขาจึงถูกเกณฑ์ตัวมาช่วยงาน

Chinese

但他做梦也想不到，他今早上的第一单生意会是江勤，那个魔鬼一般的男人，曾经的高中同学，现在是老爹的结拜兄弟。

Thai

แต่เขาฝันก็ยังคิดไม่ถึงว่า ลูกค้ารายแรกในเช้าวันนี้ของเขาจะเป็นเจียงฉิน ชายผู้เหมือนปีศาจคนนั้น อดีตเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย ปัจจุบันเป็นพี่น้องร่วมสาบานของพ่อ

Chinese

不过说句实话，杨树安叫江勤一声叔的时候已经没太大的心理障碍了。

Thai

แต่ว่าตามความจริง ตอนที่หยางซู่อันเรียกเจียงฉินว่าอา เขาก็ไม่ได้มีอุปสรรคทางใจอะไรมากนักแล้ว

Chinese

为什么？

Thai

ทำไมน่ะหรือ

Chinese

因为江勤给他家投了十几万，每个季度的分红都不要，拿去支持他爹到处开分店，因为这，他们家的日子过的蒸蒸日上，他在大学也过的十分滋润。

Thai

เพราะเจียงฉินลงทุนให้บ้านเขาเป็นแสน เงินปันผลในแต่ละไตรมาสก็ไม่เอา ยกไปสนับสนุนพ่อของเขาให้ขยายสาขาไปทั่ว ด้วยเหตุนี้ ชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวพวกเขาจึงเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน ตัวเขาเองตอนอยู่มหาวิทยาลัยก็ใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

听说郭子航那个货都舔着脸叫一声义父，自己凭什么不能叫一声叔叔！

Thai

ได้ยินว่าไอ้หมอนั่นอย่างกัวจื่อหางยังหน้าด้านเรียกว่าพ่อบุญธรรมได้เลย แล้วทำไมเขาจะเรียกอาสักคำไม่ได้เล่า!

Chinese

但是……

Thai

แต่ทว่า…

Chinese

他现在要叫冯楠舒婶婶，真他妈想死的心都有了。

Thai

ตอนนี้เขาต้องเรียกเฝิงหนานซูว่าอาสะใภ้ โคตรจะอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดเลยจริงๆ

Chinese

这可是城南高中所有男生可望不可即的梦，也是无数人青春里那一抹忘不掉的洁白，结果现在成他婶婶了，歪日，这他妈找谁说理去？

Thai

นี่คือความฝันที่เด็กหนุ่มทุกคนในโรงเรียนมัธยมปลายเฉิงหนานได้แต่มองแต่ไม่อาจเอื้อมถึง ทั้งยังเป็นความขาวบริสุทธิ์อันยากจะลืมเลือนในวัยเยาว์ของผู้คนนับไม่ถ้วน ผลปรากฏว่าตอนนี้กลายมาเป็นอาสะใภ้ของเขาแล้ว เชี่ยเอ๊ย เรื่องบ้าๆ แบบนี้จะไปหาเหตุผลจากใครได้วะเนี่ย

Chinese

“树安啊，放假回来了？期末考试考的怎么样？”

Thai

“ซู่อัน ปิดเทอมกลับมาแล้วเหรอ สอบปลายภาคเป็นยังไงบ้างล่ะ”

Chinese

江勤一副长辈的慈祥态度，心说终于轮到老子问别人这句话了，真爽。

Thai

เจียงฉินมีท่าทีใจดีอย่างผู้อาวุโส ในใจคิดว่าในที่สุดก็ถึงตาที่ตัวเองได้ถามคนอื่นด้วยประโยคนี้เสียที สะใจชะมัด

Chinese

“考的还行……”

Thai

“ก็สอบได้พอใช้ได้…”

Chinese

“得学习之星了吗？”

Thai

“ได้ดาวเด่นแห่งการเรียนไหม”

Chinese

“什么是学习之星。”

Thai

“ดาวเด่นแห่งการเรียนคืออะไร”

Chinese

“切，连个奖都没得？叔叔本来还给你准备红包，这回省了。”

Thai

“เชอะ แม้แต่รางวัลยังไม่ได้สักอย่างเลยเหรอ อุตส่าห์เตรียมอั่งเปาไว้ให้ รอบนี้เลยประหยัดไปได้เลย”

Chinese

江勤得意的不行，牵着冯楠舒就走进了店里。

Thai

เจียงฉินได้ใจเป็นที่สุด จูงมือเฝิงหนานซูเดินเข้าไปในร้าน

Chinese

过了一会儿，热腾腾的羊汤就上桌了，随汤上来的还有两块平底锅烙制的小饼，外加一锅牛肉粉丝煲。

Thai

ครู่ต่อมา ซุปแพะร้อนกรุ่นก็ยกมาเสิร์ฟบนโต๊ะ สิ่งที่มาพร้อมกับซุปยังมีแป้งทอดแผ่นเล็กที่ทอดบนกระทะก้นแบนสองแผ่น บวกกับวุ้นเส้นเนื้อตุ๋นหม้อดินอีกหนึ่งหม้อ

Chinese

看来杨建国是接受了自己的建议，不单单只做羊汤这一种单品，也开始增加花样了。

Thai

ดูท่าหยางเจี้ยนกั๋วจะยอมรับคำแนะนำของเขา ไม่เพียงทำแค่ซุปแพะที่เป็นเมนูเดี่ยวอย่างเดียว แต่ยังเริ่มเพิ่มลูกเล่นหลากหลายขึ้นแล้ว

Chinese

做餐饮就是这个样子，你只有提供给顾客更多的选择性，客流才能稳定而持久，如果光经营一款单品，再好吃也不是长久之计，因为餐饮品牌做的是回头客生意，但单一产品再好吃都会腻。

Thai

การทำธุรกิจอาหารก็เป็นแบบนี้ มีแต่ต้องมอบทางเลือกที่หลากหลายขึ้นให้แก่ลูกค้า จำนวนลูกค้าถึงจะมั่นคงและยืนยาวได้ หากขายแค่เมนูเดี่ยวเพียงอย่างเดียว ต่อให้อร่อยแค่ไหนก็ไม่ใช่วิธีการในระยะยาว เพราะแบรนด์อาหารทำธุรกิจจากลูกค้าประจำ ทว่าอาหารจานเดียวนั้นต่อให้อร่อยเพียงใดพอนานเข้าก็ย่อมเลี่ยน

Chinese

换句话说，招牌特色是吸引客源的利器，但一家店不能光有个招牌。

Thai

พูดอีกอย่างก็คือ เมนูเอกลักษณ์ประจำร้านเป็นอาวุธชั้นยอดในการดึงดูดลูกค้า แต่ร้านหนึ่งร้านจะพึ่งพาแค่ป้ายเมนูเด็ดอย่างเดียวไม่ได้

Chinese

江勤伸手把烧饼撕开，一小块一小块地丢进羊汤里，然后喂了小富婆一口，给她吃的呼呼满足，眼神里全都是愉悦。

Thai

เจียงฉินยื่นมือไปฉีกแผ่นแป้งอบออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วหย่อนลงไปในซุปแพะ จากนั้นก็ป้อนแม่หนูเศรษฐีไปหนึ่งคำ ทำเอาเธอกินอย่างเอร็ดอร่อยพึงพอใจ แววตาเต็มไปด้วยความสุข

Chinese

吃着吃着，江勤忽然想起昨晚的话题，有点好奇大户人家过年的红包有多少含金量。

Thai

กินไปกินมา จู่ๆ เจียงฉินก็นึกถึงหัวข้อสนทนาเมื่อคืนขึ้นมาได้ รู้สึกสงสัยอยู่บ้างว่าอั่งเปาช่วงปีใหม่ของตระกูลใหญ่จะมีมูลค่ามากแค่ไหน

Chinese

“小富婆，你过年会收到红包么？”

Thai

“แม่หนูเศรษฐี ช่วงปีใหม่เธอได้รับอั่งเปาไหม”

Chinese

冯楠舒摇摇头：“没有红包。”

Thai

เฝิงหนานซูส่ายหน้า “ไม่มีอั่งเปา”

Chinese

“也对，你也不缺钱。”江勤耸耸肩。

Thai

“ก็จริง เธอก็ไม่ได้ขาดเงินนี่นา” เจียงฉินยักไหล่

Chinese

“江勤会收到红包吗？”

Thai

“เจียงฉินได้รับอั่งเปาไหม”

Chinese

“有啊，做长辈的一般都会给红包的，叔叔婶婶，舅舅舅妈，都是每年必给，你得一边说我长大了，不能要了，一边扯着口袋让他们放进来，很有意思的。”

Thai

“มีสิ คนเป็นผู้ใหญ่มักจะให้อั่งเปากันทั้งนั้น พวกอา ลุง น้า ป้า ทุกปีต้องให้อยู่แล้ว เธอต้องพูดไปว่าฉันโตแล้ว รับไม่ได้แล้วนะ แต่ก็ต้องอ้ากระเป๋าเสื้อให้พวกเขาใส่ลงมาไปด้วย สนุกดีจะตาย”

Chinese

冯楠舒想了半天，伸手掏出自己的钱包，抽出一百块钱递给了坐在旁边的杨树安，表情高冷的仿佛一个长辈。

Thai

เฝิงหนานซูคิดอยู่นาน ยื่นมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมา ดึงธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนออกมาหนึ่งใบแล้วยื่นให้หยางซู่อันที่นั่งอยู่ข้างๆ สีหน้าเย็นชาประหนึ่งเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่ง

Chinese

杨树安：“？”

Thai

หยางซู่อัน “?”

Chinese

江勤：“？”

Thai

เจียงฉิน “?”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

半晌之后，杨建国闻讯赶了过来，和江勤热烈拥抱，一口一个老弟。

Thai

ครู่ใหญ่ต่อมา หยางเจี้ยนกั๋วได้ยินข่าวก็รีบมา สวมกอดเจียงฉินอย่างอบอุ่น เรียกน้องชายไม่ขาดปาก

Chinese

寒暄过后，他打开自己的皮包，从里面掏出了一份合同，递到了江勤的面前。

Thai

หลังจากทักทายกันเสร็จ เขาก็เปิดกระเป๋าหนังของตัวเอง ดึงสัญญาฉบับหนึ่งออกมาจากข้างในแล้วยื่นมาตรงหน้าเจียงฉิน

Chinese

“前几天有个人，想找我合作，开什么加盟店，我又不懂，就先拖着，打算等你回来看看行不行。”

Thai

“สองสามวันก่อนมีคนคนหนึ่งอยากมาร่วมมือกับฉัน จะเปิดร้านแฟรนไชส์อะไรสักอย่าง ฉันเองก็ไม่เข้าใจ ก็เลยผัดผ่อนไว้ก่อน กะว่าจะรอให้เธอกลับมาดูว่าใช้ได้ไหม”

Chinese

“加盟店？”

Thai

“ร้านแฟรนไชส์เหรอ”

Chinese

江勤翻开合同看了一阵：“加盟的事情可以考虑，但不是现在，我的建议是先把济州市场做起来，把名气打响，到时候我们自己去做加盟，也比被别人分走一杯羹强得多。”

Thai

เจียงฉินเปิดดูสัญญาอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องแฟรนไชส์สามารถพิจารณาได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ คำแนะนำของฉันคือทำตลาดจี้โจวให้ติดลมบนก่อน สร้างชื่อเสียงให้โด่งดัง ถึงเวลานั้นพวกเราค่อยทำแฟรนไชส์เอง ยังดีกว่าถูกคนอื่นมาแบ่งชิ้นเค้กไปตั้งเยอะ”

Chinese

杨建国对江勤有种盲目的信任，立马把合同撇了：“那我就听你的，先不搞合作加盟，继续开分店。”

Thai

หยางเจี้ยนกั๋วมีความเชื่อมั่นในตัวเจียงฉินอย่างไม่ลืมหูลืมตา จึงโยนสัญญาทิ้งทันที “งั้นฉันฟังเธอแล้วกัน ยังไม่ทำแฟรนไชส์ร่วมกับใคร เดินหน้าเปิดสาขาต่อไป”

Chinese

“开分店的速度也不要那么快，还是要研究新的营业产品，对了，我这里有两份配方，一个是饺子，一个是辣子鸡，你试试能不能用。”

Thai

“ความเร็วในการเปิดสาขาก็อย่าให้เร็วนัก ยังคงต้องคิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ในการทำธุรกิจด้วยล่ะ จริงสิ ฉันมีสูตรอยู่สองสูตร อันหนึ่งคือเกี๊ยว อีกอันคือไก่ผัดพริก เธอเอาไปลองดูว่าใช้ได้ไหม”

Chinese

江勤掏出手机，转发了两条短信给杨建国。

Thai

เจียงฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ส่งต่อข้อความสองข้อความให้หยางเจี้ยนกั๋ว

Chinese

辣子鸡的配方是董文豪给的，当初在农家乐团建的时候做过，江勤认为其味道十分不错。

Thai

สูตรไก่ผัดพริกได้มาจากต่งเหวินหาว ตอนที่ไปทำกิจกรรมสร้างทีมที่บ้านพักตากอากาศสไตล์ฟาร์มคราวนั้นเคยทำอยู่ เจียงฉินคิดว่ารสชาติของมันอร่อยมากทีเดียว

Chinese

饺子的配方是宋晴晴的妈妈给的，他没尝过，但看老吕，朱凤和张校长的反应，馅料口味应该出奇的好。

Thai

ส่วนสูตรเกี๊ยวได้มาจากแม่ของซ่งฉิงฉิง เขาไม่เคยชิม แต่ดูจากปฏิกิริยาของเหล่าลวี่ จูเฟิ่ง และรองอธิการบดีจาง รสชาติของไส้น่าจะอร่อยเป็นเลิศ

Chinese

“这配方不是我的，如果能用的话，就当做技术入股吧，每年从营业额里抽出一部分，按比例给他们一点分成就好。”

Thai

“สูตรนี้ไม่ใช่ของฉัน ถ้าใช้ได้ก็ถือว่าเป็นการร่วมหุ้นด้วยเทคโนโลยีแล้วกัน ทุกปีก็หักเงินส่วนหนึ่งจากยอดขาย แบ่งเปอร์เซ็นต์ให้พวกเขาสักหน่อยตามสัดส่วนก็พอ”

Chinese

“好，那我试试看。”

Thai

“ได้ งั้นฉันจะลองดู”

Chinese

江勤点点头，伸手喂了对面的小富婆一口羊汤，并伸手用小拇指帮她擦了擦嘴角溢出的汤水。

Thai

เจียงฉินพยักหน้า ยื่นมือไปป้อนซุปแพะให้แม่หนูเศรษฐีที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหนึ่งคำ และยื่นนิ้วก้อยไปช่วยเช็ดน้ำซุปที่ไหลล้นออกมาจากมุมปากให้เธอ

Chinese

结果后面又喂了几次，每一次都会有汤水“不小心”从嘴角溢出来。

Thai

ผลปรากฏว่าหลังจากนั้นพอป้อนอีกสองสามครั้ง ทุกครั้งก็จะมีน้ำซุป “ไม่ได้ตั้งใจ” ไหลล้นออกมาจากมุมปากเสมอ

Chinese

“？”

Thai

“?”

Chinese

见江勤有所察觉，冯楠舒立刻抿住小嘴儿，眼神飘飘忽忽的，看上去什么都不懂的样子。

Thai

เมื่อเห็นว่าเจียงฉินเริ่มรู้ทัน เฝิงหนานซูก็เม้มปากเล็กๆ ทันที สายตาหลุกหลิกไปมา ดูเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

Chinese

等到吃饱喝足之后，江勤起身要走，杨建国立马叫儿子出去送送叔叔婶婶，杨树安正拿着手里的一百块发呆呢，听到叔叔婶婶这四个字头皮都麻了。

Thai

พอกินอิ่มดื่มหนำแล้ว เจียงฉินก็ลุกขึ้นจะกลับ หยางเจี้ยนกั๋วจึงรีบเรียกลูกชายให้ออกไปส่งอาและอาสะใภ้ หยางซู่อันที่กำลังถือเงินหนึ่งร้อยหยวนในมือยืนเหม่ออยู่ พอได้ยินคำว่าอาและอาสะใภ้สี่คำนี้ก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหัว

Chinese

“叔叔，慢走，以后不要来了。”

Thai

“คุณอา เดินทางปลอดภัยนะ วันหลังไม่ต้องมาแล้ว”

Chinese

“这大侄子，怎么说话呢，在家好好听话，别调皮捣蛋，红包也不能乱花，开学买文具用！”

Thai

“หลานชายคนนี้นี่ พูดจาอะไรกัน อยู่บ้านก็เชื่อฟังดีๆ อย่าซุกซนเกเรล่ะ อั่งเปาก็อย่าเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่าย เปิดเทอมเอาไว้ซื้อเครื่องเขียนนะ!”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

此后的几天时间里，江勤一直早出晚归，基本都是早上七点离开，傍晚五点回家，而且每次都说去图书馆。

Thai

ในช่วงสองสามวันหลังจากนั้น เจียงฉินออกจากบ้านแต่เช้ากลับบ้านตอนค่ำมาโดยตลอด ส่วนใหญ่จะออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า กลับบ้านตอนห้าโมงเย็น และทุกครั้งล้วนบอกว่าไปห้องสมุด

Chinese

没办法，小富婆就在图书馆等他，要不然约在哪里？

Thai

ช่วยไม่ได้ แม่หนูเศรษฐีรอเขาอยู่ที่ห้องสมุดนี่นา ไม่อย่างนั้นจะนัดเจอกันที่ไหนล่ะ

Chinese

但这一幕落在袁友琴眼里，却是忧心忡忡，心说儿子这是咋了，又不是高中，再认真也不用这么学吧。

Thai

แต่ภาพนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของหยวนโหย่วฉิน เธอกลับเป็นกังวลใจอย่างยิ่ง ในใจคิดว่าลูกชายเป็นอะไรไป ไม่ใช่มัธยมปลายสักหน่อย ต่อให้ตั้งใจเรียนก็ไม่ต้องโหมขนาดนี้ก็ได้มั้ง

Chinese

上个大学，恋爱也不谈，整天光知道学习，这怎么能行？

Thai

เข้ามหาวิทยาลัยทั้งที ความรักก็ไม่ยอมมีความรัก วันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียน แบบนี้จะไปใช้ได้ยังไง

Chinese

她考虑了半天，然后把摆在客厅的奖杯收了起来，决定不在给江勤过多的压力。

Thai

เธอคิดทบทวนอยู่นาน จากนั้นก็เก็บถ้วยรางวัลที่วางอยู่ในห้องนั่งเล่นไป ตัดสินใจว่าจะไม่สร้างแรงกดดันให้เจียงฉินมากเกินไปอีก

Chinese

“诶，我奖杯呢？”

Thai

“เอ๊ะ ถ้วยรางวัลของผมล่ะ”

Chinese

江勤从房间出来倒水喝，一眼就察觉到了自己的奖杯不翼而飞。

Thai

เจียงฉินเดินออกจากห้องมารินน้ำดื่ม มองปราดเดียวก็สังเกตเห็นว่าถ้วยรางวัลของตัวเองหายไปอย่างไร้ร่องรอย

Chinese

“我给你收起来了，以后少学点习吧，多看电视，你爸今天去营业厅缴费了，给有线电视充了钱，又多了二十个台。”

Thai

“แม่เก็บให้แกแล้ว วันหลังเพลาๆ เรื่องเรียนลงหน่อยเถอะ ดูทีวีให้เยอะๆ พ่อแกวันนี้ไปจ่ายเงินที่ศูนย์บริการมา เติมเงินเคเบิลทีวี ได้ช่องเพิ่มมาอีกยี่สิบช่องแน่ะ”

Chinese

“？？？？？”

Thai

“?????”

Chinese

江勤愣了一下，瞬间明白两口子是误会了，以为自己是去图书馆学习了。

Thai

เจียงฉินชะงักไปครู่หนึ่ง เข้าใจได้ในทันทีว่าสองสามีภรรยาเข้าใจผิด คิดว่าเขาไปเรียนหนังสือที่ห้องสมุด

Chinese

但这件事不好解释，因为他不是出去谈恋爱的，只是遛好朋友，这么超前的概念他们应该理解不了。

Thai

แต่เรื่องนี้อธิบายยาก เพราะเขาไม่ได้ออกไปจีบกัน แค่พาเพื่อนสนิทไปเดินเล่น แนวคิดที่ล้ำยุคขนาดนี้พวกเขาคงเข้าใจไม่ได้หรอก

Chinese

那往后两天就玩物丧志一下吧，免得两口子担心。

Thai

ถ้างั้นสองวันหลังจากนี้ก็ทำตัวเหลวไหลไร้สาระสักหน่อยแล้วกัน จะได้ไม่ทำให้สองสามีภรรยาเป็นห่วง

Chinese

(本章完)

Thai

(จบบทนี้)