เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

Chinese

他們並不清楚，所做的一切，全部被顧笙留守的小動物看到了。

Thai

พวกเขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ทำทั้งหมดถูกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่กู้เซิงทิ้งไว้เฝ้าดูอยู่

Chinese

顧笙讓那些小動物，全部撤出藏陰之地。

Thai

กู้เซิงให้สัตว์ตัวเล็ก ๆ เหล่านั้นถอนตัวออกจากสถานที่ซ่อนพลังหยินทั้งหมด

Chinese

這個地方，不能再回去。

Thai

สถานที่แห่งนี้กลับไปอีกไม่ได้แล้ว

Chinese

顧笙再往顧言看去，也不心急，安靜等待。

Thai

กู้เซิงหันกลับไปมองกู้เหยียนอีกครั้งโดยไม่ร้อนใจ เพียงรอคอยอย่างเงียบ ๆ

Chinese

一直等到了，天亮的時候。

Thai

รอจนกระทั่งฟ้าสาง

Chinese

顧言可以動了，終於融合結束。

Thai

กู้เหยียนขยับตัวได้แล้ว ในที่สุดการหลอมรวมก็สิ้นสุดลง

Chinese

有些事情，不是一眨眼就能完成，需要有融合的過程，等到融合結束，顧言鬆動身子，可以看到雙手的指甲恢復正常。

Thai

บางเรื่องไม่อาจเสร็จสิ้นได้ในพริบตา จำเป็นต้องผ่านกระบวนการหลอมรวม เมื่อการหลอมรวมสิ้นสุดลง กู้เหยียนก็ขยับร่างกาย และเห็นว่าเล็บมือกลับคืนสู่สภาพปกติ

Chinese

摸了摸殭屍牙，也沒有了。

Thai

เขาลูบเขี้ยวผีดิบดู ก็ไม่มีแล้วเช่นกัน

Chinese

不過想要出現，還是可以的，一個念頭，殭屍牙和指甲，都能伸出來，控制自如。

Thai

แต่หากต้องการให้มันปรากฏก็ยังทำได้ เพียงคิด เขี้ยวผีดิบกับเล็บมือก็สามารถยืดออกมาได้ ควบคุมได้อย่างอิสระ

Chinese

那些很長的毛髮，現在也沒有了，只剩下正常的頭髮。

Thai

ขนยาวเหล่านั้นก็หายไปแล้วเช่นกัน เหลือเพียงเส้นผมปกติ

Chinese

身上的皮膚恢復正常，看起來和正常人差不多。

Thai

ผิวหนังทั่วร่างกลับคืนสู่สภาพปกติ ดูไม่ต่างจากคนธรรมดา

Chinese

“我……”

Thai

“ผม…”

Chinese

顧言剛開口，有聲音出現。

Thai

ทันทีที่กู้เหยียนเอ่ยปาก ก็มีเสียงดังออกมา

Chinese

好像還可以說話了。

Thai

ดูเหมือนเขาจะพูดได้แล้ว

Chinese

“小笙，我……我怎麼變回正常人了？”顧言往旁邊的顧笙看去。

Thai

“เสี่ยวเซิง ผม…ผมกลับมาเป็นคนปกติได้ยังไง?” กู้เหยียนมองไปทางกู้เซิง

Chinese

“爸爸。”

Thai

“คุณพ่อ”

Chinese

顧笙一聲歡呼，飛快地走到顧言身邊，道：“你成了人靈屍。”

Thai

กู้เซิงส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ แล้วรีบเดินมาหากู้เหยียนพลางกล่าวว่า “คุณพ่อกลายเป็นศพวิญญาณมนุษย์แล้ว”

Chinese

“人靈屍？”

Thai

“ศพวิญญาณมนุษย์?”

Chinese

顧言摸了摸自己的臉，震驚道：“真的可以變成人靈屍！”

Thai

กู้เหยียนลูบใบหน้าตัวเองด้วยความตกตะลึง “กลายเป็นศพวิญญาณมนุษย์ได้จริง ๆ!”

Chinese

他還是感到很不可思議。

Thai

เขายังคงรู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง

Chinese

“爸爸，你看。”

Thai

“คุณพ่อ ดูสิ”

Chinese

顧笙拿出一面鏡子，是上次顧小夏給她的，不是很大，小小一個。

Thai

กู้เซิงหยิบกระจกบานหนึ่งออกมา เป็นบานที่กู้เสี่ยวเซี่ยให้เธอครั้งก่อน ขนาดไม่ใหญ่มาก เล็กนิดเดียว

Chinese

顧言看了看鏡子裡的自己，再也不是殭屍形態，眼神恢復正常，毛髮也正常，是個正常的人。

Thai

กู้เหยียนมองตัวเองในกระจก เขาไม่ได้อยู่ในสภาพผีดิบอีกต่อไป ดวงตากลับคืนสู่สภาพปกติ เส้นผมก็ปกติ เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง

Chinese

“還是那樣帥氣。”

Thai

“ก็ยังหล่อเหมือนเดิม”

Chinese

顧言看了一會，再感受自己的聲音。

Thai

กู้เหยียนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสัมผัสเสียงของตัวเอง

Chinese

真的可以說話。

Thai

เขาพูดได้จริง ๆ

Chinese

全部恢復正常了。

Thai

ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว

Chinese

不過顧言可以感受到，自己其實還是殭屍，這一點沒有改變，只是成了很奇怪的人靈屍。

Thai

แต่กู้เหยียนสัมผัสได้ว่าที่จริงแล้วตัวเองยังคงเป็นผีดิบ จุดนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลง เพียงแต่กลายเป็นศพวิญญาณมนุษย์ที่ประหลาดอย่างยิ่ง

Chinese

還不到飛僵，就能恢復到和人差不多的狀態。

Thai

ยังไม่ถึงขั้นผีดิบเหิน ก็สามารถฟื้นคืนสภาพจนไม่ต่างจากมนุษย์ได้แล้ว

Chinese

原來《養屍手札》裡面，關於人靈屍的描述，是正確的。

Thai

ที่แท้คำบรรยายเกี่ยวกับศพวิญญาณมนุษย์ใน “บันทึกเลี้ยงศพ” ก็ถูกต้อง

Chinese

“小笙，我現在還是毛僵？”

Thai

“เสี่ยวเซิง ตอนนี้ผมยังเป็นผีดิบขนอยู่ไหม?”

Chinese

顧言問道。

Thai

กู้เหยียนถาม

Chinese

有些事情，他肯定不如顧笙懂的多。

Thai

บางเรื่องเขาย่อมเข้าใจได้ไม่มากเท่ากู้เซิง

Chinese

顧笙微微搖頭道：“人靈屍和殭屍，區別還是很大，總體來說，爸爸已經不適合再用殭屍那一套境界，來確定什麼實力。”

Thai

กู้เซิงส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ศพวิญญาณมนุษย์กับผีดิบแตกต่างกันมาก โดยรวมแล้ว คุณพ่อไม่เหมาะจะใช้ขอบเขตของผีดิบชุดเดิมมากำหนดระดับพลังอีกต่อไป”

Chinese

她也看過《養屍手札》，還能看出顧言的特殊變化。

Thai

เธอเองก็เคยอ่าน “บันทึกเลี้ยงศพ” และยังมองออกถึงการเปลี่ยนแปลงอันพิเศษของกู้เหยียน

Chinese

“爸爸是殭屍，但又不是殭屍。”

Thai

“คุณพ่อเป็นผีดิบ แต่ก็ไม่ใช่ผีดิบ”

Chinese

顧笙想了想道：“具體怎麼樣，我也不是很清楚。”

Thai

กู้เซิงครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “เป็นอย่างไรแน่ หนูก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน”

Chinese

仙俠世界裡面，沒有人靈屍，只有殭屍，或者屍體修煉成精，她對人靈屍的認知，也是來自《養屍手札》。

Thai

ในโลกเซียนยุทธ์ไม่มีศพวิญญาณมนุษย์ มีเพียงผีดิบ หรือศพที่บำเพ็ญจนมีปัญญา ความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับศพวิญญาณมนุษย์ก็ได้มาจาก “บันทึกเลี้ยงศพ”

Chinese

顧笙又道：“爸爸可以找找，那個老頭身上的東西，他們能養人靈屍，懂的應該很多。”

Thai

กู้เซิงกล่าวต่อว่า “คุณพ่อลองค้นหาสิ่งของบนตัวชายชราคนนั้นดูสิ พวกเขาสามารถเลี้ยงศพวิญญาณมนุษย์ได้ น่าจะมีความรู้อยู่มาก”

Chinese

“有道理。”

Thai

“มีเหตุผล”

Chinese

顧言這就去翻老人的東西。

Thai

กู้เหยียนจึงไปค้นสิ่งของของชายชรา

Chinese

老人的血，早就凝固。

Thai

เลือดของชายชราแข็งตัวไปนานแล้ว

Chinese

但血腥味還在。

Thai

แต่กลิ่นคาวเลือดยังคงอยู่

Chinese

顧言驚訝地發現，這一次看到鮮血，不再有吸血的衝動，儘管血腥味還是特別香甜，但再也沒有那種蠢蠢欲動的感覺。

Thai

กู้เหยียนประหลาดใจที่พบว่า คราวนี้เมื่อเห็นเลือดสด เขาไม่เกิดแรงกระตุ้นอยากดูดเลือดอีก แม้กลิ่นคาวเลือดยังคงหอมหวานเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่รู้สึกอยากขยับเขยื้อนทำอะไรเช่นนั้นอีกแล้ว

Chinese

“爸爸變成人靈屍，殭屍那些習性也不一樣了。”

Thai

“คุณพ่อกลายเป็นศพวิญญาณมนุษย์ นิสัยของผีดิบก็เปลี่ยนไปด้วย”

Chinese

顧笙解釋道：“你現在是擁有靈魂，不會再動不動就想要吸血。”

Thai

กู้เซิงอธิบายว่า “ตอนนี้คุณพ่อมีวิญญาณแล้ว จะไม่เกิดความคิดอยากดูดเลือดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลอีก”

Chinese

這是一個，很好的轉變。

Thai

นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีมาก

Chinese

顧言笑道：“小笙懂的真多。”

Thai

กู้เหยียนยิ้ม “เสี่ยวเซิงรู้เยอะจริง ๆ”

Chinese

於是他就翻老人的東西，除了一些符紙，再也沒有其他有價值的東西，符紙對他也無效了，他感到有些失望，不過顧笙拿起那把玉劍過來。

Thai

จากนั้นเขาก็ค้นสิ่งของของชายชรา นอกจากกระดาษยันต์แล้วก็ไม่มีของมีค่าอื่นอีก กระดาษยันต์เองก็ใช้ไม่ได้ผลกับเขาแล้ว เขาจึงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่กู้เซิงกลับหยิบกระบี่หยกเล่มนั้นมา

Chinese

“爸爸，這把劍不錯。”

Thai

“คุณพ่อ กระบี่เล่มนี้ไม่เลวเลย”

Chinese

顧笙說道：“你可以留下做武器。”

Thai

กู้เซิงกล่าวว่า “คุณพ่อเก็บไว้ใช้เป็นอาวุธได้นะ”

Chinese

這把劍不是很長，樣式是常見的短劍，但玉不像普通的玉，還挺重手的，也打不壞。

Thai

กระบี่เล่มนี้ไม่ยาวมาก รูปแบบเป็นกระบี่สั้นทั่วไป แต่หยกนั้นไม่เหมือนหยกธรรมดา ทั้งยังมีน้ำหนักมาก และทุบก็ไม่แตก

Chinese

“小笙要吧！”

Thai

“เสี่ยวเซิงเอาไว้เถอะ!”

Chinese

顧言沒有收下，道：“小笙用來防身。”

Thai

กู้เหยียนไม่รับมาแล้วกล่าวว่า “เสี่ยวเซิงเอาไว้ป้องกันตัว”

Chinese

看到顧言有好東西，首先是想給自己，顧笙心裡很暖，道：“我有爸爸就夠了。”

Thai

เมื่อเห็นกู้เหยียนมีของดี สิ่งแรกที่คิดคืออยากมอบให้ตัวเอง หัวใจกู้เซิงก็อบอุ่นขึ้นมา เธอกล่าวว่า “หนูมีคุณพ่อก็พอแล้ว”

Chinese

聽了她的話，顧言暖心地抱住這個丫頭。

Thai

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ กู้เหยียนก็โอบกอดเด็กสาวคนนี้อย่างอบอุ่น

Chinese

顧笙把玉劍，塞到顧言空間法器裡面，再抱住顧言的脖子。

Thai

กู้เซิงยัดกระบี่หยกเข้าไปในศาสตราเวทมิติของกู้เหยียน แล้วโอบคอเขาไว้

Chinese

“我知道，爸爸一定會保護我的。”顧笙開心道。

Thai

“หนูรู้ว่าคุณพ่อต้องปกป้องหนูแน่นอน” กู้เซิงกล่าวอย่างมีความสุข

Chinese

顧言揉了揉她的小腦袋，笑道：“一定保護你，不過剛才是小笙保護我。”

Thai

กู้เหยียนลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ แล้วยิ้มกล่าวว่า “พ่อต้องปกป้องเสี่ยวเซิงแน่นอน แต่เมื่อครู่นี้เสี่ยวเซิงเป็นคนปกป้องพ่อ”

Chinese

顧笙眉眼彎彎，笑道：“我們互相保護。”

Thai

ดวงตาและคิ้วของกู้เซิงโค้งเป็นรอยยิ้ม เธอกล่าวว่า “พวกเราปกป้องกันและกัน”

Chinese

“沒錯！”

Thai

“ถูกต้อง!”

Chinese

顧言笑了。

Thai

กู้เหยียนยิ้ม

Chinese

撿了個好女兒，就是很暖心。

Thai

การได้ลูกสาวดี ๆ มาสักคน ช่างทำให้หัวใจอบอุ่นจริง ๆ

Chinese

再看了看自己變回和一個正常人差不多的身體，夢想總算達成。

Thai

เขามองร่างกายของตัวเองที่กลับมาไม่ต่างจากคนปกติอีกครั้ง ในที่สุดความฝันก็เป็นจริง

Chinese

有一種重獲新生的感覺。

Thai

ให้ความรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่

Chinese

“爸爸挺好看的。”

Thai

“คุณพ่อหน้าตาดีจัง”

Chinese

顧笙又道。

Thai

กู้เซิงกล่าวขึ้นอีก

Chinese

“小笙才好看。”

Thai

“เสี่ยวเซิงต่างหากที่หน้าตาดี”

Chinese

顧言很是開心，輕輕捏了捏小笙的鼻子，道：“我們先回去。”

Thai

กู้เหยียนดีใจมาก เขาบีบจมูกเล็ก ๆ ของเสี่ยวเซิงเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “พวกเรากลับกันก่อน”

Chinese

顧笙道：“不能回藏陰之地，他們又找到那裡，並且在佈陣等爸爸回去。”

Thai

กู้เซิงกล่าวว่า “กลับไปสถานที่ซ่อนพลังหยินไม่ได้ พวกเขาหาที่นั่นเจออีกแล้ว แถมยังวางค่ายกลรอคุณพ่อกลับไปด้วย”

Chinese

居然又找來了？

Thai

พวกนั้นตามไปถึงที่นั่นอีกแล้วหรือ?

Chinese

顧言覺得這些人，很陰魂不散，接下來可能要換個城市生活，他現在變回了和人差不多，換個地方後他們找不到自己的。

Thai

กู้เหยียนรู้สึกว่าคนพวกนี้ช่างตามรังควานไม่เลิกรา ต่อไปอาจต้องเปลี่ยนเมืองใช้ชีวิต ตอนนี้เขากลับมาไม่ต่างจากคนปกติแล้ว หากเปลี่ยนสถานที่ พวกนั้นก็หาเขาไม่เจอ

Chinese

換個地方，賺錢養女兒。

Thai

เปลี่ยนสถานที่ หาเงินเลี้ยงลูกสาว

Chinese

再資助孤兒院的其他孩子，希望他們長大了，也要幫回孤兒院。

Thai

จากนั้นก็ช่วยเหลือเด็กคนอื่น ๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หวังว่าเมื่อพวกเขาโตขึ้นจะกลับมาช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเช่นกัน

Chinese

更希望從此以後，再也沒有孤兒，所有孩子都可以在父母身邊，健康快樂地成長。

Thai

ยิ่งกว่านั้นยังหวังว่าจากนี้ไปจะไม่มีเด็กกำพร้าอีก เด็กทุกคนจะได้เติบโตอย่างแข็งแรงและมีความสุขอยู่ข้างกายพ่อแม่

Chinese

顧言無奈道：“他們還不想放過我。”

Thai

กู้เหยียนกล่าวอย่างจนใจว่า “พวกเขายังไม่คิดจะปล่อยพ่อไป”

Chinese

想來自己也幫他們，立過不少功勞，還要如此窮追不捨。

Thai

คิดดูแล้วเขาเองก็สร้างผลงานให้พวกนั้นไม่น้อย แต่พวกนั้นยังคงไล่ล่าไม่ลดละ

Chinese

道不同，不相為謀。

Thai

หนทางต่างกัน ย่อมร่วมงานกันไม่ได้

Chinese

這句話很對。

Thai

คำพูดนี้ช่างถูกต้องจริง ๆ

Chinese

“我們先回去找小夏姐姐。”

Thai

“พวกเรากลับไปหาเสี่ยวเซี่ยพี่สาวกันก่อน”

Chinese

顧笙笑道：“她一定很擔心，看到爸爸的時候，一定又很開心。”

Thai

กู้เซิงยิ้มแล้วกล่าวว่า “เธอต้องเป็นห่วงมากแน่ ๆ พอเห็นคุณพ่อก็ต้องดีใจมากแน่นอน”

Chinese

回去找顧小夏之前，顧言還要換一身衣服，再洗個澡。

Thai

ก่อนกลับไปหากู้เสี่ยวเซี่ย กู้เหยียนยังต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าและอาบน้ำก่อน

Chinese

以前的身份證等，都沒有了。

Thai

บัตรประจำตัวประชาชนใบเดิมและสิ่งอื่น ๆ ล้วนหายไปหมดแล้ว

Chinese

顧言只好找了一個，不怎麼正經的旅館，至於錢這東西，也很容易弄到手。

Thai

กู้เหยียนจึงต้องหาโรงแรมที่ไม่ค่อยน่าไว้วางใจแห่งหนึ่ง ส่วนเรื่องเงินนั้นก็หาได้ง่ายมาก

Chinese

以他現在的能力，找一個有錢人家的別墅潛行進去，輕輕鬆鬆到手了，實在不行就讓許伊人去偷，同時再聯絡顧小夏，讓她不用擔心，中午在學校等自己。

Thai

ด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ เพียงลอบเข้าไปในบ้านพักตากอากาศของครอบครัวคนรวยสักแห่ง เงินก็มาอยู่ในมือได้อย่างง่ายดาย หากไม่ได้จริง ๆ ก็ให้สวี่อีเหรินไปขโมยมา พร้อมกับติดต่อกู้เสี่ยวเซี่ยไปด้วย บอกให้เธอไม่ต้องเป็นห่วง และรอตนเองที่โรงเรียนตอนเที่ยง

Chinese

買了衣服，開好房間。

Thai

ซื้อเสื้อผ้าและเปิดห้องเรียบร้อย

Chinese

把一切整理了一遍，重新當人的感覺，特別舒服。

Thai

จัดการทุกอย่างใหม่หมด ความรู้สึกของการกลับมาเป็นมนุษย์นั้นสบายเป็นพิเศษ

Chinese

再讓許伊人幫顧笙，也洗澡換衣服，打扮得漂漂亮亮的。

Thai

จากนั้นก็ให้สวี่อีเหรินช่วยอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กู้เซิงด้วย แต่งตัวให้สวยงาม

Chinese

到了中午的時候，他們來到學校外面。

Thai

เมื่อถึงเที่ยง พวกเขาก็มาถึงด้านนอกโรงเรียน

Chinese

“小夏姐姐。”

Thai

“พี่เสี่ยวเซี่ย”

Chinese

顧笙甜甜叫了一聲。

Thai

กู้เซิงเรียกเสียงหวาน

Chinese

顧小夏這才回過神來，驚喜地跑過去，先抱了一下顧笙，再抱住顧言，嗚嗚地哭了：“顧言哥哥，終於恢復正常了。”

Thai

กู้เสี่ยวเซี่ยจึงได้สติกลับมา เธอวิ่งเข้ามาด้วยความดีใจ กอดกู้เซิงก่อนหนึ่งครั้ง แล้วกอดกู้เหยียนต่อพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น “พี่กู้เหยียน ในที่สุดก็กลับมาเป็นปกติแล้ว”

Chinese

還是她熟悉的，長得很帥氣的顧言哥哥。

Thai

ยังคงเป็นพี่กู้เหยียนผู้คุ้นเคยและหล่อเหลาเหมือนเดิม

Chinese

他們是一起長大的青梅竹馬。

Thai

พวกเขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน

Chinese

她一直想念顧言，其實很想看看顧言當殭屍的樣子，心裡不會害怕顧言這個殭屍，現在變回來了，這樣更好。

Thai

เธอคิดถึงกู้เหยียนมาตลอด ที่จริงแล้วอยากเห็นสภาพตอนกู้เหยียนเป็นผีดิบมาก ในใจเธอไม่เคยหวาดกลัวกู้เหยียนที่เป็นผีดิบเลย ตอนนี้เขากลับมาเป็นคนได้แล้ว แบบนี้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่

Chinese

想著想著，顧笙又哭了。

Thai

ยิ่งคิด กู้เซิงก็ยิ่งร้องไห้ออกมา

Chinese

這一次是因為開心而哭。

Thai

คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ

Chinese

顧言安慰道：“沒事了，我們找個地方吃飯，邊吃邊說。”

Thai

กู้เหยียนปลอบว่า “ไม่เป็นไรแล้ว พวกเราไปหาอะไรกินกันเถอะ กินไปคุยไป”