สีฟ้าดูแล้วสบายตา

Chinese

“学姐，你说的什么药？”

Thai

“รุ่นพี่ หมายถึงยาอะไรเหรอ?”

Chinese

听到许颖诗的问话，沈逸并没有回头。

Thai

เมื่อได้ยินคำถามของสวี่อิ่งซือ เสิ่นอี้ก็ไม่ได้หันกลับไป

Chinese

“就是这个玻璃小瓶子里，装着的两颗蓝色小药片，是特效疗伤药吗？”

Thai

“ก็ยาเม็ดเล็กสีฟ้าสองเม็ดที่อยู่ในขวดแก้วเล็กๆ นี้น่ะสิ เป็นยารักษาอาการบาดเจ็บสูตรพิเศษเหรอ?”

Chinese

她拿着药瓶摇了两下，药片在药瓶中，发出叮当叮当的响声。

Thai

เธอถือขวดยาแล้วเขย่าสองที เม็ดยาในขวดยาส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง

Chinese

“应该是疗伤用的吧，我来的时候，在基地那边的药店里，各种药都买了一些，上面没有说明吗？”

Thai

“น่าจะใช้รักษาอาการบาดเจ็บนะ ตอนที่ผมมา ได้ซื้อยาต่างๆ จากร้านขายยาที่ฐานทัพมาอย่างละนิดละหน่อย ด้านบนไม่มีเขียนกำกับไว้เหรอ?”

Chinese

因为没有回头看，一时之间他也想不起来自己都买了什么药。

Thai

เพราะไม่ได้หันกลับไปมอง ชั่วขณะนั้นเขาจึงนึกไม่ออกเหมือนกันว่าตัวเองซื้อยาอะไรมาบ้าง

Chinese

“上面没有说明，既然是疗伤药，应该可以吃的吧。”

Thai

“ด้านบนไม่มีเขียนไว้ ในเมื่อเป็นยารักษาบาดแผล ก็น่าจะกินได้สินะ”

Chinese

许颖诗听到他的解释，嘴上嘀咕了一句，拿着药片就要给纪嫣吃。

Thai

สวี่อิ่งซือได้ยินคำอธิบายของเขาจึงพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง พลางถือเม็ดยาเตรียมจะป้อนให้จี้เยียนกิน

Chinese

忽然沈逸脑海中闪过一件事。

Thai

ทันใดนั้นเรื่องหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเสิ่นอี้

Chinese

“等等？蓝色小药片？”

Thai

“เดี๋ยวนะ? ยาเม็ดเล็กสีฟ้า?”

Chinese

他突然想起一件事，当初他爸妈被绑架的时候，他伪装成外卖员，给绑匪送外卖。

Thai

เขาพลันนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่พ่อแม่ของเขาถูกลักพาตัวไปในตอนนั้น เขาเคยปลอมตัวเป็นพนักงานส่งอาหารเพื่อไปส่งอาหารให้พวกโจรลักพาตัว

Chinese

在一个药店里，买过一次药，好像就是蓝色的小药片。

Thai

ที่ร้านขายยาแห่งหนึ่ง เขาเคยซื้อยามาครั้งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นยาเม็ดเล็กสีฟ้านี่แหละ

Chinese

他记得当时剩下了两颗，没有用，后来事情结束后，他也没敢放在家里，怕被他爸妈发现。

Thai

เขาจำได้ว่าตอนนั้นเหลืออยู่สองเม็ด ไม่ได้ใช้ หลังจากเรื่องราวจบลง เขาก็ไม่กล้าเก็บไว้ที่บ้านเพราะกลัวพ่อแม่จะมาเจอเข้า

Chinese

到时候他就解释不清楚了，所以一直都戴在身上。

Thai

ถึงตอนนั้นคงอธิบายไม่ถูกแน่ ดังนั้นเขาจึงพกติดตัวไว้ตลอด

Chinese

之前都是在自己口袋里放着的，有了储物手环，索性就在了手环里，省的被人看到。

Thai

ก่อนหน้านี้มักจะเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ พอมีกำไลมิติ ก็เลยเก็บไว้ในกำไลเสียเลย จะได้ไม่ต้องมีใครเห็น

Chinese

刚刚往外拿药的时候，一股脑全给拿了出来。

Thai

เมื่อครู่ตอนที่หยิบยาออกมา เขาก็ดันกวาดออกมาทั้งหมดในคราวเดียว

Chinese

把这件事给忘记了。

Thai

จนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

Chinese

“学姐，等等！”

Thai

“รุ่นพี่ เดี๋ยวก่อน!”

Chinese

沈逸连忙转身，对着许颖诗喊道。

Thai

เสิ่นอี้รีบหันขวับกลับไปแล้วตะโกนบอกสวี่อิ่งซือ

Chinese

结果他转身的时候，看到纪嫣此时，上半身的外套已经脱了下来，身上就穿着一件贴身内衣。

Thai

ทว่าเมื่อเขาหันกลับไป กลับเห็นว่าในเวลานี้จี้เยียนได้ถอดเสื้อคลุมท่อนบนออกแล้ว บนตัวสวมเพียงชุดชั้นในแนบเนื้อเท่านั้น

Chinese

他连忙又把身体转了回去，“学姐，刚那个蓝色小药片，是不是里面还有两片？”

Thai

เขารีบหันตัวกลับไปทันควัน “รุ่นพี่ ยาเม็ดเล็กสีฟ้าเมื่อกี้นี้ ด้านในยังเหลืออยู่สองเม็ดใช่ไหม?”

Chinese

许颖诗听到沈逸突然喊了一声，吓她一跳，正准备说话，忽然看到沈逸转身过来，然后又扭了回去。

Thai

สวี่อิ่งซือได้ยินเสิ่นอี้ตะโกนขึ้นมากะทันหันก็ตกใจจนสะดุ้ง กำลังจะเอ่ยปาก จู่ๆ ก็เห็นเสิ่นอี้หันมาแล้วก็รีบหันกลับไปอีกรอบ

Chinese

一脸坏笑，“怎么了？小学弟。”

Thai

เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ “เป็นอะไรไปเหรอ รุ่นน้องตัวน้อย”

Chinese

“是两片蓝色的小药片。”

Thai

“เป็นยาเม็ดเล็กสีฟ้าสองเม็ดจริงๆ นั่นแหละ”

Chinese

“那什么，还没有给嫣姐吃吧？”

Thai

“เอ่อ คือว่า…ยังไม่ได้ให้พี่เยียนกินใช่ไหม?”

Chinese

沈逸急忙问道。

Thai

เสิ่นอี้ถามอย่างร้อนรน

Chinese

“已经吃了。”

Thai

“กินไปแล้วล่ะ”

Chinese

“！！！”沈逸大吃一惊。

Thai

“!!!” เสิ่นอี้ตกใจแทบสิ้นสติ

Chinese

“赶紧吐出来，那个不能吃。”

Thai

“รีบคายออกมาเร็วเข้า ยานั่นกินไม่ได้นะ!”

Chinese

沈逸语气中带着焦急。

Thai

น้ำเสียงของเสิ่นอี้เต็มไปด้วยความร้อนใจ

Chinese

“怎么了？不是说疗伤的吗？”

Thai

“ทำไมเหรอ ไหนบอกว่าใช้รักษาอาการบาดเจ็บไง?”

Chinese

“不是，那个是我以前买的泻药，以前偶尔那什么，买的，快让嫣姐吐出来。”

Thai

“ไม่ใช่ นั่นเป็นยาถ่ายที่ผมเคยซื้อไว้เมื่อก่อน นานๆ ทีจะมีอาการแบบนั้น…ก็เลยซื้อไว้ รีบให้พี่เยียนคายออกมาเร็วเข้า!”

Chinese

他不好给两人解释，他本来就是按照泻药买的，只是药店老板骗了他，心中不断安慰自己，不是在骗她们，是药店老板先骗他的。

Thai

เขาอธิบายให้ทั้งสองคนฟังได้ไม่ถนัดนัก เดิมทีเขาตั้งใจจะซื้อยาถ่ายจริงๆ แต่เจ้าของร้านขายยาดันหลอกเขา ในใจจึงคอยปลอบตัวเองซ้ำๆ ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะหลอกพวกเธอ เจ้าของร้านขายยาต่างหากที่เป็นฝ่ายหลอกเขาก่อน

Chinese

“逗你玩的，没有吃，幸亏还没吃，不然...嘿嘿嘿~~”

Thai

“ล้อเล่นน่า ยังไม่ได้กิน โชคดีที่ยังไม่ทันได้กิน ไม่อย่างนั้นละก็…ฮิๆๆ~”

Chinese

许颖诗坏笑着说道，一旁的纪嫣白了她一眼。

Thai

สวี่อิ่งซือยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเอ่ยออกมา จี้เยียนที่อยู่ข้างๆ จึงส่งค้อนขวับให้เธอทีหนึ่ง

Chinese

这个朋友什么都好，但是这个有点唯恐天下不乱的性格，让她有点受不了。

Thai

เพื่อนคนนี้ดีทุกอย่าง แต่ไอ้นิสัยที่ชอบทำให้เรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวันนี่สิ ที่ทำให้เธอแทบทนไม่ไหว

Chinese

“没吃就好，没吃就好。”

Thai

“ไม่ได้กินก็ดีแล้ว ไม่ได้กินก็ดีแล้ว”

Chinese

沈逸松了一口气，还好没吃，他可是知道这个药的厉害，虽然是给男人吃的，但也不能保证女的吃了就没效果。

Thai

เสิ่นอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ไม่ได้กิน เขาน่ะรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของยานี้ดี ถึงแม้มันจะเป็นยาสำหรับผู้ชาย แต่ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าผู้หญิงกินเข้าไปแล้วจะไม่ได้ผล

Chinese

“怎么样，学弟，好看吗？”

Thai

“เป็นยังไงบ้าง รุ่นน้อง สวยไหม?”

Chinese

许颖诗忽然问了沈逸一句。

Thai

สวี่อิ่งซือถามเสิ่นอี้ขึ้นมาประโยคหนึ่งกะทันหัน

Chinese

“什么好看不好看？”沈逸心中疑惑了一下。

Thai

“อะไรสวยไม่สวยเหรอ?” เสิ่นอี้นึกสงสัยในใจ

Chinese

这把他给问蒙了，刚不是在说药吗？难道是在问药好不好看？

Thai

คำถามนี้ทำเอาเขางงเป็นไก่ตาแตก เมื่อกี้ไม่ได้พูดเรื่องยากันอยู่หรอกเหรอ? หรือว่ากำลังถามว่ายาดูสวยไหม?

Chinese

“那个颜色挺好看的，蓝色的，我喜欢蓝色。”

Thai

“สีนั่นก็สวยดีนะ สีฟ้า ผมชอบสีฟ้า”

Chinese

“哈哈哈~”

Thai

“ฮ่าๆๆ~”

Chinese

许颖诗捧腹大笑，身体都差点倒后去。

Thai

สวี่อิ่งซือกุมท้องหัวเราะร่า ร่างกายแทบจะหงายหลังล้มพับไป

Chinese

此时的纪嫣脸色微红，狠狠的瞪了她一眼。

Thai

จี้เยียนในเวลานี้ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เธอตวัดสายตามองค้อนสวี่อิ่งซืออย่างดุดัน

Chinese

她笑这么大声，是因为纪嫣今天穿的贴身内衣，刚刚是蓝色的。

Thai

ที่เธอหัวเราะเสียงดังขนาดนี้ ก็เพราะชุดชั้นในที่จี้เยียนสวมใส่อยู่ในวันนี้ บังเอิญเป็นสีฟ้าพอดี

Chinese

“原来学弟，你也喜欢蓝色，好有缘啊。”

Thai

“ที่แท้รุ่นน้องก็ชอบสีฟ้าเหมือนกัน พรหมลิขิตชัดๆ เลยนะเนี่ย”

Chinese

许颖诗笑的眼泪都快掉下来了，捂着肚子。

Thai

สวี่อิ่งซือหัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด พลางกุมท้องตัวเองไว้

Chinese

“是啊，蓝色给人一种很清新，心旷神怡的感觉。”

Thai

“ใช่แล้ว สีฟ้าให้ความรู้สึกสดชื่น ผ่อนคลายสบายใจมาก”

Chinese

沈逸脑海中想象着蓝色的天空，情不自禁的发出一句感叹。

Thai

เสิ่นอี้จินตนาการถึงท้องฟ้าสีครามในหัว แล้วเอ่ยรำพึงออกมาอย่างอดไม่ได้

Chinese

“学姐，你也喜欢蓝色吗？”

Thai

“รุ่นพี่ชอบสีฟ้าเหมือนกันเหรอ?”

Chinese

“我还行，小嫣特别喜欢蓝色，嘿嘿嘿~”

Thai

“ฉันก็เฉยๆ นะ แต่เสี่ยวเยียนชอบสีฟ้าเป็นพิเศษเลยล่ะ ฮิๆๆ~”

Chinese

许颖诗说完，还看了看纪嫣身上的衣服。

Thai

สวี่อิ่งซือพูดจบ ก็ยังกวาดตามองเสื้อผ้าบนตัวของจี้เยียนอีกด้วย

Chinese

“那还挺巧的，看来我和嫣姐的品味一样，蓝色让人看着很舒服。”

Thai

“บังเอิญจังเลยนะ ดูเหมือนรสนิยมของผมกับพี่เยียนจะเหมือนกันเลย สีฟ้ามองแล้วสบายตาสุดๆ”

Chinese

沈逸又感叹了一句，脑海中的画面，一直都是晴朗的天空。

Thai

เสิ่นอี้เอ่ยชื่นชมขึ้นมาอีกประโยค ภาพในหัวของเขายังคงเป็นท้องฟ้าที่แจ่มใสมาโดยตลอด

Chinese

“那你和小嫣挺有缘，以后让我叫小嫣带着你一起欣赏蓝色。”

Thai

“ถ้าอย่างนั้นนายกับเสี่ยวเยียนก็มีวาสนาต่อกันมากเลยนะ ไว้คราวหลังฉันจะบอกให้เสี่ยวเยียนพานายไปชื่นชมสีฟ้าด้วยกัน”

Chinese

“你闭嘴！！！再多说一句！！！现在就灭了你！！！”

Thai

“เธอหุบปากไปเลยนะ!!! ขืนพูดอีกแม้แต่คำเดียวละก็!!! ฉันจะฆ่าเธอเดี๋ยวนี้แหละ!!!”

Chinese

纪嫣近乎吼出来的声音，吓的沈逸一激灵，刚刚不是还聊的好好的，怎么突然就发火了？

Thai

เสียงของจี้เยียนที่แทบจะคำรามออกมาทำเอาเสิ่นอี้สะดุ้งโหยง เมื่อกี้ยังคุยกันดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงได้โมโหขึ้นมาล่ะ?

Chinese

“唉~女人果然是一种让人琢磨不透的生物。”

Thai

“เฮ้อ~ ผู้หญิงนี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยากจะเข้าใจจริงๆ เลย”

Chinese

他心中感叹了一句，没敢继续说话。

Thai

เขาได้แต่ทอดถอนใจอยู่เงียบๆ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ

Chinese

许颖诗则不理会她愤怒的话，依旧一脸坏笑。

Thai

สวี่อิ่งซือไม่สนใจคำพูดเดือดดาลของเธอแม้แต่น้อย ยังคงยิ้มเจ้าเล่ห์ต่อไป

Chinese

纪嫣此时恨不得找个地缝钻进去，她的脸色涨的通红，也不知道是因为愤怒还是什么，眼神中透露出凶狠的目光，死死的盯着许颖诗。

Thai

จี้เยียนในเวลานี้แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ใบหน้าของเธอแดงก่ำจนไม่รู้ว่าเกิดจากความโกรธหรืออะไรกันแน่ แววตาเผยความดุร้ายออกมา จ้องเขม็งไปที่สวี่อิ่งซืออย่างเอาเป็นเอาตาย

Chinese

“好了好了，我不说了，赶紧给你处理伤口。”

Thai

“เอาละๆ ฉันไม่พูดแล้ว รีบทำแผลให้เธอดีกว่า”

Chinese

许颖诗连忙收起了笑容，拿起药，往她的伤口处涂抹。

Thai

สวี่อิ่งซือรีบหุบยิ้ม หยิบยาขึ้นมาแล้วทาลงบนบาดแผลของเธอ

Chinese

整个洞穴内瞬间安静了下来，只剩下了拿药瓶的声音。

Thai

ภายในถ้ำพลันเงียบสงัดลงในทันใด หลงเหลือเพียงเสียงหยิบจับขวดยาเท่านั้น

Chinese

等一切处理好之后，纪嫣穿好了衣服。

Thai

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จี้เยียนก็สวมเสื้อผ้าจนเสร็จ

Chinese

“小学弟，你可以转过来了。”

Thai

“รุ่นน้องตัวน้อย หันกลับมาได้แล้วล่ะ”

Chinese

许颖诗的声音再次传来，打破了刚才的寂静。

Thai

เสียงของสวี่อิ่งซือดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำลายความเงียบงันเมื่อครู่ลง

Chinese

沈逸转过身的时候，看到纪嫣还在那里躺着，此时的脸色在火光的照耀下，看着红扑扑的。

Thai

ตอนที่เสิ่นอี้หันกลับไป ก็เห็นจี้เยียนยังคงนอนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอภายใต้แสงไฟส่องสว่างแลดูแดงระเรื่อ

Chinese

“嫣姐这是发烧了吗？怎么脸色这么红？”

Thai

“พี่เยียนเป็นไข้หรือเปล่า ทำไมหน้าถึงแดงขนาดนี้?”

Chinese

“哈哈哈~对对，可能是受伤的原因，有一点发烧。”

Thai

“ฮ่าๆๆ~ ใช่แล้วๆ อาจจะเป็นเพราะบาดเจ็บนั่นแหละ เลยมีไข้นิดหน่อย”

Chinese

许颖诗听到沈逸的话，再次笑出了声，毫无形象的坐在地上，哈哈大笑。

Thai

สวี่อิ่งซือได้ยินคำพูดของเสิ่นอี้ก็หัวเราะก๊ากออกมาอีกรอบ นั่งหัวเราะร่าอยู่บนพื้นโดยไม่รักษาภาพลักษณ์แม้แต่น้อย

Chinese

这让沈逸有点摸不着头脑，发烧怎么还这么高兴，这是什么情况？

Thai

สิ่งนี้ทำให้เสิ่นอี้งงงวยอยู่บ้าง เป็นไข้แล้วทำไมถึงยังดีใจขนาดนี้กัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

Chinese

“是不是这里太阴暗的原因，我这里还有几套衣服，嫣姐不嫌弃的话，先穿上这个，别再严重了。”

Thai

“เป็นเพราะที่นี่ทั้งมืดทั้งชื้นเกินไปหรือเปล่า ในตัวผมยังมีเสื้อผ้าอยู่อีกหลายชุด ถ้าพี่เยียนไม่รังเกียจ ก็สวมชุดนี้ทับไปก่อนเถอะ จะได้ไม่เป็นหนักขึ้น”

Chinese

说着他从储物手环中拿出几套衣服，这个还是他在进入黑风山脉之前，在那个小镇上买的。

Thai

ขณะพูด เขาก็หยิบเสื้อผ้าสองสามชุดออกมาจากกำไลมิติ เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของที่เขาซื้อมาจากเมืองเล็กๆ ก่อนจะเข้าไปในเทือกเขาเฮยเฟิง

Chinese

预防万一在这里面遇到什么危险，衣服破了。

Thai

เผื่อเอาไว้กรณีที่เจออันตรายข้างในจนเสื้อผ้าขาด

Chinese

“我没事，是火堆热的。”

Thai

“ฉันไม่เป็นไร ที่หน้าร้อนเพราะกองไฟต่างหาก”

Chinese

纪嫣连忙解释了一句，只是语气中带着一丝慌乱，又狠狠的瞪了许颖诗一眼。

Thai

จี้เยียนรีบอธิบายแก้ต่าง เพียงแต่น้ำเสียงแฝงความลนลานอยู่เล็กน้อย ทั้งยังตวัดสายตามองค้อนสวี่อิ่งซืออย่างดุดันอีกรอบ

Chinese

“学姐，你帮嫣姐换上，受伤了的时候最容易着凉。”

Thai

“รุ่นพี่ ช่วยเปลี่ยนให้พี่เยียนหน่อยนะ ตอนบาดเจ็บอยู่นี่แหละที่เป็นหวัดง่ายที่สุด”

Chinese

说着便再次转身，看向外面，背对着两人。

Thai

พูดจบเขาก็หันหลังกลับไปอีกครั้ง มองออกไปข้างนอกโดยหันหลังให้ทั้งสองคน

Chinese

许颖诗拿起衣服，就要给她换。

Thai

สวี่อิ่งซือหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา เตรียมจะเปลี่ยนให้เธอ

Chinese

但是纪嫣死活不同意。

Thai

แต่จี้เยียนกลับไม่ยอมท่าเดียว

Chinese

“你不换衣服，是想和小学弟一起欣赏蓝色吗？”

Thai

“เธอไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า อยากจะชื่นชมสีฟ้าไปพร้อมกับรุ่นน้องตัวน้อยหรือไง?”

Chinese

许颖诗指了指她身上的衣服，用极低的声音，在她耳边说道。

Thai

สวี่อิ่งซือชี้ไปที่เสื้อผ้าบนตัวของเธอ แล้วกระซิบข้างหูด้วยเสียงอันแผ่วเบา

Chinese

此时她身上的衣服，已经有许多地方破开，露出来了里面的贴身衣物，一抹蓝色浮现出来。

Thai

ในเวลานี้เสื้อผ้าบนตัวของเธอขาดวิ่นไปหลายจุด เผยให้เห็นชุดชั้นในด้านใน สีฟ้าเรื่อเรืองปรากฏสู่สายตา

Chinese

看着她脸上的坏笑，纪嫣最终还是妥协了。

Thai

เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเธอ ในที่สุดจี้เยียนก็จำต้องยอมแพ้