สีฟ้าดูแล้วสบายตา
蓝色让人看着很舒服แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
“学姐,你说的什么药?”
ไทย
“รุ่นพี่ หมายถึงยาอะไรเหรอ?”
จีน
听到许颖诗的问话,沈逸并没有回头。
ไทย
เมื่อได้ยินคำถามของสวี่อิ่งซือ เสิ่นอี้ก็ไม่ได้หันกลับไป
จีน
“就是这个玻璃小瓶子里,装着的两颗蓝色小药片,是特效疗伤药吗?”
ไทย
“ก็ยาเม็ดเล็กสีฟ้าสองเม็ดที่อยู่ในขวดแก้วเล็กๆ นี้น่ะสิ เป็นยารักษาอาการบาดเจ็บสูตรพิเศษเหรอ?”
จีน
她拿着药瓶摇了两下,药片在药瓶中,发出叮当叮当的响声。
ไทย
เธอถือขวดยาแล้วเขย่าสองที เม็ดยาในขวดยาส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง
จีน
“应该是疗伤用的吧,我来的时候,在基地那边的药店里,各种药都买了一些,上面没有说明吗?”
ไทย
“น่าจะใช้รักษาอาการบาดเจ็บนะ ตอนที่ผมมา ได้ซื้อยาต่างๆ จากร้านขายยาที่ฐานทัพมาอย่างละนิดละหน่อย ด้านบนไม่มีเขียนกำกับไว้เหรอ?”
จีน
因为没有回头看,一时之间他也想不起来自己都买了什么药。
ไทย
เพราะไม่ได้หันกลับไปมอง ชั่วขณะนั้นเขาจึงนึกไม่ออกเหมือนกันว่าตัวเองซื้อยาอะไรมาบ้าง
จีน
“上面没有说明,既然是疗伤药,应该可以吃的吧。”
ไทย
“ด้านบนไม่มีเขียนไว้ ในเมื่อเป็นยารักษาบาดแผล ก็น่าจะกินได้สินะ”
จีน
许颖诗听到他的解释,嘴上嘀咕了一句,拿着药片就要给纪嫣吃。
ไทย
สวี่อิ่งซือได้ยินคำอธิบายของเขาจึงพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง พลางถือเม็ดยาเตรียมจะป้อนให้จี้เยียนกิน
จีน
忽然沈逸脑海中闪过一件事。
ไทย
ทันใดนั้นเรื่องหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเสิ่นอี้
จีน
“等等?蓝色小药片?”
ไทย
“เดี๋ยวนะ? ยาเม็ดเล็กสีฟ้า?”
จีน
他突然想起一件事,当初他爸妈被绑架的时候,他伪装成外卖员,给绑匪送外卖。
ไทย
เขาพลันนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่พ่อแม่ของเขาถูกลักพาตัวไปในตอนนั้น เขาเคยปลอมตัวเป็นพนักงานส่งอาหารเพื่อไปส่งอาหารให้พวกโจรลักพาตัว
จีน
在一个药店里,买过一次药,好像就是蓝色的小药片。
ไทย
ที่ร้านขายยาแห่งหนึ่ง เขาเคยซื้อยามาครั้งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นยาเม็ดเล็กสีฟ้านี่แหละ
จีน
他记得当时剩下了两颗,没有用,后来事情结束后,他也没敢放在家里,怕被他爸妈发现。
ไทย
เขาจำได้ว่าตอนนั้นเหลืออยู่สองเม็ด ไม่ได้ใช้ หลังจากเรื่องราวจบลง เขาก็ไม่กล้าเก็บไว้ที่บ้านเพราะกลัวพ่อแม่จะมาเจอเข้า
จีน
到时候他就解释不清楚了,所以一直都戴在身上。
ไทย
ถึงตอนนั้นคงอธิบายไม่ถูกแน่ ดังนั้นเขาจึงพกติดตัวไว้ตลอด
จีน
之前都是在自己口袋里放着的,有了储物手环,索性就在了手环里,省的被人看到。
ไทย
ก่อนหน้านี้มักจะเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ พอมีกำไลมิติ ก็เลยเก็บไว้ในกำไลเสียเลย จะได้ไม่ต้องมีใครเห็น
จีน
刚刚往外拿药的时候,一股脑全给拿了出来。
ไทย
เมื่อครู่ตอนที่หยิบยาออกมา เขาก็ดันกวาดออกมาทั้งหมดในคราวเดียว
จีน
把这件事给忘记了。
ไทย
จนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
จีน
“学姐,等等!”
ไทย
“รุ่นพี่ เดี๋ยวก่อน!”
จีน
沈逸连忙转身,对着许颖诗喊道。
ไทย
เสิ่นอี้รีบหันขวับกลับไปแล้วตะโกนบอกสวี่อิ่งซือ
จีน
结果他转身的时候,看到纪嫣此时,上半身的外套已经脱了下来,身上就穿着一件贴身内衣。
ไทย
ทว่าเมื่อเขาหันกลับไป กลับเห็นว่าในเวลานี้จี้เยียนได้ถอดเสื้อคลุมท่อนบนออกแล้ว บนตัวสวมเพียงชุดชั้นในแนบเนื้อเท่านั้น
จีน
他连忙又把身体转了回去,“学姐,刚那个蓝色小药片,是不是里面还有两片?”
ไทย
เขารีบหันตัวกลับไปทันควัน “รุ่นพี่ ยาเม็ดเล็กสีฟ้าเมื่อกี้นี้ ด้านในยังเหลืออยู่สองเม็ดใช่ไหม?”
จีน
许颖诗听到沈逸突然喊了一声,吓她一跳,正准备说话,忽然看到沈逸转身过来,然后又扭了回去。
ไทย
สวี่อิ่งซือได้ยินเสิ่นอี้ตะโกนขึ้นมากะทันหันก็ตกใจจนสะดุ้ง กำลังจะเอ่ยปาก จู่ๆ ก็เห็นเสิ่นอี้หันมาแล้วก็รีบหันกลับไปอีกรอบ
จีน
一脸坏笑,“怎么了?小学弟。”
ไทย
เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ “เป็นอะไรไปเหรอ รุ่นน้องตัวน้อย”
จีน
“是两片蓝色的小药片。”
ไทย
“เป็นยาเม็ดเล็กสีฟ้าสองเม็ดจริงๆ นั่นแหละ”
จีน
“那什么,还没有给嫣姐吃吧?”
ไทย
“เอ่อ คือว่า…ยังไม่ได้ให้พี่เยียนกินใช่ไหม?”
จีน
沈逸急忙问道。
ไทย
เสิ่นอี้ถามอย่างร้อนรน
จีน
“已经吃了。”
ไทย
“กินไปแล้วล่ะ”
จีน
“!!!”沈逸大吃一惊。
ไทย
“!!!” เสิ่นอี้ตกใจแทบสิ้นสติ
จีน
“赶紧吐出来,那个不能吃。”
ไทย
“รีบคายออกมาเร็วเข้า ยานั่นกินไม่ได้นะ!”
จีน
沈逸语气中带着焦急。
ไทย
น้ำเสียงของเสิ่นอี้เต็มไปด้วยความร้อนใจ
จีน
“怎么了?不是说疗伤的吗?”
ไทย
“ทำไมเหรอ ไหนบอกว่าใช้รักษาอาการบาดเจ็บไง?”
จีน
“不是,那个是我以前买的泻药,以前偶尔那什么,买的,快让嫣姐吐出来。”
ไทย
“ไม่ใช่ นั่นเป็นยาถ่ายที่ผมเคยซื้อไว้เมื่อก่อน นานๆ ทีจะมีอาการแบบนั้น…ก็เลยซื้อไว้ รีบให้พี่เยียนคายออกมาเร็วเข้า!”
จีน
他不好给两人解释,他本来就是按照泻药买的,只是药店老板骗了他,心中不断安慰自己,不是在骗她们,是药店老板先骗他的。
ไทย
เขาอธิบายให้ทั้งสองคนฟังได้ไม่ถนัดนัก เดิมทีเขาตั้งใจจะซื้อยาถ่ายจริงๆ แต่เจ้าของร้านขายยาดันหลอกเขา ในใจจึงคอยปลอบตัวเองซ้ำๆ ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะหลอกพวกเธอ เจ้าของร้านขายยาต่างหากที่เป็นฝ่ายหลอกเขาก่อน
จีน
“逗你玩的,没有吃,幸亏还没吃,不然...嘿嘿嘿~~”
ไทย
“ล้อเล่นน่า ยังไม่ได้กิน โชคดีที่ยังไม่ทันได้กิน ไม่อย่างนั้นละก็…ฮิๆๆ~”
จีน
许颖诗坏笑着说道,一旁的纪嫣白了她一眼。
ไทย
สวี่อิ่งซือยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเอ่ยออกมา จี้เยียนที่อยู่ข้างๆ จึงส่งค้อนขวับให้เธอทีหนึ่ง
จีน
这个朋友什么都好,但是这个有点唯恐天下不乱的性格,让她有点受不了。
ไทย
เพื่อนคนนี้ดีทุกอย่าง แต่ไอ้นิสัยที่ชอบทำให้เรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวันนี่สิ ที่ทำให้เธอแทบทนไม่ไหว
จีน
“没吃就好,没吃就好。”
ไทย
“ไม่ได้กินก็ดีแล้ว ไม่ได้กินก็ดีแล้ว”
จีน
沈逸松了一口气,还好没吃,他可是知道这个药的厉害,虽然是给男人吃的,但也不能保证女的吃了就没效果。
ไทย
เสิ่นอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ไม่ได้กิน เขาน่ะรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของยานี้ดี ถึงแม้มันจะเป็นยาสำหรับผู้ชาย แต่ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าผู้หญิงกินเข้าไปแล้วจะไม่ได้ผล
จีน
“怎么样,学弟,好看吗?”
ไทย
“เป็นยังไงบ้าง รุ่นน้อง สวยไหม?”
จีน
许颖诗忽然问了沈逸一句。
ไทย
สวี่อิ่งซือถามเสิ่นอี้ขึ้นมาประโยคหนึ่งกะทันหัน
จีน
“什么好看不好看?”沈逸心中疑惑了一下。
ไทย
“อะไรสวยไม่สวยเหรอ?” เสิ่นอี้นึกสงสัยในใจ
จีน
这把他给问蒙了,刚不是在说药吗?难道是在问药好不好看?
ไทย
คำถามนี้ทำเอาเขางงเป็นไก่ตาแตก เมื่อกี้ไม่ได้พูดเรื่องยากันอยู่หรอกเหรอ? หรือว่ากำลังถามว่ายาดูสวยไหม?
จีน
“那个颜色挺好看的,蓝色的,我喜欢蓝色。”
ไทย
“สีนั่นก็สวยดีนะ สีฟ้า ผมชอบสีฟ้า”
จีน
“哈哈哈~”
ไทย
“ฮ่าๆๆ~”
จีน
许颖诗捧腹大笑,身体都差点倒后去。
ไทย
สวี่อิ่งซือกุมท้องหัวเราะร่า ร่างกายแทบจะหงายหลังล้มพับไป
จีน
此时的纪嫣脸色微红,狠狠的瞪了她一眼。
ไทย
จี้เยียนในเวลานี้ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เธอตวัดสายตามองค้อนสวี่อิ่งซืออย่างดุดัน
จีน
她笑这么大声,是因为纪嫣今天穿的贴身内衣,刚刚是蓝色的。
ไทย
ที่เธอหัวเราะเสียงดังขนาดนี้ ก็เพราะชุดชั้นในที่จี้เยียนสวมใส่อยู่ในวันนี้ บังเอิญเป็นสีฟ้าพอดี
จีน
“原来学弟,你也喜欢蓝色,好有缘啊。”
ไทย
“ที่แท้รุ่นน้องก็ชอบสีฟ้าเหมือนกัน พรหมลิขิตชัดๆ เลยนะเนี่ย”
จีน
许颖诗笑的眼泪都快掉下来了,捂着肚子。
ไทย
สวี่อิ่งซือหัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด พลางกุมท้องตัวเองไว้
จีน
“是啊,蓝色给人一种很清新,心旷神怡的感觉。”
ไทย
“ใช่แล้ว สีฟ้าให้ความรู้สึกสดชื่น ผ่อนคลายสบายใจมาก”
จีน
沈逸脑海中想象着蓝色的天空,情不自禁的发出一句感叹。
ไทย
เสิ่นอี้จินตนาการถึงท้องฟ้าสีครามในหัว แล้วเอ่ยรำพึงออกมาอย่างอดไม่ได้
จีน
“学姐,你也喜欢蓝色吗?”
ไทย
“รุ่นพี่ชอบสีฟ้าเหมือนกันเหรอ?”
จีน
“我还行,小嫣特别喜欢蓝色,嘿嘿嘿~”
ไทย
“ฉันก็เฉยๆ นะ แต่เสี่ยวเยียนชอบสีฟ้าเป็นพิเศษเลยล่ะ ฮิๆๆ~”
จีน
许颖诗说完,还看了看纪嫣身上的衣服。
ไทย
สวี่อิ่งซือพูดจบ ก็ยังกวาดตามองเสื้อผ้าบนตัวของจี้เยียนอีกด้วย
จีน
“那还挺巧的,看来我和嫣姐的品味一样,蓝色让人看着很舒服。”
ไทย
“บังเอิญจังเลยนะ ดูเหมือนรสนิยมของผมกับพี่เยียนจะเหมือนกันเลย สีฟ้ามองแล้วสบายตาสุดๆ”
จีน
沈逸又感叹了一句,脑海中的画面,一直都是晴朗的天空。
ไทย
เสิ่นอี้เอ่ยชื่นชมขึ้นมาอีกประโยค ภาพในหัวของเขายังคงเป็นท้องฟ้าที่แจ่มใสมาโดยตลอด
จีน
“那你和小嫣挺有缘,以后让我叫小嫣带着你一起欣赏蓝色。”
ไทย
“ถ้าอย่างนั้นนายกับเสี่ยวเยียนก็มีวาสนาต่อกันมากเลยนะ ไว้คราวหลังฉันจะบอกให้เสี่ยวเยียนพานายไปชื่นชมสีฟ้าด้วยกัน”
จีน
“你闭嘴!!!再多说一句!!!现在就灭了你!!!”
ไทย
“เธอหุบปากไปเลยนะ!!! ขืนพูดอีกแม้แต่คำเดียวละก็!!! ฉันจะฆ่าเธอเดี๋ยวนี้แหละ!!!”
จีน
纪嫣近乎吼出来的声音,吓的沈逸一激灵,刚刚不是还聊的好好的,怎么突然就发火了?
ไทย
เสียงของจี้เยียนที่แทบจะคำรามออกมาทำเอาเสิ่นอี้สะดุ้งโหยง เมื่อกี้ยังคุยกันดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงได้โมโหขึ้นมาล่ะ?
จีน
“唉~女人果然是一种让人琢磨不透的生物。”
ไทย
“เฮ้อ~ ผู้หญิงนี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยากจะเข้าใจจริงๆ เลย”
จีน
他心中感叹了一句,没敢继续说话。
ไทย
เขาได้แต่ทอดถอนใจอยู่เงียบๆ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ
จีน
许颖诗则不理会她愤怒的话,依旧一脸坏笑。
ไทย
สวี่อิ่งซือไม่สนใจคำพูดเดือดดาลของเธอแม้แต่น้อย ยังคงยิ้มเจ้าเล่ห์ต่อไป
จีน
纪嫣此时恨不得找个地缝钻进去,她的脸色涨的通红,也不知道是因为愤怒还是什么,眼神中透露出凶狠的目光,死死的盯着许颖诗。
ไทย
จี้เยียนในเวลานี้แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ใบหน้าของเธอแดงก่ำจนไม่รู้ว่าเกิดจากความโกรธหรืออะไรกันแน่ แววตาเผยความดุร้ายออกมา จ้องเขม็งไปที่สวี่อิ่งซืออย่างเอาเป็นเอาตาย
จีน
“好了好了,我不说了,赶紧给你处理伤口。”
ไทย
“เอาละๆ ฉันไม่พูดแล้ว รีบทำแผลให้เธอดีกว่า”
จีน
许颖诗连忙收起了笑容,拿起药,往她的伤口处涂抹。
ไทย
สวี่อิ่งซือรีบหุบยิ้ม หยิบยาขึ้นมาแล้วทาลงบนบาดแผลของเธอ
จีน
整个洞穴内瞬间安静了下来,只剩下了拿药瓶的声音。
ไทย
ภายในถ้ำพลันเงียบสงัดลงในทันใด หลงเหลือเพียงเสียงหยิบจับขวดยาเท่านั้น
จีน
等一切处理好之后,纪嫣穿好了衣服。
ไทย
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จี้เยียนก็สวมเสื้อผ้าจนเสร็จ
จีน
“小学弟,你可以转过来了。”
ไทย
“รุ่นน้องตัวน้อย หันกลับมาได้แล้วล่ะ”
จีน
许颖诗的声音再次传来,打破了刚才的寂静。
ไทย
เสียงของสวี่อิ่งซือดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำลายความเงียบงันเมื่อครู่ลง
จีน
沈逸转过身的时候,看到纪嫣还在那里躺着,此时的脸色在火光的照耀下,看着红扑扑的。
ไทย
ตอนที่เสิ่นอี้หันกลับไป ก็เห็นจี้เยียนยังคงนอนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอภายใต้แสงไฟส่องสว่างแลดูแดงระเรื่อ
จีน
“嫣姐这是发烧了吗?怎么脸色这么红?”
ไทย
“พี่เยียนเป็นไข้หรือเปล่า ทำไมหน้าถึงแดงขนาดนี้?”
จีน
“哈哈哈~对对,可能是受伤的原因,有一点发烧。”
ไทย
“ฮ่าๆๆ~ ใช่แล้วๆ อาจจะเป็นเพราะบาดเจ็บนั่นแหละ เลยมีไข้นิดหน่อย”
จีน
许颖诗听到沈逸的话,再次笑出了声,毫无形象的坐在地上,哈哈大笑。
ไทย
สวี่อิ่งซือได้ยินคำพูดของเสิ่นอี้ก็หัวเราะก๊ากออกมาอีกรอบ นั่งหัวเราะร่าอยู่บนพื้นโดยไม่รักษาภาพลักษณ์แม้แต่น้อย
จีน
这让沈逸有点摸不着头脑,发烧怎么还这么高兴,这是什么情况?
ไทย
สิ่งนี้ทำให้เสิ่นอี้งงงวยอยู่บ้าง เป็นไข้แล้วทำไมถึงยังดีใจขนาดนี้กัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
จีน
“是不是这里太阴暗的原因,我这里还有几套衣服,嫣姐不嫌弃的话,先穿上这个,别再严重了。”
ไทย
“เป็นเพราะที่นี่ทั้งมืดทั้งชื้นเกินไปหรือเปล่า ในตัวผมยังมีเสื้อผ้าอยู่อีกหลายชุด ถ้าพี่เยียนไม่รังเกียจ ก็สวมชุดนี้ทับไปก่อนเถอะ จะได้ไม่เป็นหนักขึ้น”
จีน
说着他从储物手环中拿出几套衣服,这个还是他在进入黑风山脉之前,在那个小镇上买的。
ไทย
ขณะพูด เขาก็หยิบเสื้อผ้าสองสามชุดออกมาจากกำไลมิติ เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของที่เขาซื้อมาจากเมืองเล็กๆ ก่อนจะเข้าไปในเทือกเขาเฮยเฟิง
จีน
预防万一在这里面遇到什么危险,衣服破了。
ไทย
เผื่อเอาไว้กรณีที่เจออันตรายข้างในจนเสื้อผ้าขาด
จีน
“我没事,是火堆热的。”
ไทย
“ฉันไม่เป็นไร ที่หน้าร้อนเพราะกองไฟต่างหาก”
จีน
纪嫣连忙解释了一句,只是语气中带着一丝慌乱,又狠狠的瞪了许颖诗一眼。
ไทย
จี้เยียนรีบอธิบายแก้ต่าง เพียงแต่น้ำเสียงแฝงความลนลานอยู่เล็กน้อย ทั้งยังตวัดสายตามองค้อนสวี่อิ่งซืออย่างดุดันอีกรอบ
จีน
“学姐,你帮嫣姐换上,受伤了的时候最容易着凉。”
ไทย
“รุ่นพี่ ช่วยเปลี่ยนให้พี่เยียนหน่อยนะ ตอนบาดเจ็บอยู่นี่แหละที่เป็นหวัดง่ายที่สุด”
จีน
说着便再次转身,看向外面,背对着两人。
ไทย
พูดจบเขาก็หันหลังกลับไปอีกครั้ง มองออกไปข้างนอกโดยหันหลังให้ทั้งสองคน
จีน
许颖诗拿起衣服,就要给她换。
ไทย
สวี่อิ่งซือหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา เตรียมจะเปลี่ยนให้เธอ
จีน
但是纪嫣死活不同意。
ไทย
แต่จี้เยียนกลับไม่ยอมท่าเดียว
จีน
“你不换衣服,是想和小学弟一起欣赏蓝色吗?”
ไทย
“เธอไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า อยากจะชื่นชมสีฟ้าไปพร้อมกับรุ่นน้องตัวน้อยหรือไง?”
จีน
许颖诗指了指她身上的衣服,用极低的声音,在她耳边说道。
ไทย
สวี่อิ่งซือชี้ไปที่เสื้อผ้าบนตัวของเธอ แล้วกระซิบข้างหูด้วยเสียงอันแผ่วเบา
จีน
此时她身上的衣服,已经有许多地方破开,露出来了里面的贴身衣物,一抹蓝色浮现出来。
ไทย
ในเวลานี้เสื้อผ้าบนตัวของเธอขาดวิ่นไปหลายจุด เผยให้เห็นชุดชั้นในด้านใน สีฟ้าเรื่อเรืองปรากฏสู่สายตา
จีน
看着她脸上的坏笑,纪嫣最终还是妥协了。
ไทย
เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเธอ ในที่สุดจี้เยียนก็จำต้องยอมแพ้
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน