หน้าฉันก็ไม่ได้ขาวสักหน่อย

Chinese

【选择二：通过学校测试，达到考试标准，参加蓝渊试炼，完成奖励，天赋等级+1】

Thai

【ตัวเลือกที่สอง: ผ่านการทดสอบของโรงเรียน บรรลุเกณฑ์การสอบ เข้าร่วมการทดสอบแดนลับหลานยวน รางวัลเมื่อสำเร็จ ระดับพรสวรรค์ +1】

Chinese

【选择三：抹杀宿主。】

Thai

【ตัวเลือกที่สาม: ลบล้างโฮสต์】

Chinese

【选择倒计时7天23时59分】

Thai

【นับถอยหลังการเลือก 7 วัน 23 ชั่วโมง 59 นาที】

Chinese

看着眼前的选项，第一次看到抹杀宿主的选项，还特么挺有人性，给了个倒计时的时间。

Thai

เมื่อมองดูตัวเลือกตรงหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นตัวเลือกลบล้างโฮสต์ แถมยังโคตรมีมนุษยธรรม ให้เวลานับถอยหลังมาด้วย

Chinese

这也是第一次看到系统出现倒计时。

Thai

นี่เป็นครั้งแรกเช่นกันที่เห็นระบบมีเวลานับถอยหลัง

Chinese

黄仁看着发呆的沈逸：“你打算去参加吗？”

Thai

หวงเหรินมองดูเสิ่นอี้ที่กำลังเหม่อลอย “นายคิดจะไปเข้าร่วมเหรอ”

Chinese

沈逸点点头：“是啊，你没听说过一句话吗？”

Thai

เสิ่นอี้พยักหน้า “ใช่แล้ว นายไม่เคยได้ยินประโยคหนึ่งเหรอ”

Chinese

“什么话？”黄仁疑惑道。

Thai

“ประโยคอะไร” หวงเหรินถามอย่างสงสัย

Chinese

“风浪越大鱼越贵！”沈逸面色深沉的说道。

Thai

“ยิ่งคลื่นลมแรง ปลาก็ยิ่งแพง!” เสิ่นอี้เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

Chinese

“嗯？？什么？”黄仁一脸迷惑，这什么意思。

Thai

“หืม… อะไรนะ” หวงเหรินมีสีหน้างงงวย หมายความว่ายังไงกันเนี่ย

Chinese

沈逸面露沉色，拍了拍黄仁的肩膀，转身朝外面走去，给他留下一个孤独高大的背影。

Thai

เสิ่นอี้แสดงสีหน้าเคร่งขรึม ตบไหล่หวงเหรินเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอก ทิ้งแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวและสูงใหญ่ไว้ให้อีกฝ่าย

Chinese

都给黄仁整蒙圈了，什么个情况？

Thai

ทำเอาหวงเหรินมึนงงไปหมด มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

Chinese

“这位同学，还没有到放学的时候，不能随便离开。”一位站在后面的老师看到沈逸准备离开。

Thai

“นักเรียนคนนั้น ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน ออกไปสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ” คุณครูท่านหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นเสิ่นอี้เตรียมจะออกไปจึงเอ่ยขึ้น

Chinese

“老师，我就是去上个测试，等下就回来了。”沈逸嬉皮笑脸的说道。

Thai

“อาจารย์ครับ ผมแค่จะไปเข้าทดสอบ เดี๋ยวก็กลับมาแล้วครับ” เสิ่นอี้เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทะเล้น

Chinese

黄仁：“......”

Thai

หวงเหริน: “…”

Chinese

放学后照常去苏岚晴家里教导她一些格斗技巧，唯一让沈逸比较开心的时间，就是两个时间段。

Thai

หลังเลิกเรียนก็ไปบ้านของซูหลานฉิงเพื่อสอนทักษะการต่อสู้ให้เธอตามปกติ ช่วงเวลาเดียวที่ทำให้เสิ่นอี้ค่อนข้างมีความสุขมีอยู่สองช่วง

Chinese

一是在苏岚晴家里吃饭的时候，二是每天回去之前，会有一笔不小的收获。

Thai

หนึ่งคือตอนกินข้าวที่บ้านของซูหลานฉิง และสองคือก่อนกลับบ้านในแต่ละวัน จะได้รับผลตอบแทนก้อนโต

Chinese

不得不说，苏岚晴确实是一个天赋极为厉害的人，经过几天的教导，现在在格斗方面已经可以和沈逸打的有来有回。

Thai

ต้องยอมรับเลยว่า ซูหลานฉิงเป็นคนที่มีพรสวรรค์ร้ายกาจมากจริงๆ หลังจากได้รับการสั่งสอนไม่กี่วัน ตอนนี้ในด้านการต่อสู้ก็สามารถสู้ผลัดกันรุกผลัดกันรับกับเสิ่นอี้ได้แล้ว

Chinese

回到家的时候，已经很晚了。

Thai

ตอนกลับถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว

Chinese

刚进门，沈丘林就盯着沈逸。

Thai

พอเพิ่งก้าวเข้าประตู เสิ่นชิวหลินก็จ้องเขม็งไปที่เสิ่นอี้

Chinese

“爸，你看我做什么？我妈呢？”疑惑的问道。

Thai

“พ่อ มองผมทำไมเนี่ย แล้วแม่ล่ะครับ” ถามอย่างสงสัย

Chinese

沈丘林指着家里墙上的表，开口问道：“你妈公司加班，晚点才回，倒是你，最近总是这么晚回家，去哪儿野了，我不信你是去修炼了。”

Thai

เสิ่นชิวหลินชี้ไปที่นาฬิกาบนผนังบ้าน พลางเอ่ยถามว่า “แม่ทำงานล่วงเวลาที่บริษัท ดึกๆ ถึงจะกลับ ส่วนลูกน่ะสิ พักนี้กลับบ้านดึกตลอด ไปเถลไถลที่ไหนมา พ่อไม่เชื่อหรอกนะว่าไปบ่มเพาะพลังมา”

Chinese

“爸，我不是和你说了吗，和我同学一起在修炼，我们学校马上就要开始今年的特训了，我也想抓紧时间修炼，去参加一下特训。”沈逸解释道。

Thai

“พ่อ ผมก็บอกพ่อไปแล้วไงครับว่าไปบ่มเพาะพลังกับเพื่อนร่วมชั้น โรงเรียนของเราใกล้จะเริ่มการฝึกพิเศษของปีนี้แล้ว ผมเองก็อยากเร่งเวลาบ่มเพาะพลังเพื่อไปเข้าร่วมการฝึกพิเศษบ้าง” เสิ่นอี้อธิบาย

Chinese

“你修炼，每天都是洗了澡，而且我看到每天都有豪车送你回来，儿子，你老实和爸说，是不是被包养了？”沈丘林看着沈逸，认真的说道。

Thai

“ไปบ่มเพาะพลัง แต่อาบน้ำมาทุกวัน แถมพ่อยังเห็นว่ามีรถหรูมาส่งทุกวันอีก ลูก บอกพ่อมาตามตรงนะ มีคนเลี้ยงดูใช่ไหม” เสิ่นชิวหลินมองเสิ่นอี้แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

Chinese

“包...包养？”沈逸听到他爸的话，直接给整结巴了，他爸的脑洞也太大了，不去写小说可惜了。

Thai

“ละ… เลี้ยงดูเหรอครับ” เสิ่นอี้ได้ยินคำพูดของพ่อก็ถึงกับพูดติดอ่างขึ้นมาทันที จินตนาการของพ่อช่างล้ำเลิศเกินไปแล้ว ถ้าไม่ไปเขียนนิยายคงน่าเสียดายแย่

Chinese

“爸，我才多大啊，你是从哪儿看出来我被包养的。”

Thai

“พ่อ ผมเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง พ่อดูจากตรงไหนว่าผมมีคนเลี้ยงดูเนี่ย”

Chinese

沈丘林拿起来沈逸的书包，打开后指着里面的钱问：“那你怎么解释，你书包里的钱哪儿来了，这么多钱。”

Thai

เสิ่นชิวหลินหยิบกระเป๋านักเรียนของเสิ่นอี้ขึ้นมา เปิดออกแล้วชี้ไปที่เงินข้างในพลางถามว่า “งั้นจะอธิบายยังไง เงินในกระเป๋าของลูกมาจากไหน ตั้งเยอะแยะขนาดนี้”

Chinese

“你什么时候偷翻我的书包了？”沈逸瞪大了眼睛，自己书包都是放在自己的房间里，他爸是什么时候翻的。

Thai

“พ่อแอบค้นกระเป๋าผมตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” เสิ่นอี้เบิกตากว้าง กระเป๋าของเขาวางไว้ในห้องตัวเองแท้ๆ พ่อแอบไปค้นมาตั้งแต่ตอนไหน

Chinese

“儿子，你要是缺钱，你和爸说，千万不能去那些不健康的地方赚钱，你还小，身体最重要。”沈丘林看到沈逸吃惊的表情，以为自己猜中了，语重心长的教育道。

Thai

“ลูกเอ๋ย ถ้าลูกขาดเงินก็บอกพ่อนะ อย่าไปหาเงินในที่ที่ไม่ดีแบบนั้นเด็ดขาด ลูกยังเด็ก ร่างกายสำคัญที่สุด” เสิ่นชิวหลินเห็นสีหน้าตกตะลึงของเสิ่นอี้ก็นึกว่าตนเดาถูก จึงสั่งสอนด้วยความหวังดีอย่างยิ่ง

Chinese

“爸，你别乱想，我没有，我就是和同学一起修炼，真不是你想的那样。”

Thai

“พ่อ อย่าคิดฟุ้งซ่านสิครับ ผมเปล่านะ ผมแค่ไปบ่มเพาะพลังกับเพื่อนร่วมชั้น ไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อคิดจริงๆ”

Chinese

沈逸都有点佩服他爸的脑回路，这都是什么从哪儿看的乱七八糟的东西。

Thai

เสิ่นอี้รู้สึกยอมใจในตรรกะความคิดของพ่อจริงๆ ไปเอาเรื่องไร้สาระพวกนี้มาจากไหนกัน

Chinese

“那我问你，你这个同学，男的女的。”沈丘林问道。

Thai

“งั้นพ่อถามหน่อย เพื่อนร่วมชั้นคนนี้เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง” เสิ่นชิวหลินถาม

Chinese

沈逸：“女的，我们就是单纯的一起修炼切磋一下，应对秘境试炼。”

Thai

เสิ่นอี้: “ผู้หญิงครับ พวกเราแค่บ่มเพาะพลังแล้วก็ประลองฝีมือกันธรรมดาๆ เพื่อเตรียมรับมือกับการทดสอบแดนลับ”

Chinese

“这个女的，多大了？”沈丘林又问。

Thai

“ผู้หญิงคนนี้อายุเท่าไหร่” เสิ่นชิวหลินถามอีก

Chinese

“好像和我年纪差不多，应该比我小一岁，我又没问人家年龄。”沈逸印象中听苏岚晴说过一次，她实际年龄要比沈逸小一点。

Thai

“เหมือนจะอายุพอๆ กับผม น่าจะเด็กกว่าผมสักปีหนึ่ง ผมก็ไม่ได้ถามอายุเธอหรอกครับ” ในความทรงจำของเสิ่นอี้จำได้ว่าซูหลานฉิงเคยพูดครั้งหนึ่งว่า อายุจริงของเธอเด็กกว่าเสิ่นอี้เล็กน้อย

Chinese

“什么，比我小一岁？你还说你没有被包养，比我小一岁，都和你妈一个年纪了，还什么同学。”

Thai

“อะไรนะ เด็กกว่าพ่อปีหนึ่งเหรอ ลูกยังกล้าบอกว่าไม่มีคนเลี้ยงดูอีก อายุน้อยกว่าพ่อปีหนึ่งนี่ก็รุ่นเดียวกับแม่แล้ว ยังจะเพื่อนร่วมชั้นอะไรอีก”

Chinese

沈逸：“......”

Thai

เสิ่นอี้: “…”

Chinese

严重怀疑他爸的耳朵有问题，什么玩意就比他小一岁了。

Thai

เขาสงสัยอย่างจริงจังเลยว่าหูของพ่อมีปัญหาหรือเปล่า อะไรกันที่เด็กกว่าพ่อปีหนึ่ง

Chinese

沈逸叹了口气解释道：“爸，我说的是比我小一岁，不是比你小一岁。”

Thai

เสิ่นอี้ถอนหายใจพลางอธิบาย “พ่อครับ ผมบอกว่าเด็กกว่าผมปีหนึ่ง ไม่ใช่เด็กกว่าพ่อปีหนึ่ง”

Chinese

“行了，今天你妈没在家，就咱爷俩，有什么不能说的，你还年轻，很容易被社会上的一些东西诱惑，有些事咱不做，你知道吗？”

Thai

“เอาละ วันนี้แม่ไม่อยู่บ้าน มีแค่พ่อลูกเราสองคน มีอะไรที่พูดไม่ได้ล่ะ ลูกยังเด็ก ย่อมถูกสิ่งยั่วยุในสังคมหลอกล่อได้ง่าย เรื่องบางเรื่องเราไม่ทำ เข้าใจไหม”

Chinese

“我看到好几次都是豪车把你送到咱们小区门口，那种豪车，你爸我一辈子可能都买不起，但是咱穷也要穷的有骨气，不要什么便宜都想占。”

Thai

“พ่อเห็นตั้งหลายครั้งแล้วว่ามีรถหรูมาส่งลูกถึงหน้าประตูหมู่บ้าน รถหรูแบบนั้น พ่อคงไม่มีปัญญาซื้อได้ตลอดชีวิต แต่ถึงพวกเราจะจนก็ต้องจนอย่างมีศักดิ์ศรี อย่าคิดจะไปเอาเปรียบหรือหวังพึ่งเงินใครง่ายๆ”

Chinese

“虽然说现在人的观念是年龄不是问题，但是你这差的也太多了，听我的儿子，现在就断了，你好好上学，将来不行，你和爸一样，咱们做切割工也挺赚钱。”

Thai

“ถึงแม้คนสมัยนี้จะมองว่าเรื่องอายุไม่ใช่ปัญหา แต่อายุห่างกันมากขนาดนี้มันก็เกินไปนะ ฟังพ่อนะลูก เลิกตอนนี้เลย ตั้งใจเรียนไป อนาคตถ้าไปไม่รอด มาเป็นช่างตัดเหมือนพ่อก็ทำเงินได้ดีเหมือนกัน”

Chinese

沈丘林巴拉巴拉的说了一大堆。

Thai

เสิ่นชิวหลินร่ายยาวบ่นกระปอดกระแปดออกมาเป็นชุด

Chinese

沈逸听着他爸越说越离谱，合着自己说了半天，他一句也没听进去。

Thai

เสิ่นอี้ฟังพ่อพูดแล้วยิ่งรู้สึกว่ามันชักจะออกทะเลไปกันใหญ่ สรุปว่าที่ตนพูดไปตั้งนาน พ่อไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักนิด

Chinese

本来还想着回家了，和爸妈说一下自己即将参加试炼的事，谁知道自己还没张口说，他爸就先巴拉巴拉的说个不停。

Thai

เดิมทีตั้งใจว่าพอกลับถึงบ้านจะบอกเรื่องที่ตนกำลังจะไปเข้าร่วมการทดสอบให้พ่อแม่ฟัง ใครจะไปรู้ว่ายังไม่ทันได้อ้าปากพูด พ่อก็รัวเป็นชุดไม่หยุดเสียก่อน

Chinese

沈逸拉住他爸，把他在学校，跟人切磋，然后被苏岚晴邀请到家里教导格斗这些事，一五一十的说了出来。

Thai

เสิ่นอี้รั้งตัวพ่อไว้ แล้วเล่าเรื่องที่ตนประลองกับคนอื่นที่โรงเรียน จากนั้นก็ได้รับคำเชิญจากซูหลานฉิงให้ไปสอนการต่อสู้ที่บ้านออกมาอย่างละเอียดละออ

Chinese

“你别骗我了，你这天赋，你能教别人？”沈丘林还是不相信他说的话。

Thai

“ลูกอย่ามาหลอกพ่อเลย พรสวรรค์ระดับนี้ของลูก จะไปสอนคนอื่นได้ยังไง” เสิ่นชิวหลินยังคงไม่เชื่อคำพูดของเขา

Chinese

“你什么样子，你爸我能不知道吗？你就这个楞劲儿也不知道随谁了，编个理由都不会编。”他爸不屑的瞥了沈逸一眼。

Thai

“ลูกเป็นคนยังไง พ่อจะไม่รู้เชียวหรือ นิสัยทึ่มๆ แบบนี้ไม่รู้เหมือนใครกัน ขนาดจะแต่งเรื่องแก้ตัวยังแต่งไม่เนียนเลย” พ่อของเขาปรายตามองเสิ่นอี้อย่างไม่สบอารมณ์

Chinese

沈逸也不说话，拿起手机拨通了苏岚晴的号码。

Thai

เสิ่นอี้ไม่พูดอะไรอีก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาเบอร์ของซูหลานฉิง

Chinese

“喂，怎么这么晚想起来给我打电话了，不会是找我要账的吧？”苏岚晴看到沈逸打过来的电话，嘴角一翘，打趣道。

Thai

“ฮัลโหล ทำไมดึกป่านนี้ถึงนึกโทรหาฉันได้ล่ะ คงไม่ใช่ว่าโทรมาทวงเงินหรอกนะ” ซูหลานฉิงเห็นสายโทรเข้าจากเสิ่นอี้ก็ยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยแซว

Chinese

“姑奶奶，你别乱说，等下你替我给我爸解释一下，我是不是在教导你修炼。”

Thai

“แม่คุณ อย่าพูดมั่วสิ เดี๋ยวเธอช่วยอธิบายกับพ่อฉันหน่อยนะ ว่าฉันกำลังสอนเธอฝึกบ่มเพาะพลังอยู่จริงๆ หรือเปล่า”

Chinese

“是啊，怎么了？”苏岚晴疑惑道。

Thai

“ก็ใช่น่ะสิ มีอะไรเหรอ” ซูหลานฉิงถามด้วยความสงสัย

Chinese

“我把电话给我爸，你给他解释，我解释不通，一直以为我是被富婆包养了，在教育我。”沈逸无奈的说道。

Thai

“เดี๋ยวฉันจะยื่นสายให้พ่อ เธอช่วยอธิบายให้พ่อฟังที ฉันอธิบายยังไงพ่อก็ไม่เข้าใจ พ่อคิดว่าฉันมีคุณนายเศรษฐินีเลี้ยงดูอยู่ตลอด กำลังสั่งสอนฉันยกใหญ่อยู่เนี่ย” เสิ่นอี้เอ่ยอย่างจนใจ

Chinese

“噗嗤~”电话那头传来悦耳的笑声。

Thai

“พรืด~” ปลายสายส่งเสียงหัวเราะอันไพเราะออกมา

Chinese

“你还笑，你说说怎么赔偿的我精神损失费和名誉损失费吧，我一个五好青年，被我爸坏成当了小白脸，关键我的脸也不白。”说完就把手机递给了沈丘林。

Thai

“เธอยังจะหัวเราะอีก ลองบอกมาซิว่าจะชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจกับค่าเสียหายทางชื่อเสียงให้ฉันยังไง ฉันที่เป็นเยาวชนดีเด่นรอบด้าน กลับถูกพ่อหาว่าเป็นหนุ่มหน้าขาวเกาะผู้หญิงกิน ที่สำคัญหน้าฉันก็ไม่ได้ขาวสักหน่อย” พูดจบเขาก็ยื่นโทรศัพท์ให้เสิ่นชิวหลิน

Chinese

苏岚晴听到沈逸的解释，整个人趴在床上笑翻了。

Thai

ซูหลานฉิงได้ยินคำอธิบายของเสิ่นอี้ก็นอนคว่ำหน้าขำกลิ้งอยู่บนเตียง

Chinese

“你好，我是沈逸的爸爸。”沈丘林半信半疑的拿过电话。

Thai

“สวัสดีครับ ผมเป็นพ่อของเสิ่นอี้ครับ” เสิ่นชิวหลินรับโทรศัพท์มาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

Chinese

“叔叔，你好，我是苏岚晴，最近这段时间，沈逸确实是在我家里，是我让他指导我学习格斗技巧。”苏岚晴听到电话里沈逸爸爸的声音，连忙止住笑声，认真的说道。

Thai

“สวัสดีค่ะคุณอา หนูชื่อซูหลานฉิงค่ะ ช่วงนี้เสิ่นอี้อยู่ที่บ้านของหนูจริงๆ ค่ะ หนูเป็นคนขอให้เขามาช่วยชี้แนะทักษะการต่อสู้ให้หนูเองค่ะ” ซูหลานฉิงได้ยินเสียงพ่อของเสิ่นอี้จากในสายก็รีบกลั้นเสียงหัวเราะแล้วเอ่ยตอบอย่างจริงจัง

Chinese

苏岚晴为了让沈丘林相信，还给沈逸打过来视频电话。

Thai

เพื่อให้เสิ่นชิวหลินเชื่อ ซูหลานฉิงยังโทรวิดีโอคอลมาหาเสิ่นอี้อีกด้วย

Chinese

挂断电话后，沈丘林尴尬的把手机递给沈逸。

Thai

หลังจากวางสาย เสิ่นชิวหลินก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เสิ่นอี้ด้วยความกระอักกระอ่วน

Chinese

“那啥，你妈快回来了，我下楼去接一下她。”说完逃跑似的出去了。

Thai

“เอ่อ… แม่ใกล้จะกลับมาแล้ว พ่อลงไปรับแม่ข้างล่างก่อนนะ” พูดจบก็รีบเผ่นออกไปเหมือนกำลังวิ่งหนี

Chinese

沈逸：“......”

Thai

เสิ่นอี้: “…”