คุณปู่เรายังขาดลูกชายอยู่ไหม

Chinese

下午放学后，苏岚晴站在学校门口，宛如一道亮丽的风景线。

Thai

ตอนบ่ายหลังเลิกเรียน ซูหลานฉิงยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน ดูงดงามราวกับภาพทิวทัศน์อันเจิดจ้า

Chinese

“苏校花站在学校门口做什么？”路过的男生看到后心中疑惑。

Thai

“ดาวโรงเรียนซูมายืนทำอะไรที่หน้าประตูโรงเรียนน่ะ” นักเรียนชายที่เดินผ่านไปมาเห็นแล้วก็เกิดความสงสัยในใจ

Chinese

“你说有没有可能是在等他男朋友？”

Thai

“นายว่ามีความเป็นไปได้ไหมว่าเธอกำลังรอแฟนอยู่”

Chinese

“我要是他男朋友就好了。”

Thai

“ถ้าฉันเป็นแฟนเธอก็ดีสิ”

Chinese

路过的男生，看到苏岚晴，恨不得自己贴上去。

Thai

เหล่านักเรียนชายที่เดินผ่านไปมา พอเห็นซูหลานฉิงแล้วต่างก็แทบอยากจะพุ่งตัวเข้าไปหา

Chinese

“没听说她有男朋友，学校不让早恋，你不知道吗，怎么可能有男朋友。”听到有人说她有男朋友后，马上反驳道。

Thai

“ไม่เห็นเคยได้ยินว่าเธอมีแฟนเลย โรงเรียนห้ามมีความรักในวัยเรียน นายไม่รู้เหรอไง จะไปมีแฟนได้ยังไง” เมื่อได้ยินคนพูดว่าเธอมีแฟน ก็รีบโต้แย้งทันที

Chinese

“在这里~”苏岚晴突然向一旁招手，开心的喊道。

Thai

“ทางนี้~” จู่ๆ ซูหลานฉิงก็โบกมือไปทางหนึ่งพลางร้องเรียกอย่างดีใจ

Chinese

一众男生也向她喊的方向看去，沈逸无精打采的背着书包向这边走来。

Thai

เหล่านักเรียนชายต่างก็มองตามทิศทางที่เธอร้องเรียก เสิ่นอี้กำลังสะพายกระเป๋านักเรียนเดินมาทางนี้อย่างเนือยๆ

Chinese

“这不是三班的沈逸吗？”有人认出来了沈逸，毕竟切磋那天，把好几十个人锤进了医院，让人不得不认识。

Thai

“นี่ไม่ใช่เสิ่นอี้ห้องสามเหรอ” มีคนจำเสิ่นอี้ได้ เพราะในวันประลองฝีมือวันนั้น เขาเล่นซัดคนหลายสิบคนเข้าโรงพยาบาล ทำให้ไม่อยากรู้จักก็ต้องรู้จัก

Chinese

“校花不会是和沈逸打招呼的吧。”看沈逸朝这边走来，有男生疑惑道。

Thai

“ดาวโรงเรียนคงไม่ได้ทักทายเสิ่นอี้หรอกนะ” เมื่อเห็นเสิ่นอี้เดินมาทางนี้ นักเรียนชายคนหนึ่งก็เอ่ยอย่างสงสัย

Chinese

“不可能，那天我亲眼看着沈逸骑着校花，一顿猛锤，除非她脑子被锤坏了，不然不杀了沈逸都算好的，怎么可能还面带笑容的打招呼。”

Thai

“เป็นไปไม่ได้ วันนั้นฉันเห็นกับตาว่าเสิ่นอี้ขึ้นคร่อมดาวโรงเรียนแล้วรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง นอกจากว่าสมองเธอจะโดนทุบจนพังไปแล้ว ไม่อย่างนั้นไม่ฆ่าเสิ่นอี้ก็ถือว่าบุญเท่าไหร่แล้ว จะมายิ้มแย้มทักทายได้ยังไง”

Chinese

“就是，如果锤一顿，就能让人喜欢，那我明天也去锤我喜欢的女孩。”又有人附和道。

Thai

“นั่นสิ ถ้าซัดสักยกแล้วทำให้คนชอบได้ พรุ่งนี้ฉันก็คงไปซัดผู้หญิงที่ฉันชอบเหมือนกัน” มีคนเออออตาม

Chinese

苏岚晴：“......”

Thai

ซูหลานฉิง: “…”

Chinese

这几个男生说话的声音虽然不大，但是还是被苏岚晴听到了，脸上尴尬色一闪而过。

Thai

แม้เสียงพูดคุยของนักเรียนชายพวกนี้จะไม่ดังนัก แต่ซูหลานฉิงก็ยังคงได้ยิน สีหน้ากระอักกระอ่วนผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง

Chinese

“急什么，不是说了不用等我。”沈逸走到苏岚晴面前，一脸不耐烦的说道。

Thai

“จะรีบไปไหน ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอฉัน” เสิ่นอี้เดินมาตรงหน้าซูหลานฉิงแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้ารำคาญใจ

Chinese

本以为真的是能给钱，结果说的不白教不是给钱，是请他吃饭。

Thai

ตอนแรกคิดว่าจะได้เงินจริงๆ ที่ไหนได้ ที่บอกว่าไม่ให้สอนฟรีๆ ไม่ใช่ให้เงิน แต่เป็นการเลี้ยงข้าวเขาต่างหาก

Chinese

吃什么饭，谁没吃过几顿饭，这让沈逸的兴趣一下就没有了。

Thai

กินข้าวอะไรกัน ใครไม่เคยกินข้าวบ้าง ทำให้เสิ่นอี้หมดความสนใจไปในพริบตา

Chinese

还想着放学了能够出去玩会儿，结果钱也没赚钱，人还要去弄什么指导，想到这里就心烦。

Thai

ยังอุตส่าห์คิดว่าหลังเลิกเรียนจะได้ออกไปเที่ยวเล่นสักหน่อย ผลคือเงินก็ไม่ได้ แถมยังต้องไปให้คำชี้แนะอะไรนั่นอีก คิดถึงตรงนี้ก็ยิ่งหงุดหงิดใจ

Chinese

“去我家吧，我自己有房子，没人打扰我们。”苏岚晴完全没有因为沈逸不耐烦的样子生气，反而开心的说道。

Thai

“ไปบ้านฉันเถอะ ฉันมีบ้านของตัวเอง ไม่มีใครมารบกวนพวกเราหรอก” ซูหลานฉิงไม่ได้โกรธท่าทางรำคาญใจของเสิ่นอี้เลยแม้แต่น้อย กลับพูดขึ้นอย่างดีใจ

Chinese

沈逸无语的说：“非要去你家吗？外面随便找个地方不就好了。”

Thai

เสิ่นอี้พูดอย่างพูดไม่ออกว่า “จำเป็นต้องไปบ้านเธอด้วยเหรอ หาที่โล่งๆ ข้างนอกสักที่ก็พอแล้วมั้ง”

Chinese

“我家空间大，我们可以施展的开，而且也不会吵到别人。”苏岚晴有点不好意思的说道。

Thai

“บ้านฉันกว้าง พวกเราขยับแข้งขยับขาได้เต็มที่ แล้วก็ไม่ส่งเสียงรบกวนคนอื่นด้วย” ซูหลานฉิงพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย

Chinese

“那好吧，抓紧时间，我很忙的。”沈逸还是拗不过，只好去她家。

Thai

“ก็ได้ รีบๆ หน่อยแล้วกัน ฉันยุ่งมาก” เสิ่นอี้ยังคงดื้อดึงไม่ไหว จึงจำต้องไปบ้านเธอ

Chinese

沈逸忽然想到了什么，问：“你家远吗，要不要打车，先说好，我没钱打车。”

Thai

จู่ๆ เสิ่นอี้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า “บ้านเธอไกลไหม ต้องนั่งแท็กซี่หรือเปล่า บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่มีเงินจ่ายค่ารถ”

Chinese

苏岚晴：“......”

Thai

ซูหลานฉิง: “…”

Chinese

“不用打车，有人来接我们，就在前面的不远。”有点无语，想生气但是又想到有事相求，低声的说道。

Thai

“ไม่ต้องนั่งแท็กซี่หรอก มีคนมารับพวกเรา อยู่ข้างหน้าไม่ไกลนี้เอง” เธอรู้สึกพูดไม่ออก อยากจะโกรธแต่ก็คิดได้ว่ามีเรื่องต้องขอร้องเขา จึงเอ่ยเสียงเบา

Chinese

“走吧。”

Thai

“ไปกันเถอะ”

Chinese

两人向不远处走去。

Thai

ทั้งสองเดินไปยังที่ที่อยู่ไม่ไกล

Chinese

站在校门口的那些男生都傻眼了，这什么情况，苏校花化身为添狗？

Thai

นักเรียนชายพวกนั้นที่ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนต่างก็อึ้งตาค้าง นี่มันสถานการณ์อะไรกัน ดาวโรงเรียนซูกลายเป็นหมาเลียไปแล้วเหรอ

Chinese

“马德，还有没有天理了，没钱还能这么理直气壮。”

Thai

“บัดซบ ยังมีความเป็นธรรมอยู่อีกไหม ไม่มีเงินยังกล้าพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำขนาดนี้”

Chinese

“我辈楷模了，什么时候我也能做到这样。”

Thai

“เป็นแบบอย่างของรุ่นเราจริงๆ เมื่อไหร่ฉันจะทำแบบนี้ได้บ้างนะ”

Chinese

“我差哪儿了，他不就比我长的帅一点，身高高一点，身材好一点，修为比我高一点。”

Thai

“ฉันด้อยกว่าตรงไหนกัน เขาก็แค่หล่อกว่าฉันนิดหน่อย สูงกว่าฉันนิดหน่อย หุ่นดีกว่าฉันนิดหน่อย ระดับการบำเพ็ญเพียรสูงกว่าฉันนิดหน่อยแค่นั้นเองไม่ใช่เหรอ”

Chinese

“校花竟然约沈逸去自己家，他还一副不情愿的样子，呸~渣男。”

Thai

“ดาวโรงเรียนถึงขั้นชวนเสิ่นอี้ไปบ้านตัวเอง แต่เขากลับทำท่าทางไม่เต็มใจ ถุย~ ผู้ชายสารเลว”

Chinese

“难道校花真的被脑子打坏了？”

Thai

“หรือว่าสมองของดาวโรงเรียนจะโดนตีจนพังไปแล้วจริงๆ”

Chinese

校门口的男生，你一句我一句，都不敢相信眼前的事实。

Thai

เหล่านักเรียนชายที่หน้าประตูโรงเรียนต่างพูดกันคนละประโยคสองประโยค ไม่อยากจะเชื่อความจริงตรงหน้า

Chinese

“你们说有没有可能，现在的女生都喜欢这种比自己强的人，被锤了后，反而更喜欢了。”突然有个带眼镜的男生，冷不丁的说了一句。

Thai

“พวกนายว่ามีความเป็นไปได้ไหม ว่าผู้หญิงสมัยนี้ชอบคนที่แข็งแกร่งกว่าตัวเอง พอโดนซัดเข้าไปก็เลยยิ่งชอบขึ้นมา” จู่ๆ นักเรียนชายสวมแว่นคนหนึ่งก็โพล่งขึ้นมา

Chinese

“嘶~你说的这个也不是没有可能。”另一个男生附和道。

Thai

“ซี๊ด~ ที่นายพูดมาก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ” นักเรียนชายอีกคนเออออตาม

Chinese

“今晚我就约我喜欢的女生出来，我要锤她一顿，让她爱上我，嘿嘿嘿~~”眼镜男生发出猥琐的笑声。

Thai

“คืนนี้ฉันจะนัดผู้หญิงที่ฉันชอบออกมาบ้าง ฉันจะซัดเธอสักยก ให้เธอตกหลุมรักฉัน เฮะๆๆ~~” นักเรียนชายสวมแว่นส่งเสียงหัวเราะอย่างมีเลศนัย

Chinese

“我也去试试，可能现在女生都喜欢这个调调。”

Thai

“ฉันก็จะไปลองดูบ้าง บางทีผู้หญิงสมัยนี้อาจจะชอบแนวนี้ก็ได้”

Chinese

沈逸坐着苏岚晴家里的车到了她家，该不说不说，有钱人就是不一样，就连接送上学都是价值好几百万的车。

Thai

เสิ่นอี้นั่งรถของที่บ้านซูหลานฉิงมาถึงบ้านของเธอ จะว่าไปแล้ว คนรวยนี่มันต่างออกไปจริงๆ แม้แต่รถที่ใช้รับส่งไปโรงเรียนก็ยังมีมูลค่าหลายล้าน

Chinese

沈逸本不想来她家，也没说指导什么，他心里也没谱，万一到人家家里，需要指导的地方，自己都不懂，那不是赶庙会丢孩子，活丢人。

Thai

เดิมทีเสิ่นอี้ไม่ได้อยากมาบ้านเธอ อีกทั้งเธอก็ไม่ได้บอกว่าจะให้ชี้แนะอะไร ในใจเขาเองก็ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด หากไปถึงบ้านเขาแล้วสิ่งที่ต้องชี้แนะดันเป็นเรื่องที่ตัวเองไม่รู้ นั่นไม่เท่ากับไปเที่ยวงานวัดแล้วทำลูกหาย ขายหน้าชาวบ้านเขาตายเลยเหรอ

Chinese

在外面随便找个空地，糊弄几下得了，他也不想吃那顿饭。

Thai

หาพื้นที่โล่งๆ ข้างนอกสักแห่งทำส่งๆ ไปก็จบแล้ว เขาก็ไม่ได้อยากจะกินข้าวอะไรมื้อนั้นด้วย

Chinese

车停在了一栋别墅面前，管家给苏岚晴打开门，别墅里面走出来一个年纪约莫五十多岁的妇人，看到苏岚晴后，快步走了过来。

Thai

รถจอดลงที่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง พ่อบ้านเปิดประตูให้ซูหลานฉิง ภายในคฤหาสน์มีหญิงวัยราวห้าสิบกว่าปีเดินออกมา พอเห็นซูหลานฉิงก็รีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา

Chinese

“小姐回来了，晚上要吃什么，我好吩咐下面人给做。”妇人开口问道。

Thai

“คุณหนูกลับมาแล้ว ตอนเย็นอยากทานอะไรหรือคะ ป้าจะได้สั่งให้คนข้างล่างไปเตรียมทำ” หญิงคนนั้นเอ่ยถาม

Chinese

苏岚晴说：“刘姨，就按平时的就行，今天记得多做一点，我带了一个朋友回来。”

Thai

ซูหลานฉิงกล่าวว่า “หลิวอี๋ เอาตามปกตินั่นแหละค่ะ วันนี้จำไว้ว่าทำเผื่อเพิ่มอีกหน่อยนะคะ ฉันพาเพื่อนกลับมาด้วยคนหนึ่ง”

Chinese

“知道了，小姐，那你先和你朋友去家里玩，做好饭了，我叫你。”妇人深深的看了一眼沈逸，然后回应道。

Thai

“รับทราบค่ะคุณหนู ถ้าอย่างนั้นคุณหนูกับเพื่อนเข้าไปเล่นในบ้านก่อนนะคะ พอทำกับข้าวเสร็จแล้วป้าจะเรียกค่ะ” หญิงคนนั้นมองเสิ่นอี้อย่างพินิจพิจารณาแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับ

Chinese

“刘姨，等我们忙完了，再去吃，需要去修炼室里，不要让人来打扰我们。”苏岚晴又补充了一句。

Thai

“หลิวอี๋ รอพวกเราทำธุระเสร็จก่อนค่อยไปกินค่ะ ต้องไปที่ห้องฝึกฝน อย่าให้ใครมารบกวนพวกเรานะคะ” ซูหลานฉิงเสริมขึ้นอีกประโยค

Chinese

“好的，小姐，你们先忙，我这就吩咐下人去准备。”妇人走之前又看了沈逸一眼，沈逸被看的有点发毛。

Thai

“ได้ค่ะคุณหนู พวกคุณหนูตามสบายก่อนนะคะ เดี๋ยวป้าจะไปสั่งให้คนรับใช้เตรียมการเดี๋ยวนี้ค่ะ” ก่อนไป หญิงคนนั้นหันมามองเสิ่นอี้อีกครั้งหนึ่ง ทำเอาเสิ่นอี้ถูกมองจนรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาเล็กน้อย

Chinese

该说不说，有钱人就不是不一样，家里有管家，还有下人，人和人真的没法比，这都是他以前只是在电视上才能看到的桥段。

Thai

จะว่าไปแล้ว คนรวยนี่มันต่างออกไปจริงๆ ที่บ้านมีทั้งพ่อบ้านและคนรับใช้ คนเรามันเทียบกันไม่ได้จริงๆ นี่เป็นฉากที่เขาเคยเห็นแต่ในโทรทัศน์เท่านั้น

Chinese

看着眼前的情景，沈逸心中想：“一直听别的同学说，苏岚晴家里很有钱，但是没想到这么有钱，自己之前说话的态度是不是太过分了，不知道这会儿改还来不来的及。

Thai

เมื่อมองดูภาพตรงหน้า เสิ่นอี้ก็คิดในใจว่า “ได้ยินเพื่อนนักเรียนคนอื่นพูดมาตลอดว่าบ้านของซูหลานฉิงรวยมาก แต่ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้ ท่าทีคำพูดของตัวเองก่อนหน้านี้มันเกินไปหน่อยหรือเปล่านะ ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเปลี่ยนท่าทีทันไหม

Chinese

”

Thai

”

Chinese

“这就是我平时住的地方，虽然小了点，但是毕竟就我一个人住，勉强够用。”苏岚晴在前面带路，边走边和沈逸说。

Thai

“นี่คือที่ที่ฉันพักอยู่ตามปกติ ถึงจะเล็กไปหน่อย แต่ก็อยู่คนเดียว พอใช้ได้อยู่แหละ” ซูหลานฉิงเดินนำอยู่ข้างหน้า พลางเดินพลางพูดกับเสิ่นอี้

Chinese

沈逸：“......”

Thai

เสิ่นอี้: “…”

Chinese

听着苏岚晴的呼啊，他现在就想扭头走人，你听听这是人说的话吗？

Thai

เมื่อได้ยินคำพูดของซูหลานฉิง ตอนนี้เขาแทบอยากจะหันหลังเดินหนีไปทันที ฟังดูสิ นี่มันคำพูดของคนหรือเปล่าเนี่ย

Chinese

“旁边那一栋是我爷爷住的，这栋是我在去年生日的时候，我爷爷送给我的，他想着能够每天看到我，我也挺喜欢这里的，这里没有爸妈的唠叨。”说着推开大门。

Thai

“หลังข้างๆ นั่นเป็นหลังที่คุณปู่ฉันอยู่ หลังนี้คุณปู่มอบให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว ท่านอยากจะเห็นหน้าฉันทุกวัน ฉันเองก็ชอบที่นี่เหมือนกัน ที่นี่ไม่มีพ่อแม่คอยบ่น” เธอพูดพลางผลักเปิดประตูใหญ่

Chinese

里面的空间比外面看着要大好多，装修的那叫一个精致。

Thai

พื้นที่ด้านในดูกว้างขวางกว่าที่มองจากข้างนอกมาก การตกแต่งเรียกได้ว่างดงามประณีตสุดๆ

Chinese

沈逸：“......”

Thai

เสิ่นอี้: “…”

Chinese

“冒昧的问一句，咱爷爷还缺儿子吗？”沈逸听着苏岚晴在一旁巴拉巴拉的说，果然有钱就是任性。

Thai

“ขอถามเสียมารยาทสักคำ คุณปู่พวกเรายังขาดลูกชายอยู่อีกไหม” เสิ่นอี้ฟังซูหลานฉิงพูดจ้ออยู่ข้างๆ รวยแล้วจะทำอะไรก็ได้จริงๆ

Chinese

苏岚晴：“......”

Thai

ซูหลานฉิง: “…”

Chinese

她瞪了沈逸一眼，什么话？

Thai

เธอถลึงตาใส่เสิ่นอี้ พูดอะไรของนายเนี่ย

Chinese

“苏大校花，你现在是不是可以告诉我，你究竟需要我指导你什么，我先说明，假如你说的我不会，那饭你也得请。”沈逸问出了自己的疑惑，他怕等会儿真的什么都不会，自己多丢人。

Thai

“ดาวโรงเรียนซู ตอนนี้เธอช่วยบอกฉันได้หรือยังว่าตกลงแล้วเธอต้องการให้ฉันชี้แนะอะไรกันแน่ ขอพูดไว้ก่อนนะ ถ้าเรื่องที่เธอพูดมาฉันทำไม่เป็น เธอก็ยังต้องเลี้ยงข้าวฉันอยู่ดี” เสิ่นอี้ถามข้อสงสัยของตัวเองออกมา เขากลัวว่าอีกเดี๋ยวถ้าทำไม่เป็นขึ้นมาจริงๆ ตัวเองจะขายหน้าแย่

Chinese

苏岚晴：“......”合着我还比不上一顿饭是吧。

Thai

ซูหลานฉิง: “…” สรุปว่าฉันยังเทียบไม่ได้กับข้าวหนึ่งมื้อสินะ

Chinese

“放心，是黎导师让我找你请教的，你在这方面特别强。”

Thai

“วางใจเถอะ อาจารย์หลีให้ฉันมาขอคำแนะนำจากนายน่ะ นายเก่งด้านนี้เป็นพิเศษเลย”