เสิ่นอี้ผู้อ้าปากค้าง

Chinese

沈逸两人来到夜市中，各种各样的东西看花了眼。

Thai

พวกเสิ่นอี้ทั้งสองคนเดินเข้ามาในตลาดกลางคืน ข้าวของสารพัดชนิดทำเอาละลานตาไปหมด

Chinese

“阿黄，你说好玩的地方就是这里，你来这里准备做什么？”沈逸问道。

Thai

“อาหวง ที่นายบอกว่าเป็นที่สนุกๆ คือที่นี่เองเหรอ แล้วนายมาที่นี่คิดจะทำอะไร” เสิ่นอี้ถาม

Chinese

黄仁：“你不是快要去试炼了吗，我打算带你来这看看，有没有什么需要买的，以备不时之需。”

Thai

หวงเหริน “ไม่ใช่ว่านายใกล้จะไปรับการทดสอบแล้วเหรอ ฉันเลยกะจะพานายมาดูที่นี่สักหน่อยว่ามีอะไรต้องซื้อบ้าง เผื่อไว้ใช้ยามฉุกเฉิน”

Chinese

沈逸拍了一下黄仁的肩膀：“好兄弟。”

Thai

เสิ่นอี้ตบไหล่หวงเหริน “เพื่อนแท้จริงๆ”

Chinese

“必须的，其实我和我爸说了学校特训的事，我爸又和我爷爷说了，我爷爷非要让我去。”

Thai

“มันแน่อยู่แล้ว ความจริงฉันบอกพ่อเรื่องการฝึกพิเศษของโรงเรียน แล้วพ่อก็ไปบอกปู่ ปู่เลยดึงดันจะให้ฉันไปให้ได้”

Chinese

黄仁一脸无奈的说道。

Thai

หวงเหรินเอ่ยด้วยสีหน้าจนปัญญา

Chinese

“嗯？？”沈逸一脸疑惑。

Thai

“หือ??” เสิ่นอี้มีสีหน้างุนงง

Chinese

“你今天参加测试了吗？我怎么没有看到你。”

Thai

“วันนี้นายได้เข้าร่วมการทดสอบด้วยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นนายเลย”

Chinese

“别说了，我爷爷也不知道从哪儿找的人，直接就给我安排进去了，考试都没考，你说我一个E级天赋的人，下什么秘境。”

Thai

“อย่าพูดถึงเลย ปู่ฉันไม่รู้ไปหาเส้นสายมาจากไหน ยัดฉันเข้าไปตรงๆ เลย สอบก็ไม่ได้สอบ นายคิดดูสิ คนที่มีพรสวรรค์ระดับ อี อย่างฉัน จะไปลงแดนลับอะไรกับเขา”

Chinese

“我爸也是，他就不怕将来没人给他送终吗？”

Thai

“พ่อฉันก็เหมือนกัน เขาไม่กลัวว่าวันหน้าจะไม่มีใครอยู่จัดงานศพให้หรือไง”

Chinese

沈逸：“......”

Thai

เสิ่นอี้ “…”

Chinese

他怎么从来不知道黄仁家里还有这种能耐，在他印象中，黄仁的爸爸就是一个很普通的厨师，也是只有F级的天赋。

Thai

ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าบ้านของหวงเหรินมีความสามารถแบบนี้ด้วย ในความทรงจำของเขา พ่อของหวงเหรินเป็นแค่พ่อครัวธรรมดาๆ คนหนึ่ง และมีพรสวรรค์เพียงแค่ระดับ เอฟ เท่านั้น

Chinese

看看人家，人比人气死人，很多学生削尖了脑袋，想要通过测试，这人倒好，都不用筛选，还一副不情愿的样子。

Thai

ดูคนอื่นเขาสิ เปรียบเทียบกันแล้วชวนให้โมโหตายจริงๆ นักเรียนตั้งมากมายพยายามแทบตายเพื่อจะผ่านการทดสอบ แต่หมอนี่กลับดี ไม่ต้องคัดเลือกอะไรเลยแท้ๆ ยังจะทำท่าทางไม่อยากไปอีก

Chinese

“我这不是也怕进入后，小命不保，想着来这里看看，有没有什么好东西用来保命的。”黄仁说道。

Thai

“ฉันเองก็กลัวว่าเข้าไปแล้วจะเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกัน ถึงได้คิดจะมาดูที่นี่ว่ามีของดีอะไรเอาไว้รักษาชีวิตบ้าง” หวงเหรินกล่าว

Chinese

沈逸：“.....”马德，刚才白感动了，害自己还花了五百块。

Thai

เสิ่นอี้ “…” บัดซบ เมื่อกี้ซึ้งใจเก้อเลย ทำให้ตัวเองต้องเสียเงินไปตั้งห้าร้อยหยวน

Chinese

两人在黑市街上来回晃荡，他们也是第一次来这里，对这里的一切都充满了好奇。

Thai

ทั้งสองคนเดินเตร็ดเตร่ไปมาบนถนนตลาดมืด พวกเขาเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด

Chinese

“九转回魂丹，高阶木系异能者亲自炼制，一颗就能让把你死而复生，两颗让你白日飞升，两位小哥，要不要买一颗，居家旅行必备良药。”

Thai

“โอสถเก้าเปลี่ยนหวนวิญญาณ ผู้มีพลังพิเศษสายไม้ขั้นสูงปรุงขึ้นเองกับมือ หนึ่งเม็ดทำให้ฟื้นคืนชีพ สองเม็ดทำให้เหาะเหินทะยานสู่สวรรค์ น้องชายทั้งสอง สนใจจะซื้อสักเม็ดไหม ยอดโอสถที่ต้องมีติดตัวยามอยู่บ้านและเดินทางเชียวนะ”

Chinese

路边上一个摆着地毯的小商贩看到沈逸他们两人走了过来，对着二人喊道。

Thai

พ่อค้าแผงลอยข้างทางคนหนึ่งเห็นพวกเสิ่นอี้สองคนเดินเข้ามา จึงตะโกนเรียกทั้งสอง

Chinese

两人停下脚步，看向小商贩的摊位，上面摆着各种瓶瓶罐罐。

Thai

ทั้งสองหยุดฝีเท้าลงแล้วมองไปยังแผงของพ่อค้า บนนั้นมีขวดและไหสารพัดชนิดวางเรียงราย

Chinese

小商贩的手里拿着一个小瓷瓶，示意二人过来看。

Thai

ในมือพ่อค้าถือขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กไว้ พร้อมกับส่งสัญญาณให้ทั้งสองเข้ามาดู

Chinese

“老板，你这药保熟吗？”黄仁指着老板手中的药瓶问道。

Thai

“เถ้าแก่ ยาของนายรับประกันว่าสุกไหม” หวงเหรินชี้ไปยังขวดยาในมือของเถ้าแก่แล้วถาม

Chinese

这一问，把老板都给整不会了，什么玩意就保熟吗，这又不是西瓜，哪儿来的保熟。

Thai

คำถามนี้ทำเอาเถ้าแก่ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว อะไรคือรับประกันความสุกกัน นี่ไม่ใช่แตงโมสักหน่อย จะไปมีความสุกมาจากไหน

Chinese

“小兄弟说的什么话，咱们开门做生意的，做的就是诚信经营，保证百分百是熟的，吃下去没有任何副作用。”老板也是狠人，竟然能把这话接住。

Thai

“น้องชายพูดอะไรอย่างนั้น พวกเราเปิดร้านทำการค้า ยึดถือความซื่อสัตย์เป็นหลัก รับประกันว่าสุกร้อยเปอร์เซ็นต์ กินเข้าไปแล้วไม่มีผลข้างเคียงใดๆ แน่นอน” เถ้าแก่เองก็ร้ายกาจไม่เบา ถึงขั้นรับมุกนี้ได้ทัน

Chinese

“小兄弟放心买，不熟不要钱。”老板又加了一句。

Thai

“น้องชายซื้อไปได้อย่างสบายใจเลย ไม่สุกไม่คิดเงิน” เถ้าแก่เสริมขึ้นมาอีกประโยค

Chinese

这到底是卖药的还是卖西瓜的。

Thai

นี่ตกลงขายยาหรือขายแตงโมกันแน่

Chinese

“能尝尝吗？”黄仁似乎相中了这个药，开口说道。

Thai

“ขอลองชิมดูหน่อยได้ไหม” หวงเหรินดูเหมือนจะถูกใจยานี้ จึงเอ่ยปากขึ้น

Chinese

“不甜不要钱。”说着老板就打开小瓶子，倒出来一颗递给了黄仁。

Thai

“ไม่หวานไม่คิดเงิน” พูดพลางเถ้าแก่ก็เปิดขวดใบเล็ก เทออกมาหนึ่งเม็ดแล้วยื่นให้หวงเหริน

Chinese

黄仁正准备放嘴里尝尝的时候，被沈逸一把拉住：“你不要命了，这玩意能随便吃吗？”

Thai

ขณะที่หวงเหรินกำลังจะเอาใส่ปากเพื่อลองชิม ก็ถูกเสิ่นอี้ดึงตัวเอาไว้ “นายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ ของพรรค์นี้กินสุ่มสี่สุ่มห้าได้ที่ไหนกัน”

Chinese

老板听到后，不乐意了。

Thai

เมื่อเถ้าแก่ได้ยินเข้าก็ชักไม่พอใจ

Chinese

“这位小兄弟，你这话就不对了，我做生意这么多年，一直都是0差评，多少人排着队来买。”

Thai

“น้องชายท่านนี้ นายพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ ฉันทำการค้ามาตั้งหลายปี ไม่เคยมีรีวิวแย่เลยสักครั้ง คนต่อคิวรอซื้อกันตั้งเท่าไหร่”

Chinese

沈逸拉住黄仁的时候，不小心把药丸掉在了地上，在一旁树枝上的一只鸟瞅准了，一个飞扑就把这粒丹药吃了下去。

Thai

ตอนที่เสิ่นอี้ดึงหวงเหรินไว้ บังเอิญทำเม็ดยาร่วงลงพื้น นกตัวหนึ่งบนกิ่งไม้ข้างๆ เห็นเข้าพอดี จึงโผบินลงมากินเม็ดยานั้นเข้าไป

Chinese

老板正准备让他二人赔钱的时候，只见这只鸟扑棱了两下翅膀，刚飞起来，就掉在地上不动了。

Thai

ขณะที่เถ้าแก่กำลังจะให้ทั้งสองคนจ่ายเงินชดใช้ ก็เห็นนกตัวนั้นกระพือปีกพึ่บพั่บสองที พอบินขึ้นได้ก็ร่วงลงมากองกับพื้นแน่นิ่งไป

Chinese

沈逸：“......”

Thai

เสิ่นอี้ “…”

Chinese

老板：“......”

Thai

เถ้าแก่ “…”

Chinese

沈逸看看老板，老板看看沈逸二人，一时间谁也没有说话。

Thai

เสิ่นอี้มองเถ้าแก่ เถ้าแก่มองพวกเสิ่นอี้สองคน ชั่วขณะนั้นไม่มีใครเอ่ยปากอะไรเลย

Chinese

最终还是老板打破了沉默，尴尬的笑了笑：“意外，意外，刚刚这瓶过期了，我用的都是十年以上的边角料，呸~十年以上的灵药制成。”

Thai

ในที่สุดก็เป็นเถ้าแก่ที่ทำลายความเงียบลง เขายิ้มแห้งๆ อย่างกระอักกระอ่วน “อุบัติเหตุ อุบัติเหตุน่ะ ขวดเมื่อกี้นี้มันหมดอายุแล้ว ที่ฉันใช้ล้วนเป็นเศษของเหลืออายุสิบปีขึ้นไป… ถุย ยาสมุนไพรวิญญาณอายุสิบปีขึ้นไปปรุงขึ้นมาทั้งนั้น”

Chinese

黄仁看着躺在地上的那只鸟，接过丹药的那只手在衣服上来回蹭，吓死了，还好刚刚没吃下去。

Thai

หวงเหรินมองนกที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น มือข้างที่รับเม็ดยามาเมื่อครู่รีบเอาไปถูกกับเสื้อไปมา ตกใจแทบตาย ดีนะที่เมื่อกี้ไม่ได้กินเข้าไป

Chinese

“二位小兄弟，刚才只是一个意外。一百块钱一瓶，这瓶没过期。”老板又从摊位上拿起一瓶。

Thai

“น้องชายทั้งสอง เมื่อกี้เป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้นแหละ ขวดละหนึ่งร้อยหยวน ขวดนี้ยังไม่หมดอายุ” เถ้าแก่หยิบขึ้นมาอีกขวดจากแผง

Chinese

沈逸拉着黄仁就要走，这哪儿是卖药，分明是地府门票销售点。

Thai

เสิ่นอี้ดึงตัวหวงเหรินจะเดินหนีทันที นี่มันขายยาที่ไหนกัน ชัดเจนว่าเป็นจุดจำหน่ายตั๋วไปยมโลกชัดๆ

Chinese

“十块钱一瓶，家里有耗子什么的，也可以用，童叟无欺啊。”老板看到二人就要离开，喊道。

Thai

“ขวดละสิบหยวน ในบ้านมีหนูหรืออะไรก็เอาไปใช้ได้นะ ไม่หลอกลวงแน่นอน” เถ้าแก่เห็นทั้งสองคนกำลังจะเดินหนีจึงตะโกนไล่หลัง

Chinese

沈逸：“......”

Thai

เสิ่นอี้ “…”

Chinese

黄仁：“......”

Thai

หวงเหริน “…”

Chinese

太不靠谱了，这黑市果然是黑，差点小命不保。

Thai

พึ่งพาไม่ได้สิ้นดี ตลาดมืดนี้ช่างมืดมนสมชื่อจริงๆ เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเสียแล้ว

Chinese

“丹药什么的太不靠谱了，咱们还是去看看武器，买一把趁手的武器。”黄仁心有余悸的说道。

Thai

“พวกโอสถอะไรนี่พึ่งพาไม่ได้เอาเสียเลย พวกเราไปดูอาวุธกันเถอะ ซื้ออาวุธที่ถนัดมือสักชิ้น” หวงเหรินเอ่ยด้วยความรู้สึกที่ยังหวาดผวาไม่หาย

Chinese

两人在黑市里逛，前面有一家商铺，如果不说还有个屋顶在支撑着，都看不不出来这是一个商铺，名字还写着【神铸堂】。

Thai

ทั้งสองเดินดูรอบตลาดมืด ด้านหน้ามีร้านค้าอยู่ร้านหนึ่ง หากไม่บอกว่ายังมีหลังคาค้ำยันอยู่ คงดูไม่ออกเลยว่านี่คือร้านค้า ป้ายชื่อยังเขียนไว้ว่า【หอหลอมเทพ】

Chinese

黄仁眼前一亮说：“看名字就知道，这里卖的肯定是神兵利器。”

Thai

หวงเหรินตาเป็นประกายแล้วพูดว่า “ดูจากชื่อก็รู้แล้วว่าที่นี่ต้องขายสุดยอดศัสตราวุธแน่ๆ”

Chinese

“你是怎么看出来的。”沈逸一脸疑惑。

Thai

“นายดูออกได้ยังไงกัน” เสิ่นอี้ถามด้วยสีหน้างุนงง

Chinese

黄仁神秘兮兮的说：“你没看电视上吗，但凡这种看上去破破烂烂的地方，都是高人所开，主打的就是一个等待有缘人。”

Thai

หวงเหรินพูดอย่างมีลับลมคมในว่า “นายไม่เคยดูในทีวีเหรอ ขอแค่เป็นสถานที่ที่ดูซอมซ่อแบบนี้ ล้วนเป็นยอดคนมาเปิดทั้งนั้น เน้นเรื่องการรอคอยผู้มีวาสนาเป็นหลักเลย”

Chinese

沈逸是对这个黑市基本不抱任何希望了，好不好用不说，弄不好自己把命搭进去了。

Thai

เสิ่นอี้แทบจะไม่หวังอะไรกับตลาดมืดแห่งนี้แล้ว เรื่องจะใช้ดีหรือไม่ดียังไม่ต้องพูดถึง ไม่แน่ว่าอาจต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ด้วยซ้ำ

Chinese

“两位需要点什么。”两人刚迈进店铺的时候便有声音出现，但两人四处看了看，并没有发现说话的人。

Thai

“ทั้งสองท่านต้องการอะไร” ทันทีที่ทั้งสองก้าวเท้าเข้าไปในร้านก็มีเสียงดังขึ้น แต่พอมองไปรอบๆ กลับไม่พบคนที่พูด

Chinese

“高人啊，这就是传说中的千里传音吧。”黄仁小声对沈逸说道。

Thai

“ยอดคนจริงๆ นี่ต้องเป็นวิชาส่งเสียงพันลี้ในตำนานแน่ๆ” หวงเหรินกระซิบกับเสิ่นอี้

Chinese

“等下我们的态度放低点，不要惹到高人，没准今天我们就是有缘人。”又提醒了一句。

Thai

“เดี๋ยวพวกเราต้องทำตัวนอบน้อมหน่อยนะ อย่าไปล่วงเกินยอดคนเข้า ไม่แน่นะว่าวันนี้พวกเราอาจจะเป็นผู้มีวาสนาก็ได้” เขาเตือนขึ้นมาอีกประโยค

Chinese

就在两人正准备看老板人哪儿的时候，从店铺后门走出来一位老头，身上脏兮兮的，看着二人。

Thai

ขณะที่ทั้งสองกำลังมองหาว่าเถ้าแก่อยู่ตรงไหน ชายชราเนื้อตัวมอมแมมคนหนึ่งก็เดินออกมาจากประตูด้านหลังร้านแล้วมองมายังพวกเขาทั้งสอง

Chinese

“前辈，你这里有什么好武器吗。”黄仁看到老板后，率先开口道。

Thai

“ผู้อาวุโส ที่นี่ท่านมีอาวุธดีๆ บ้างไหม” หวงเหรินเห็นเถ้าแก่แล้วจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

Chinese

沈逸撇了撇嘴，这家伙魔怔了，还前辈。

Thai

เสิ่นอี้เบะปาก เจ้าหมอนี่เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว ถึงขั้นเรียกผู้อาวุโสเลยเรอะ

Chinese

“这个，名叫斩魔刀，是由千年寒铁打造，经过我九九八十一天的锻打，削铁如泥，吹毛立断。”老头从一旁的墙上拿下来一把刀。

Thai

“เล่มนี้มีชื่อว่าดาบพิฆาตมาร หลอมขึ้นจากเหล็กเย็นพันปี ผ่านการตีขึ้นรูปโดยข้ามาถึงเก้าเก้าแปดสิบเอ็ดวัน ฟันเหล็กดั่งฟันหยวก เป่าเส้นผมขาดได้ในพริบตา” ชายชราปลดดาบเล่มหนึ่งลงมาจากกำแพงด้านข้าง

Chinese

刀有两尺多长，抽出来后，寒光闪烁。

Thai

ตัวดาบยาวกว่าสองเชียะ เมื่อชักออกมา แสงเย็นเยียบก็ส่องประกายวาววับ

Chinese

“好刀。”黄仁拿起刀，挥舞了两下，夸赞道。

Thai

“ดาบดี” หวงเหรินหยิบดาบขึ้นมาแล้วกวัดแกว่งไปมาสองที พลางเอ่ยชม

Chinese

“小伙儿眼光不错，这把刀算是我店里的镇店之宝。”老头笑呵呵的说道。

Thai

“พ่อหนุ่มสายตาไม่เลว ดาบเล่มนี้นับเป็นสมบัติประจำร้านของข้าเลยนะ” ชายชราหัวเราะหึๆ พลางกล่าว

Chinese

“啊黄，你不知道自私携带刀具，是要被抓的吗，你要去异能局备案。”沈逸提醒了一句。

Thai

“อาหวง นายไม่รู้เหรอว่าการพกพาอาวุธมีดโดยพลการจะถูกจับน่ะ นายต้องไปลงทะเบียนที่สำนักพลังพิเศษก่อนนะ” เสิ่นอี้เตือนขึ้นมา

Chinese

“我查过了，试炼的学生，在进入试炼的时候，都允许携带武器，而且就算你没有武器，在进入的时候，学校也会给你发，不过学校给的武器，怎么能和这里的相比。”

Thai

“ฉันตรวจสอบมาแล้ว นักเรียนที่ไปทดสอบจะได้รับอนุญาตให้พกพาอาวุธตอนเข้าไปได้ อีกอย่างต่อให้นายไม่มีอาวุธ ตอนเข้าไปทางโรงเรียนก็จะแจกให้อยู่ดี ทว่าอาวุธที่โรงเรียนแจกจะเอามาเทียบกับของที่นี่ได้ยังไงกัน”

Chinese

黄仁一脸鄙夷的说道。

Thai

หวงเหรินกล่าวด้วยสีหน้าดูแคลน

Chinese

沈逸就很奇怪，为什么学校也没教导过大家用武器，进秘境的时候反而发放武器。

Thai

เสิ่นอี้รู้สึกแปลกใจจริงๆ ทำไมโรงเรียนถึงไม่เคยสอนให้ทุกคนใช้อาวุธ แต่พอจะเข้าไปในแดนลับกลับแจกอาวุธให้เสียนี่