ฉันเคยหลั่งเลือดเพื่อหัวเซี่ย

Chinese

古海川正要继续和郑婉儿说什么，一旁的郑怀丰咳嗽一声。

Thai

กู่ไห่ชวนกำลังจะพูดอะไรกับเจิ้งหว่านเอ๋อร์ต่อ เจิ้งหวยเฟิงที่อยู่ด้านข้างก็กระแอมไอขึ้นมาหนึ่งเสียง

Chinese

“郑爷爷，你也在。”古海川尴尬的挠了挠头。

Thai

“คุณปู่เจิ้ง ท่านก็อยู่ด้วยหรือครับ” กู่ไห่ชวนเกาหัวอย่างเก้อเขิน

Chinese

“小川，你怎么会在这里？”郑怀丰疑惑的问道。

Thai

“เสี่ยวชวน ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” เจิ้งหวยเฟิงถามด้วยความสงสัย

Chinese

古海川算是他看着长大的，当初在京都的时候，古海川的爷爷和郑怀丰是故交。

Thai

กู่ไห่ชวนนับได้ว่าเขาเห็นเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ตอนที่อยู่จิงตูเมื่อก่อน ปู่ของกู่ไห่ชวนกับเจิ้งหวยเฟิงเป็นสหายเก่าแก่กัน

Chinese

以后因为古家出事，最后只好把古家的唯一子嗣送到郑家。

Thai

ต่อมาเนื่องจากตระกูลกู่เกิดเรื่อง สุดท้ายจึงทำได้เพียงส่งทายาทคนเดียวของตระกูลกู่ไปยังตระกูลเจิ้ง

Chinese

“郑爷爷，我来这边有点事，过段时间就回去了。”古海川面对郑怀丰，心中很是畏惧。

Thai

“คุณปู่เจิ้ง ผมมาทำธุระแถวนี้สักหน่อย อีกสักพักก็กลับแล้วครับ” กู่ไห่ชวนเมื่ออยู่ต่อหน้าเจิ้งหวยเฟิง ในใจรู้สึกยำเกรงเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

“好了，老郑，咱们出去逛逛，让他们年轻人自己交流一下。”

Thai

“เอาละ เหล่าเจิ้ง พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะ ให้พวกคนหนุ่มสาวคุยกันเอง”

Chinese

说着便拉着郑怀丰往外走。

Thai

พูดจบก็ดึงเจิ้งหวยเฟิงเดินออกไปข้างนอก

Chinese

看到几人都走了后，“婉儿，那个异能技怎么样，厉害吗？”

Thai

เมื่อเห็นว่าหลายคนเดินออกไปแล้ว “หว่านเอ๋อร์ สกิลพลังพิเศษนั่นเป็นอย่างไรบ้าง ร้ายกาจไหม”

Chinese

“很厉害，谢谢海川哥。”郑婉儿敷衍了一句。

Thai

“ร้ายกาจมาก ขอบคุณนะพี่ไห่ชวน” เจิ้งหว่านเอ๋อร์ตอบปัดไปที

Chinese

古海川好似没有听出来话语中的敷衍。

Thai

กู่ไห่ชวนดูเหมือนจะฟังไม่ออกถึงความส่งเดชในคำพูดนั้น

Chinese

“走，婉儿，我带你去临城逛逛，虽然这里不如京都繁华，但是这里还是有很多好玩的地方。”

Thai

“ไปเถอะ หว่านเอ๋อร์ พี่พาเธอไปเดินเล่นในเมืองหลินเฉิง ถึงที่นี่จะไม่เจริญเท่าจิงตู แต่ก็ยังมีที่สนุกๆ อีกเยอะเลยนะ”

Chinese

“海川哥，我今天过来，有点累了，想去休息一下。”

Thai

“พี่ไห่ชวน วันนี้ฉันเพิ่งมาถึง เหนื่อยไปหน่อย อยากไปพักผ่อนสักพักค่ะ”

Chinese

郑婉儿显然不想和古海川待在一起，脸上已经有点不耐烦的情绪。

Thai

เจิ้งหว่านเอ๋อร์ไม่อยากอยู่กับกู่ไห่ชวนอย่างเห็นได้ชัด บนใบหน้าเริ่มมีอารมณ์รำคาญใจอยู่บ้างแล้ว

Chinese

“对，婉儿从京都过来，肯定是累了，你住哪儿，我送你过去。”

Thai

“ใช่สิ หว่านเอ๋อร์เดินทางมาจากจิงตู ต้องเหนื่อยแน่นอน เธอพักที่ไหนล่ะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

Chinese

古海川对于郑婉儿的不耐烦，丝毫没有放在心上。

Thai

กู่ไห่ชวนไม่ได้ใส่ใจความรำคาญของเจิ้งหว่านเอ๋อร์เลยแม้แต่น้อย

Chinese

“海川哥，你来医院里，不是帮人拿药吗，你快去，不要耽误了时间，我出去打车就行。”郑婉儿柔声的说道。

Thai

“พี่ไห่ชวน พี่มาที่โรงพยาบาลไม่ได้มารับยาให้คนอื่นหรอกเหรอ รีบไปเถอะ อย่าให้เสียเวลาเลย ฉันออกไปเรียกแท็กซี่เองได้” เจิ้งหว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

Chinese

说完便转身就要离开，古海川也不恼怒。

Thai

พูดจบก็หมุนตัวทำท่าจะจากไป กู่ไห่ชวนเองก็ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด

Chinese

“婉儿，你来临城待多久？等你休息好了，我带你去玩。”

Thai

“หว่านเอ๋อร์ เธอจะอยู่เมืองหลินเฉิงนานแค่ไหน ไว้เธอพักผ่อนหายเหนื่อยแล้ว พี่จะพาเธอไปเที่ยวเล่นนะ”

Chinese

“我是跟着爷爷过来的，可能明天就要走了。”

Thai

“ฉันตามคุณปู่มา พรุ่งนี้ก็คงต้องไปแล้วล่ะ”

Chinese

“那好吧，等我这边的事完了，我就回京都。”古海川的语气中有些许的失落，低声说道。

Thai

“งั้นก็ได้ รอให้ธุระฝั่งนี้ของพี่เสร็จเรียบร้อยแล้ว พี่ก็จะกลับจิงตู” น้ำเสียงของกู่ไห่ชวนแฝงความผิดหวังอยู่บ้าง เอ่ยเสียงแผ่วเบา

Chinese

“海川哥，那我先回去了，有些累了，想要回去好好睡一觉。”

Thai

“พี่ไห่ชวน งั้นฉันกลับก่อนนะ เหนื่อยจะแย่ อยากกลับไปนอนหลับสักตื่น”

Chinese

郑婉儿不给古海川接下来说话的机会，转身便向医院外走去。

Thai

เจิ้งหว่านเอ๋อร์ไม่เปิดโอกาสให้กู่ไห่ชวนได้พูดอะไรต่อ หมุนตัวเดินมุ่งหน้าออกไปนอกโรงพยาบาลทันที

Chinese

“没看出来，你竟然是这样的人。”

Thai

“ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย ว่านายจะเป็นคนแบบนี้”

Chinese

就在古海川愣神的时候，身后传来声音。

Thai

ขณะที่กู่ไห่ชวนกำลังเหม่อลอย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

Chinese

沈逸站在病房的门口，之前他接受治疗后，只是睡了一小会儿，便清醒了过来。

Thai

เสิ่นอี้ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วย ก่อนหน้านี้หลังจากเขาได้รับการรักษา ก็นอนหลับไปเพียงครู่เดียวแล้วตื่นขึ้นมา

Chinese

听到外面有人说话，出门看到了古海川和郑婉儿。

Thai

พอได้ยินว่าข้างนอกมีคนพูดคุยกัน ออกมาที่ประตูก็เห็นกู่ไห่ชวนกับเจิ้งหว่านเอ๋อร์พอดี

Chinese

“你好了？”古海川板着脸，完全没有了刚才那种样子。

Thai

“นายหายดีแล้วเหรอ” กู่ไห่ชวนปั้นหน้านิ่ง ไม่หลงเหลือท่าทางแบบเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย

Chinese

“这就是你倾家荡产买异能技，要送的人？”沈逸开口问道。

Thai

“นี่คือคนที่นายยอมทุ่มหมดเนื้อหมดตัวซื้อสกิลพลังพิเศษมาให้งั้นเหรอ” เสิ่นอี้เอ่ยถาม

Chinese

古海川点点头，并没有去解释什么。

Thai

กู่ไห่ชวนพยักหน้า ไม่ได้อธิบายอะไร

Chinese

“她喜欢你吗？”

Thai

“เธอชอบนายไหม”

Chinese

古海川不说话，只是呆呆的看着郑婉儿离去的方向。

Thai

กู่ไห่ชวนไม่พูดจา ได้แต่มองไปยังทิศทางที่เจิ้งหว่านเอ๋อร์เดินจากไปด้วยความเหม่อลอย

Chinese

沈逸拍了拍他的肩膀，“走吧，回家了。”

Thai

เสิ่นอี้ตบไหล่เขาเบาๆ “ไปเถอะ กลับบ้านกัน”

Chinese

古海川依旧和当初刚见沈逸的时候一样，酷酷的，不说话。

Thai

กู่ไห่ชวนยังคงเหมือนตอนที่เจอเสิ่นอี้ครั้งแรก วางมาดขรึม ไม่เอ่ยปากพูดอะไร

Chinese

“舔狗舔狗，舔到最后，一无所有。”

Thai

“หมาเลียเอยหมาเลีย เลียไปเลียมา สุดท้ายไม่เหลืออะไรสักอย่าง”

Chinese

沈逸嘀咕了一句。

Thai

เสิ่นอี้พึมพำออกมาประโยคหนึ่ง

Chinese

回到家中，沈逸的父母并不知道他在特训中发生的事，以为特训结束了。

Thai

เมื่อกลับมาถึงบ้าน พ่อแม่ของเสิ่นอี้ไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างการฝึกพิเศษ คิดว่าการฝึกพิเศษจบลงแล้ว

Chinese

接下来的几天，沈逸除了定期去医院检查一下，也没有去学校。

Thai

สองสามวันต่อมา เสิ่นอี้นอกจากไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลตามกำหนดแล้ว ก็ไม่ได้ไปโรงเรียนอีก

Chinese

这天，董清阳和唐烈来到了沈逸家里。

Thai

วันนี้ ต่งชิงหยางและถังเลี่ยได้มาหาเสิ่นอี้ที่บ้าน

Chinese

“董老，唐教官，你们怎么来了？”

Thai

“ผู้อาวุโสต่ง ครูฝึกถัง พวกท่านมากันได้ยังไงครับ”

Chinese

沈逸醒来后，董清阳过来看过几次，所以也认识。

Thai

หลังจากเสิ่นอี้ฟื้น ต่งชิงหยางเคยแวะมาเยี่ยมอยู่หลายครั้ง ดังนั้นจึงรู้จักกันแล้ว

Chinese

“外面来看看你小子现在恢复的怎么样，顺便来给你送点东西。”

Thai

“พวกเราแวะมาดูว่าเจ้าเด็กนี่ฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้างแล้วน่ะสิ ถือโอกาสเอาของบางอย่างมาให้ด้วย”

Chinese

董清阳笑呵呵的进来，沈逸的父母这个时候都出去遛弯去了。

Thai

ต่งชิงหยางเดินยิ้มร่าเข้ามา เวลานี้พ่อแม่ของเสิ่นอี้ออกไปเดินเล่นกันหมดแล้ว

Chinese

家里只剩下沈逸一人，古海川则去郑婉儿那里了。

Thai

ภายในบ้านเหลือเพียงเสิ่นอี้คนเดียว ส่วนกู่ไห่ชวนก็ไปหาเจิ้งหว่านเอ๋อร์แล้ว

Chinese

“董老，你太客气了，来就来吧，还带什么东西。”说着就要伸手去接，但是刚伸出手，看到两人两手空空。

Thai

“ผู้อาวุโสต่ง ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว มาก็มาสิครับ ยังจะเอาของอะไรติดไม้ติดมือมาอีก” พูดพลางทำท่ายื่นมือออกไปรับ ทว่าพอยื่นมือออกไป กลับเห็นว่าทั้งสองคนมือเปล่า

Chinese

董清阳看着沈逸伸出的手，哈哈一笑，“我们没有带什么东西，就是来看看你小子，会不会有点失望。”

Thai

ต่งชิงหยางมองมือที่เสิ่นอี้ยื่นออกมา พลันหัวเราะฮ่าๆ “พวกเราไม่ได้เอาอะไรติดมือมาหรอก แค่แวะมาดูเจ้าเด็กนี่ ผิดหวังอยู่บ้างไหมล่ะ”

Chinese

“怎么会。”

Thai

“จะผิดหวังได้อย่างไรกันครับ”

Chinese

“这次的事，也多亏了你小子，不然这次的损失就实在太大了。”

Thai

“เรื่องคราวนี้ ก็ต้องขอบใจเจ้าเด็กนี่นะ ไม่อย่างนั้นความสูญเสียครั้งนี้คงมหาศาลเกินจะรับไหวจริงๆ”

Chinese

董清阳进来后，对沈逸一阵夸奖。

Thai

หลังจากต่งชิงหยางเข้ามา ก็เอ่ยปากชมเชยเสิ่นอี้ยกใหญ่

Chinese

“这都是我应该做的，作为华夏未来的接班人，我怎么能够眼睁睁的看着同学被异族杀害。”

Thai

“นี่ล้วนเป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ ในฐานะผู้สืบทอดในอนาคตของหัวเซี่ย ผมจะทนยืนดูเพื่อนร่วมชั้นถูกเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นเข่นฆ่าได้อย่างไร”

Chinese

听着沈逸的话，两人脸上都充满了欣慰。

Thai

เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นอี้ ทั้งสองคนต่างก็มีสีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความปลาบปลื้มใจ

Chinese

“虽然我为此受了很重的伤，差点丢了性命，每到刮风下雨，浑身就疼。”

Thai

“แม้ว่าผมจะต้องบาดเจ็บสาหัสเพราะเหตุนี้ เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด พอถึงเวลาลมพัดฝนตก ร่างกายก็ปวดระบมไปหมด”

Chinese

“精神上也受到了很大的伤害，现在冥想都无法正常的冥想，之前从柳教官那里兑换的好东西，都还没来得及用，就全部被异族抢去了。”

Thai

“ด้านจิตใจก็ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก ตอนนี้จะทำสมาธิก็ทำอย่างปกติไม่ได้ ของดีๆ ที่เคยแลกมาจากครูฝึกหลิวก่อนหน้านี้ ยังไม่ทันได้ใช้ ก็ถูกพวกเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นแย่งชิงไปจนหมด”

Chinese

“但是这些对我来说，都是值得的，我不会把这些挂在嘴边。”

Thai

“แต่สิ่งเหล่านี้สำหรับผมแล้ว ล้วนคุ้มค่าทั้งสิ้น ผมจะไม่เอาเรื่องพวกนี้มาพร่ำบ่นหรอกครับ”

Chinese

但是听到沈逸接下来的话，两人的脸色变的古怪了起来，怎么越听越离谱。

Thai

ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดต่อมาของเสิ่นอี้ สีหน้าของทั้งสองคนก็เริ่มแปลกประหลาดขึ้นมา ทำไมยิ่งฟังก็ยิ่งไร้สาระพิลึกพิลั่นขึ้นเรื่อยๆ

Chinese

“我相信我们华夏，不会让每一个人的血白流，你说对吧，董老。”

Thai

“ผมเชื่อว่าหัวเซี่ยของเรา จะไม่ยอมให้เลือดของทุกคนต้องหลั่งรินอย่างไร้ค่าแน่นอน ท่านว่าถูกไหมครับ ผู้อาวุโสต่ง”

Chinese

董清阳脸上的欣慰之色逐渐消失，取而代之的是一股玩味的笑，对旁边的唐烈说道。

Thai

รอยยิ้มปลาบปลื้มใจบนใบหน้าของต่งชิงหยางค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มอย่างนึกสนุก ก่อนจะหันไปเอ่ยกับถังเลี่ยที่อยู่ข้างๆ

Chinese

“对，华夏是不会让我们的英雄白流血，小唐，你等会儿就做一面锦旗，送给我们的英雄。”

Thai

“ถูกแล้ว หัวเซี่ยไม่มีทางปล่อยให้ฮีโร่ของเราต้องหลั่งเลือดเปล่าๆ แน่ เสี่ยวถัง ประเดี๋ยวเธอไปทำธงเกียรติยศมาผืนหนึ่ง แล้วมอบให้ฮีโร่ของเราซะ”

Chinese

“是。”唐烈点点头。

Thai

“ครับ” ถังเลี่ยพยักหน้า

Chinese

沈逸整个人麻了，自己费劲巴拉的说了这么一大堆，难道是为了一面锦旗吗？

Thai

เสิ่นอี้ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปทั้งตัว ตนเองอุตส่าห์พล่ามเสียยืดยาวขนาดนี้ เพื่อธงเกียรติยศผืนเดียวเนี่ยนะ

Chinese

“那啥，董老，锦旗就算了，我不是那种虚荣的人，做好事从来不留名，你随便给点异能技，灵果之类的也行。”

Thai

“เอ่อ… ผู้อาวุโสต่ง ธงเกียรติยศนี่ช่างมันเถอะครับ ผมไม่ใช่คนรักหน้าตาชื่อเสียงแบบนั้น ทำความดีไม่เคยหวังผล ท่านสุ่มให้สกิลพลังพิเศษ ผลไม้วิญญาณ หรืออะไรเทือกนั้นมาแทนก็ได้ครับ”

Chinese

沈逸正气的说道。

Thai

เสิ่นอี้เอ่ยอย่างทรงคุณธรรม

Chinese

唐烈有点无语，之前特训的时候，怎么就没看出来，这小子是这样的。

Thai

ถังเลี่ยถึงกับพูดไม่ออก ตอนฝึกพิเศษก่อนหน้านี้ ทำไมถึงดูไม่ออกเลยนะว่าเจ้าเด็กนี่เป็นคนแบบนี้

Chinese

“如果您老觉得去选这些东西太费劲，你可以随便给我了几百亿，我自己去买。”

Thai

“ถ้าผู้อาวุโสรู้สึกว่าการไปเลือกของพวกนี้มันยุ่งยากเกินไป ท่านจะโยนเงินมาให้ผมสักสองสามหมื่นล้านก็ได้ เดี๋ยวผมไปหาซื้อเอง”

Chinese

说着说着，就两眼放光。

Thai

ยิ่งพูดยิ่งตาลุกวาว

Chinese

“要钱没有，老头子我也是穷的揭不开锅了，你小子之前不说卖异能技卖了两百亿，你是缺钱的人吗？”

Thai

“เงินน่ะไม่มี ตาแก่อย่างฉันก็จนกรอบจนแทบไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว เจ้าเด็กนี่ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกว่าขายสกิลพลังพิเศษได้ตั้งสองหมื่นล้านหรอกรึ แกเป็นคนขาดเงินหรือไง”

Chinese

董清阳瞪着沈逸。

Thai

ต่งชิงหยางถลึงตาใส่เสิ่นอี้

Chinese

“害~别说了，之前的那个神级异能技，我白送给我一个朋友了，哪儿有钱，你看那我现在家徒四壁。”

Thai

“โธ่~ อย่าพูดถึงเลยครับ สกิลพลังพิเศษระดับเทพก่อนหน้านี้ ผมยกให้เพื่อนไปฟรีๆ แล้ว จะมีเงินได้ยังไง ท่านดูสภาพบ้านผมตอนนี้สิ แทบจะไม่มีอะไรติดฝาบ้านอยู่แล้ว”

Chinese

“据我所知，你这房子，一点也不便宜，比我住的还好。”

Thai

“เท่าที่ฉันรู้ บ้านของแกหลังนี้ไม่ได้ถูกเลยสักนิด ยังดีกว่าบ้านที่ฉันอยู่เสียอีก”

Chinese

董清阳笑眯眯的看着沈逸，一点也不买账。

Thai

ต่งชิงหยางมองเสิ่นอี้ด้วยรอยยิ้มตาหยี ไม่หลงกลคล้อยตามแม้แต่น้อย

Chinese

“那啥，总之我为华夏流过血，我为华夏负过伤。”

Thai

“เอ่อ… เอาเป็นว่ายังไงผมก็เคยหลั่งเลือดเพื่อหัวเซี่ย เคยบาดเจ็บเพื่อหัวเซี่ย”

Chinese

沈逸眼皮都不眨一下的，张口说道。

Thai

เสิ่นอี้อ้าปากพูดออกมาโดยไม่กะพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว

Chinese

“行了，你小子，就知道你不是个省油的灯，这是我给你带来的补偿。”

Thai

“เอาเถอะ เจ้าเด็กนี่ รู้แต่แรกแล้วว่าแกไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน นี่คือค่าชดเชยที่ฉันเอามาให้แก”

Chinese

说着董清阳手中凭空多出来一个红色的本子，沈逸看不到上面的字。

Thai

พูดพลางในมือของต่งชิงหยางก็ปรากฏสมุดเล่มสีแดงขึ้นมากลางอากาศ เสิ่นอี้มองไม่เห็นตัวอักษรบนนั้น

Chinese

“要送我一套房吗？其实我现在住的就挺满意，要不您老还是给我折现吧。”

Thai

“จะมอบบ้านให้ผมสักหลังเหรอครับ จริงๆ ตอนนี้ผมอยู่ที่นี่ก็ค่อนข้างพอใจแล้วนะ หรือว่าผู้อาวุโสเปลี่ยนเป็นเงินสดให้ผมดีกว่า”

Chinese

董清阳笑眯眯的不说话，盯着沈逸。

Thai

ต่งชิงหยางยิ้มตาหยีไม่พูดไม่จา ได้แต่จ้องเสิ่นอี้ตาไม่กะพริบ

Chinese

“不会这就是一封感谢信吧。”

Thai

“คงไม่ใช่ว่านี่คือจดหมายขอบคุณหรอกนะ…”

Chinese

沈逸看到对方不说话，心中有点打鼓。

Thai

เสิ่นอี้เห็นอีกฝ่ายไม่พูดจา ในใจก็เริ่มรู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมา