การยอมรับของราชาแห่งซัวน่า

Chinese

為什麼說這首喪曲會成為經典，那是因為人都是要死的，而在龍國的葬禮上，嗩吶是必備的項目！

Thai

เหตุใดจึงบอกว่าเพลงงานศพนี้จะกลายเป็นผลงานระดับคลาสสิก นั่นก็เพราะมนุษย์ทุกคนล้วนต้องตาย และในงานศพของประเทศมังกร ซัวน่าคือสิ่งจำเป็นที่ขาดไม่ได้!

Chinese

甚至這段嗩吶，可以拿到各種影視劇里當背景音樂用！

Thai

ถึงขั้นที่ว่าท่อนซัวน่านี้สามารถนำไปใช้เป็นดนตรีประกอบในภาพยนตร์หรือซีรีส์ต่างๆ ได้เลยทีเดียว!

Chinese

聽著聽著，劉寶慶不自覺的笑出了聲，隨後笑聲越來越大，甚至有點想要笑出眼淚的趨勢。

Thai

ฟังไปฟังมา หลิวเป่าชิ่งก็หัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเสียงหัวเราะก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นคล้ายกับจะหัวเราะจนน้ำตาเล็ด

Chinese

“劉教授，你沒事兒吧？”

Thai

“ศาสตราจารย์หลิว คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”

Chinese

見劉寶慶狀若瘋狂，那拿著手機過來的老師有些遲疑的問道。

Thai

เมื่อเห็นท่าทางของหลิวเป่าชิ่งดูเหมือนคนบ้า อาจารย์ที่ถือโทรศัพท์มือถือเดินเข้ามาจึงเอ่ยถามอย่างลังเล

Chinese

“抱歉，失禮了，我沒事兒，就是感慨啊，江山代有才人出，我也不用瞎操心了！哈哈哈！”劉寶慶抹了一把眼角的濕潤，笑著說道。

Thai

“ขอโทษที เสียมารยาทแล้ว ฉันไม่เป็นไร แค่รู้สึกตื้นตันน่ะ แผ่นดินมีคนมีความสามารถรุ่นใหม่เกิดขึ้นมา ฉันก็ไม่ต้องมากังวลไร้สาระอีกแล้ว! ฮ่าๆๆ!” หลิวเป่าชิ่งปาดหยาดน้ำตาที่หางตาพลางพูดด้วยรอยยิ้ม

Chinese

那老師頓時有些震驚，他知道劉教授一直在操心嗩吶和民樂傳承的事情，但是到了現在，主流依然是鋼琴、小提琴這些，龍國的傳統民樂現在的處境依然艱難，很多人都在想推陳出新的路子，但效果都不好。

Thai

อาจารย์ผู้นั้นรู้สึกตกใจขึ้นมาทันที เขารู้ดีว่าศาสตราจารย์หลิวกังวลเรื่องการสืบทอดซัวน่าและดนตรีพื้นบ้านมาโดยตลอด แต่จนถึงปัจจุบัน กระแสหลักก็ยังคงเป็นเปียโน ไวโอลินพวกนี้ สถานการณ์ของดนตรีพื้นบ้านดั้งเดิมของประเทศมังกรในปัจจุบันยังคงยากลำบาก หลายคนพยายามคิดหาหนทางที่จะนำสิ่งเก่ามาประยุกต์ใหม่ แต่ผลลัพธ์กลับไม่ดีนัก

Chinese

戲曲世家的覃詩琴就是一個例子，她的戲唱的十分的好，但是走歌手的路子之後，卻只能在一個不上不下的二線歌手位置。

Thai

ฉินซือฉินที่มาจากตระกูลอุปรากรจีนก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง เธอร้องงิ้วได้ยอดเยี่ยมมาก ทว่าหลังจากผันตัวมาเป็นนักร้อง กลับทำได้เพียงอยู่ในตำแหน่งนักร้องแถวสองที่ไม่โดดเด่นอะไร

Chinese

看著帶著喪葬隊伍一路前行的凌天，劉寶慶不禁露出惜才的表情。

Thai

เมื่อมองดูหลิงเทียนที่กำลังนำขบวนแห่ศพเดินไปข้างหน้า หลิวเป่าชิ่งก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้ารักและชื่นชมในความสามารถออกมา

Chinese

“小趙，你幫我發個微博，就說這個小夥子嗩吶吹得不錯，都快趕上我當年了！哈哈哈！”

Thai

“เสี่ยวจ้าว เธอช่วยฉันโพสต์เวยป๋อที บอกว่าพ่อหนุ่มคนนี้เป่าซัวน่าได้ไม่เลว เกือบจะตามฉันสมัยก่อนทันแล้ว! ฮ่าๆๆ!”

Chinese

“哦，好呢！”小趙老師拿過劉寶慶遞過來的手機，登錄他的微博，幫他發了一下，同時心裡有些羨慕和佩服，自己二十三歲的時候在幹嘛呢？打遊戲嗎好像是····

Thai

“อ้อ ได้ครับ!” อาจารย์เสี่ยวจ้าวรับโทรศัพท์ที่หลิวเป่าชิ่งยื่นให้ ล็อกอินเข้าเวยป๋อของเขาแล้วช่วยโพสต์ให้ ในขณะเดียวกันในใจก็รู้สึกอิจฉาและเลื่อมใส ตอนที่ตนอายุยี่สิบสามปีกำลังทำอะไรอยู่นะ? เล่นเกมอยู่หรือเปล่า ดูเหมือนจะใช่…

Chinese

此時的微博上，劉寶慶的出現又炸起了軒然大波，儘管劉寶慶的粉絲只有十幾萬，但是那金晃晃的京都音樂學院民教授，嗩吶大王的認證可是做不了假的！

Thai

บนเวยป๋อในเวลานี้ การปรากฏตัวของหลิวเป่าชิ่งได้ก่อให้เกิดคลื่นลมระลอกใหญ่อีกครั้ง แม้ว่าผู้ติดตามของหลิวเป่าชิ่งจะมีเพียงแสนกว่าคน แต่การรับรองตัวตนสีทองอร่ามในฐานะศาสตราจารย์ด้านดนตรีพื้นบ้านแห่งสถาบันดนตรีจิงตูและราชาซัวน่านั้นปลอมแปลงไม่ได้เด็ดขาด!

Chinese

「媽耶，炸出來個大佬，劉教授也看戀綜嘛？」

Thai

「คุณพระ ระเบิดบิ๊กบอสออกมาคนหนึ่ง ศาสตราจารย์หลิวก็ดูรายการหาคู่ด้วยเหรอเนี่ย?」

Chinese

「劉教授肯定是因為嗩吶才來看一眼的吧，應該沒時間看綜藝這種東西吧」

Thai

「ศาสตราจารย์หลิวคงแวะมาดูเพราะซัวน่าแหละ คงไม่มีเวลามาดูอะไรอย่างรายการวาไรตี้หรอก」

Chinese

「凌狗出息了啊！被嗩吶大王認證過的嗩吶，今後出場價可得提一提了！」

Thai

「ไอ้หมาหลิงได้ดีแล้วนี่! ซัวน่าที่ได้รับการรับรองจากราชาซัวน่าแบบนี้ หลังจากนี้ค่าตัวต้องเพิ่มขึ้นหน่อยแล้ว!」

Chinese

凌天的名字再次登上熱搜，一時間有人歡喜有人憂。

Thai

ชื่อของหลิงเทียนขึ้นชาร์ตคำค้นหายอดนิยมอีกครั้ง ในช่วงเวลานี้มีทั้งคนที่ยินดีและคนที่ทุกข์ใจ

Chinese

作為娛樂公司總經理的錢世珍，時刻盯緊熱搜榜是她的職責，此刻凌天再次出現在熱搜榜單上，讓她惱怒不已！

Thai

ในฐานะผู้จัดการทั่วไปของบริษัทบันเทิง การจับตามองชาร์ตคำค้นหายอดนิยมตลอดเวลาคือหน้าที่ของเฉียนซื่อเจิน ในเวลานี้การที่หลิงเทียนปรากฏขึ้นบนชาร์ตคำค้นหายอดนิยมอีกครั้ง ทำให้เธอรู้สึกเดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง!

Chinese

在她眼裡，凌天像是突然爬出來的一隻蟑螂，到處亂竄，在她眼前亂跳，她此刻又無可奈何！

Thai

ในสายตาของเธอ หลิงเทียนเปรียบเหมือนแมลงสาบที่จู่ๆ ก็คลานออกมา วิ่งพล่านไปทั่ว กระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าเธอ โดยที่ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง!

Chinese

錢世珍越想越氣，拿起手機就要砸出去，可是手機卻突然響了起來。

Thai

เฉียนซื่อเจินยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งท่าจะขว้างทิ้ง ทว่าโทรศัพท์กลับดังขึ้นมาเสียก่อน

Chinese

她的動作隨之一滯，隨後愈加惱怒，眼中怒火熊熊燃燒，“這個電話最好有接通的價值！！！”

Thai

การกระทำของเธอชะงักลงทันที จากนั้นก็ยิ่งเดือดดาล เปลวไฟแห่งความโกรธในแววตาลุกโชน “สายนี้ถ้าไม่มีค่าพอให้รับล่ะก็คอยดูเถอะ!!!”

Chinese

她不爽的拿回手機查看，隨後臉上的怒火立刻消失，露出一副諂媚的表情，明明也沒人看得到，也不知道露出這幅表情給誰看。

Thai

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือกลับมาดูด้วยความหงุดหงิด จากนั้นความโกรธบนใบหน้าก็พลันมลายหายไปในทันใด แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าประจบสอพลอ ทั้งที่ไม่มีใครมองเห็นแท้ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะแสดงสีหน้าแบบนี้ให้ใครดู

Chinese

“喂~王董，打電話過來有什麼事情嗎？”

Thai

“ฮัลโหล~ ประธานหวัง โทรมามีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”

Chinese

電話那邊傳來一個年邁的老人聲音：“最近在微博熱搜榜上一直出現的凌天，是不是我們公司的。”

Thai

ปลายสายส่งเสียงของชายชราสูงวัยคนหนึ่งดังขึ้นมา “หลิงเทียนที่ปรากฏบนชาร์ตคำค้นหายอดนิยมของเวยป๋อตลอดช่วงนี้ เป็นคนของบริษัทเราใช่ไหม”

Chinese

波瀾不驚的語氣，卻讓錢世珍的額頭冒出了冷汗。

Thai

น้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น กลับทำให้หน้าผากของเฉียนซื่อเจินมีเหงื่อเย็นผุดซึมออกมา

Chinese

不待她回答，電話那頭又傳來聲音：“你平時的那些破事我都懶得管，但是你如果不能幫我掙錢，那你就沒有價值了，知道嗎？”

Thai

ไม่รอให้เธอตอบ ปลายสายก็ส่งเสียงดังขึ้นมาอีก “เรื่องระยำพวกนั้นของเธอในเวลาปกติฉันขี้เกียจจะไปยุ่ง แต่ถ้าเธอหาเงินให้ฉันไม่ได้ เธอก็ไม่มีค่าแล้ว รู้ไหม”

Chinese

“是是是！王董放心！我一定···”錢世珍點頭哈腰道。

Thai

“ค่ะๆๆ! ประธานหวังวางใจได้เลยค่ะ! ฉันจะ…” เฉียนซื่อเจินพยักหน้าค้อมเอวตอบ

Chinese

“我不想聽這些話，我只想讓我的搖錢樹回來，懂嗎？你知道，我這個人只看結果。”

Thai

“ฉันไม่อยากฟังคำพูดพวกนี้ ฉันแค่ต้องการให้ต้นไม้เงินต้นไม้ทองของฉันกลับมา เข้าใจไหม เธอก็รู้ คนอย่างฉันดูแค่ผลลัพธ์”

Chinese

說完，電話就被掛斷了，聽著電話那頭的忙音，錢世珍站起身來，醜陋的臉上明暗交雜，不知道在想些什麼。

Thai

พูดจบ โทรศัพท์ก็ถูกตัดสายไป เมื่อฟังเสียงสัญญาณสายไม่ว่างจากปลายสาย เฉียนซื่อเจินก็ลุกขึ้นยืน ใบหน้าอัปลักษณ์มีสีหน้าหลากหลายสลับไปมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

Chinese

····

Thai

…

Chinese

節目現場，凌天頂替了嗩吶手將老人送去安葬了，於是便打算帶著葉小婉走，刑資二人見事情結束，也準備離開。

Thai

ที่สถานที่ถ่ายทำรายการ หลิงเทียนทำหน้าที่แทนมือซัวน่าส่งผู้เฒ่าไปฝังเรียบร้อยแล้ว จึงคิดจะพาเยี่ยเสี่ยวหว่านเดินกลับไป ซิงจือกับหลี่มั่วเห็นเรื่องจบลงแล้วก็เตรียมตัวจะกลับเช่นกัน

Chinese

“凌師傅，等等！等等！”那孝子追了過來，拿出一個白包，“凌師傅，這是你的出場費！”

Thai

“อาจารย์หลิง รอเดี๋ยวก่อนครับ! รอเดี๋ยวก่อน!” บุตรผู้กตัญญูผู้นั้นวิ่งไล่ตามมา พลางหยิบซองขาวออกมาซองหนึ่ง “อาจารย์หลิง นี่คือค่าตอบแทนของคุณครับ!”

Chinese

“啊？我還有出場費呢？不用了吧這個···”凌天本來就沒打算要出場費，只當自己是過來義務幫忙的而已。

Thai

“อ้าว? ผมมีค่าตอบแทนด้วยเหรอครับ? ไม่ต้องหรอกมั้งครับ…” เดิมทีหลิงเทียนไม่ได้คิดจะเอาค่าตอบแทนอยู่แล้ว คิดแค่ว่าตัวเองมาช่วยงานโดยไม่หวังผลตอบแทนเท่านั้น

Chinese

誰知那孝子直接截住了他的話頭，“凌師傅，我知道你是一片好心，但是規矩就是規矩，今天這錢你不收，以後別人怎麼能收！”

Thai

ใครจะรู้ว่าบุตรผู้กตัญญูผู้นั้นจะขัดขึ้นมาทันควัน “อาจารย์หลิง ผมรู้ว่าคุณมีน้ำใจ แต่กฎก็ต้องเป็นกฎ วันนี้ถ้าคุณไม่รับเงินนี้ ภายหลังคนอื่นจะรับได้อย่างไร!”

Chinese

說著便直接把白包塞進了凌天的手中，不給凌天拒絕的機會，擺了擺手，回到了喪葬隊伍之中。

Thai

พูดพลางยัดซองขาวใส่มือของหลิงเทียนทันที ไม่เปิดโอกาสให้หลิงเทียนได้ปฏิเสธ โบกมือแล้วเดินกลับเข้าไปในขบวนแห่ศพ

Chinese

凌天撓撓頭，想了想，也確實是這麼回事兒，之前他也聽過孔子跟他弟子之間有個這種故事。

Thai

หลิงเทียนเกาศีรษะ พลางคิดในใจว่ามันก็เป็นเรื่องจริงอย่างนั้น ก่อนหน้านี้เขาเองก็เคยได้ยินเรื่องเล่าทำนองนี้ระหว่างขงจื๊อกับลูกศิษย์มาบ้าง

Chinese

雖然忘了具體名稱，但是大概表達的和那孝子說的差不太多。

Thai

แม้จะลืมชื่อเรื่องอย่างละเอียดไปแล้ว แต่สิ่งที่สื่อออกมาโดยรวมก็ไม่ต่างจากที่บุตรผู้กตัญญูผู้นั้นพูดเท่าใดนัก

Chinese

於是凌天拿了白包帶著葉小婉等人向著心動小屋走去。

Thai

หลิงเทียนจึงรับซองขาวไว้แล้วพาพวกเยี่ยเสี่ยวหว่านเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านพักใจเต้น

Chinese

「啊？來幫忙還有錢拿？」

Thai

「อ้าว? มาช่วยงานยังมีเงินให้ด้วยเหรอ?」

Chinese

「肯定有錢拿的呀，要不然那些專門接白活兒的師傅們怎麼吃飯？」

Thai

「ต้องได้เงินอยู่แล้วสิ ไม่อย่างนั้นพวกอาจารย์ที่รับงานศพโดยเฉพาะจะเอาอะไรกินล่ะ?」

Chinese

「還以為是義務幫忙，沒想到凌狗居然還掙到錢了！」

Thai

「นึกว่ามาช่วยฟรีๆ ไม่นึกเลยว่าไอ้หมาหลิงยังหาเงินได้อีก!」

Chinese

「人家家裡都死人了，凌天還收人家的錢，還是人嗎？幫忙還收錢，簡直虛偽至極！」

Thai

「บ้านเขามีคนตายแท้ๆ หลิงเทียนยังจะรับเงินเขาอีก ยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย? มาช่วยงานยังรับเงิน ช่างเสแสร้งสิ้นดี!」

Chinese

「這是哪裡來的傻逼？拖出去埋了！」

Thai

「นี่มันคนโง่มาจากไหนกันเนี่ย? ลากออกไปฝังที!」

Chinese

雖然觀眾們大部分都是正常人，但是也有那種見不得你好，逮住一個點瘋狂抨擊你的人，只要是公眾人物，那是避免不了的。

Thai

แม้ว่าผู้ชมส่วนใหญ่จะเป็นคนปกติ แต่ก็มีพวกที่ทนเห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ คอยจับจ้องประเด็นใดประเด็นหนึ่งแล้วกระหน่ำโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ตราบใดที่เป็นบุคคลสาธารณะ เรื่องพรรค์นี้ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

Chinese

凌天對這些一無所知，但就算他知道了也不會理會，黑吧黑吧，你們越黑，我的討論度就越高，人氣也是節節攀升，美滋滋~

Thai

หลิงเทียนไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย แต่ต่อให้รู้เขาก็ไม่สนใจ แอนตี้ไปเถอะ แอนตี้ไปเลย ยิ่งพวกคุณแอนตี้มากเท่าไร กระแสพูดถึงของฉันก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น ความนิยมก็พุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ สบายใจเฉิบ~

Chinese

在娛樂圈，很多人都有著自己的人設，但是凌天絲毫不打算維持人設什麼的。

Thai

ในวงการบันเทิง หลายคนต่างก็มีภาพลักษณ์ตัวตนของตัวเอง แต่หลิงเทียนไม่ได้คิดจะรักษาภาพลักษณ์อะไรนั่นเลยแม้แต่น้อย

Chinese

人設？狗都不要！

Thai

ภาพลักษณ์ตัวตนงั้นเหรอ? ให้หมา หมายังไม่เอาเลย!

Chinese

葉小婉也是一樣的想法，所以她從來都不壓抑自己對凌天的喜歡，而且對於她來說，音樂和進入娛樂圈，不過是想要跟凌天在一起的手段罷了！她從一開始就很明確，自己的目標就是凌天！

Thai

เยี่ยเสี่ยวหว่านเองก็มีความคิดเช่นเดียวกัน ดังนั้นเธอจึงไม่เคยเก็บกดความชอบที่มีต่อหลิงเทียนไว้เลย อีกทั้งสำหรับเธอแล้ว ดนตรีและการเข้าสู่วงการบันเทิง เป็นเพียงแค่วิธีการที่จะได้อยู่ร่วมกับหลิงเทียนเท่านั้น! เธอชัดเจนมาตั้งแต่ต้นแล้วว่า เป้าหมายของเธอคือหลิงเทียน!

Chinese

凌天和葉小婉牽著手走在前面，刑資在後面不停的翻著白眼，但李默看著前面的兩人牽手，眼神不由自主的看向刑資的手。

Thai

หลิงเทียนกับเยี่ยเสี่ยวหว่านจับมือกันเดินอยู่ข้างหน้า ซิงจือกลอกตาอยู่ข้างหลังไม่หยุด แต่หลี่มั่วเมื่อมองดูสองคนที่จูงมือกันอยู่ข้างหน้า สายตาก็มองไปยังมือของซิงจือโดยไม่รู้ตัว

Chinese

李默的眼神雖然隱蔽，但是刑資怎麼可能感受不到，可是她也只是不討厭李默罷了，談不上投緣，也談不上喜歡。

Thai

สายตาของหลี่มั่วแม้จะซ่อนเร้น แต่ซิงจือจะจับความรู้สึกไม่ได้ได้อย่างไร ทว่าเธอก็แค่ไม่ได้รังเกียจหลี่มั่วเท่านั้น ไม่นับว่าถูกคอ และไม่นับว่าชอบ

Chinese

因為李默這個傢伙，跟別人就侃侃而談，到自己身邊連個話都不會說了，刑資作為軍藝校花，是十分看不上這樣的男人的，更不要提當她的男友了。

Thai

เพราะหลี่มั่วคนนี้นั้น เวลาอยู่กับคนอื่นก็คุยเจื้อยแจ้วฉะฉาน พอมาอยู่ข้างกายเธอกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ในฐานะดาวเด่นแห่งสถาบันศิลปะการแสดงกองทัพ ซิงจือไม่ชายตามองผู้ชายแบบนี้อย่างยิ่ง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะมาเป็นแฟนของเธอเลย

Chinese

可是相比於王迪和徐坤這兩個，李默簡直是正常太多了，正好之前和他聊得也不多，所以刑資乾脆就選擇李默當搭檔了，這也算是給了李默一個機會。

Thai

แต่เมื่อเทียบกับสองคนอย่างหวังตี๋และสวีคุนแล้ว หลี่มั่วเรียกได้ว่าปกติกว่ามาก พอดีกับที่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยได้คุยกับเขาเท่าไร ซิงจือจึงตัดสินใจเลือกหลี่มั่วเป็นคู่หูไปเลย ซึ่งถือเป็นการให้โอกาสหลี่มั่วไปด้วยในตัว

Chinese

可是李默這個傢伙，整天悶著頭幹活兒，只敢偷偷看自己，一點進攻慾望都沒有，讓刑資十分無語，心中對李默的評價又降低了一分。

Thai

แต่หลี่มั่วคนนี้ กลับก้มหน้าก้มตาทำงานทั้งวัน ได้แต่แอบมองเธอ ไม่มีความกระตือรือร้นที่จะรุกคืบเลยแม้แต่น้อย ทำให้ซิงจือพูดไม่ออกเป็นอย่างยิ่ง คะแนนประเมินหลี่มั่วในใจของเธอก็ลดฮวบลงไปอีกหนึ่งส่วน

Chinese

恐怕這次節目結束之後，兩人的緣分就已經盡了。

Thai

เกรงว่าหลังจากรายการครั้งนี้จบลง วาสนาของทั้งสองคนก็คงจะสิ้นสุดลงแล้ว