ห้าปีแล้ว เขาจะเปลี่ยนไปไหม

Chinese

看著向自己這邊走來的凌天，刑資有些危險的眯了眯眼睛，他的大名自己可是如雷貫耳，聽了不下百次。

Thai

เมื่อมองดูหลิงเทียนที่เดินตรงมาทางตน สิงจือก็หรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างมีเลศนัย ชื่อเสียงเรียงนามของเขาดังก้องอยู่ในหูเธอมานาน ได้ยินมาไม่ต่ำกว่าร้อยครั้งแล้ว

Chinese

而這名字的來源，自然是自己的好閨蜜、好妹妹，華語樂壇小天后葉小婉！

Thai

และที่มาของชื่อนี้ ย่อมมาจากเพื่อนสนิทและน้องสาวคนดีของเธออย่างเยี่ยเสี่ยวหว่าน ราชินีเพลงรุ่นเล็กแห่งวงการเพลงจีน!

Chinese

這個名字對於葉小婉似乎有什麼魔力一般，讓她念念不忘，就算是在娛樂圈消失了五年的時間，也沒有讓她有絲毫遺忘的跡象。

Thai

ชื่อนี้ดูเหมือนจะมีเวทมนตร์บางอย่างสำหรับเยี่ยเสี่ยวหว่าน ทำให้เธอจดจำไม่รู้ลืม แม้ว่าเขาจะหายหน้าไปจากวงการบันเทิงถึงห้าปีเต็ม ก็ไม่ได้ทำให้เธอมีทีท่าว่าจะลืมเลือนไปเลยแม้แต่น้อย

Chinese

反而提起他時，露出了一絲擔憂的跡象，而且和自己聊天時話題總會轉到凌天身上，這讓刑資有些不爽！

Thai

ในทางกลับกัน พอเอ่ยถึงเขา เธอกลับแสดงความกังวลออกมาให้เห็น และเวลาคุยกัน หัวข้อสนทนาก็มักจะวกกลับมาที่หลิงเทียนเสมอ เรื่องนี้ทำให้สิงจือรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง!

Chinese

她倒是要看看，這個把小婉迷得五迷三道的人，到底是個什麼樣的男人！

Thai

เธออยากจะเห็นนักว่า ผู้ชายที่ทำให้เสี่ยวหว่านหลงใหลจนหัวปักหัวปำขนาดนี้ จะเป็นคนแบบไหนกันแน่!

Chinese

於是她微微一笑，對著凌天道：“凌天弟弟，我的行李箱恐怕有些重哦~拿不起來也不用勉強的~”

Thai

เธอจึงแย้มยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยกับหลิงเทียนว่า “น้องหลิงเทียน กระเป๋าเดินทางของฉันน่าจะหนักอยู่นะ~ ถ้ายกไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนล่ะ~”

Chinese

「哈哈，聽刑資這話，要是凌天拿不起來才好笑呢！」

Thai

“ฮ่าๆ ฟังที่สิงจือพูดสิ ถ้าหลิงเทียนยกไม่ไหวขึ้นมาคงตลกน่าดู!”

Chinese

「確實，女明星的行李箱都不輕，但看凌天那一身腱子肉，拿起來應該不費勁！」

Thai

“จริงด้วย กระเป๋าเดินทางของดาราสาวๆ ไม่เบาหรอก แต่ดูมัดกล้ามของหลิงเทียนสิ ยกแค่นี้คงไม่เปลืองแรงเท่าไหร่หรอก!”

Chinese

「雖然但是···我有點想看他拿不起來是什麼樣的表情」

Thai

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ… ฉันแอบอยากเห็นสีหน้าตอนที่เขายกไม่ไหวอยู่นะ”

Chinese

「+1」

Thai

“+1”

Chinese

聽著刑資的話，凌天聳了聳肩，隨手便拎起兩個行李箱轉身向著屋內走去，“刑姐快來選房間吧，先到先得！”

Thai

เมื่อได้ยินที่สิงจือพูด หลิงเทียนก็ยักไหล่ ยกกระเป๋าเดินทางทั้งสองใบขึ้นอย่างสบายๆ แล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไป “พี่สิงรีบมาเลือกห้องเถอะ มาก่อนได้ก่อน!”

Chinese

看著凌天輕鬆隨意的表情，刑資有些懷疑，她懷疑自己的行李箱里是不是沒放東西！

Thai

เมื่อเห็นสีหน้าสบายๆ ของหลิงเทียน สิงจือก็เริ่มสงสัย เธอสงสัยว่าในกระเป๋าเดินทางของเธอไม่ได้ใส่ของอะไรไว้หรือเปล่า!

Chinese

明明剛才自己拿的時候每個行李箱都挺費力的，怎麼到他手裡就像是兩個空行李箱一樣輕鬆。

Thai

ทั้งที่เมื่อกี้ตอนเธอยกเอง แต่ละใบก็หนักเอาเรื่องอยู่แท้ๆ ทำไมพอไปอยู่ในมือเขาถึงได้ดูเบาหวิวเหมือนกระเป๋าเปล่าสองใบแบบนั้น

Chinese

這讓刑資對凌天稍微有點改觀了，雖然長得又白凈又帥，看起來像個小鮮肉，但起碼是有點力氣在身上的。

Thai

สิ่งนี้ทำให้สิงจือเปลี่ยนมุมมองต่อหลิงเทียนไปเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะหน้าตาขาวผ่องหล่อเหลา ดูเหมือนหนุ่มหน้าใส แต่ก็ถือว่ามีเรี่ยวแรงอยู่บ้าง

Chinese

這時葉小婉拉著刑資的手向裡面走去，“刑資姐姐，外面太曬了，我們快進去說話，裡面有空調！”

Thai

ตอนนี้เอง เยี่ยเสี่ยวหว่านก็ดึงมือสิงจือเดินเข้าไปข้างใน “พี่สิงจือ ข้างนอกแดดแรงเกินไปแล้ว เราเข้าไปคุยข้างในกันเถอะค่ะ ข้างในมีแอร์!”

Chinese

「喂，不是說很重的嗎？他怎麼這麼輕鬆啊！」

Thai

“เฮ้ย ไหนบอกว่าหนักไง ทำไมเขาถึงยกได้สบายขนาดนั้นล่ะ!”

Chinese

「兄弟還沒女朋友吧？」

Thai

“นายยังไม่มีแฟนใช่ไหมเพื่อน?”

Chinese

「對啊，你怎麼知道？」

Thai

“ใช่ นายรู้ได้ไง?”

Chinese

「你有女朋友就不會問出這種沒水平的話了！」

Thai

“ถ้านายมีแฟน นายคงไม่ถามคำถามไร้เดียงสาแบบนี้หรอก!”

Chinese

進了客廳之後，葉小婉拉著刑資挑選房間，看了一圈之後，刑資突然對凌天問道：“凌天，你的房間是哪一個？”

Thai

หลังจากเข้ามาในห้องนั่งเล่น เยี่ยเสี่ยวหว่านก็พาสิงจือไปเลือกห้อง เมื่อเดินดูรอบหนึ่งแล้ว สิงจือก็หันไปถามหลิงเทียนขึ้นมาทันที “หลิงเทียน ห้องของนายคือห้องไหน?”

Chinese

“我住中間那個，怎麼？刑姐也要跟我做鄰居？”凌天調笑道。

Thai

“ฉันอยู่ห้องตรงกลาง ทำไมเหรอ พี่สิงก็อยากเป็นเพื่อนบ้านกับฉันเหมือนกันเหรอ?” หลิงเทียนเอ่ยแซว

Chinese

刑資沖著凌天翻了個白眼，又對著葉小婉問道：“小婉，你住哪邊？”

Thai

สิงจือกลอกตาใส่หลิงเทียน ก่อนจะหันไปถามเยี่ยเสี่ยวหว่าน “เสี่ยวหว่าน เธอพักห้องไหน?”

Chinese

被問到這個，葉小婉有些臉紅的指了指凌天旁邊的那一間，刑資暗道果然如此，隨後便說道：“那我住小婉旁邊吧！”

Thai

เมื่อถูกถามเรื่องนี้ เยี่ยเสี่ยวหว่านก็หน้าแดงเล็กน้อยพลางชี้ไปที่ห้องข้างๆ หลิงเทียน สิงจือลอบคิดในใจว่านั่นปะไร จากนั้นจึงเอ่ยว่า “งั้นฉันพักห้องข้างๆ เสี่ยวหว่านแล้วกัน!”

Chinese

說著便對凌天說道：“行李給我吧，我自己拿進去就行！”

Thai

พูดพลางหันไปบอกหลิงเทียน “เอากระเป๋ามาให้ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันยกเข้าไปเอง!”

Chinese

聞言凌天便立刻將行李給了刑資，他倒是樂得無事一身輕。

Thai

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิงเทียนก็ส่งกระเป๋าให้สิงจือทันที เขายินดีอย่างยิ่งที่จะได้ว่างสบายตัว

Chinese

看著葉小婉跟著刑資去收拾房間，凌天便又朝著自己的固定位置走去，隨後轉身、倒下、蓋毯子一氣呵成，拿出手機美滋滋的玩了起來。

Thai

เมื่อเห็นเยี่ยเสี่ยวหว่านตามสิงจือไปจัดห้อง หลิงเทียนก็เดินกลับไปยังตำแหน่งประจำของตน จากนั้นก็หมุนตัว ทิ้งตัวลงนอน และดึงผ้าห่มมาคลุมอย่างคล่องแคล่วในรวดเดียว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเล่นอย่างเพลิดเพลินใจ

Chinese

「這哥們是有多愛玩手機啊！只要一有閑工夫就玩手機！」

Thai

“พี่ชายคนนี้ติดโทรศัพท์ขนาดไหนกันเนี่ย! พอมีเวลาว่างเป็นต้องหยิบโทรศัพท์มาเล่นตลอด!”

Chinese

「不玩手機現在幹嘛？兩個女生去收拾房間了，就剩他一個人，要我我也玩手機！」

Thai

“ไม่เล่นโทรศัพท์แล้วจะให้ทำอะไรล่ะตอนนี้? ผู้หญิงสองคนไปจัดห้องแล้ว เหลือเขาอยู่คนเดียว ถ้าเป็นฉัน ฉันก็เล่นโทรศัพท์เหมือนกัน!”

Chinese

「我看隔壁的綜藝，人家就算只有一個人的時候，還是非常努力的好吧！」

Thai

“ฉันดูรายการวาไรตี้ช่องอื่น ขนาดอยู่คนเดียวเขายังขยันขันแข็งกันมากเลยนะ!”

Chinese

「這種一眼凹人設的東西，你還真信啊！」

Thai

“ของแบบนั้นมองปราดเดียวก็รู้ว่าสร้างภาพ นายยังจะเชื่ออีกเหรอ!”

Chinese

「兔兔這麼可愛~為什麼要吃兔兔~嘔~」

Thai

“น้องกระต่ายน่ารักขนาดนี้~ ทำไมต้องกินน้องกระต่ายด้วยล่ะ~ อ้วก~”

Chinese

「？？？你什麼意思！？」

Thai

“??? นายหมายความว่าไง!?”

Chinese

「我的意思還不明顯嗎？嘻嘻！」

Thai

“ความหมายของฉันยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอ? คิกๆ!”

Chinese

彈幕瞬間開始了激情互噴，在彈幕里釣魚的實在太多了，總會有人上當。

Thai

คอมเมนต์ในสตรีมเริ่มเปิดศึกปะทะฝีปากกันอย่างดุเดือดทันที มีพวกชอบล่อเป้าในคอมเมนต์มากเกินไป และมักจะมีคนติดกับอยู่เสมอ

Chinese

而凌天這邊則是一片歲月靜好，此刻的他正在看一個美食UP的做菜視頻。

Thai

ขณะที่ฝั่งของหลิงเทียนกลับสงบเงียบและผ่อนคลาย ตอนนี้เขากำลังดูคลิปทำอาหารของครีเอเตอร์สายอาหารคนหนึ่งอยู่

Chinese

“大家好，我是王鋼，今天給大家帶來一道寬油版····首先···”

Thai

“สวัสดีครับทุกคน ผมหวังกัง วันนี้จะมานำเสนอเมนูเวอร์ชันน้ำมันท่วม… ก่อนอื่น…”

Chinese

另一邊的房間之中，葉小婉和刑資早已經將床鋪收拾好了，此刻葉小婉躺在刑資的床上，墨色的秀髮披散在床鋪上，穿著牛仔褲的玉腿微微捲曲，顯露出美好的腿部曲線，穿著小白襪的小腳不自覺的將腳趾捲曲，伸出手愣愣的看著自己的玉手。

Thai

ภายในห้องอีกฝั่งหนึ่ง เยี่ยเสี่ยวหว่านและสิงจือจัดที่นอนเสร็จเรียบร้อยนานแล้ว ตอนนี้เยี่ยเสี่ยวหว่านกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงของสิงจือ เส้นผมดกดำขลับแผ่สยายอยู่บนที่นอน เรียวขางามในกางเกงยีนส์งอขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเรียวขาที่งดงาม เท้าเล็กๆ ที่สวมถุงเท้าสีขาวงอนิ้วเท้าเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เธอยื่นมือออกไปแล้วเหม่อมองมือเรียวงามของตนเอง

Chinese

一旁正在擺放自己化妝品的刑資見她這樣失神，不由得打趣道：“怎麼了小婉？以前沒見面的時候跟我天天說你的天哥，現在見面了怎麼不說了？”

Thai

สิงจือที่กำลังจัดเครื่องสำอางอยู่ข้างๆ เห็นเธอเหม่อลอยเช่นนั้นก็อดเย้าแหย่ไม่ได้ “เป็นอะไรไปเสี่ยวหว่าน? ก่อนหน้านี้ตอนยังไม่ได้เจอกันก็พูดถึงพี่เทียนของเธอให้ฉันฟังทุกวัน ตอนนี้ได้เจอกันแล้วทำไมไม่พูดล่ะ?”

Chinese

在床上的葉小婉臉頰不由得有些羞紅，伸出的手收回來遮住了自己的臉頰，嬌嗔道：“刑姐姐！別說啦！”

Thai

เยี่ยเสี่ยวหว่านที่นอนอยู่บนเตียงอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงระเรื่อ เธอชักมือที่ยื่นออกไปกลับมาปิดแก้มตัวเองแล้วตัดพ้ออย่างเอียงอาย “พี่สิง! อย่าพูดสิคะ!”

Chinese

“怎麼啦？你說得，我就說不得？”刑資見她這副模樣，就愈發的想要逗她，“你們這麼多年沒見，你不去好好的和你的情哥哥打招呼，跑到我這裡幹什麼？”

Thai

“ทำไมล่ะ? เธอพูดได้ แล้วฉันพูดไม่ได้หรือไง?” สิงจือเห็นท่าทางของเธอแบบนั้นก็ยิ่งอยากแกล้ง “พวกเธอไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ทำไมไม่ไปทักทายพี่ชายในดวงใจของเธอดีๆ มัวแต่วิ่งมาหาฉันทำไม?”

Chinese

葉小婉聞言臉上的笑容不由得淡了幾分，似乎是被說到了心事，清澈動人的眼眸之中此時全都是彷徨，似乎是在一個路口，不知道選擇左邊還是右邊的旅人。

Thai

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเยี่ยเสี่ยวหว่านก็จางลงไปบ้าง ราวกับถูกแทงใจดำ ดวงตาที่สดใสงดงามในยามนี้เต็มไปด้วยความลังเลสับสน ประหนึ่งนักเดินทางที่ยืนอยู่ตรงทางแยกโดยไม่รู้ว่าจะเลือกไปทางซ้ายหรือทางขวาดี

Chinese

片刻后她低聲說道：“刑姐姐，你說···我們這麼多年沒見，天哥他會不會變了？他還記我們小時候的事情嗎？”

Thai

ครู่ต่อมาเธอจึงเอ่ยเสียงเบา “พี่สิงคะ พี่ว่า… พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี พี่เทียนเขาจะเปลี่ยนไปไหมคะ? เขายังจำเรื่องตอนเด็กๆ ของพวกเราได้อยู่หรือเปล่า?”

Chinese

“你們以前的事你不是記得清清楚楚嗎？”刑資有些好笑的看著她，“那你希望他記得還是不記得？”

Thai

“เรื่องสมัยก่อนของพวกเธอ เธอยังจำได้แม่นไม่ใช่เหรอ?” สิงจือมองเธออย่างขบขัน “แล้วเธออยากให้เขาจำได้หรือจำไม่ได้ล่ะ?”

Chinese

葉小婉翻過身來趴在床上，輕聲道：“我不知道···”

Thai

เยี่ยเสี่ยวหว่านพลิกตัวนอนคว่ำลงบนเตียงแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉันไม่รู้เหมือนกันค่ะ…”

Chinese

看著有些心神不寧的葉小婉，刑資整理了下裙子坐在床邊，對葉小婉輕聲說道：“人吶，都是會變的，五年的時間，足夠讓一個人變得陌生了，但是變化也有好有壞，你得自己去了解，才能確定他還是不是你喜歡的天哥，懂嗎？”

Thai

เมื่อมองดูเยี่ยเสี่ยวหว่านที่ดูกระสับกระส่าย สิงจือก็จัดกระโปรงแล้วนั่งลงข้างเตียง พลางเอ่ยกับเยี่ยเสี่ยวหว่านด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “คนเราน่ะ เปลี่ยนไปได้เสมอแหละ เวลาห้าปีน่ะ เพียงพอที่จะทำให้คนคนหนึ่งกลายเป็นคนแปลกหน้าได้เลยนะ แต่ความเปลี่ยนแปลงมันก็มีทั้งดีและไม่ดี เธอต้องไปทำความเข้าใจด้วยตัวเอง ถึงจะแน่ใจได้ว่าเขายังเป็นพี่เทียนที่เธอชอบอยู่หรือเปล่า เข้าใจไหม?”

Chinese

·······

Thai

…

Chinese

客廳中，凌天視頻看著看著，感覺自己的肚子叫了起來，看了看時間，此時已經臨近中午，是時候可以準備午餐了。

Thai

ในห้องนั่งเล่น หลิงเทียนดูคลิปไปเรื่อยๆ จนรู้สึกว่าท้องเริ่มร้อง เมื่อดูเวลาก็พบว่าใกล้เที่ยงแล้ว ถึงเวลาที่ต้องเตรียมมื้อกลางวันเสียที

Chinese

兩姐妹不知道關起門來在裡面說什麼悄悄話，到現在都沒有出來，凌天只好走上前去敲門。

Thai

สองสาวไม่รู้ว่าปิดประตูกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่ข้างใน ป่านนี้แล้วยังไม่ออกมา หลิงเทียนจึงจำต้องเดินไปเคาะประตู

Chinese

“咚咚咚，小婉、刑姐，該吃午飯了，你們想吃什麼？”

Thai

“ก๊อกๆๆ เสี่ยวหว่าน พี่สิง ได้เวลากินข้าวเที่ยงแล้ว พวกเธออยากกินอะไรกัน?”

Chinese

片刻后，房間里傳來腳步聲，葉小婉打開房門探出小腦袋：“天哥，你要做飯了嗎？”

Thai

ครู่ต่อมา มีเสียงฝีเท้าดังมาจากในห้อง เยี่ยเสี่ยวหว่านเปิดประตูแล้วชะโงกศีรษะเล็กๆ ออกมา “พี่เทียน จะทำกับข้าวแล้วเหรอคะ?”

Chinese

“嗯，你們有沒有什麼想吃的菜？”

Thai

“อืม พวกเธอมีเมนูไหนที่อยากกินเป็นพิเศษไหม?”

Chinese

凌天看著變化大的讓他認不出來的葉小婉，心中有些感慨，孩子大了，自己以後得有些邊界感了，以前那些倆人撒尿和泥的事情就讓它爛在肚子里吧！

Thai

หลิงเทียนมองดูเยี่ยเสี่ยวหว่านที่เปลี่ยนแปลงไปมากจนแทบจำไม่ได้ ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้ เด็กโตเป็นสาวแล้ว ต่อไปเขาคงต้องมีระยะห่างบ้าง ส่วนเรื่องสมัยเด็กที่เคยชวนกันฉี่เล่นดินโคลนพวกนั้น ก็ปล่อยให้มันเน่าเปื่อยฝังลึกอยู่ในท้องต่อไปเถอะ!

Chinese

此時刑資將門拉開，有些探究意味的看著凌天：“你長這麼帥還會做飯呢？”

Thai

ตอนนั้นเอง สิงจือก็ดึงประตูเปิดออกพลางมองหลิงเทียนด้วยสายตาจับผิดปนสงสัย “หน้าตาหล่อขนาดนี้ ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?”

Chinese

而凌天則是微微笑了笑：“家常菜而已，多少會一些。”

Thai

ส่วนหลิงเทียนก็เพียงยิ้มบางๆ “แค่อาหารบ้านๆ น่ะ พอทำเป็นอยู่บ้าง”