เยี่ยเสี่ยวหว่านร้องไห้

Chinese

葉小婉怔怔的看著在舞台上綻放自己光芒的凌天，聽著這首歌詞如此美好的歌，不自覺的紅了眼眶。

Thai

เยี่ยเสี่ยวหว่านมองหลิงเทียนที่กำลังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนเวทีตาค้าง เมื่อได้ฟังบทเพลงที่มีเนื้อร้องงดงามถึงเพียงนี้ ขอบตาของเธอก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

Chinese

“我好想你在起風的夜裡~”

Thai

“ฉันคิดถึงเธอเหลือเกินในค่ำคืนที่สายลมพัดผ่าน~”

Chinese

“我好想你在人群的縫隙~”

Thai

“ฉันคิดถึงเธอเหลือเกินท่ามกลางช่องว่างของผู้คน~”

Chinese

“你聽見嗎這一句喜歡你~”

Thai

“เธอได้ยินไหมคำว่าชอบเธอคำนี้~”

Chinese

“追的上你背影嗎~”

Thai

“จะตามแผ่นหลังของเธอทันไหมนะ~”

Chinese

“那些大喊過的名字沒完成的約定~”

Thai

“ชื่อเหล่านั้นที่เคยตะโกนก้อง สัญญาที่ยังไม่ทันเป็นจริง~”

Chinese

“全都藏在心底開出寂寞的花~”

Thai

“ล้วนซ่อนไว้ในก้นบึ้งหัวใจจนผลิบานเป็นดอกไม้แห่งความเดียวดาย~”

Chinese

“你好嗎？為什麼長大就要走散啊~”

Thai

“เธอสบายดีไหม ทำไมพอโตขึ้นพวกเราต้องแยกย้ายกันไปด้วยนะ~”

Chinese

一字一句間，葉小婉感覺自己的鼻頭酸澀，幾乎就要哭出來了，她感覺這一字一句寫的都是自己！

Thai

ทุกถ้อยทุกคำทำให้เยี่ยเสี่ยวหว่านรู้สึกแสบจมูกจนแทบจะร้องไห้ออกมา เธอรู้สึกว่าทุกตัวอักษรและทุกประโยคล้วนเขียนถึงตัวเองทั้งสิ้น!

Chinese

當時凌天十八歲，選秀冠軍出道，葉小婉追隨著他進入娛樂圈，就是為了追逐他的背影，就是為了告訴他···自己想一直和他呆在一起！

Thai

ตอนนั้นหลิงเทียนอายุสิบแปดปี เดบิวต์ด้วยตำแหน่งแชมป์รายการประกวด เยี่ยเสี่ยวหว่านจึงเดินตามรอยเขาเข้าสู่วงการบันเทิง ก็เพื่อไล่ตามแผ่นหลังของเขา เพื่อที่จะบอกเขา…ว่าตัวเองอยากอยู่กับเขาตลอดไป!

Chinese

想對他說一句···我喜歡你！

Thai

อยากจะบอกเขาสักคำว่า…ฉันชอบนาย!

Chinese

可是最終兩人五年未見，直到今天。

Thai

แต่ท้ายที่สุดทั้งสองกลับไม่ได้พบกันถึงห้าปี จนกระทั่งวันนี้

Chinese

為什麼長大就要走散啊？誰能告訴我呢？

Thai

ทำไมพอโตขึ้นถึงต้องแยกย้ายกันไปด้วยนะ? ใครจะบอกฉันได้บ้าง?

Chinese

聽著凌天的歌聲，葉小婉輕輕的攥住自己的手，這次見到了，自己就再也不會放手了！

Thai

เมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงของหลิงเทียน เยี่ยเสี่ยวหว่านก็กำมือตัวเองแน่นเบาๆ คราวนี้ได้พบกันแล้ว เธอจะไม่มีวันปล่อยมืออีกเด็ดขาด!

Chinese

“你現在在哪裡隔我多遠距離~”

Thai

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน อยู่ห่างจากฉันไกลเท่าไร~”

Chinese

“是否勇敢飛行有沒有人愛你~”

Thai

“กำลังโบยบินอย่างกล้าหาญอยู่หรือไม่ มีใครรักเธอหรือเปล่า~”

Chinese

“每當我想起你世界突然安靜~”

Thai

“ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงเธอ โลกใบนี้พลันเงียบสงัดลงทันที~”

Chinese

“你也一樣嗎~”

Thai

“เธอเองก็เป็นเหมือนกันไหม~”

Chinese

這就是凌天寫的歌嗎？葉小婉微笑落淚，字字句句都寫在了她的心裡，這會是為她寫的歌嗎？

Thai

นี่คือเพลงที่หลิงเทียนแต่งขึ้นมางั้นเหรอ? เยี่ยเสี่ยวหว่านยิ้มทั้งน้ำตา ทุกถ้อยคำล้วนสลักลึกเข้าไปในใจของเธอ เพลงนี้จะแต่งขึ้นเพื่อเธอหรือเปล่านะ?

Chinese

葉小婉不知道，也不想去探尋這個問題的答案，她只想知道，凌天是否跟自己一樣，想念對方！

Thai

เยี่ยเสี่ยวหว่านไม่รู้ และไม่อยากไปเสาะหาคำตอบของคำถามนี้ เธอแค่อยากรู้ว่า หลิงเทียนคิดถึงกันเหมือนอย่างที่เธอคิดถึงเขาหรือเปล่า!

Chinese

“青春有你出席不是為了讓你缺席~”

Thai

“วัยเยาว์ที่มีเธอเข้าร่วม ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เธอขาดหายไป~”

Chinese

“好想沿著回憶狂奔向你~”

Thai

“อยากจะวิ่งตามความทรงจำไปหาเธอเหลือเกิน~”

Chinese

“昨日的青空~”

Thai

“ท้องฟ้าสีครามของวันวาน~”

Chinese

“隨少年揮手消失在人海之中~”

Thai

“เลือนหายไปในหมู่ผู้คนตามการโบกมือลาของเด็กหนุ่ม~”

Chinese

“你在嗎？你能聽到嗎~”

Thai

“เธออยู่ไหม เธอได้ยินหรือเปล่า~”

Chinese

“我想你啊~”

Thai

“ฉันคิดถึงเธอนะ~”

Chinese

最後一句“我想你啊”四個字狠狠的砸進了葉小婉的心中，她突然釋懷的笑了。

Thai

สี่คำสุดท้าย “ฉันคิดถึงเธอนะ” กระแทกเข้าสู่หัวใจของเยี่ยเสี่ยวหว่านอย่างจัง จู่ๆ เธอก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ

Chinese

在此之前，她還擔心過，萬一凌天變了一個人怎麼辦，自己這麼多年的想念和等待是否是值得的？

Thai

ก่อนหน้านี้ เธอยังกังวลอยู่เลยว่าถ้าหากหลิงเทียนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจะทำอย่างไร ความคิดถึงและการรอคอยมานานหลายปีของตนเองจะคุ้มค่าหรือไม่?

Chinese

現在她得到了自己的答案，他從未變過，始終是少年的赤子之心，一如他小時候幫助自己，幫助別人一樣，自己沒有喜歡錯人！

Thai

ทว่าตอนนี้เธอได้รับคำตอบของตัวเองแล้ว เขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ยังคงมีหัวใจอันบริสุทธิ์ของเด็กหนุ่มคนเดิม เหมือนกับตอนเด็กๆ ที่เขาคอยช่วยเหลือเธอและช่วยเหลือผู้อื่น เธอชอบคนไม่ผิดจริงๆ!

Chinese

真是的，明明是寫給畢業季的歌，為什麼卻那麼戳她的心呢！

Thai

ให้ตายสิ ทั้งที่เป็นเพลงสำหรับเทศกาลจบการศึกษาแท้ๆ ทำไมถึงกินใจเธอได้ขนาดนี้นะ!

Chinese

看到葉小婉眼淚流個不停，後方的刑資遞給她幾張紙巾，讓她擦擦眼淚，但看著她臉上的笑容，不由得翻了個白眼，看起來她並不需要自己安慰！自己又自作多情了！

Thai

เมื่อเห็นเยี่ยเสี่ยวหว่านน้ำตาไหลไม่หยุด ซิงจือที่อยู่ด้านหลังจึงยื่นทิชชู่ให้เธอสองสามแผ่นเพื่อให้เช็ดน้ำตา แต่พอมองเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตา ดูท่าเธอคงไม่ต้องการคำปลอบโยนจากเขาหรอก! ตัวเองคิดไปเองฝ่ายเดียวอีกแล้ว!

Chinese

「凌狗這首歌好好聽啊！我即在裡面聽到了畢業、愛情、友情···」

Thai

「เพลงนี้ของไอ้หมาหลิงเพราะมากเลย! ฉันได้ยินทั้งเรื่องการจบการศึกษา ความรัก มิตรภาพ…」

Chinese

「真假音轉換絲滑，高音真的很頂啊，凌狗這麼會有才嗎？又寫又唱的！」

Thai

「การสลับเสียงแท้เสียงหลบเนียนกริบ เสียงสูงก็สุดยอดจริงๆ ไอ้หมาหลิงมีความสามารถขนาดนี้เลยเหรอ? ทั้งแต่งทั้งร้องเองเนี่ยนะ!」

Chinese

「可不是嘛，你看小葉子在下面都哭成什麼樣了！」

Thai

「นั่นสิ ดูเสี่ยวเยี่ยจื่อข้างล่างสิ ร้องไห้จนเป็นสภาพนั้นไปแล้ว!」

Chinese

「凌狗你竟然敢弄哭小婉！我跟你拼了！」

Thai

「ไอ้หมาหลิง บังอาจทำเสี่ยวหว่านร้องไห้เรอะ! ฉันจะสู้ตายกับนาย!」

Chinese

「兄弟冷靜，小婉並不需要你去拚命，說不定還會把你當做絆腳石呢！」

Thai

「พี่ชายใจเย็นๆ เสี่ยวหว่านไม่ได้ต้องการให้นายไปเสี่ยงชีวิตหรอกนะ เผลอๆ จะมองนายเป็นตัวเกะกะเอาด้วยซ้ำ!」

Chinese

「扎心了老鐵！」

Thai

「เจ็บจี๊ดเลยเพื่อน!」

Chinese

“謝謝大家！”表演完畢之後，凌天鞠了一躬，快步下台，坐到葉小婉身邊安慰起了她。

Thai

“ขอบคุณทุกคนครับ!” หลังจากแสดงจบ หลิงเทียนก็โค้งคำนับ เดินลงจากเวทีอย่างรวดเร็ว แล้วนั่งลงข้างเยี่ยเสี่ยวหว่านเพื่อปลอบโยนเธอ

Chinese

另一邊的王迪，此刻跟吃了屎一樣難受，柳文彬那個大傻逼不是說沒給凌天露題嗎？他怎麼會有這首歌！

Thai

อีกด้านหนึ่ง หวังตี๋ในตอนนี้รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนกินอุจจาระเข้าไป ไอ้โง่หลิวเหวินปินนั่นบอกว่าไม่ได้บอกหัวข้อกับหลิงเทียนไม่ใช่เหรอ? แล้วมันจะมีเพลงนี้ได้ยังไง!

Chinese

正在想著，王迪突然一愣，凌天不能墊底，那自己豈不是···

Thai

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น หวังตี๋ก็ชะงักไป หลิงเทียนไม่ได้รั้งท้าย เช่นนั้นแล้วตัวเองก็กลายเป็น…

Chinese

壞了！我成墊底的了！

Thai

ซวยแล้ว! ฉันกลายเป็นคนรั้งท้ายซะงั้น!

Chinese

“好了所有表演已經結束！現在交給觀眾朋友們打分，分數最高的可以優先選擇自己明天的夥伴，投票結果明天揭曉！”

Thai

“เอาละค่ะ การแสดงทั้งหมดจบลงแล้ว! ตอนนี้ขอมอบหน้าที่ให้ผู้ชมทุกท่านเป็นผู้ให้คะแนน ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดจะมีสิทธิ์เลือกคู่หูของตนเองในวันพรุ่งนี้ก่อน ผลการโหวตจะประกาศในวันพรุ่งนี้ค่ะ!”

Chinese

“晚上有互發心動簡訊階段，如果配對成功，且沒有被分數更高的人選擇的話，那麼明天就自動組成一隊！”

Thai

“ช่วงค่ำจะมีช่วงส่งข้อความใจเต้นถึงกัน หากจับคู่สำเร็จและไม่ถูกผู้ที่ได้คะแนนสูงกว่าเลือกไป พรุ่งนี้ก็จะรวมเป็นทีมเดียวกันโดยอัตโนมัติค่ะ!”

Chinese

“現在大家可以把自己的手機交出來一下，之後的節目都要使用節目組提供的手機！手機屏幕會被實時投屏，方便觀眾了解心動簡訊的結果！”

Thai

“ตอนนี้ทุกคนส่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาได้เลยนะคะ รายการหลังจากนี้จะต้องใช้โทรศัพท์ที่ทางทีมงานจัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น! หน้าจอโทรศัพท์จะถูกฉายขึ้นจอแบบเรียลไทม์ เพื่อให้ผู้ชมได้ทราบผลของข้อความใจเต้นค่ะ!”

Chinese

女主持宣布了之後的規則，收了大家的手機之後，又發下節目組的手機后便離開了。

Thai

พิธีกรหญิงประกาศกติกาต่อจากนั้น เมื่อเก็บโทรศัพท์ของทุกคนแล้ว ก็แจกโทรศัพท์ของทางทีมงานให้ก่อนจะเดินจากไป

Chinese

把空間留給了諸位嘉賓，一時間所有人的目光都看向正在安慰葉小婉的凌天。

Thai

ปล่อยพื้นที่ให้แก่เหล่าแขกรับเชิญ ในชั่วพริบตานั้น สายตาของทุกคนต่างมองไปยังหลิงเทียนที่กำลังปลอบเยี่ยเสี่ยวหว่านอยู่

Chinese

此刻葉小婉的情緒已經穩定了下來，靠在凌天肩上，時不時的抽泣兩聲，凌天則不停的說著“沒事兒，不哭了，乖~”之類的話。

Thai

ตอนนี้อารมณ์ของเยี่ยเสี่ยวหว่านเริ่มสงบลงแล้ว เธอพิงอยู่บนไหล่ของหลิงเทียน มีเสียงสะอื้นหลุดออกมาเป็นระยะ ส่วนหลิงเทียนก็คอยเอ่ยคำปลอบประโลมไม่หยุด เช่น “ไม่เป็นไรนะ ไม่ร้องแล้วนะ เด็กดี~”

Chinese

儘管是笨拙的安慰，但是葉小婉的抽泣聲也漸漸的小了起來。

Thai

แม้จะเป็นการปลอบโยนที่ดูเก้งก้าง แต่เสียงสะอื้นของเยี่ยเสี่ยวหว่านก็ค่อยๆ แผ่วเบาลง

Chinese

坐在葉小婉身後的刑資不由得嘖嘖搖頭，隨後給李默使了個眼色，雖然李默對凌天很有興趣，但顯然這時候不是去交談的好時機。

Thai

ซิงจือที่นั่งอยู่ข้างหลังเยี่ยเสี่ยวหว่านอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าพร้อมส่งเสียงจิ๊จ๊ะ จากนั้นก็ส่งสายตาให้หลี่มั่ว แม้ว่าหลี่มั่วจะสนใจหลิงเทียนมาก แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาเหมาะที่จะเข้าไปพูดคุย

Chinese

大家都很有默契的悄然離去，除了周文菲和王迪兩人以外，其他人臉上都有著曖昧的笑容，隨後各自回了房間。

Thai

ทุกคนต่างรู้ใจกันและค่อยๆ ปลีกตัวออกไปอย่างเงียบๆ นอกจากโจวเหวินเฟยและหวังตี๋แล้ว คนอื่นๆ ต่างมีรอยยิ้มอย่างมีความหมายบนใบหน้า ก่อนจะแยกย้ายกลับห้องของตนไป

Chinese

而周文菲一臉不服氣的回了房間，進房間的之後，她的肩膀突然垮了下來，隨後貼著門慢慢的滑到了地上，雙手抱著膝蓋把頭埋了進去，之後傳來小聲的抽泣，“我又輸了···嗚嗚嗚”

Thai

ส่วนโจวเหวินเฟยกลับเข้าห้องไปด้วยสีหน้าไม่ยอมรับ ทว่าหลังจากเข้าห้องมา ไหล่ของเธอก็พลันทรุดฮวบลง จากนั้นก็พิงประตูก่อนจะค่อยๆ รูดตัวลงไปนั่งกับพื้น สองแขนกอดเข่าซุกศีรษะลงไป แล้วส่งเสียงสะอื้นเบาๆ ออกมา “ฉันแพ้อีกแล้ว…ฮือๆๆ”

Chinese

而王迪則一臉陰沉的回到了房間，說好的陪襯、炮灰、墊底呢？怎麼變成自己了！他有心想要發瘋！但是在節目之中又必須得剋制！

Thai

ทางด้านหวังตี๋ก็กลับห้องไปด้วยสีหน้ามืดมน ไหนตกลงกันว่าตัวประกอบ ตัวเบี้ย คนรั้งท้ายไงล่ะ? ทำไมถึงกลายเป็นตัวเองไปได้! เขาอยากจะคลั่งให้รู้แล้วรู้รอด! แต่ในรายการเขาก็ต้องข่มอารมณ์เอาไว้!

Chinese

“下一次！我一定要贏！”

Thai

“ครั้งหน้า! ฉันจะต้องชนะให้ได้!”

Chinese

在客廳中的葉小婉和凌天對這些事情一無所知，只是說著悄悄話。

Thai

เยี่ยเสี่ยวหว่านและหลิงเทียนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นไม่รับรู้เรื่องราวเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย เอาแต่กระซิบกระซาบกัน

Chinese

“小婉，好一點了嗎？”

Thai

“เสี่ยวหว่าน ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

Chinese

“嗯！謝謝天哥！”

Thai

“อื้อ! ขอบคุณนะพี่เทียน!”

Chinese

“謝我做什麼？”

Thai

“ขอบใจฉันทำไมกัน?”

Chinese

“謝謝你還記得我，也謝謝你安慰我！”

Thai

“ขอบคุณที่พี่ยังจำฉันได้ แล้วก็ขอบคุณที่พี่ปลอบฉันด้วย!”

Chinese

“嗐，說句不害臊的，我只記得你那副發育不良的樣子，後來在大熒幕上見到你的時候，我完全沒認出來。”

Thai

“เฮ้อ พูดแบบไม่อายเลยนะ ฉันจำได้แค่สภาพแกร็นๆ ตอนเด็กของเธอเท่านั้นแหละ ตอนที่เห็นเธอในจอใหญ่ทีหลัง ฉันจำไม่ได้เลยสักนิด”

Chinese

“嘿嘿，女大十八變嘛！”

Thai

“ฮิฮิ ผู้หญิงยิ่งโตก็ยิ่งเปลี่ยนเป็นธรรมดานี่นา!”

Chinese

“欸？說起來你以前不是叫葉繼芳嗎？怎麼改叫葉小婉了？”

Thai

“เอ๊ะ? ว่าแต่เมื่อก่อนเธอไม่ได้ชื่อเยี่ยจี้ฟางหรอกเหรอ? ทำไมถึงเปลี่ยนมาเป็นเยี่ยเสี่ยวหว่านล่ะ?”

Chinese

“因為要當跟你一樣當明星，所以取了一個藝名嘛！說起來我之所以來當明星，也是因為天哥呢！”

Thai

“ก็เพราะอยากเป็นดาราเหมือนพี่นี่นา ก็เลยตั้งชื่อในวงการขึ้นมา! จะว่าไปที่ฉันมาเป็นดารา ก็เพราะพี่เทียนเหมือนกันนะ!”

Chinese

“因為我?因為我什麼？”

Thai

“เพราะฉัน? เพราะฉันเรื่องอะไร?”

Chinese

“就是天哥成明星了嘛，我就想著也成明星，這樣我們又能呆在一起玩了呀！”

Thai

“ก็พี่เทียนได้เป็นดารานี่นา ฉันก็เลยคิดอยากเป็นดาราบ้าง พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วก็เล่นด้วยกันได้อีกไงล่ะ!”

Chinese

兩個人靠在一起不停的竊竊私語，但觀眾們只能看見兩人在那裡動嘴唇，收音設備根本收不到那麼小的聲音，看的觀眾們干著急！

Thai

ทั้งสองคนนั่งพิงกันกระซิบกระซาบไม่หยุด แต่ผู้ชมทำได้เพียงมองดูริมฝีปากของทั้งสองที่ขยับไปมาเท่านั้น อุปกรณ์บันทึกเสียงไม่สามารถจับเสียงที่แผ่วเบาขนาดนั้นได้เลยแม้แต่น้อย ทำเอาผู้ชมมองดูด้วยความร้อนใจ!

Chinese

「哎呦！導演！導演呢？！快點給我打字幕！」

Thai

「โอ๊ย! ผู้กำกับ! ผู้กำกับอยู่ไหนเนี่ย?! รีบใส่ซับไตเติลให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย!」

Chinese

「一分鐘之內，我要知道他們在說什麼！」

Thai

「ภายในหนึ่งนาที ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน!」

Chinese

「哎呦哎呦！這就說上悄悄話了？現在都不背人了是吧！」

Thai

「โอ๊ยๆๆ! กระซิบกระซาบกันแล้วเหรอ? ตอนนี้ไม่คิดจะหลบสายตาคนอื่นแล้วใช่ไหมเนี่ย!」

Chinese

「他們啥時候背過人啊！不都是別人躲著他們嗎？你看黃影帝他們，都跑回自己的房間里去了！」

Thai

「พวกเขาเคยหลบคนอื่นตอนไหนกันล่ะ! มีแต่คนอื่นทั้งนั้นที่ต้องคอยหลบพวกเขา! ดูพวกราชาจอเงินหวงสิ พากันวิ่งหนีกลับห้องตัวเองไปหมดแล้ว!」

Chinese

「不會吧！我感覺他們是來真的啊！」

Thai

「คงไม่ใช่หรอกมั้ง! ฉันรู้สึกว่าพวกเขากำลังเอาจริงอยู่นะเนี่ย!」

Chinese

「不確定，再看看！」

Thai

「ไม่แน่ใจ ขอดูต่อไปก่อน!」

Chinese

一首歌下來，凌天和葉小婉之間那種陌生感被移除了，兩個人似乎又一次回到了以前兩小無猜的時候。

Thai

หลังจบเพลงนี้ ความรู้สึกเหินห่างระหว่างหลิงเทียนกับเยี่ยเสี่ยวหว่านก็มลายหายไป ทั้งสองดูเหมือนจะย้อนกลับไปสู่วัยเยาว์ที่สนิทสนมไร้เดียงสาด้วยกันอีกครั้ง

Chinese

靠在一起談天說地，無所不說，也不對對方隱瞞什麼，有什麼就說什麼。

Thai

นั่งพิงกันคุยเรื่องสัพเพเหระ พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่มีความลับต่อกัน มีอะไรก็พูดคุยกันอย่างเปิดอก

Chinese

這樣的信任感，是別人求都求不來的！

Thai

ความไว้วางใจเช่นนี้ เป็นสิ่งที่คนอื่นอ้อนวอนขออย่างไรก็ไม่มีวันได้มา!