เธอบอกให้เสี่ยวเม่าตกลงหน่อย (1 / 1)

Chinese

“哎，外面好像有动静，隔壁回来了？”

Thai

“เอ๊ะ ข้างนอกเหมือนจะมีเสียง ข้างบ้านกลับมาแล้วเหรอ”

Chinese

刘娟忽的看向门口，手放围裙上擦了擦，面带笑容走过去。

Thai

หลิวจวนหันขวับไปมองทางประตูพลางเอามือเช็ดผ้ากันเปื้อน แล้วเดินยิ้มแย้มตรงไป

Chinese

推门，没人。

Thai

ผลักประตูออกไป ไม่มีใคร

Chinese

“是我听错了。”

Thai

“ฉันคงหูแว่วไปเอง”

Chinese

江新月拉着男朋友起身起到一半，又坐了回去。

Thai

เจียงซินเยว่ที่กำลังดึงแฟนหนุ่มลุกขึ้นยืนไปได้ครึ่งทางจึงนั่งลงตามเดิม

Chinese

江兵也重新坐好。

Thai

เจียงปิงก็นั่งลงให้เข้าที่อีกครั้ง

Chinese

“隔壁是？”江新月男朋友杨硕峰问。

Thai

“ข้างบ้านคือใครเหรอครับ” หยางซั่วเฟิงแฟนหนุ่มของเจียงซินเยว่ถาม

Chinese

江新月解释：“我们做了十几年邻居，关系挺好。”

Thai

เจียงซินเยว่อธิบาย “พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันมาสิบกว่าปี สนิทกันมากน่ะ”

Chinese

“待会我们一起去拜访一下，打个招呼。”刘娟接茬。

Thai

“เดี๋ยวพวกเราค่อยไปเยี่ยมไปทักทายด้วยกันนะ” หลิวจวนพูดเสริม

Chinese

“对对对，隔壁家儿子16年那会考了全省第二，他女朋友全省第一，你们学霸之间有话聊。”江兵笑道。

Thai

“ใช่ๆๆ ลูกชายข้างบ้านสอบได้ที่สองของมณฑลตอนปี 16 แฟนเขาสอบได้ที่หนึ่งของมณฑล พวกเด็กเรียนหัวกะทิอย่างพวกเธอคงคุยกันถูกคอ” เจียงปิงยิ้มพลางกล่าว

Chinese

“哦？”杨硕峰来了兴趣，“他们也在京城上大学？”

Thai

“อ้อเหรอครับ” หยางซั่วเฟิงเริ่มสนใจ “พวกเขาเรียนมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งเหมือนกันเหรอครับ”

Chinese

“不在，他们当初去了庐州科大。”江新月道。

Thai

“เปล่าหรอก ตอนนั้นพวกเขาไปเคอต้าที่หลูโจวน่ะ” เจียงซินเยว่กล่าว

Chinese

“我说赵梅他们当初也真是，也不管管，任由孩子胡来，这成绩，去京城多好。”

Thai

“ฉันว่าตอนนั้นพวกจ้าวเหมยก็เหลือเกินจริงๆ ไม่คอยดูแลปล่อยให้ลูกทำตามอำเภอใจ คะแนนขนาดนี้ไปปักกิ่งจะดีแค่ไหนกัน”

Chinese

身为老师，清北在刘娟和江兵心中的地位不必多说，他们这两年一直挺为李貌和楚红玉可惜。

Thai

ในฐานะครู สถานะของชิงเป่ยในใจของหลิวจวนและเจียงปิงย่อมไม่ต้องพูดถึง สองปีมานี้พวกเขาจึงรู้สึกเสียดายแทนหลี่เม่าและฉู่หงอวี้มาตลอด

Chinese

“科大也挺好的，我们清北是因为综合实力才排在前面，如果单论科研或理科，还真不一定比得上科大。”

Thai

“เคอต้าก็ดีมากนะครับ ชิงเป่ยของพวกเราอยู่อันดับหน้าๆ เพราะศักยภาพโดยรวม ถ้าเทียบแค่งานวิจัยวิทยาศาสตร์หรือสายวิทย์เพียวๆ ก็อาจจะสู้เคอต้าไม่ได้จริงๆ”

Chinese

杨硕峰笑道。

Thai

หยางซั่วเฟิงยิ้มพลางพูด

Chinese

他嘴上虽然这么说，心里多多少少还是有点优越感的。

Thai

แม้ปากจะพูดเช่นนี้ แต่ในใจเขาก็ยังรู้สึกเหนือกว่าอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

Chinese

“小杨说的也有道理。”

Thai

“เสี่ยวยางพูดก็มีเหตุผล”

Chinese

瞧瞧，这男生多好啊，懂分寸，不人云亦云，有自己的见解。

Thai

ดูสิ เด็กหนุ่มคนนี้ดีขนาดไหน รู้จักกาลเทศะ ไม่เออออตามคนอื่น มีความคิดเป็นของตัวเอง

Chinese

刘娟和江兵都很满意。

Thai

หลิวจวนและเจียงปิงต่างพอใจเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

“小杨，那你毕业了，以后就打算留在京城发展？”

Thai

“เสี่ยวยาง แล้วพอเธอเรียนจบ วางแผนจะอยู่ทำงานต่อที่ปักกิ่งเลยไหม”

Chinese

“嗯，目前是这么计划的。”

Thai

“ครับ ตอนนี้วางแผนไว้แบบนั้นครับ”

Chinese

“那有点远啊。”

Thai

“งั้นก็ค่อนข้างไกลเลยนะ”

Chinese

“哎呀，妈～”江新月捻起一颗樱桃，堵住老妈的嘴。

Thai

“โธ่ แม่ล่ะก็~” เจียงซินเยว่หยิบเชอร์รี่ลูกหนึ่งยัดใส่ปากแม่

Chinese

这时，门外传来细微的动静。

Thai

ตอนนั้นเอง เสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาก็ดังมาจากนอกประตู

Chinese

“这会应该是回来了。”

Thai

“คราวนี้น่าจะกลับมาแล้วจริงๆ”

Chinese

“赵姨回来了。”

Thai

“น้าจ้าวกลับมาแล้ว”

Chinese

“他们回来了。”

Thai

“พวกเขากลับมาแล้ว”

Chinese

刘娟、江新月和江兵同时说道。

Thai

หลิวจวน เจียงซินเยว่ และเจียงปิงพูดขึ้นพร้อมกัน

Chinese

话落，三个人看看彼此，有点尴尬。

Thai

สิ้นเสียง ทั้งสามคนมองหน้ากันและกันอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

Chinese

杨硕峰有些疑惑，有声音吗？我怎么没听到。

Thai

หยางซั่วเฟิงสงสัยเล็กน้อย มีเสียงด้วยเหรอ ทำไมผมไม่ได้ยินเลยล่ะ

Chinese

“走，过去坐坐。”

Thai

“ไป ไปนั่งเล่นฝั่งโน้นกัน”

Chinese

刘娟率先起身，又折返回来：“拿点樱桃送过去。”

Thai

หลิวจวนลุกขึ้นเป็นคนแรก ก่อนจะเดินวกกลับมา “เอาเชอร์รี่ไปแบ่งให้ด้วยดีกว่า”

Chinese

“我来拿吧。”江兵道。

Thai

“เดี๋ยวผมถือเอง” เจียงปิงกล่าว

Chinese

江新月挽着男朋友也站了起来。

Thai

เจียงซินเยว่ควงแขนแฟนหนุ่มลุกขึ้นยืนเช่นกัน

Chinese

楼道里，李治正在开门，赵梅在一旁幽怨的蛐蛐自家儿女：“这都多久没见了，五一放好几天都不回来……”

Thai

ตรงโถงทางเดิน หลี่จื้อกำลังไขประตู จ้าวเหมยบ่นกระปอดกระแปดถึงลูกๆ อยู่ข้างๆ “ไม่ได้เจอกันตั้งนานขนาดนี้แล้ว วันแรงงานหยุดตั้งหลายวันยังไม่ยอมกลับมาอีก…”

Chinese

“咔嚓！”

Thai

“แกร๊ก!”

Chinese

身后忽传来开门声，两人扭头。

Thai

เสียงเปิดประตูดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งสองคนจึงหันไปมอง

Chinese

“回来啦。”

Thai

“กลับมาแล้วเหรอ”

Chinese

刘娟一边招呼，一边指了指江兵手上的碗，笑道：“我们买了点樱桃，给你们送点过来。”

Thai

หลิวจวนเอ่ยทักพลางชี้ไปที่ชามในมือของเจียงปิงแล้วยิ้ม “พวกเราซื้อเชอร์รี่มา เลยเอามาแบ่งให้จ้ะ”

Chinese

“哎呦，太客气了。”

Thai

“โอ๊ย เกรงใจเกินไปแล้ว”

Chinese

赵梅伸手接过。

Thai

จ้าวเหมยยื่นมือไปรับ

Chinese

“赵姨。”江新月这时挽着男朋友走到前面，甜甜的叫道。

Thai

“น้าจ้าวคะ” ตอนนั้นเองเจียงซินเยว่ควงแขนแฟนหนุ่มเดินมาข้างหน้าแล้วเอ่ยทักเสียงหวาน

Chinese

赵梅视线一偏，看到立在江新月身边的男生，愣了愣。

Thai

สายตาของจ้าวเหมยเบนไปเห็นเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเจียงซินเยว่ก็ชะงักไป

Chinese

那边的李治也是一怔。

Thai

ทางด้านหลี่จื้อเองก็ชะงักไปเช่นกัน

Chinese

“新月，这是……”

Thai

“ซินเยว่ นี่คือ…”

Chinese

“赵姨，介绍一下，这是我男朋友，杨硕峰，跟我一个学校的。”

Thai

“น้าจ้าวคะ ขอแนะนำหน่อยค่ะ นี่แฟนหนุ่มของหนู หยางซั่วเฟิง อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับหนูค่ะ”

Chinese

“叔叔阿姨好。”

Thai

“สวัสดีครับคุณอา”

Chinese

赵梅很快回过神。

Thai

จ้าวเหมยได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว

Chinese

“你好，小伙子长得真帅，都别站着了，家里坐。”

Thai

“สวัสดีจ้า พ่อหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาจริงเชียว อย่ามัวแต่ยืนอยู่เลย เข้ามานั่งในบ้านก่อนสิ”

Chinese

客厅，六个人依次落座。

Thai

ที่ห้องรับแขก ทั้งหกคนทยอยนั่งลงตามลำดับ

Chinese

短短一小段路，赵梅若有若无把杨硕峰从头到脚打量了个遍，最终得出一个结论：没自家儿子高，没自家儿子帅。

Thai

เพียงระยะทางสั้นๆ จ้าวเหมยก็แอบกวาดตามองหยางซั่วเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้าจนทั่ว และได้ข้อสรุปในที่สุดว่า สูงไม่เท่าลูกชายเธอ หล่อไม่เท่าลูกชายเธอ

Chinese

“小貌他们呢？没回来？”刚坐下，刘娟就问。

Thai

“พวกเสี่ยวเม่าล่ะ ไม่ได้กลับมาด้วยเหรอ” พอนั่งลง หลิวจวนก็ถามทันที

Chinese

“他们奶茶店比较忙，今年五一不回来了。”赵梅面上笑呵呵的，心里却有点小生气，还有些失落。

Thai

“ร้านชานมของพวกเขาค่อนข้างยุ่ง วันแรงงานปีนี้เลยไม่กลับมาน่ะ” ใบหน้าของจ้าวเหมยยิ้มแย้ม ทว่าในใจกลับเคืองนิดๆ และรู้สึกเหงาหงอยอยู่บ้าง

Chinese

忙忙忙，忙的都不回来看我了，当初去庐州上学，说什么离家近回来看我方便，都是骗我的。

Thai

ยุ่ง ยุ่ง ยุ่ง ยุ่งจนไม่ยอมกลับมาหาฉัน ตอนนั้นไปเรียนที่หลูโจว บอกว่าอยู่ใกล้บ้านจะกลับมาหาสะดวก โกหกฉันทั้งเพ

Chinese

不过……

Thai

แต่ว่า…

Chinese

唉，儿女们迟早要工作，迟早是要离开我们，早一点适应也没什么不好。

Thai

เฮ้อ พวกลูกๆ ช้าเร็วก็ต้องทำงาน ช้าเร็วก็ต้องจากพวกเราไป ปรับตัวให้ชินเร็วหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร

Chinese

嗯，没什么不好……

Thai

อืม ไม่เป็นไรหรอก…

Chinese

江新月听到这话，眼中的笑容一凝。

Thai

เมื่อเจียงซินเยว่ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มในดวงตาก็ชะงักค้างไป

Chinese

怎么就这么巧？！

Thai

ทำไมถึงได้บังเอิญขนาดนี้กันนะ!

Chinese

那自己带男朋友回来干嘛？

Thai

แล้วแบบนี้เธอจะพาแฟนกลับมาทำไมกัน

Chinese

虽然由赵姨李叔转达也可以，可她就是想看看李貌在瞧见自己有男朋友之后的反应。

Thai

แม้จะให้น้าจ้าวกับคุณอาหลี่บอกต่อให้ก็ได้ แต่เธอก็แค่อยากเห็นปฏิกิริยาของหลี่เม่าตอนที่เห็นว่าเธอมีแฟนแล้วมากกว่า

Chinese

江新月情绪有些低落，但经过学生会这两年的锻炼，她已经学会很好的隐藏自己的心情。

Thai

เจียงซินเยว่รู้สึกซึมไปบ้าง แต่หลังจากผ่านการขัดเกลาในสโมสรนักศึกษามาสองปี เธอก็เรียนรู้วิธีซ่อนความรู้สึกของตนเองได้เป็นอย่างดีแล้ว

Chinese

她若无其事问：

Thai

เธอถามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า

Chinese

“奶茶店最近在忙什么？”

Thai

“ช่วงนี้ร้านชานมกำลังยุ่งเรื่องอะไรเหรอคะ”

Chinese

“加盟。”李治淡淡道。

Thai

“แฟรนไชส์” หลี่จื้อตอบเรียบๆ

Chinese

说着，他拿起遥控器，打开电视，调到省台，上面正放着新闻联播的重播。

Thai

พูดพลางเขาก็หยิบรีโมตเปิดโทรทัศน์ เปลี่ยนไปช่องประจำมณฑล ซึ่งกำลังออกอากาศรายการข่าวรอบค่ำซ้ำอยู่

Chinese

他一直有看新闻的习惯。

Thai

เขามีนิสัยชอบดูข่าวอยู่เสมอ

Chinese

“加盟，这么快就开加盟店了？他们店生意很好？”江兵很意外，当初他可没把李貌的话当一回事。

Thai

“แฟรนไชส์เหรอ เปิดร้านแฟรนไชส์เร็วขนาดนี้เลยหรือ กิจการร้านพวกเขาดีมากเหรอ” เจียงปิงประหลาดใจมาก ตอนนั้นเขาไม่ได้เก็บคำพูดของหลี่เม่ามาใส่ใจเลยสักนิด

Chinese

“生意一直挺好，现在庐州的好几所大学里都有他们的奶茶店。”赵梅对此还是很自豪的。

Thai

“กิจการดีมาตลอดเลย ตอนนี้ตามมหาวิทยาลัยหลายแห่งในหลูโจวก็มีร้านชานมของพวกเขาหมดแล้ว” จ้าวเหมยรู้สึกภูมิใจกับเรื่องนี้มากทีเดียว

Chinese

江兵心里不知道什么滋味。

Thai

เจียงปิงรู้สึกบอกไม่ถูกในใจ

Chinese

有人加盟，那就意味着有加盟费，如果效果好……

Thai

มีคนซื้อแฟรนไชส์ นั่นก็หมายความว่ามีค่าแฟรนไชส์ หากผลตอบรับดี…

Chinese

这奶茶店还真有可能被他们做起来。

Thai

ร้านชานมนี้อาจจะถูกพวกเขาปั้นจนรุ่งขึ้นมาได้จริงๆ

Chinese

江新月还是不以为意，在她心里，小几十平米的奶茶店着实有点low，开了多少家都一样。

Thai

เจียงซินเยว่ยังคงไม่คิดอะไร ในใจเธอ ร้านชานมขนาดไม่กี่สิบตารางเมตรมันดูโลว์จริงๆ จะเปิดกี่สาขาก็เหมือนกันหมด

Chinese

除非像星巴克那种。

Thai

เว้นเสียแต่ว่าจะเหมือนอย่างสตาร์บัคส์

Chinese

但李貌他们的小奶茶店可能达到那个层次吗？

Thai

แต่ร้านชานมเล็กๆ ของพวกหลี่เม่าจะเป็นไปได้ถึงระดับนั้นเชียวหรือ

Chinese

刘娟却是不甘示弱，看向杨硕峰。

Thai

ทว่าหลิวจวนไม่ยอมน้อยหน้า เบนสายตาไปทางหยางซั่วเฟิง

Chinese

“那真是可惜了，原本我还想着硕峰能跟小貌他们有共同话题呢，对了，硕峰当初也是省状元。”

Thai

“นั่นน่ะสิ เสียดายจริงๆ เดิมทีฉันยังคิดว่าซั่วเฟิงจะได้มีหัวข้อคุยกับพวกเสี่ยวเม่าเสียอีก อ้อ จริงสิ ตอนนั้นซั่วเฟิงก็เป็นอันดับหนึ่งของมณฑลเหมือนกันนะ”

Chinese

赵梅面露惊讶：“是嘛，下次有机会小杨再过来，我介绍你们认识。”

Thai

จ้าวเหมยแสดงสีหน้าประหลาดใจ “จริงเหรอจ๊ะ ไว้คราวหน้ามีโอกาสเสี่ยวยางมาอีก น้าจะแนะนำให้พวกเธอรู้จักกันนะ”

Chinese

杨硕峰不好意思的挠了挠脑袋。

Thai

หยางซั่วเฟิงเกาหัวแก้เก้อ

Chinese

“好的阿姨。”

Thai

“ได้ครับคุณน้า”

Chinese

“哎，小貌他们下半年就大三了吧，他们想好以后往哪方面发展了吗？不能毕业就专门开奶茶店吧？”

Thai

“นี่ ครึ่งปีหลังพวกเสี่ยวเม่าก็จะขึ้นปีสามแล้วใช่ไหม พวกเขาคิดหรือยังว่าจะไปทางสายไหนต่อ คงไม่ได้กะว่าพอเรียนจบจะมาเปิดร้านชานมเต็มตัวหรอกนะ”

Chinese

“等他们下次回来我问问。”

Thai

“ไว้คราวหน้าพวกเขากลับมาฉันค่อยถามดู”

Chinese

“我跟你说，这人生大事啊，拖不得，你们可不能再像高考填志愿那样，任由孩子胡来了。”

Thai

“ฉันจะบอกเธอให้นะ เรื่องสำคัญของชีวิตน่ะผลัดวันประกันพรุ่งไม่ได้หรอก พวกเธอจะปล่อยให้ลูกทำตามอำเภอใจเหมือนตอนเลือกอันดับสอบเกาเข่าไม่ได้อีกแล้วนะ”

Chinese

“呵呵。”

Thai

“ฮะๆ”

Chinese

“新月我们是不担心了，有硕峰帮她参谋。”

Thai

“อย่างซินเยว่พวกเราไม่ห่วงแล้วล่ะ มีซั่วเฟิงคอยช่วยเป็นที่ปรึกษาให้”

Chinese

“哎呀，妈！”江新月故作害羞的垂下头。

Thai

“โธ่ แม่!” เจียงซินเยว่แกล้งก้มหน้าเอียงอาย

Chinese

江兵老神在在看向杨硕峰。

Thai

เจียงปิงมองหยางซั่วเฟิงอย่างมาดมั่น

Chinese

“硕峰，你比小貌他们都大一届，虽然不在一个学校，但勉强也能算是他们学长。

Thai

“ซั่วเฟิง เธอโตกว่าพวกเสี่ยวเม่าหนึ่งรุ่น แม้จะไม่ได้อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ก็พอจะนับเป็นรุ่นพี่ของพวกเขาได้

Chinese

你暑假就要去公司实习了，有这方面的经验，小貌他们以后要是有什么不懂的地方，你也可以帮忙参谋参谋嘛。”

Thai

ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้เธอก็จะไปฝึกงานที่บริษัทแล้ว มีประสบการณ์ด้านนี้ ถ้าวันข้างหน้าพวกเสี่ยวเม่ามีอะไรไม่เข้าใจ เธอก็ช่วยให้คำปรึกษาหน่อยสิ”

Chinese

看新闻的李治闻言瞥了江兵一眼。

Thai

หลี่จื้อที่กำลังดูข่าวได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองเจียงปิงแวบหนึ่ง

Chinese

未来岳父发话，杨硕峰自无不可：“没问题叔叔。”

Thai

ว่าที่พ่อตาเอ่ยปาก หยางซั่วเฟิงย่อมไม่ปฏิเสธ “ไม่มีปัญหาครับคุณอา”

Chinese

“我这有他的联系方式，我推给你。”江新月摸出手机。

Thai

“ฉันมีช่องทางติดต่อของเขาอยู่ เดี๋ยวส่งให้นะ” เจียงซินเยว่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

Chinese

待看到男朋友加上李貌的联系方式，她不忘提醒。

Thai

เมื่อเห็นว่าแฟนหนุ่มกดเพิ่มช่องทางติดต่อของหลี่เม่าแล้ว เธอก็ไม่ลืมที่จะเตือน

Chinese

“赵姨，你让小貌同意一下。”

Thai

“น้าจ้าวคะ น้าบอกให้เสี่ยวเม่ากดยอมรับหน่อยนะคะ”

Chinese

“好。”赵梅一边拿手机，一边问：“小杨暑假就要实习了啊，在哪家公司？”

Thai

“จ้ะ” จ้าวเหมยหยิบโทรศัพท์มือถือพลางถาม “เสี่ยวยางจะฝึกงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแล้วเหรอจ๊ะ ที่บริษัทไหนล่ะ”

Chinese

刘娟心想你这可算是问到点子上了。

Thai

หลิวจวนคิดในใจว่า เธอถามได้ตรงประเด็นพอดีเป๊ะเลยล่ะ