ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

Chinese

临江，乡下别墅，门外篮球场。

Thai

หลินเจียง วิลลาในชนบท สนามบาสเกตบอลหน้าบ้าน

Chinese

李貌绕着篮球架一圈又一圈。

Thai

หลี่เม่าเดินวนรอบแป้นบาสเกตบอลรอบแล้วรอบเล่า

Chinese

“嗯，好。哈哈。就这样。”

Thai

“อืม ได้ ฮ่าๆ เอาตามนี้นะ”

Chinese

这已经是他从昨天到现在接到的不知道多少个电话，熟的不熟的，只要认识，都打了电话过来。

Thai

นี่เป็นสายที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เขาได้รับตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะสนิทหรือไม่สนิท ขอแค่รู้จัก ต่างก็โทรเข้ามากันทั้งนั้น

Chinese

眼看今年就快要高考，一中领导还邀请他和大玉回去演讲来着。

Thai

เมื่อเห็นว่าปีนี้ใกล้จะถึงการสอบเกาเข่าแล้ว ทางผู้บริหารโรงเรียนมัธยมหนึ่งยังเชิญเขากับต้าอวี้ให้กลับไปกล่าวสุนทรพจน์ด้วย

Chinese

挂断电话，他看向在场地中央同样转着圈的大玉。

Thai

หลังจากวางสาย เขามองไปยังต้าอวี้ที่กำลังหมุนตัวไปมาอยู่กลางสนามเช่นกัน

Chinese

她穿着一件宽松的白色居家连衣裙，鼓胀的胸口把睡衣撑的空荡荡的，一头蓬松凌乱的长发随意挽在脑后，俏脸明艳。

Thai

เธอสวมชุดกระโปรงตัวหลวมสำหรับใส่เล่นอยู่บ้านสีขาว หน้าอกอวบอิ่มดันชุดนอนจนดูหลวมโปร่ง ผมยาวฟูยุ่งเหยิงถูกรวบไว้ด้านหลังศีรษะอย่างสบายๆ ใบหน้างดงามเปล่งปลั่ง

Chinese

他走过去，轻轻从后面拥住老婆。

Thai

เขาเดินเข้าไป แล้วโอบกอดภรรยาจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน

Chinese

“好，挂了，呼～”

Thai

“โอเค วางแล้วนะ เฮ้อ~”

Chinese

她吐出一口气，身体依在李貌身上。

Thai

เธอถอนหายใจออกมา ร่างกายเอนพิงไปกับตัวหลี่เม่า

Chinese

“累了吧，待会再有电话我接就好了。”

Thai

“เหนื่อยแล้วใช่ไหม เดี๋ยวถ้ามีสายเข้ามาอีกฉันรับเองก็พอ”

Chinese

“嗯嗯，好。对了。”她打开手机，翻了会，“小貌哥哥，你看这个。”

Thai

“อื้อๆ ได้สิ จริงด้วย” เธอเปิดโทรศัพท์ เลื่อนดูครู่หนึ่ง “พี่เสี่ยวเม่า ดูนี่สิ”

Chinese

李貌微微弯腰，侧脸贴到她耳朵上，看向手机屏幕。

Thai

หลี่เม่าโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าแนบชิดกับใบหูของเธอ แล้วมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์

Chinese

评论区一片热闹。

Thai

ช่องแสดงความคิดเห็นคึกคักอย่างยิ่ง

Chinese

“让你们老板和老板娘赶快回来开新书。”

Thai

“บอกให้เถ้าแก่กับเถ้าแก่เนี้ยของพวกนายรีบกลับมาเปิดเรื่องใหม่เร็วๆ ได้แล้ว”

Chinese

“等等，书迷先靠边，看看我们歌迷！”

Thai

“เดี๋ยวก่อน แฟนนิยายหลบไปก่อน มาดูแฟนเพลงอย่างพวกเรานี่!”

Chinese

“现在公司网红的视频底下，还有奶茶店官方账号的视频底下，全是这种评论。”大玉觉着很有意思。

Thai

“ตอนนี้ใต้คลิปของพวกเน็ตไอดอลในบริษัท แล้วก็ใต้คลิปของบัญชีทางการร้านชานม มีแต่คอมเมนต์แบบนี้เต็มไปหมดเลย” ต้าอวี้รู้สึกว่าน่าสนใจมาก

Chinese

“还好小说完结了，要不然哪天咱俩走在大街上，说不定突然就从旁边跳出来一个拿着鞭子的人，当场逼我们催更。”

Thai

“ยังดีที่นิยายจบแล้ว ไม่อย่างนั้นวันไหนที่เราสองคนเดินอยู่บนถนน ไม่แน่อาจจะมีคนถือแส้กระโดดออกมาจากข้างทาง บังคับเร่งให้เราปั่นตอนใหม่ตรงนั้นเลยก็ได้”

Chinese

大玉想象了一下那种场景，鹅鹅鹅笑了起来。

Thai

ต้าอวี้จินตนาการภาพตาม แล้วก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมา

Chinese

“现在完结了好像也不安全哎，有人认出我们，让我们写新书怎么办？”

Thai

“ตอนนี้ถึงจะจบแล้วก็ดูเหมือนจะไม่ปลอดภัยอยู่ดีนะ ถ้ามีคนจำเราได้แล้วมาบอกให้เราเขียนนิยายเรื่องใหม่จะทำยังไงล่ะ”

Chinese

“是哦，要不要配个保镖……”

Thai

“นั่นสิ ต้องจ้างบอดี้การ์ดไว้สักคนไหมเนี่ย…”

Chinese

两人有一句没一句闲聊着，这时，佑安和佑康各抱着一个篮球过来，身后跟着李治、赵梅和夏奶奶。

Thai

ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย ในตอนนั้นเอง โย่วอันกับโย่วคังก็กอดลูกบาสเกตบอลกันคนละลูกเดินเข้ามา โดยมีหลี่จื้อ จ้าวเหมย และย่าเซี่ยเดินตามมาด้านหลัง

Chinese

“来玩？”

Thai

“มาเล่นกันไหม”

Chinese

“你先防守。”

Thai

“เธอป้องกันก่อนเลย”

Chinese

“佑安，来，扔个球给爸爸。”

Thai

“โย่วอัน มา โยนบอลให้พ่อหน่อย”

Chinese

佑安闻言，两只小短手一用力，篮球弹了几下，滚到大玉脚下。

Thai

โย่วอันได้ยินดังนั้น แขนสั้นๆ ทั้งสองข้างก็ออกแรง ลูกบาสเกตบอลกระดอนไปสองสามทีแล้วกลิ้งไปหยุดที่ปลายเท้าของต้าอวี้

Chinese

大玉拿起球，熟练的胯下运球接背后运球。

Thai

ต้าอวี้หยิบลูกบอลขึ้นมา เลี้ยงลูกลอดหว่างขาต่อด้วยเลี้ยงลูกอ้อมหลังอย่างชำนาญ

Chinese

“准备好了没？”

Thai

“พร้อมหรือยัง”

Chinese

“来！”

Thai

“เข้ามาเลย!”

Chinese

李貌做出防守的姿势。

Thai

หลี่เม่าตั้งท่าเตรียมตั้งรับ

Chinese

这几年宅在家实在无聊，小两口硬是学会了打篮球。

Thai

หลายปีมานี้อยู่บ้านว่างจนเบื่อ สองสามีภรรยาคู่นี้จึงฝึกเล่นบาสเกตบอลจนเป็น

Chinese

你来我往玩了几个回合，各有进球，然后就开始乱来了。

Thai

ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับไปสองสามรอบ ต่างก็ชู้ตเข้าห่วงไปคนละลูก จากนั้นก็เริ่มเล่นแผลงๆ

Chinese

大玉运球，李貌从后面直接抱住她。

Thai

พอต้าอวี้เลี้ยงบอล หลี่เม่าก็เข้าไปกอดเธอจากด้านหลังตรงๆ

Chinese

轮到李貌，大玉也有样学样。

Thai

พอถึงตาหลี่เม่า ต้าอวี้ก็ทำตามอย่างนั้นบ้าง

Chinese

两个小家伙扔不动，最后篮球玩成了足球。

Thai

เจ้าตัวเล็กทั้งสองคนโยนไม่ไหว ในที่สุดบาสเกตบอลจึงกลายเป็นการเล่นฟุตบอลไป

Chinese

天阴沉沉的，没有太阳。

Thai

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ไม่มีแสงแดด

Chinese

赵梅三人坐在一旁的座椅上，满脸笑容看着那一家四口。

Thai

จ้าวเหมยกับอีกสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง มองดูครอบครัวสี่คนนั้นด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม

Chinese

突然，兜里的手机响了，赵梅心中一跳，拿出来一瞅，果然。

Thai

ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น จ้าวเหมยใจเต้นวูบ หยิบออกมาดูก็เป็นไปตามคาดจริงๆ

Chinese

这个电话，她早有预料。

Thai

สายนี้ เธอคาดเดาไว้นานแล้ว

Chinese

深呼一口气，接通。

Thai

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดรับสาย

Chinese

“喂。”

Thai

“ฮัลโหล”

Chinese

“老四，是我，妈啊。”

Thai

“ลูกสี่ แม่เองนะ”

Chinese

“嗯，有什么事吗？”

Thai

“อืม มีธุระอะไรหรือเปล่า”

Chinese

“这叫什么话，没事我就不能给我女儿打电话了？”

Thai

“พูดจาอะไรแบบนี้ ไม่มีธุระแล้วฉันจะโทรหาลูกสาวตัวเองไม่ได้หรือไง”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

赵梅伤心又悲愤。

Thai

จ้าวเหมยทั้งเศร้าใจทั้งคับแค้นใจ

Chinese

这些年，她给家里打过无数次电话，他们要不就不接，要不就是随便敷衍几句就挂了。

Thai

หลายปีมานี้ เธอโทรหาที่บ้านนับครั้งไม่ถ้วน พวกเขาถ้าไม่ตัดสายทิ้ง ก็พูดปัดๆ ส่งๆ ไปสองสามคำแล้วก็วางสาย

Chinese

那边鲜少给她打电话，只有在翻修房子等需要钱的时候才会想起她这个女儿。

Thai

ทางนั้นแทบจะไม่เคยโทรหาเธอเลย จะมีก็แต่ตอนที่ต้องการเงินอย่างเรื่องซ่อมแซมบ้าน ถึงจะนึกถึงลูกสาวอย่างเธอขึ้นมาได้

Chinese

现在又来。

Thai

ตอนนี้ก็เอาอีกแล้ว

Chinese

原本她还想着趁儿子结婚，把人邀请过来，缓和缓和关系。

Thai

เดิมทีเธอยังคิดจะอาศัยโอกาสงานแต่งของลูกชาย เชิญพวกเขามาเพื่อปรับความสัมพันธ์ให้ดีขึ้น

Chinese

没想到他们全拒绝了。

Thai

นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะปฏิเสธกันทั้งหมด

Chinese

如今看到小貌的采访，他们又巴巴凑上来，这前后嘴脸未免太难看。

Thai

มาตอนนี้พอเห็นบทสัมภาษณ์ของเสี่ยวเม่า พวกเขากลับกระตือรือร้นเสนอหน้าเข้ามา ท่าทีที่เปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือนี้ช่างน่าเกลียดเกินไปจริงๆ

Chinese

李貌注意到老妈的脸色，把篮球给儿子，和大玉一起来到她身边，夺过手机，按下免提。

Thai

หลี่เม่าสังเกตเห็นสีหน้าของแม่ จึงส่งลูกบาสเกตบอลให้ลูกชาย แล้วเดินเข้ามาข้างกายเธอกับต้าอวี้ เขาคว้าโทรศัพท์มาแล้วกดเปิดลำโพง

Chinese

“老四，我看网上说小貌当老板了，真的假的？”

Thai

“ลูกสี่ ฉันเห็นในเน็ตบอกว่าเสี่ยวเม่าได้เป็นเถ้าแก่แล้ว จริงหรือเปล่าเนี่ย”

Chinese

“原来是外婆啊，网上说得都是真的。”

Thai

“ที่แท้ก็คุณยายนี่เอง ในเน็ตพูดน่ะเป็นเรื่องจริงทั้งหมด”

Chinese

“是小貌嘛？”

Thai

“เสี่ยวเม่าเหรอ”

Chinese

“是我。”

Thai

“ผมเอง”

Chinese

“哎呦，我就说吧，这孩子打小就有出息。”

Thai

“ไอ้หยา ยายก็ว่าแล้วเชียว เด็กคนนี้มีแววได้ดีมาตั้งแต่เล็กๆ แล้ว”

Chinese

“呵呵，外婆，你打电话是有什么事嘛？”

Thai

“หึๆ คุณยาย คุณยายโทรมามีธุระอะไรหรือเปล่า”

Chinese

李貌不等她说话，就继续道：“不会是来问我婚礼有没有办吧？外婆，您和外公年纪大了，路又远，还是留在家好好休息吧。”

Thai

หลี่เม่าไม่รอให้อีกฝ่ายพูด ก็กล่าวต่อทันทีว่า “คงไม่ใช่ว่าจะโทรมาถามว่าผมจัดงานแต่งงานหรือยังหรอกนะ คุณยาย คุณยายกับคุณตาอายุมากแล้ว ทางก็ไกล อยู่พักผ่อนที่บ้านดีกว่า”

Chinese

“几个舅舅也都挺忙的，还是不要跑这一趟了。”

Thai

“พวกลุงๆ น้าๆ ก็คงยุ่งกันทั้งนั้น อย่าลำบากเดินทางมาเลย”

Chinese

“呵呵呵。”

Thai

“แหะๆๆ”

Chinese

“难不成是家里的墙又要粉刷？哎呦，这我无能为力，公司有公司的运行机制和规划，选人用钱都有一份章程，我也没办法。”

Thai

“หรือว่าผนังบ้านต้องทาสีใหม่อีกแล้วล่ะสิ โธ่ เรื่องนี้ผมคงช่วยอะไรไม่ได้หรอก บริษัทมีกลไกการดำเนินงานและแผนงานของตัวเอง การจะเลือกใช้คนหรือใช้เงินล้วนมีระเบียบขั้นตอน ผมเองก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน”

Chinese

“呵，呵……”

Thai

“แหะ… แหะ…”

Chinese

“要不你们还是让妈拿几千块钱给你们？”

Thai

“หรือว่าพวกคุณจะให้แม่ผมเอาเงินให้พวกคุณอีกสักสองสามพันดีล่ะ”

Chinese

“小貌！你怎么跟长辈说话呢？！不要以为赚了几个钱就了不起了！尾巴就翘到天上去了。”

Thai

“เสี่ยวเม่า! พูดจากับผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไงกัน?! อย่าคิดว่าหาเงินได้ไม่กี่บาทแล้วจะวิเศษวิโสมาจากไหนนะ! ถึงได้ทำตัวหยิ่งผยองจนหางชี้ฟ้าขนาดนี้”

Chinese

那边忽地传来一道低沉苍老的老头的声音，李貌猜测应该是外公。

Thai

ทางฝั่งนั้นพลันมีเสียงแหบทุ้มแก่ชราของชายชราคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา หลี่เม่าคาดเดาว่าคงจะเป็นคุณตา

Chinese

他冷笑一声。

Thai

เขาหัวเราะเยาะในลำคอ

Chinese

“外公吧，你说的太对了，我就那么几个钱，可千万要看住你的儿子们，别让他们挨上来，要不然丢的是你的脸。”

Thai

“คุณตาสินะ คุณตาพูดถูกเผงเลย ผมก็มีเงินอยู่แค่ไม่กี่บาทนั่นแหละ แต่ยังไงก็ช่วยดูแลพวกลูกชายของคุณตาให้ดีๆ หน่อยนะ อย่าให้มาเกาะแกะผม ไม่อย่างนั้นคนที่ต้องขายหน้าก็คือคุณตานั่นแหละ”

Chinese

“你你你！”

Thai

“เจ้า… เจ้าเด็กนี่…!”

Chinese

“还有，别搞道德绑架那一套，我不吃。也别自称长辈。”

Thai

“แล้วก็ อย่ามาใช้มุกบีบคั้นทางศีลธรรมกับผม ผมไม่สนใจ แล้วก็ไม่ต้องมาอ้างตัวว่าเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ด้วย”

Chinese

“作为父母，你们女儿远嫁远方，你们想过来看望她吗？哪怕一个嘘寒问暖的电话呢？不说一天打一次，一个月通一次电话也好吧。”

Thai

“ในฐานะพ่อแม่ ลูกสาวของพวกคุณแต่งงานไปไกล เคยคิดจะมาเยี่ยมเธอบ้างไหม แม้แต่โทรศัพท์ถามสารทุกข์สุกดิบสักสายเคยมีหรือเปล่า ไม่ต้องพูดถึงโทรวันละครั้งหรอก แค่เดือนละครั้งก็ยังดี”

Chinese

“你们倒好，一打电话，开口就是钱，一个个都钻钱眼里了。”

Thai

“แต่พวกคุณกลับดีนักเชียว พอโทรมาทีไร เปิดปากพูดก็มีแต่เรื่องเงิน หิวเงินกันจนหน้ามืดตามัวไปหมด”

Chinese

“作为我的外公外婆，你们有时间有精力打麻将，却不来参加婚礼，这算什么？”

Thai

“ในฐานะตาและยายของผม พวกคุณมีเวลา มีแรงไปเล่นไพ่นกกระจอก แต่กลับไม่มาร่วมงานแต่งงาน แบบนี้มันหมายความว่ายังไง”

Chinese

“还有我妈小时候带我回去，你们偏心好歹也偷着点吧。

Thai

“แล้วตอนที่แม่พาผมกลับไปตอนเด็กๆ พวกคุณจะลำเอียงก็หัดแอบๆ หน่อยเถอะ

Chinese

刚给完表弟们红包，到我这就没了，一次两次是巧合，每次回去都这样，当人是傻子？”

Thai

พอแจกอั่งเปาให้พวกลูกพี่ลูกน้องเสร็จ พอมาถึงผมก็หมดพอดี ครั้งสองครั้งยังพอว่าบังเอิญ แต่กลับไปทีไรก็เป็นแบบนี้ทุกที คิดว่าคนอื่นเขาโง่หรือไง”

Chinese

“也不知道怎么好意思打电话过来的。”

Thai

“ไม่รู้ว่ายังกล้าหน้าด้านโทรมาได้ยังไงกัน”

Chinese

一旁的李治悠哉悠哉看着远方，嘴角微翘，浑身舒爽。

Thai

หลี่จื้อที่อยู่ด้านข้างมองไปที่ไกลๆ อย่างสบายอารมณ์ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย รู้สึกโล่งใจและสะใจไปทั้งตัว

Chinese

他早想像儿子这么好好来一次了，奈何他身份不允许。

Thai

เขาอยากจะว่าให้แบบลูกชายมานานแล้ว แต่ติดที่สถานะของตนไม่อำนวยให้ทำเช่นนั้น

Chinese

“喂，赵梅！赵梅！”

Thai

“ฮัลโหล จ้าวเหมย! จ้าวเหมย!”

Chinese

“干嘛？”赵梅接过手机。

Thai

“มีอะไร” จ้าวเหมยรับโทรศัพท์มา

Chinese

“你看看，你看看，你教育的好儿子。”

Thai

“ดูสิ ดูเข้า ลูกชายแสนดีที่เธอสั่งสอนมา!”

Chinese

赵梅看了眼李貌，脸上绽出灿烂的笑容，冲着手机大声道：“我教育的确实不错。”

Thai

จ้าวเหมยเหลือบมองหลี่เม่า บนใบหน้าผุดรอยยิ้มสดใส แล้วพูดใส่โทรศัพท์เสียงดังฟังชัดว่า “ฉันสั่งสอนมาดีจริงๆ นั่นแหละ”

Chinese

“你！”

Thai

“นี่เธอ…!”

Chinese

“好了，没什么事我就先挂了。”

Thai

“เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันก็ขอวางสายก่อนนะ”

Chinese

“嘟嘟嘟～”

Thai

“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด~”

Chinese

挂掉电话，赵梅神色恍惚，情绪有些低落。

Thai

พอวางสายไป จ้าวเหมยก็มีสีหน้าเหม่อลอย อารมณ์หม่นหมองลงเล็กน้อย

Chinese

李貌瞥了眼身旁的两个儿子。

Thai

หลี่เม่าเหลือบมองลูกชายทั้งสองคนที่อยู่ข้างๆ

Chinese

一向会说话的佑康，挤到赵梅怀里，伸出脏兮兮的小手，摸着她的脸：

Thai

โย่วคังที่ช่างพูดช่างเจรจามาโดยตลอด มุดเข้าไปในอ้อมอกของจ้าวเหมย ยื่นมือน้อยๆ มอมแมมออกมาลูบใบหน้าของเธอ

Chinese

“奶奶，不要不开心，以后我给你打电话，给你嘘嘘问暖。”

Thai

“ย่า อย่าเสียใจไปเลยนะ ต่อไปผมจะโทรหาย่า จะโทรมาถามสารทุกข์สุกๆ ดิบๆ ให้ย่าเอง”

Chinese

“噗嗤！”

Thai

“พรืด!”

Chinese

赵梅没忍住笑出了声。

Thai

จ้าวเหมยกลั้นขำไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมา

Chinese

李貌、大玉、夏奶奶和李治也被逗乐了。

Thai

หลี่เม่า ต้าอวี้ ย่าเซี่ย และหลี่จื้อต่างก็พลอยขำไปด้วย

Chinese

安静的佑安也挤进他奶奶的怀里：“奶奶，我以后也给你打电话。”

Thai

โย่วอันผู้นิ่งเงียบก็มุดเข้าไปในอ้อมอกของย่าเช่นกัน “ย่า ผมก็จะโทรหาย่าเหมือนกัน”

Chinese

赵梅心中感动，搂着两个孙子，忽地回忆起了李貌小时候。

Thai

จ้าวเหมยรู้สึกตื้นตันใจในอก โอบกอดหลานชายทั้งสองไว้ พลันหวนนึกถึงหลี่เม่าในวัยเด็กขึ้นมา

Chinese

那时，一个小不点也是话都说不周正，却说长大了要给她买黄金“拉链”。

Thai

ในตอนนั้น เจ้าตัวเล็กคนนั้นก็พูดจายังไม่ชัดเหมือนกัน แต่กลับบอกว่าโตขึ้นจะซื้อ “ซิป” ทองคำให้เธอ