ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ
嘘嘘问暖แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
临江,乡下别墅,门外篮球场。
ไทย
หลินเจียง วิลลาในชนบท สนามบาสเกตบอลหน้าบ้าน
จีน
李貌绕着篮球架一圈又一圈。
ไทย
หลี่เม่าเดินวนรอบแป้นบาสเกตบอลรอบแล้วรอบเล่า
จีน
“嗯,好。哈哈。就这样。”
ไทย
“อืม ได้ ฮ่าๆ เอาตามนี้นะ”
จีน
这已经是他从昨天到现在接到的不知道多少个电话,熟的不熟的,只要认识,都打了电话过来。
ไทย
นี่เป็นสายที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เขาได้รับตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะสนิทหรือไม่สนิท ขอแค่รู้จัก ต่างก็โทรเข้ามากันทั้งนั้น
จีน
眼看今年就快要高考,一中领导还邀请他和大玉回去演讲来着。
ไทย
เมื่อเห็นว่าปีนี้ใกล้จะถึงการสอบเกาเข่าแล้ว ทางผู้บริหารโรงเรียนมัธยมหนึ่งยังเชิญเขากับต้าอวี้ให้กลับไปกล่าวสุนทรพจน์ด้วย
จีน
挂断电话,他看向在场地中央同样转着圈的大玉。
ไทย
หลังจากวางสาย เขามองไปยังต้าอวี้ที่กำลังหมุนตัวไปมาอยู่กลางสนามเช่นกัน
จีน
她穿着一件宽松的白色居家连衣裙,鼓胀的胸口把睡衣撑的空荡荡的,一头蓬松凌乱的长发随意挽在脑后,俏脸明艳。
ไทย
เธอสวมชุดกระโปรงตัวหลวมสำหรับใส่เล่นอยู่บ้านสีขาว หน้าอกอวบอิ่มดันชุดนอนจนดูหลวมโปร่ง ผมยาวฟูยุ่งเหยิงถูกรวบไว้ด้านหลังศีรษะอย่างสบายๆ ใบหน้างดงามเปล่งปลั่ง
จีน
他走过去,轻轻从后面拥住老婆。
ไทย
เขาเดินเข้าไป แล้วโอบกอดภรรยาจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน
จีน
“好,挂了,呼~”
ไทย
“โอเค วางแล้วนะ เฮ้อ~”
จีน
她吐出一口气,身体依在李貌身上。
ไทย
เธอถอนหายใจออกมา ร่างกายเอนพิงไปกับตัวหลี่เม่า
จีน
“累了吧,待会再有电话我接就好了。”
ไทย
“เหนื่อยแล้วใช่ไหม เดี๋ยวถ้ามีสายเข้ามาอีกฉันรับเองก็พอ”
จีน
“嗯嗯,好。对了。”她打开手机,翻了会,“小貌哥哥,你看这个。”
ไทย
“อื้อๆ ได้สิ จริงด้วย” เธอเปิดโทรศัพท์ เลื่อนดูครู่หนึ่ง “พี่เสี่ยวเม่า ดูนี่สิ”
จีน
李貌微微弯腰,侧脸贴到她耳朵上,看向手机屏幕。
ไทย
หลี่เม่าโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าแนบชิดกับใบหูของเธอ แล้วมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์
จีน
评论区一片热闹。
ไทย
ช่องแสดงความคิดเห็นคึกคักอย่างยิ่ง
จีน
“让你们老板和老板娘赶快回来开新书。”
ไทย
“บอกให้เถ้าแก่กับเถ้าแก่เนี้ยของพวกนายรีบกลับมาเปิดเรื่องใหม่เร็วๆ ได้แล้ว”
จีน
“等等,书迷先靠边,看看我们歌迷!”
ไทย
“เดี๋ยวก่อน แฟนนิยายหลบไปก่อน มาดูแฟนเพลงอย่างพวกเรานี่!”
จีน
“现在公司网红的视频底下,还有奶茶店官方账号的视频底下,全是这种评论。”大玉觉着很有意思。
ไทย
“ตอนนี้ใต้คลิปของพวกเน็ตไอดอลในบริษัท แล้วก็ใต้คลิปของบัญชีทางการร้านชานม มีแต่คอมเมนต์แบบนี้เต็มไปหมดเลย” ต้าอวี้รู้สึกว่าน่าสนใจมาก
จีน
“还好小说完结了,要不然哪天咱俩走在大街上,说不定突然就从旁边跳出来一个拿着鞭子的人,当场逼我们催更。”
ไทย
“ยังดีที่นิยายจบแล้ว ไม่อย่างนั้นวันไหนที่เราสองคนเดินอยู่บนถนน ไม่แน่อาจจะมีคนถือแส้กระโดดออกมาจากข้างทาง บังคับเร่งให้เราปั่นตอนใหม่ตรงนั้นเลยก็ได้”
จีน
大玉想象了一下那种场景,鹅鹅鹅笑了起来。
ไทย
ต้าอวี้จินตนาการภาพตาม แล้วก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมา
จีน
“现在完结了好像也不安全哎,有人认出我们,让我们写新书怎么办?”
ไทย
“ตอนนี้ถึงจะจบแล้วก็ดูเหมือนจะไม่ปลอดภัยอยู่ดีนะ ถ้ามีคนจำเราได้แล้วมาบอกให้เราเขียนนิยายเรื่องใหม่จะทำยังไงล่ะ”
จีน
“是哦,要不要配个保镖……”
ไทย
“นั่นสิ ต้องจ้างบอดี้การ์ดไว้สักคนไหมเนี่ย…”
จีน
两人有一句没一句闲聊着,这时,佑安和佑康各抱着一个篮球过来,身后跟着李治、赵梅和夏奶奶。
ไทย
ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย ในตอนนั้นเอง โย่วอันกับโย่วคังก็กอดลูกบาสเกตบอลกันคนละลูกเดินเข้ามา โดยมีหลี่จื้อ จ้าวเหมย และย่าเซี่ยเดินตามมาด้านหลัง
จีน
“来玩?”
ไทย
“มาเล่นกันไหม”
จีน
“你先防守。”
ไทย
“เธอป้องกันก่อนเลย”
จีน
“佑安,来,扔个球给爸爸。”
ไทย
“โย่วอัน มา โยนบอลให้พ่อหน่อย”
จีน
佑安闻言,两只小短手一用力,篮球弹了几下,滚到大玉脚下。
ไทย
โย่วอันได้ยินดังนั้น แขนสั้นๆ ทั้งสองข้างก็ออกแรง ลูกบาสเกตบอลกระดอนไปสองสามทีแล้วกลิ้งไปหยุดที่ปลายเท้าของต้าอวี้
จีน
大玉拿起球,熟练的胯下运球接背后运球。
ไทย
ต้าอวี้หยิบลูกบอลขึ้นมา เลี้ยงลูกลอดหว่างขาต่อด้วยเลี้ยงลูกอ้อมหลังอย่างชำนาญ
จีน
“准备好了没?”
ไทย
“พร้อมหรือยัง”
จีน
“来!”
ไทย
“เข้ามาเลย!”
จีน
李貌做出防守的姿势。
ไทย
หลี่เม่าตั้งท่าเตรียมตั้งรับ
จีน
这几年宅在家实在无聊,小两口硬是学会了打篮球。
ไทย
หลายปีมานี้อยู่บ้านว่างจนเบื่อ สองสามีภรรยาคู่นี้จึงฝึกเล่นบาสเกตบอลจนเป็น
จีน
你来我往玩了几个回合,各有进球,然后就开始乱来了。
ไทย
ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับไปสองสามรอบ ต่างก็ชู้ตเข้าห่วงไปคนละลูก จากนั้นก็เริ่มเล่นแผลงๆ
จีน
大玉运球,李貌从后面直接抱住她。
ไทย
พอต้าอวี้เลี้ยงบอล หลี่เม่าก็เข้าไปกอดเธอจากด้านหลังตรงๆ
จีน
轮到李貌,大玉也有样学样。
ไทย
พอถึงตาหลี่เม่า ต้าอวี้ก็ทำตามอย่างนั้นบ้าง
จีน
两个小家伙扔不动,最后篮球玩成了足球。
ไทย
เจ้าตัวเล็กทั้งสองคนโยนไม่ไหว ในที่สุดบาสเกตบอลจึงกลายเป็นการเล่นฟุตบอลไป
จีน
天阴沉沉的,没有太阳。
ไทย
ท้องฟ้ามืดครึ้ม ไม่มีแสงแดด
จีน
赵梅三人坐在一旁的座椅上,满脸笑容看着那一家四口。
ไทย
จ้าวเหมยกับอีกสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง มองดูครอบครัวสี่คนนั้นด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม
จีน
突然,兜里的手机响了,赵梅心中一跳,拿出来一瞅,果然。
ไทย
ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น จ้าวเหมยใจเต้นวูบ หยิบออกมาดูก็เป็นไปตามคาดจริงๆ
จีน
这个电话,她早有预料。
ไทย
สายนี้ เธอคาดเดาไว้นานแล้ว
จีน
深呼一口气,接通。
ไทย
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดรับสาย
จีน
“喂。”
ไทย
“ฮัลโหล”
จีน
“老四,是我,妈啊。”
ไทย
“ลูกสี่ แม่เองนะ”
จีน
“嗯,有什么事吗?”
ไทย
“อืม มีธุระอะไรหรือเปล่า”
จีน
“这叫什么话,没事我就不能给我女儿打电话了?”
ไทย
“พูดจาอะไรแบบนี้ ไม่มีธุระแล้วฉันจะโทรหาลูกสาวตัวเองไม่ได้หรือไง”
จีน
“……”
ไทย
“…”
จีน
赵梅伤心又悲愤。
ไทย
จ้าวเหมยทั้งเศร้าใจทั้งคับแค้นใจ
จีน
这些年,她给家里打过无数次电话,他们要不就不接,要不就是随便敷衍几句就挂了。
ไทย
หลายปีมานี้ เธอโทรหาที่บ้านนับครั้งไม่ถ้วน พวกเขาถ้าไม่ตัดสายทิ้ง ก็พูดปัดๆ ส่งๆ ไปสองสามคำแล้วก็วางสาย
จีน
那边鲜少给她打电话,只有在翻修房子等需要钱的时候才会想起她这个女儿。
ไทย
ทางนั้นแทบจะไม่เคยโทรหาเธอเลย จะมีก็แต่ตอนที่ต้องการเงินอย่างเรื่องซ่อมแซมบ้าน ถึงจะนึกถึงลูกสาวอย่างเธอขึ้นมาได้
จีน
现在又来。
ไทย
ตอนนี้ก็เอาอีกแล้ว
จีน
原本她还想着趁儿子结婚,把人邀请过来,缓和缓和关系。
ไทย
เดิมทีเธอยังคิดจะอาศัยโอกาสงานแต่งของลูกชาย เชิญพวกเขามาเพื่อปรับความสัมพันธ์ให้ดีขึ้น
จีน
没想到他们全拒绝了。
ไทย
นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะปฏิเสธกันทั้งหมด
จีน
如今看到小貌的采访,他们又巴巴凑上来,这前后嘴脸未免太难看。
ไทย
มาตอนนี้พอเห็นบทสัมภาษณ์ของเสี่ยวเม่า พวกเขากลับกระตือรือร้นเสนอหน้าเข้ามา ท่าทีที่เปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือนี้ช่างน่าเกลียดเกินไปจริงๆ
จีน
李貌注意到老妈的脸色,把篮球给儿子,和大玉一起来到她身边,夺过手机,按下免提。
ไทย
หลี่เม่าสังเกตเห็นสีหน้าของแม่ จึงส่งลูกบาสเกตบอลให้ลูกชาย แล้วเดินเข้ามาข้างกายเธอกับต้าอวี้ เขาคว้าโทรศัพท์มาแล้วกดเปิดลำโพง
จีน
“老四,我看网上说小貌当老板了,真的假的?”
ไทย
“ลูกสี่ ฉันเห็นในเน็ตบอกว่าเสี่ยวเม่าได้เป็นเถ้าแก่แล้ว จริงหรือเปล่าเนี่ย”
จีน
“原来是外婆啊,网上说得都是真的。”
ไทย
“ที่แท้ก็คุณยายนี่เอง ในเน็ตพูดน่ะเป็นเรื่องจริงทั้งหมด”
จีน
“是小貌嘛?”
ไทย
“เสี่ยวเม่าเหรอ”
จีน
“是我。”
ไทย
“ผมเอง”
จีน
“哎呦,我就说吧,这孩子打小就有出息。”
ไทย
“ไอ้หยา ยายก็ว่าแล้วเชียว เด็กคนนี้มีแววได้ดีมาตั้งแต่เล็กๆ แล้ว”
จีน
“呵呵,外婆,你打电话是有什么事嘛?”
ไทย
“หึๆ คุณยาย คุณยายโทรมามีธุระอะไรหรือเปล่า”
จีน
李貌不等她说话,就继续道:“不会是来问我婚礼有没有办吧?外婆,您和外公年纪大了,路又远,还是留在家好好休息吧。”
ไทย
หลี่เม่าไม่รอให้อีกฝ่ายพูด ก็กล่าวต่อทันทีว่า “คงไม่ใช่ว่าจะโทรมาถามว่าผมจัดงานแต่งงานหรือยังหรอกนะ คุณยาย คุณยายกับคุณตาอายุมากแล้ว ทางก็ไกล อยู่พักผ่อนที่บ้านดีกว่า”
จีน
“几个舅舅也都挺忙的,还是不要跑这一趟了。”
ไทย
“พวกลุงๆ น้าๆ ก็คงยุ่งกันทั้งนั้น อย่าลำบากเดินทางมาเลย”
จีน
“呵呵呵。”
ไทย
“แหะๆๆ”
จีน
“难不成是家里的墙又要粉刷?哎呦,这我无能为力,公司有公司的运行机制和规划,选人用钱都有一份章程,我也没办法。”
ไทย
“หรือว่าผนังบ้านต้องทาสีใหม่อีกแล้วล่ะสิ โธ่ เรื่องนี้ผมคงช่วยอะไรไม่ได้หรอก บริษัทมีกลไกการดำเนินงานและแผนงานของตัวเอง การจะเลือกใช้คนหรือใช้เงินล้วนมีระเบียบขั้นตอน ผมเองก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน”
จีน
“呵,呵……”
ไทย
“แหะ… แหะ…”
จีน
“要不你们还是让妈拿几千块钱给你们?”
ไทย
“หรือว่าพวกคุณจะให้แม่ผมเอาเงินให้พวกคุณอีกสักสองสามพันดีล่ะ”
จีน
“小貌!你怎么跟长辈说话呢?!不要以为赚了几个钱就了不起了!尾巴就翘到天上去了。”
ไทย
“เสี่ยวเม่า! พูดจากับผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไงกัน?! อย่าคิดว่าหาเงินได้ไม่กี่บาทแล้วจะวิเศษวิโสมาจากไหนนะ! ถึงได้ทำตัวหยิ่งผยองจนหางชี้ฟ้าขนาดนี้”
จีน
那边忽地传来一道低沉苍老的老头的声音,李貌猜测应该是外公。
ไทย
ทางฝั่งนั้นพลันมีเสียงแหบทุ้มแก่ชราของชายชราคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา หลี่เม่าคาดเดาว่าคงจะเป็นคุณตา
จีน
他冷笑一声。
ไทย
เขาหัวเราะเยาะในลำคอ
จีน
“外公吧,你说的太对了,我就那么几个钱,可千万要看住你的儿子们,别让他们挨上来,要不然丢的是你的脸。”
ไทย
“คุณตาสินะ คุณตาพูดถูกเผงเลย ผมก็มีเงินอยู่แค่ไม่กี่บาทนั่นแหละ แต่ยังไงก็ช่วยดูแลพวกลูกชายของคุณตาให้ดีๆ หน่อยนะ อย่าให้มาเกาะแกะผม ไม่อย่างนั้นคนที่ต้องขายหน้าก็คือคุณตานั่นแหละ”
จีน
“你你你!”
ไทย
“เจ้า… เจ้าเด็กนี่…!”
จีน
“还有,别搞道德绑架那一套,我不吃。也别自称长辈。”
ไทย
“แล้วก็ อย่ามาใช้มุกบีบคั้นทางศีลธรรมกับผม ผมไม่สนใจ แล้วก็ไม่ต้องมาอ้างตัวว่าเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ด้วย”
จีน
“作为父母,你们女儿远嫁远方,你们想过来看望她吗?哪怕一个嘘寒问暖的电话呢?不说一天打一次,一个月通一次电话也好吧。”
ไทย
“ในฐานะพ่อแม่ ลูกสาวของพวกคุณแต่งงานไปไกล เคยคิดจะมาเยี่ยมเธอบ้างไหม แม้แต่โทรศัพท์ถามสารทุกข์สุกดิบสักสายเคยมีหรือเปล่า ไม่ต้องพูดถึงโทรวันละครั้งหรอก แค่เดือนละครั้งก็ยังดี”
จีน
“你们倒好,一打电话,开口就是钱,一个个都钻钱眼里了。”
ไทย
“แต่พวกคุณกลับดีนักเชียว พอโทรมาทีไร เปิดปากพูดก็มีแต่เรื่องเงิน หิวเงินกันจนหน้ามืดตามัวไปหมด”
จีน
“作为我的外公外婆,你们有时间有精力打麻将,却不来参加婚礼,这算什么?”
ไทย
“ในฐานะตาและยายของผม พวกคุณมีเวลา มีแรงไปเล่นไพ่นกกระจอก แต่กลับไม่มาร่วมงานแต่งงาน แบบนี้มันหมายความว่ายังไง”
จีน
“还有我妈小时候带我回去,你们偏心好歹也偷着点吧。
ไทย
“แล้วตอนที่แม่พาผมกลับไปตอนเด็กๆ พวกคุณจะลำเอียงก็หัดแอบๆ หน่อยเถอะ
จีน
刚给完表弟们红包,到我这就没了,一次两次是巧合,每次回去都这样,当人是傻子?”
ไทย
พอแจกอั่งเปาให้พวกลูกพี่ลูกน้องเสร็จ พอมาถึงผมก็หมดพอดี ครั้งสองครั้งยังพอว่าบังเอิญ แต่กลับไปทีไรก็เป็นแบบนี้ทุกที คิดว่าคนอื่นเขาโง่หรือไง”
จีน
“也不知道怎么好意思打电话过来的。”
ไทย
“ไม่รู้ว่ายังกล้าหน้าด้านโทรมาได้ยังไงกัน”
จีน
一旁的李治悠哉悠哉看着远方,嘴角微翘,浑身舒爽。
ไทย
หลี่จื้อที่อยู่ด้านข้างมองไปที่ไกลๆ อย่างสบายอารมณ์ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย รู้สึกโล่งใจและสะใจไปทั้งตัว
จีน
他早想像儿子这么好好来一次了,奈何他身份不允许。
ไทย
เขาอยากจะว่าให้แบบลูกชายมานานแล้ว แต่ติดที่สถานะของตนไม่อำนวยให้ทำเช่นนั้น
จีน
“喂,赵梅!赵梅!”
ไทย
“ฮัลโหล จ้าวเหมย! จ้าวเหมย!”
จีน
“干嘛?”赵梅接过手机。
ไทย
“มีอะไร” จ้าวเหมยรับโทรศัพท์มา
จีน
“你看看,你看看,你教育的好儿子。”
ไทย
“ดูสิ ดูเข้า ลูกชายแสนดีที่เธอสั่งสอนมา!”
จีน
赵梅看了眼李貌,脸上绽出灿烂的笑容,冲着手机大声道:“我教育的确实不错。”
ไทย
จ้าวเหมยเหลือบมองหลี่เม่า บนใบหน้าผุดรอยยิ้มสดใส แล้วพูดใส่โทรศัพท์เสียงดังฟังชัดว่า “ฉันสั่งสอนมาดีจริงๆ นั่นแหละ”
จีน
“你!”
ไทย
“นี่เธอ…!”
จีน
“好了,没什么事我就先挂了。”
ไทย
“เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันก็ขอวางสายก่อนนะ”
จีน
“嘟嘟嘟~”
ไทย
“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด~”
จีน
挂掉电话,赵梅神色恍惚,情绪有些低落。
ไทย
พอวางสายไป จ้าวเหมยก็มีสีหน้าเหม่อลอย อารมณ์หม่นหมองลงเล็กน้อย
จีน
李貌瞥了眼身旁的两个儿子。
ไทย
หลี่เม่าเหลือบมองลูกชายทั้งสองคนที่อยู่ข้างๆ
จีน
一向会说话的佑康,挤到赵梅怀里,伸出脏兮兮的小手,摸着她的脸:
ไทย
โย่วคังที่ช่างพูดช่างเจรจามาโดยตลอด มุดเข้าไปในอ้อมอกของจ้าวเหมย ยื่นมือน้อยๆ มอมแมมออกมาลูบใบหน้าของเธอ
จีน
“奶奶,不要不开心,以后我给你打电话,给你嘘嘘问暖。”
ไทย
“ย่า อย่าเสียใจไปเลยนะ ต่อไปผมจะโทรหาย่า จะโทรมาถามสารทุกข์สุกๆ ดิบๆ ให้ย่าเอง”
จีน
“噗嗤!”
ไทย
“พรืด!”
จีน
赵梅没忍住笑出了声。
ไทย
จ้าวเหมยกลั้นขำไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมา
จีน
李貌、大玉、夏奶奶和李治也被逗乐了。
ไทย
หลี่เม่า ต้าอวี้ ย่าเซี่ย และหลี่จื้อต่างก็พลอยขำไปด้วย
จีน
安静的佑安也挤进他奶奶的怀里:“奶奶,我以后也给你打电话。”
ไทย
โย่วอันผู้นิ่งเงียบก็มุดเข้าไปในอ้อมอกของย่าเช่นกัน “ย่า ผมก็จะโทรหาย่าเหมือนกัน”
จีน
赵梅心中感动,搂着两个孙子,忽地回忆起了李貌小时候。
ไทย
จ้าวเหมยรู้สึกตื้นตันใจในอก โอบกอดหลานชายทั้งสองไว้ พลันหวนนึกถึงหลี่เม่าในวัยเด็กขึ้นมา
จีน
那时,一个小不点也是话都说不周正,却说长大了要给她买黄金“拉链”。
ไทย
ในตอนนั้น เจ้าตัวเล็กคนนั้นก็พูดจายังไม่ชัดเหมือนกัน แต่กลับบอกว่าโตขึ้นจะซื้อ “ซิป” ทองคำให้เธอ
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน