หลี่เม่าบ้านนายดูแปลกๆ ไปหน่อย (1 / 1)

Chinese

“我一个人去。”

Thai

“ฉันไปคนเดียว”

Chinese

出乎楚红玉的意料，李貌竟然拒绝了。

Thai

ผิดจากที่ฉู่หงอวี้คาดไว้ หลี่เม่ากลับปฏิเสธ

Chinese

“我跟你一起出去也不行么？”

Thai

“ฉันออกไปกับนายด้วยไม่ได้เหรอ?”

Chinese

她纳闷问，自己上次是没跟小貌一起出去才闹的矛盾，这次怎么跟他一起也不行呢。

Thai

เธอถามอย่างแปลกใจ คราวก่อนมีเรื่องกันเพราะเธอไม่ได้ออกไปกับเสี่ยวเม่าแท้ๆ คราวนี้ทำไมถึงออกไปกับเขาไม่ได้อีกล่ะ

Chinese

李貌摇摇头，他不可能让大玉冒任何风险。

Thai

หลี่เม่าส่ายหน้า เขาไม่มีทางยอมให้ต้าอวี้เสี่ยงอันตรายใดๆ เด็ดขาด

Chinese

“你什么时候去买？”

Thai

“นายจะไปซื้อตอนไหน?”

Chinese

“明天中午。”

Thai

“เที่ยงพรุ่งนี้”

Chinese

“明天中午我不睡觉，可以和你一起的。”

Thai

“เที่ยงพรุ่งนี้ฉันไม่นอนกลางวัน ไปกับนายได้นะ”

Chinese

李貌瞧着她恳求的眼神，咬了咬牙，还是摇头拒绝。

Thai

หลี่เม่ามองสายตาอ้อนวอนของเธอแล้วกัดฟัน แต่ก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธ

Chinese

不过他也有些疑惑，以前大玉可以说对他言听计从，从没强烈要求过什么，今晚怎么这么执着跟他一起出去。

Thai

แต่เขาก็รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง เมื่อก่อนต้าอวี้เรียกได้ว่าเชื่อฟังเขาทุกอย่าง ไม่เคยเรียกร้องอะไรอย่างจริงจัง คืนนี้ทำไมถึงได้ดึงดันจะออกไปกับเขาขนาดนี้

Chinese

“你为什么非要跟我一起出去？”

Thai

“ทำไมเธอถึงต้องอยากออกไปกับฉันขนาดนั้นด้วย?”

Chinese

“你给我买衣服，尺码大小什么的，不得试试？”大玉视线从他脸上移开。

Thai

“นายจะซื้อเสื้อผ้าให้ฉัน ขนาดไซส์อะไรพวกนี้ ไม่ต้องลองดูหน่อยเหรอ?” ต้าอวี้ละสายตาออกจากใบหน้าของเขา

Chinese

“说实话！”

Thai

“พูดความจริงมา!”

Chinese

“我，你，你别买太贵的衣服。”楚红玉没办法，犹豫着把自己的担忧说了出来。

Thai

“ฉัน… นาย นายอย่าซื้อเสื้อผ้าที่แพงเกินไปนะ” ฉู่หงอวี้จนปัญญา ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดความกังวลของตัวเองออกมา

Chinese

李貌恍然，原来是担心这个，而这也确实是个大问题。

Thai

หลี่เม่าเข้าใจกระจ่าง ที่แท้ก็กังวลเรื่องนี้ และนี่ก็เป็นปัญหาใหญ่จริงๆ เสียด้วย

Chinese

以大玉的性子，要是给她买什么贵重的东西，她肯定会想着买差不多价值的东西回礼。

Thai

ด้วยนิสัยของต้าอวี้ หากซื้อของมีค่าอะไรให้เธอ เธอก็คงคิดจะหาของที่มีมูลค่าพอๆ กันมาตอบแทนแน่นอน

Chinese

可由于两人消费水平、消费能力不同，如果李貌频繁送她东西，大玉会因为没钱还不上而产生心理压力。

Thai

แต่เนื่องจากระดับการใช้จ่ายและความสามารถในการจับจ่ายของทั้งสองคนไม่เท่ากัน หากหลี่เม่าซื้อของให้เธอบ่อยๆ ต้าอวี้ก็คงจะเกิดความกดดันในใจเพราะไม่มีเงินมากพอที่จะตอบแทน

Chinese

说到底，还是钱惹的祸。

Thai

พูดให้ถึงที่สุดแล้ว ก็เป็นเพราะเรื่องเงินแท้ๆ

Chinese

他眼珠子转了转，忽地郑重其事说起了另外一件事。

Thai

เขากลอกตาไปมา จู่ๆ ก็พูดถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาอย่างจริงจัง

Chinese

“大玉，我之前说小说稿费平分你没意见吧。”

Thai

“ต้าอวี้ ที่ฉันเคยบอกว่าจะแบ่งค่าต้นฉบับนิยายคนละครึ่ง เธอไม่มีความเห็นอะไรใช่ไหม”

Chinese

楚红玉已经有点习惯他跳跃的脑回路了，闻言点点头。

Thai

ฉู่หงอวี้เริ่มจะชินกับวิธีคิดที่กระโดดไปมาของเขาแล้ว พอได้ยินจึงพยักหน้า

Chinese

“要是小说赚钱了，你到时候可别反悔，哦，对了，要是书写的特别好，一本可以赚成百上千万。”

Thai

“ถ้านิยายทำเงินขึ้นมา ถึงตอนนั้นเธอห้ามเปลี่ยนใจล่ะ อ้อ จริงสิ ถ้าหนังสือเขียนออกมาได้ดีมากๆ เล่มหนึ่งสามารถทำเงินได้เป็นหลักล้านสิบล้านเลยนะ”

Chinese

“多，多少？！”楚红玉被最后的数字吓一跳，声音都有些打颤。

Thai

“ทะ…เท่าไรนะ?!” ฉู่หงอวี้ตกใจกับตัวเลขท้ายประโยคจนเสียงสั่นไปหมด

Chinese

“你没听错，成百上千万！”

Thai

“เธอฟังไม่ผิดหรอก เป็นหลักล้านสิบล้านเลย!”

Chinese

“那我还是不要了。”大玉忙摆手拒绝。

Thai

“งั้นฉันไม่เอาดีกว่า” ต้าอวี้รีบโบกมือปฏิเสธ

Chinese

“傻瓜，躺着。”李貌拍了拍自己的大腿，继续道：“从网文诞生至今，无数本书里也就那么几本能赚这么多，你觉着我们编的这本书能脱颖而出？”

Thai

“ยัยบ๊อง นอนลงไป” หลี่เม่าตบต้นขาของตัวเองแล้วพูดต่อ “ตั้งแต่มีนิยายออนไลน์ถือกำเนิดขึ้นมา ในบรรดาหนังสือนับไม่ถ้วนก็มีแค่ไม่กี่เล่มเท่านั้นแหละที่ทำเงินได้ขนาดนี้ เธอคิดว่าหนังสือที่เราแต่งขึ้นมานี้จะโดดเด่นแซงหน้าเล่มอื่นได้เหรอ?”

Chinese

大玉再次枕到他腿上，虽说有点打击自家士气，可还是轻轻晃了晃脑袋。

Thai

ต้าอวี้หนุนตักเขาอีกครั้ง แม้จะฟังดูทำลายขวัญกำลังใจฝ่ายตัวเองไปหน่อย แต่เธอก็ยังคงส่ายหน้าเบาๆ

Chinese

她刚才乍听之下失了神，没想那么多，如今听小貌解释也反应过来，对啊，怎么可能他们随随便便写本小说就成功了呢。

Thai

เมื่อกี้พอได้ยินเธอก็ตะลึงไปชั่วขณะ ไม่ทันได้คิดอะไรมาก ตอนนี้พอได้ฟังเสี่ยวเม่าอธิบายจึงได้สติขึ้นมา นั่นสิ พวกเขาจะเขียนนิยายขึ้นมาส่งเดชแล้วประสบความสำเร็จเลยได้ยังไงกัน

Chinese

可她还是觉着不可思议，小说写的好竟然能那么赚钱！

Thai

แต่เธอก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี ถ้านิยายเขียนออกมาได้ดีจะทำเงินได้มหาศาลขนาดนั้นเชียวหรือ!

Chinese

“现在我们谁也不知道现在写的这本书怎么样，可能赚大钱，可能赚点小钱，也可能赚不到一分。”

Thai

“ตอนนี้พวกเราไม่มีใครรู้หรอกว่าหนังสือที่กำลังเขียนอยู่นี้จะเป็นยังไง อาจจะทำเงินได้มหาศาล อาจจะทำเงินได้นิดหน่อย หรืออาจจะไม่ได้เงินเลยแม้แต่สตางค์เดียว”

Chinese

李貌把大玉的刘海撸上去，手掌搭在她饱满的额头上，接着道：“所以，要是你同意稿费平分，我希望不管以后怎样，都别反悔。

Thai

หลี่เม่าเสยผมหน้าม้าของต้าอวี้ขึ้น วางฝ่ามือลงบนหน้าผากเนียนมนของเธอ แล้วพูดต่อ “เพราะงั้นถ้าเธอตกลงที่จะแบ่งค่าต้นฉบับคนละครึ่ง ฉันก็หวังว่าไม่ว่าต่อไปจะเป็นยังไง เธอจะไม่เปลี่ยนใจ

Chinese

万一赚钱了，别觉着钱多接受不了，想退还给我。

Thai

เกิดทำเงินขึ้นมาได้จริงๆ ก็อย่ามารู้สึกว่าเงินมันเยอะเกินไปจนรับไม่ได้ แล้วคิดจะคืนให้ฉันล่ะ

Chinese

你明白我的意思吗？”

Thai

เธอเข้าใจที่ฉันหมายถึงไหม?”

Chinese

大玉想了想，弱弱问：“要是我不答应，你是不是以后就不让我帮你码字了？”

Thai

ต้าอวี้คิดดูแล้วจึงถามเสียงอ่อย “ถ้าฉันไม่ยอมตกลง ต่อไปนายก็จะไม่ให้ฉันช่วยพิมพ์งานให้นายแล้วใช่ไหม?”

Chinese

“当然，我不能让你白帮忙！”

Thai

“แน่นอนสิ ฉันจะให้เธอมาช่วยฟรีๆ ได้ยังไง!”

Chinese

李貌捏了捏她鼻子，恨恨道：“就跟你个小东西一样，什么我不都得算的清清楚楚的？！”

Thai

หลี่เม่าบีบจมูกเธออย่างหมั่นเขี้ยวแล้วพูด “ก็เหมือนกับยัยตัวเล็กอย่างเธอไง อะไรๆ ฉันก็ต้องคิดคำนวณให้ชัดเจนแจ่มแจ้งเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?!”

Chinese

楚红玉皱了皱鼻子，纠结片刻，“那我答应你就是了。”

Thai

ฉู่หงอวี้ย่นจมูก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นฉันยอมตกลงกับนายก็ได้”

Chinese

“说好了啊，改天咱俩签个简单的合同。”

Thai

“ตกลงตามนี้นะ ไว้วันหลังพวกเราสองคนมาทำสัญญาง่ายๆ กันสักฉบับ”

Chinese

“不用了吧……”

Thai

“คงไม่ต้องหรอกมั้ง…”

Chinese

“听我的，必须签！要是赚钱了，你就当是大风刮来的。”开玩笑，这本书铁赚钱的。

Thai

“ฟังฉัน ต้องเซ็น! ถ้าเกิดทำเงินขึ้นมา เธอก็คิดเสียว่าเป็นเงินที่ลอยมาตามลมก็แล้วกัน” ล้อเล่นน่า หนังสือน่ะทำเงินชัวร์ๆ อยู่แล้ว

Chinese

“哦哦，那衣服……”大玉又绕回原来的话题。

Thai

“อ๋อ แล้วเรื่องเสื้อผ้า…” ต้าอวี้วกกลับมาที่หัวข้อเดิม

Chinese

“放心，我不会买太贵的。”他保证道。

Thai

“วางใจเถอะ ฉันไม่ซื้อแบบแพงเกินไปหรอก” เขารับปาก

Chinese

……

Thai

…

Chinese

翌日中午。

Thai

เที่ยงวันรุ่งขึ้น

Chinese

饭后把大玉送回寝室，李貌就匆匆去了外面。

Thai

หลังมื้ออาหาร เมื่อส่งต้าอวี้กลับหอพักแล้ว หลี่เม่าก็รีบร้อนออกไปข้างนอก

Chinese

“你不跟他一起去？”楼梯间，张琳纳闷问。

Thai

“เธอไม่ได้ไปกับเขาเหรอ?” ตรงบันได จางหลินถามอย่างแปลกใจ

Chinese

“不去。”楚红玉摇摇头。

Thai

“ไม่ไปหรอก” ฉู่หงอวี้ส่ายหน้า

Chinese

昨晚回宿舍张琳问她周五穿什么衣服，她就把李貌会给买衣服这事说了。

Thai

เมื่อคืนตอนกลับหอพัก จางหลินถามเธอว่าวันศุกร์จะใส่ชุดอะไร เธอจึงเล่าเรื่องที่หลี่เม่าจะซื้อเสื้อผ้าให้ฟัง

Chinese

“他知道要买多大的吗？”

Thai

“เขารู้เหรอว่าต้องซื้อไซส์อะไร?”

Chinese

“我跟他说过了。”

Thai

“ฉันบอกเขาไปแล้ว”

Chinese

“哪有带你一起去试方便。”张琳嘀咕一句，瞥了她一眼，犹豫片刻，突然凑到她耳边小声道：“哎，红玉，我觉着你家李貌有点不对劲。”

Thai

“พาเธอไปด้วยมันจะลองชุดสะดวกกว่าไม่ใช่เหรอ” จางหลินพึมพำ เหลือบมองเธอ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอเบาๆ “นี่ หงอวี้ ฉันรู้สึกว่าหลี่เม่าบ้านเธอดูแปลกๆ ไปนะ”

Chinese

“嗯？哪儿不对劲了？”大玉耳朵被热气喷的有点痒，伸手挠了挠。

Thai

“หืม? แปลกตรงไหนเหรอ?” หูของต้าอวี้รู้สึกคันยิบๆ เพราะลมหายใจอุ่นๆ จึงยกมือขึ้นเกาเบาๆ

Chinese

“就比如上次，你只是出来买个东西而已，正常人遇见这种情况，不会像他那样……”

Thai

“ก็อย่างเช่นคราวก่อน เธอแค่ออกมาซื้อของเอง คนปกติเจอสถานการณ์แบบนั้นเข้าไป คงไม่ทำเหมือนอย่างเขาหรอก…”

Chinese

“他是担心我们再遇到小混混。”楚红玉打断她道。

Thai

“เขาเป็นห่วงว่าพวกเราจะเจอนักเลงอันธพาลอีกน่ะสิ” ฉู่หงอวี้พูดขัดขึ้นมา

Chinese

“那这次呢？正常人给女朋友买衣服，都巴不得女生陪着一起去，他倒好，非得把你留在学校，就像，就像……”张琳欲言又止。

Thai

“แล้วครั้งนี้ล่ะ? คนปกติซื้อเสื้อผ้าให้แฟนก็อยากให้ผู้หญิงไปด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่เขากลับดีนัก ยืนกรานจะให้เธออยู่ที่โรงเรียนให้ได้ เหมือน…เหมือนกับ…” จางหลินอึกอักจะพูดแต่ก็หยุดไป

Chinese

“就像什么？”

Thai

“เหมือนอะไร?”

Chinese

“是在监禁你一样……”

Thai

“เหมือนกำลังกักขังเธออยู่เลย…”

Chinese

楚红玉沉默，她忽地想到了每次回老家的途中，小貌的异常举动。

Thai

ฉู่หงอวี้นิ่งเงียบไป จู่ๆ เธอก็นึกถึงพฤติกรรมผิดปกติของเสี่ยวเม่าในทุกครั้งระหว่างทางกลับบ้านเกิด

Chinese

带武器，剃光头，神魂不宁。

Thai

พกอาวุธ โกนหัว กระวนกระวายใจไม่สงบ

Chinese

他很担心自己，可是好像又过度担心了。

Thai

เขาเป็นห่วงเธอมาก แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นห่วงจนเกินเหตุไป

Chinese

尽管每次回去自己都戴着帽子和口罩，只露出个眼睛，可这也打消不了他的紧张情绪。

Thai

แม้ว่าทุกครั้งที่กลับไป ตัวเธอจะใส่หมวกและหน้ากากอนามัยจนโผล่มาแค่ดวงตาแล้วก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยคลายความตึงเครียดของเขาลงได้เลย

Chinese

回农村后，他也只在自家门前活动，从不会跑远，上星期自己想送小颖回家都被他拒绝了。

Thai

หลังจากกลับไปที่ชนบท เขาก็ทำกิจกรรมอยู่แค่หน้าบ้านตัวเองเท่านั้น ไม่เคยออกไปไหนไกลเลย เมื่อสัปดาห์ก่อนที่เธออยากไปส่งเสี่ยวอิ่งกลับบ้านก็ถูกเขาปฏิเสธ

Chinese

这一切的一切，她都看在眼里，可并不想多想。

Thai

เรื่องราวทั้งหมดนี้ เธอล้วนมองเห็นอยู่ในสายตา ทว่าไม่อยากคิดมาก

Chinese

“红玉，我不是挑拨离间，故意说他坏话，再怎么说，我和张强之间都要感谢他。”

Thai

“หงอวี้ ฉันไม่ได้จะยุแยงตะแคงรั่วหรือจงใจพูดให้ร้ายเขานะ ยังไงซะ เรื่องระหว่างฉันกับจางเฉียงก็ต้องขอบคุณเขา”

Chinese

张琳握住她的手，顿了顿，继续道：“可，我认识你的时间比认识李貌的时间要长的多，无论如何我肯定都是站在你这边，为你考虑的。

Thai

จางหลินจับมือเธอไว้ ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “แต่ว่า ฉันรู้จักเธอมานานกว่ารู้จักหลี่เม่าตั้งเยอะ ไม่ว่าจะยังไงฉันก็ต้องอยู่ข้างเธอและคิดถึงเธออยู่แล้ว

Chinese

所以我才说的这些话。”

Thai

ฉันถึงได้พูดเรื่องพวกนี้ออกมาไง”

Chinese

楚红玉抿抿嘴，低低道：“我知道的。”

Thai

ฉู่หงอวี้เม้มปาก แล้วตอบเสียงเบา “ฉันรู้”

Chinese

“这件事你没和他讨论过？”张琳又问。

Thai

“เรื่องนี้เธอไม่เคยคุยกับเขาเหรอ?” จางหลินถามอีก

Chinese

“无论怎样，只要他对我好就行，其他的我不在乎。

Thai

“ไม่ว่าจะยังไง ขอแค่เขาดีต่อฉันก็พอแล้ว เรื่องอื่นฉันไม่สนใจหรอก

Chinese

再说，你说监禁，那他为什么周五又会带我去拍照？”

Thai

อีกอย่าง ที่เธอบอกว่ากักขังน่ะ แล้วทำไมวันศุกร์เขาถึงจะพาฉันไปถ่ายรูปอีกล่ะ?”

Chinese

大玉摇摇头，不想再讨论这个问题，转移话题问：“对了，你周五穿什么衣服？”

Thai

ต้าอวี้ส่ายหน้า ไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ จึงเปลี่ยนหัวข้อถาม “จริงสิ วันศุกร์เธอจะใส่ชุดอะไรเหรอ?”

Chinese

张琳原本就是觉着李貌有点古怪，想着提醒一下闺蜜，如今听她说的好像也有道理，遂不再多想，兴致勃勃讨论起周五的打算。

Thai

เดิมทีจางหลินก็แค่รู้สึกว่าหลี่เม่าดูพิลึกไปหน่อย เลยกะจะเตือนเพื่อนสนิทสักนิด พอได้ฟังที่อีกฝ่ายพูดก็ดูเหมือนจะมีเหตุผล จึงไม่คิดมากอีก แล้วเริ่มพูดคุยถึงแผนการวันศุกร์กันอย่างกระตือรือร้น

Chinese

李貌不知道自己差点被张琳当成有精神疾病的变态，他正在女装店里，纠结地给大玉挑衣服。

Thai

หลี่เม่าไม่รู้เลยว่าตัวเองเกือบถูกจางหลินมองว่าเป็นพวกโรคจิตที่มีความผิดปกติทางจิต ตอนนี้เขากำลังอยู่ในร้านเสื้อผ้าสตรีและเลือกชุดให้ต้าอวี้อย่างลังเลใจ

Chinese

旁边还跟着一脸不情愿的张强。

Thai

ข้างๆ ยังมีจางเฉียงที่ทำหน้าตาไม่เต็มใจเดินตามมาด้วย

Chinese

“你不给张琳买几件？”

Thai

“นายไม่ซื้อให้จางหลินสักสองสามตัวเหรอ?”

Chinese

“我没钱。”张强直接道。

Thai

“ฉันไม่มีเงิน” จางเฉียงตอบตรงๆ

Chinese

“我可以借你啊。”李貌从衣架上取下来件长裙瞅了瞅，随口道。

Thai

“ฉันให้นายยืมได้นะ” หลี่เม่าหยิบกระโปรงยาวตัวหนึ่งลงมาจากราวแขวนขึ้นมาดู แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

Chinese

“你小子，压岁钱花了多少了？还没被赵姨发现？”张强奇道。

Thai

“นายนี่นะ ใช้เงินแต๊ะเอียไปเท่าไรแล้วเนี่ย? ยังไม่ถูกน้าจ้าวจับได้อีกเหรอ?” จางเฉียงถามอย่างแปลกใจ

Chinese

“哦，这事他们早知道了。”

Thai

“อ๋อ เรื่องนี้พวกเขารู้ตั้งนานแล้ว”

Chinese

“那你……”

Thai

“แล้วนาย…”

Chinese

“我现在压岁钱都在这张卡里了，可以随便花。”

Thai

“ตอนนี้เงินแต๊ะเอียของฉันอยู่ในบัตรใบนี้หมดแล้ว จะใช้ยังไงก็ได้ตามใจชอบ”

Chinese

李貌从口袋里摸出那张银行卡，云淡风轻道。他没把这是自己未来大学四年的生活费说出来，要不然还怎么装逼？！

Thai

หลี่เม่าหยิบบัตรธนาคารใบนั้นออกมาจากกระเป๋าแล้วพูดอย่างเฉยชา สบายๆ เขาไม่ได้บอกออกไปว่านี่คือเงินค่าครองชีพตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยของตัวเอง ไม่อย่างนั้นจะเก๊กหล่อได้ยังไงล่ะ?!

Chinese

“卧槽！”张强狠狠咽了口口水，羡慕的不得了，又扭头瞅了瞅琳琅满目的衣服，咬咬牙：“买！借我点钱！”

Thai

“เชี่ยเอ๊ย!” จางเฉียงกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่อย่างอิจฉาสุดๆ จากนั้นหันไปมองเสื้อผ้าละลานตาแล้วกัดฟัน “ซื้อ! ขอยืมเงินหน่อย!”